บทที่ 14 กู้ว่านโจวอยากเป็นแม่บุญธรรม

บทที่ 14 กู้ว่านโจวอยากเป็นแม่บุญธรรม

"ไม่ต้องห่วงนะลูก แม่จะไม่ทำงานล่วงเวลาแล้วจ้ะ ต่อไปแม่จะใช้เวลาอยู่กับลูกให้มากขึ้นนะ"

หัวใจของโจวหรงหรงเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนขณะลูบศีรษะลูกชาย เธอสัมผัสได้ว่าเด็กคนนี้โตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ

ดูเหมือนว่าเขาจะกลายเป็นที่พึ่งพิงให้เธอได้แล้ว

"ครับแม่ งั้นพวกเรามาเกี่ยวก้อยสัญญา กันนะ!"

เมื่อเห็นลูกชายกลับมาทำตัวอ้อนเหมือนเด็กๆ โจวหรงหรงก็ยิ้มออกมาแล้วยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวสัญญากับหลี่จือเหยียน

...

คืนนั้น หลี่จือเหยียนนั่งดูซีรีส์เรื่อง "คอนโดวุ่นจุ้นรัก" ภาคแรกอยู่พักหนึ่งก่อนจะจมดิ่งสู่ห้วงนิทรา

การมีเงินหนึ่งหมื่นหยวนอยู่ในมือทำให้เขาหลับสบายยิ่งนัก

เสียงพัดลมตัวเล็กในห้องเช่าดังหึ่งๆ ช่วยให้เขารู้สึกถึงความปลอดภัยอย่างประหลาด

เช้าวันรุ่งขึ้น สิ่งแรกที่แวบเข้ามาในหัวของหลี่จือเหยียนหลังจากตื่นนอนคือการทำภารกิจให้สำเร็จ และภาพเรียวขาอันขาวเนียนของกู้ว่านโจว

วันนี้เขาต้องไปช่วยคุณป้ากู้นวดขา

บ้าน่า... หมายถึงนวดคอน่ะ เขาคิดอะไรของเขาอยู่เนี่ย?

แต่ในฝันเมื่อคืน ดูเหมือนเขาจะฝันถึงเรื่องม้าตัวน้อยลากรถคันใหญ่อะไรสักอย่าง

เมื่อเปิดประตูห้องออกมา หลี่จือเหยียนก็พบกับอู๋ชิ่งเสียน เพื่อนสนิทของแม่ คนที่เกือบจะได้เป็นแม่บุญธรรมของเขา

"อรุณสวัสดิ์ครับคุณป้าอู๋"

อู๋ชิ่งเสียนมองหลี่จือเหยียนด้วยความชื่นชมอย่างเต็มเปี่ยม วันนี้เธอตั้งใจมารับโจวหรงหรงไปทำงานด้วยกัน

นึกไม่ถึงว่าจะได้ยินจากปากโจวหรงหรงว่าเธอกำลังจะเอาเงินสี่หมื่นหยวนไปฝากธนาคาร ซึ่งเป็นเงินที่ลูกชายหามาได้จากการเรียนเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์

เรื่องนี้ทำให้อู๋ชิ่งเสียนนึกถึงลูกชายของตัวเองขึ้นมาทันที

ทำไมเธอถึงไม่มีลูกชายที่ยอดเยี่ยมเหมือนหลี่จือเหยียนบ้างนะ?

"พ่อหนุ่มน้อยติดแม่ ป้าไม่นึกเลยว่าหนูจะมีความสามารถขนาดนี้"

จากนั้นคุณป้าอู๋ก็เอ่ยชมหลี่จือเหยียนยกใหญ่

การหาเงินได้สี่หมื่นหยวนในวัยสิบแปดปี

มันเป็นเรื่องที่น่าทึ่งมากจริงๆ

หลังจากแม่และอู๋ชิ่งเสียนออกไปแล้ว หลี่จือเหยียนก็ทานมื้อเช้าจนเสร็จ เขาจัดการธุระส่วนตัวอย่างรวดเร็วแล้วกลับเข้าห้อง หยิบเงินสองพันหยวนออกมาจากปึกหนึ่งหมื่น

