บทที่ 17: เจียงไหลตามมาถึงโรงแรม

หยางฉู่มองค้อนใส่เจียงไหลแล้วพูดว่า "ผมไม่หลงกลคุณหรอก ตั้งแต่รู้ว่าผมยังเวอร์จิ้นอยู่ คุณก็เอาแต่จ้องจะงาบผม อย่าคิดว่าผมดูไม่ออกนะ"

เจียงไหลยิ้มเจ้าเล่ห์ "อ้าว ผิดตรงไหนเหรอ? หรือว่ากลัวอดใจไม่ไหว? ไม่เป็นไรน่า ฉันเป็นคนใจดี! ไม่เรียกร้องความรับผิดชอบหรอก"

รอยยิ้มและคำพูดเย้าแหย่ของเจียงไหลทำให้หยางฉู่ตั้งรับลำบากจริงๆ

เมื่อกลับมาถึงห้อง หยางฉู่หยิบถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกมาแล้วถามเจียงไหล "เอาด้วยไหม? ถ้าเอาเดี๋ยวทำให้"

เจียงไหลที่กำลังสำรวจห้องพักของหยางฉู่อยู่ได้ยินคำถามก็พยักหน้า "เอาสิ ฉันก็เริ่มหิวเหมือนกัน"

ระหว่างที่หยางฉู่กำลังต้มบะหมี่ เจียงไหลก็เหลือบไปเห็นหนังสือคู่มือขับขี่ปลอดภัย เธอหยิบขึ้นมาเปิดดูสองสามหน้าแล้วถามว่า "นี่คุณเพิ่งได้ใบขับขี่มาวันนี้จริงๆ เหรอเนี่ย?"

หยางฉู่เหลือบมองเจียงไหล "ใช่ครับ! มีอะไรต้องโกหกด้วย?"

"คุณไม่มีใบขับขี่ที่อเมริกาเหรอ?"

"ขอร้องเถอะครับคุณหนู ใบขับขี่อเมริกาก็ใช้ที่อเมริกา ของที่นี่ก็ใช้ที่นี่ มันใช้แทนกันไม่ได้ เรื่องแค่นี้คุณไม่รู้เหรอเนี่ย?"

เจียงไหลโยนหนังสือทิ้ง "คิดว่าคนอย่างฉันต้องมาใส่ใจเรื่องพรรค์นี้ด้วยเหรอ?"

หยางฉู่หัวเราะหึๆ "ฮ่า! นั่นสินะ! คุณหนูบ้านรวยอย่างคุณจะมาสนเรื่องพวกนี้ทำไม"

พูดจบ หยางฉู่ก็วางบะหมี่สองถ้วยลงบนโต๊ะอาหาร

เจียงไหลเห็นบะหมี่พร้อมแล้วก็เดินมานั่งที่โต๊ะ "ว่าแต่คุณชื่ออะไรนะ?"

"หยางฉู่!"

เจียงไหลรอให้หยางฉู่ถามชื่อเธอกลับบ้าง แต่รออยู่นานก็เงียบกริบ

เธอเริ่มหงุดหงิดนิดๆ "นี่คุณจะไม่ถามชื่อฉันหน่อยเหรอ?"

หยางฉู่เปิดฝาถ้วยบะหมี่ คนเส้นไปมาแล้วตอบว่า "ถามไปทำไม? ถามเพื่อไปเกาะขาคุณกินหรือไง?"

"ชิ! ขาคุณหนูอย่างฉันมีให้คุณมาเกาะง่ายๆ เหรอ?"