ส่วนอีกแปดพันที่เหลือ เขาซุกไว้ที่ก้นกล่องกระดาษเก่าๆ ที่ใช้เก็บของจุกจิก

กล่องใบนี้รวบรวมของสะสมตั้งแต่วัยเด็กของเขาไว้มากมาย

ไม่ว่าจะเป็นลูกหิน ปืนของเล่น หรือหนังสติ๊ก

"ยามนี้ระบบธนาคารออนไลน์ยังไม่ค่อยแพร่หลายนัก"

"เงินสดนับเป็นสื่อกลางหลักในการใช้จ่าย เงินสองพันหยวนนี้คงเพียงพอให้ผมใช้ไปได้อีกนาน"

หลี่จือเหยียนพกเงินก้อนใหญ่สองพันหยวนติดตัวแล้วออกจากบ้าน มุ่งมั่นที่จะก้าวไปสู่เป้าหมายการเป็นเศรษฐีเงินล้าน

...

เมื่อไปถึงร้านอินเทอร์เน็ต ก็เป็นไปตามคาด หลี่ซื่ออวี่ ไอ้เพื่อนตัวแสบกำลังเล่นเกมครอสไฟร์อย่างเมามัน

ในยามนี้เขากำลังมุดบั๊กอยู่ใต้ดินอย่างสนุกสนาน

ทว่าไม่นานนักเขาก็ถูกระบบเตะออกจากห้อง

"บัดซบเอ๊ย!"

"โดนเตะอีกแล้ว!"

หลี่จือเหยียนวางธนบัตรใบละร้อยหยวนลงตรงหน้าเพื่อนอย่างใจเย็น

"ไปสมัครสมาชิกวีไอพีซะเถอะ ไม่งั้นเล่นบั๊กแบบนี้ก็โดนเตะทุกวันนั่นแหละ"

หลี่ซื่ออวี่แสดงสีหน้าตกใจอย่างเห็นได้ชัด

"หลี่จือเหยียน นี่แกไปปล้นใครมาหรือเปล่าวะ? ทำไมมีเงินเยอะขนาดนี้? ข้าไม่กล้ารับเงินแกหรอกว่ะ!"

หลี่จือเหยียนโชว์ปึกธนบัตรสีแดงในกระเป๋าให้ดู

"ไม่ต้องห่วง ช่วงนี้ข้าพอหาเงินได้บ้าง ไม่ได้ไปลักขโมยใครมาหรอก ไว้แกมีเงินเมื่อไหร่ค่อยคืนข้าก็ได้"

จริงๆ แล้วหลี่จือเหยียนไม่ได้กะจะให้ "เจ้าพ่อห้องน้ำ" คืนเงินหรอก

เขาแค่อยากให้หลี่ซื่ออวี่สบายใจที่จะรับเงินไปเท่านั้น

เพื่อนแท้ที่เคยซื้อโคล่าให้เขาในวันที่เขาไม่มีเงินกินข้าว และคนที่ยอมขายรถเพื่อเอาเงินสองแสนมาให้เขายืมในวันที่เขาถังแตก

ในชาตินี้ เขาจะต้องช่วยเพื่อนคนนี้ให้ได้

"งั้นก็ได้..."

สุดท้ายหลี่ซื่ออวี่ก็ทนแรงยั่วยวนของสมาชิกวีไอพีในเกมไม่ไหว เขาเดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อเติมเงินคิวคอยน์สามสิบหน่วย

ในขณะเดียวกัน หลี่จือเหยียนก็ล็อกอินเข้าคิวคิวแล้วส่งข้อความหากู้ว่านโจว

"คุณป้ากู้ครับ อยู่ไหมครับ?"