"ก็แค่นั้นแหละ! คุณไม่ให้เกาะ แล้วผมก็ไม่คิดจะเกาะ งั้นจะถามซักไซ้ไปทำไม! กินบะหมี่เสร็จ อาบน้ำ พรุ่งนี้ทางใครทางมัน ชาตินี้คงไม่ได้เจอกันอีก ไม่จำเป็นต้องรู้อะไรมากหรอก"

เจียงไหลฟังคำตอบแล้วรู้สึกว่ามันก็ฟังดูมีเหตุผลดี และเธอก็สัมผัสได้ว่าหยางฉู่ดูไม่มีเจตนาอยากจะสานสัมพันธ์กับเธอจริงๆ ซึ่งนั่นกลับทำให้เจียงไหลรู้สึกว่าเขาน่าสนใจยิ่งขึ้นไปอีก

เจียงไหลสูดกลิ่นหอมของบะหมี่ เปิดฝาแล้วคีบเส้นเข้าปาก "ห้องนี้มีห้องน้ำห้องเดียว เดี๋ยวใครจะอาบก่อน?"

"ใครกินเสร็จก่อนก็อาบก่อนสิ! มีอะไรให้ต้องคิดมาก?"

เจียงไหลเลิกคิ้วมองหยางฉู่ "บอกตรงๆ นะ คุณนี่มันโคตรจะซื่อบื้อเลย! ถ้าตอนที่ฉันกอดแขนคุณแล้วไม่รู้สึกว่าคุณมีปฏิกิริยาตอบสนอง ฉันคงนึกว่าคุณเป็นเกย์ไปแล้ว"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับใครอาบน้ำก่อนหลังครับ?"

"เกี่ยวสิยะ!"

หยางฉู่มองหน้าเจียงไหล "ไหนลองบอกมาซิว่าเกี่ยวยังไง?"

"ก็ได้ ในเมื่อคุณไม่เข้าใจ ฉันจะอธิบายให้ฟังชัดๆ เวลาสาวสวยระดับฉันเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ คุณจะไม่จินตนาการอะไรหน่อยเหรอ? แล้วพอฉันอาบเสร็จ คุณเดินเข้าไปอาบต่อ คุณจะไม่ยิ่งจินตนาการเตลิดเปิดเปิงไปไกลกว่าเดิมเหรอ?"

น้ำเสียงของเจียงไหลฟังดูยั่วยวนชวนให้คิดลึก จนหยางฉู่เผลอปล่อยใจจินตนาการตามไปวูบหนึ่ง

แต่เขาก็รีบตั้งสติ แล้วกลอกตาใส่เจียงไหล "ทำไมผมฟังดูแล้วรู้สึกว่ามันโรคจิตจัง?"

"โว๊ะ! คุณนี่มันซื่อบื้อตัวพ่อจริงๆ"

คำตอบของหยางฉู่ทำเอาเจียงไหลโมโหจนกินไม่ลง

หยางฉู่ส่ายหน้าขำๆ "มันโรคจิตจริงๆ นี่นา! หน้าตาผมก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไรใช่ไหม? แถมอยู่โรงแรมมาเป็นเดือน แสดงว่าฐานะการเงินผมก็ต้องดีระดับนึง การจะหาแฟนสักคนคงไม่ยากเกินไปหรอกมั้ง? แล้วทำไมผมต้องมานั่งจินตนาการอะไรแบบนั้นด้วย สู้ไปหาแฟนเป็นตัวเป็นตนเลยไม่ดีกว่าเหรอ?"

เจียงไหลอึ้งกับคำถามของหยางฉู่ จ้องหน้าเขาแล้วถามว่า "นี่คุณไม่มีความสนใจในตัวฉันเลยจริงๆ เหรอ?"

หยางฉู่ขำกับคำถามของเจียงไหล

"เดี๋ยวนะ คุณหมายความว่าไง? ที่คุณตามผมมาที่โรงแรมเนี่ย ไม่ใช่ว่าหวังจะให้มีอะไรเกิดขึ้นหรอกนะ?"

เจียงไหลรู้สึกหน้าแตกเล็กน้อย แก้มเริ่มแดงระเรื่อ "คิดบ้าอะไรของคุณ! ฉันแค่เห็นว่าคุณน่าสนุกดี อย่าคิดไปเองสิ! ฉันไปอาบน้ำดีกว่า"

หยางฉู่โซดบะหมี่เข้าปาก พยักหน้าแล้วโบกมือไล่ให้เธอไปอาบน้ำ

พอเจียงไหลเข้าห้องน้ำไป หยางฉู่ก็กลืนบะหมี่ลงคอ ถอนหายใจแล้วพึมพำกับตัวเอง "เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ตามบทแล้วป่านนี้เจียงไหลน่าจะกำลังหาเรื่องใส่ตัวสิ! อาการของเธอวันนี้มันผิดปกติชัดๆ!"