กู้ว่านโจว: "อยู่จ้ะ จือเหยียน หนูมาตอนเที่ยงได้เลยนะ"

"ไม่ต้องห่วงจ้ะ ซือซือไปบ้านของหวังซินอวี้แล้ว"

อวี่ซือซือและหวังซินอวี้มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาก และทั้งคู่ก็เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยที่อยู่ติดกัน

ดังนั้น อวี่ซือซือจึงมักจะไปเล่นที่บ้านของหวังซินอวี้อยู่บ่อยครั้ง

กู้ว่านโจวรู้ดีว่าลูกสาวของเธอกับหลี่จือเหยียนกำลังหมางเมินกันอยู่

เพราะฉะนั้น การที่ซือซือไม่อยู่บ้านจึงช่วยลดความอึดอัดลงได้

"ครับคุณป้ากู้ เดี๋ยวเที่ยงผมไปหาครับ"

หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็คุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยๆ ทันใดนั้นหลี่จือเหยียนก็ได้ยินเสียงของระบบดังขึ้น

"ทักษะการนวด เรียนรู้สำเร็จ"

เมื่อทักษะนี้ปรากฏขึ้น หลี่จือเหยียนรู้สึกว่าเขาจะไม่มีวันอดตายอีกต่อไป ต่อให้ต้องรับจ้างนวดให้เศรษฐินีเขาก็คงรวยได้

แน่นอนว่าเขาควรให้ความสำคัญกับภารกิจของระบบเป็นอันดับแรก เพราะตามคำแนะนำของระบบสโลว์ไลฟ์ หากไม่ทำภารกิจให้สำเร็จ โอกาสที่ภารกิจใหม่จะปรากฏขึ้นในอนาคตก็จะลดน้อยลง

ขณะที่กำลังแชตอยู่นั้น หลี่ซื่ออวี่ที่นั่งข้างๆ ก็เหลือบมาเห็นหน้าต่างสนทนาของหลี่จือเหยียนพอดี

"เฮ้ย! นี่แกคุยกับแม่ของอวี่ซือซือจริงๆ เหรอวะ? คุยกันกะหนุงกะหนิงขนาดนี้ นี่แกจีบติดแล้วเหรอ?!"

"ผู้หญิงรุ่นใหญ่เนี่ยความรู้สึกเป็นยังไงวะ? ต่างจากเด็กสาวๆ มากไหม?"

"ไม่รู้สึกตื่นเต้นบ้างเหรอที่รู้ว่าเขาอายุมากกว่าแกตั้งยี่สิบสามปี?"

"นี่มันคือการแก้แค้นอวี่ซือซือที่แสบสันที่สุดเลยนะเนี่ย!"

"แกเมินข้าใช่ไหม งั้นข้าจะสอยแม่แกซะเลย!"

"ถ้าอวี่ซือซือที่อยู่บ้านข้างๆ ได้ยินเข้าล่ะก็ หึๆ..."

เมื่อฟังหลี่ซื่ออวี่พล่ามเรื่องไร้สาระออกมาเป็นชุด หลี่จือเหยียนก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างระอา

สมกับเป็นเจ้าพ่อห้องน้ำจริงๆ จินตนาการล้ำเลิศเหลือเกิน

"พอเลย เลิกเดาส่งเดชได้แล้ว ข้าต้องไปแล้ว"

"คืนนี้ข้าจะพาแกไปพักผ่อนที่โรงอาบน้ำเอง"

"ไปใช้เงินกันหน่อย"

ในชาตินี้ เขาจะไม่ยอมปล่อยให้เพื่อนรักถูกหวังซินอวี้ปั่นหัวเล่นเหมือนคราวก่อนอีก

ขอเพียงช่วยปลุกวิญญาณแห่งเจ้าพ่อห้องน้ำให้ตื่นขึ้นล่วงหน้า

เพื่อนของเขาคงจะยอมตายดีกว่ากลับไปเป็นคนคลั่งรักอย่างไร้ค่าอีกครั้ง

หลี่ซื่ออวี่ทำท่าไม่ใส่ใจ

"แค่ไปอาบน้ำ อย่างมากก็แค่แช่น้ำนม ขัดเกลือ นวดหลัง น่าเบื่อจะตาย"

หลี่จือเหยียน: "เลิกบ่นได้แล้ว มาเล่นดันเจียนแอนด์ไฟต์เตอร์เป็นเพื่อนข้าก่อน"

"ข้ากะจะปั้นตัวละครอาชูร่าสักหน่อย"

หลี่ซื่ออวี่ไม่รอช้า รีบล็อกอินเข้าเกมทันที

"พอดีเลย ตัวรองข้ากะจะไปวิ่งเควสต์ไอคอนพอดี ไปด้วยกันเลย"

...

เวลาสิบเอ็ดโมงครึ่ง หลี่จือเหยียนนั่งแท็กซี่ไปที่บ้านของอวี่ซือซือ

ห้องชุดของอวี่ซือซือเพิ่งซื้อเมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา มีพื้นที่ใช้สอยร้อยสี่สิบตารางเมตร

ในเมืองอย่างว่านเฉิง ที่นี่นับเป็นชุมชนระดับหรูหรา ในปีสองพันสิบ ผู้ที่ขับรถเบนซ์ได้นับว่าเป็นคนมีฐานะมั่งคั่งจริงๆ

"คุณป้ากู้ครับ!"

เมื่อเคาะประตูบ้าน ใบหน้าอันสะสวยของกู้ว่านโจวก็ปรากฏแก่สายตาของหลี่จือเหยียน

วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีดำคู่กับกระโปรงจีบสีดำ

ภายใต้กระโปรงสั้นนั้น เรียวขาสวยขาวเนียนปรากฏสู่สายตาโดยไร้ถุงน่อง ช่างดึงดูดใจยิ่งนัก

เมื่อนึกถึงว่าเขากำลังจะช่วยคุณป้ากู้นวดขา

หลี่จือเหยียนก็รู้สึกคันยุบยิบในใจอย่างบอกไม่ถูก

"เด็กดี มาแล้วเหรอจ๊ะ"

"รีบเข้ามาสิ ป้ากำลังทำกับข้าวรออยู่พอดี"

กู้ว่านโจวตั้งใจว่าวันนี้จะคุยกับหลี่จือเหยียนอย่างจริงจังเกี่ยวกับปมอีดิปัส

เพื่อบอกเขาว่าเรื่องระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้

อย่างไรก็ตาม หากหลี่จือเหยียนเต็มใจที่จะนับถือเธอเป็นผู้ใหญ่ เธอก็ไม่รังเกียจที่จะเป็นแม้กระทั่งแม่บุญธรรมให้เขา

แต่เราจะเป็นคนรักกันไม่ได้เด็ดขาด

เด็กหนุ่มกับผู้หญิงรุ่นใหญ่ มันดูไร้สาระและเด็กน้อยเกินไป

ตราบใดที่เธอยังมีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์ เธอจะไม่ยอมให้หลี่จือเหยียนดึงเธอเข้าไปติดกับเด็ดขาด

"คุณป้ากู้ ให้ผมช่วยนะครับ"

หลี่จือเหยียนเดินตามเธอเข้าไปในครัว ซึ่งทำให้กู้ว่านโจวรู้สึกสงสารเขาในใจ เด็กที่มาจากครอบครัวยากจนมักจะเติบโตและรู้จักความลำบากแบบนี้

เพราะความยากจนจึงทำให้พวกเขาต้องทำเป็นทุกอย่าง ไม่เหมือนลูกสาวของเธอที่อายุสิบแปดแล้วแต่ยังไม่เคยแม้แต่จะย่างกรายเข้าครัว

"จือเหยียน หนูยินดีจะมาเป็นลูก..."

ขณะที่กู้ว่านโจวกำลังจะเอ่ยปากถามหลี่จือเหยียนว่ายินดีจะรับเธอเป็นแม่บุญธรรมไหม

สายเรียกเข้าก็ดังขึ้น เธอรับโทรศัพท์ด้วยท่าทางรำคาญใจ คุยเพียงไม่กี่คำก็วางสายไป

"มีอะไรหรือเปล่าครับคุณป้ากู้?"