คิดไปก็ปวดหัว หยางฉู่เลยเลิกคิด รีบกินบะหมี่ให้หมด แล้วตะโกนถามเจียงไหล "บะหมี่ของคุณจะกินต่อไหม? ถ้าไม่กินผมจะเก็บทิ้งแล้วนะ"

"ไม่กินแล้ว!"

จริงๆ แล้วเจียงไหลที่กำลังอาบน้ำอยู่ก็รู้สึกประหม่าเหมือนกัน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอใจกล้าขนาดนี้ มาอยู่ร่วมห้องกับผู้ชายที่เพิ่งเจอกัน แกล้งแหย่เขา แล้วยังมาอาบน้ำในห้องเขาอีก เสียงตะโกนของหยางฉู่เมื่อกี้ทำเอาเธอสะดุ้งโหยง

พออาบน้ำเสร็จ เจียงไหลก็นึกขึ้นได้ว่าไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยน เธอทำได้แค่สวมชุดคลุมอาบน้ำโดยที่ข้างในโล่งโจ้ง

โชคดีที่เจียงไหลค่อนข้างหัวสมัยใหม่เรื่องพวกนี้ ตราบใดที่ไม่มีการจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว เธอก็พอจะยอมรับหยางฉู่ได้

เจียงไหลเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ ถามหยางฉู่ว่า "เบอร์รีเซปชั่นเบอร์อะไร? ฉันจะให้เขาเอาของขึ้นมาให้หน่อย"

หยางฉู่ชี้ไปที่โทรศัพท์บ้านบนโต๊ะ "ดูตรงนั้นสิ มีเขียนบอกไว้!"

พูดจบ หยางฉู่ก็เตรียมตัวจะเข้าไปอาบน้ำบ้าง แต่เดินไปได้สองก้าวก็หันกลับมาถามเจียงไหล "คุณเก็บของใช้ส่วนตัวเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?"

คำถามของหยางฉู่ทำให้เจียงไหลชะงักมือที่กำลังเช็ดผม เธอตวัดสายตามองหยางฉู่ "ของดีๆ ที่ฉันคืนกำไรให้ฟรีๆ ไม่ยอมดู เสียน้ำใจหมด"

พูดจบ เจียงไหลก็รีบวิ่งกลับเข้าห้องน้ำไป

หยางฉู่มองท่าทางลนลานของเจียงไหลแล้วก็ขำ เห็นชัดๆ ว่าสะเพร่าลืมเก็บ ยังจะมาอ้างว่าคืนกำไร

พอเจียงไหลจัดการธุระเสร็จเดินออกมา เธอก็บอกหยางฉู่ว่า "เข้าไปอาบได้แล้ว! ห้ามแตะต้องของของฉันนะ"

หยางฉู่มองเจียงไหลด้วยสายตาเอือมระอา แล้วเดินตรงเข้าห้องน้ำไป

เจียงไหลโมโหกับสายตานั้น เธอมองประตูห้องน้ำแล้วกระซิบเสียงลอดไรฟัน "อย่าให้ถึงทีฉันนะแม่จะจับกินให้เรียบ ไอ้หนุ่มเวอร์จิ้น คิดว่าเป็นหนุ่มบริสุทธิ์แล้ววิเศษนักหรือไง!"

ทันทีที่บ่นจบ ประตูห้องน้ำก็เปิดผัวะออกมา ทำเอาเจียงไหลสะดุ้งเฮือก นึกว่าหยางฉู่ได้ยินที่เธอบ่น

หยางฉู่มองหน้าเจียงไหลด้วยความแปลกใจ "ทำไมยังยืนอยู่ตรงนี้อีกล่ะ? จะแอบดูเหรอ?"