หลี่จือเหยียนเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ไม่มีอะไรจ้ะ พอดีป้ามีเงินเย็นอยู่นิดหน่อย แล้วก่อนหน้านี้ก็เคยดูๆ เรื่องซื้อบ้านไว้"

"แต่พอคิดดูแล้ว ถ้าจ่ายเงินดาวน์ไป ป้าก็จะเหลือเงินสดติดตัวแค่ไม่กี่แสน เลยพักเรื่องนี้ไว้ก่อน"

"พักนี้พวกนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ชอบโทรมาตื้อป้าบ่อยๆ ป้าเลยรำคาญน่ะจ้ะ"

หลี่จือเหยียนครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วแนะนำว่า "คุณป้ากู้ครับ จริงๆ ผมว่าคุณป้าควรซื้อบ้านหลังนั้นไว้นะครับ"

"เพราะมันคือโอกาสทองในการทำกำไรเลยครับ"

กู้ว่านโจวดีกับเขาเสมอมา ทั้งในอดีตชาติและชาตินี้

และเขาก็อยากจะดึงเธอให้มาอยู่ใน "รถคันใหญ่" ของเขาด้วย

การบอกเรื่องนี้กับเธอจึงไม่ใช่เรื่องลำบากอะไร

"ทำไมล่ะจ๊ะเด็กดี?"

"เพราะราคาอสังหาริมทรัพย์จะพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องในอนาคตครับ และอาจจะมีการขยับราคาครั้งใหญ่ในช่วงไม่กี่เดือนข้างหน้านี้ด้วย"

หลังจากหยุดเว้นจังหวะ หลี่จือเหยียนก็เสริมว่า "ผมเดาเอาหน่ะครับ"

กู้ว่านโจวมองหลี่จือเหยียนด้วยความประหลาดใจ

เด็กคนนี้ ถึงกับเข้าใจเรื่องอสังหาริมทรัพย์เชียวหรือ?

"หนูเดาเอางั้นเหรอ?"

"ครับ ตั้งแต่วิกฤตสินเชื่อซับไพรม์ของสหรัฐฯ ในปีสองพันเจ็ดที่ส่งผลกระทบไปทั่วโลก"

"คนทั้งโลกถูกบังคับให้แบกรับภาระแทนสหรัฐฯ แม้แต่เลห์แมน บราเธอร์ส หนึ่งในห้าธนาคารเพื่อการลงทุนยักษ์ใหญ่ของสหรัฐฯ ที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานถึงเจ็ดสิบแปดปี ยังต้องล้มละลายในมหันตภัยครั้งนี้"

"ประเทศของเราเองก็มีการอัดฉีดเงินตราเข้าระบบจำนวนมาก และเงินเหล่านี้ก็ไหลเข้าสู่ตลาดเป็นจำนวนมหาศาล"

"ส่งผลให้ภาคอสังหาริมทรัพย์ขยายตัวอย่างรวดเร็ว แต่ผมคิดว่าความเร็วในการขยายตัวนี้ยังห่างไกลจากจุดสิ้นสุดครับ"

แต่ก่อนหลี่จือเหยียนไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้เลย แต่หลังจากได้ย้อนเวลากลับมา

เขาได้ศึกษาข้อมูลมาอย่างหนัก และด้วยสายตาที่มองเห็นเทรนด์ใหญ่ในอนาคต เขาจึงสามารถวิเคราะห์เรื่องราวต่างๆ ได้มากมาย

สรุปสั้นๆ คือการซื้อบ้านในตอนนี้มีแต่กำไรมหาศาลแน่นอน

กู้ว่านโจวค่อยๆ วางชามในมือลง

เธอมองเด็กหนุ่มข้างกายด้วยความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

เขารู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไรกัน!

คำศัพท์เหล่านี้เธอไม่เคยแม้แต่จะได้ยินมาก่อน ชุดคำพูดที่พรั่งพรูออกมาทำเอาเธอมึนงงไปชั่วขณะ

"เด็กดี ธนาคารเพื่อการลงทุนยักษ์ใหญ่ทั้งห้าคืออะไรจ๊ะ?"

"แล้ววิกฤตสินเชื่อซับไพรม์ล่ะ มันหมายความว่ายังไง?"

ในยามนี้ กู้ว่านโจวสัมผัสได้ถึงความไม่รู้ของตัวเองอย่างลึกซึ้ง