บทที่ 17 แกล้งบ้าใบ้ ลูกสาวภรรยาเอกคลอดลูกแฝดแปด เป็นที่โปรดปรานที่สุดในวังหลัง

บทที่ 17 แกล้งบ้าใบ้ ลูกสาวภรรยาเอกคลอดลูกแฝดแปด เป็นที่โปรดปรานที่สุดในวังหลัง 

จีอวิ๋นเฉิงกำหมัดแน่นแล้วคลายออก ทำซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายครั้ง

เหล่าหมอหลวงทูลถวายพระพรด้วยน้ำเสียงปิติยินดีอีกครั้ง "กราบทูลฝ่าบาท ผลการวินิจฉัยจากสำนักหมอหลวงทั้งสำนัก ตั้งแต่หัวหน้าลงมาถึงผู้น้อย ทุกคนยืนยันตรงกันว่าพระสนมโหรวตั้งครรภ์ได้หนึ่งเดือนเศษแล้ว เป็นความจริงแท้แน่นอนพะย่ะค่ะ!"

จีอวิ๋นเฉิงดีใจจนเนื้อเต้น โบกพระหัตถ์กว้าง "ประทานรางวัล! ทุกคนที่อยู่ที่นี่ตบรางวัลให้หมด!"

ตำหนักจันทร์สลายทั้งตำหนักอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองในพริบตา

จีอวิ๋นเฉิงหันกลับมา กอดลู่จูด้วยความตื่นเต้น แล้วหมุนตัวอุ้มนางลอยขึ้นราวกับท่าโทมัส แฟลร์ 360 องศา หมุนไปหลายรอบก็ยังตื่นเต้นไม่หาย

ลู่จูหัวเราะร่าพลางดุจีอวิ๋นเฉิง "ฝ่าบาท เบาๆ หน่อยเพคะ เพิ่งจะเดือนเดียวเอง"

โชคดีที่นางกินยาปรับสภาพร่างกายและยาเสริมความแข็งแกร่งไปแล้ว ไม่อย่างนั้นหมุนติ้วขนาดนี้คงเกิดเรื่องใหญ่แน่

สำนักหมอหลวงเห็นท่าทางตื่นเต้นของฮ่องเต้เมื่อครู่ก็ตกใจจนเหงื่อแตกพลั่ก

เขาว่ากันว่าสามเดือนแรกอันตรายที่สุด จะให้องค์ชายหรือองค์หญิงที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้หลุดไปไม่ได้เด็ดขาด

หัวหน้าหมอหลวงซุนรวบรวมความกล้าทูลว่า "ฝ่าบาท การตั้งครรภ์สามเดือนแรกอันตรายที่สุด ควรพักผ่อนอย่างเงียบสงบ หลีกเลี่ยงกิจกรรมที่กระทบกระเทือนรุนแรง และ... เรื่องบนเตียง... ก็... ไม่สมควรอย่างยิ่งพะย่ะค่ะ"

จีอวิ๋นเฉิงได้สติ ก็รู้สึกหวาดเสียวขึ้นมาทันที รีบประคองลู่จูนั่งลงบนเตียง อยากให้นางนอนพักผ่อนดีๆ เพื่อบำรุงครรภ์

จากนั้นเขาก็ยืดตัวตรง ตรัสด้วยน้ำเสียงเข้มงวดเล็กน้อย "ตั้งแต่นี้ไป งดเว้นการเข้าเฝ้าเช้าเย็น เจิ้นจะไปบอกเสด็จแม่เอง เชื่อว่าเสด็จแม่ก็คงจะดีใจมากเช่นกัน"

ก่อนหน้านี้ตอนลู่จูไปเข้าเฝ้าเช้าเย็นทุกวัน จีอวิ๋นเฉิงก็ทำเป็นมองไม่เห็นและอนุญาต

แต่ตอนนี้มันต่างกันแล้ว

"แม่ดีใจ! ดีใจมาก! ดีเหลือเกิน! สวรรค์ทรงโปรด แคว้นต้าเยี่ยนของข้ามีทายาทแล้ว ฮ่าๆๆๆ!"

เสียงของไทเฮาดังขึ้นที่หน้าประตู วินาทีถัดมา ไทเฮาก็พุ่งเข้ามาในห้อง เดินอ้อมจีอวิ๋นเฉิง ตรงไปที่เตียงเพื่อกุมมือลู่จู

"เจ้าเป็นเด็กดี! ก่อนหน้านี้ไม่เคยขาดการเข้าเฝ้าเช้าเย็นเลยสักครั้ง ทั้งยังคิดเผื่อราชวงศ์อย่างสุดหัวใจ ให้รางวัล ให้รางวัล ให้รางวัล!"

"สามเดือนแรกอันตรายที่สุด เจ้าต้องดูแลร่างกายให้ดี ห้ามออกกำลังกายหนักหรือทำอะไรเร่งรีบเด็ดขาด และอารมณ์ก็ห้ามแปรปรวน เดี๋ยวดีใจเดี๋ยวเสียใจมากเกินไป"

"ตั้งแต่นี้ไป งดเว้นการเข้าเฝ้าเช้าเย็นทั้งหมด เดี๋ยวแม่จะแวะมาเยี่ยมเจ้าเป็นระยะๆ เอง"

"แล้วก็..."

จีอวิ๋นเฉิงมองเสด็จแม่ของเขาที่พอรู้ข่าวว่าลู่จูตั้งครรภ์ ก็เมินเขาไปโดยสิ้นเชิง หันไปประคบประหงมเอาใจใส่ลู่จูไม่ขาดปาก

ลู่จูเองก็ตั้งใจฟังคำสั่งสอนของไทเฮา โดยไม่มีท่าทีรำคาญใจแม้แต่น้อย

จีอวิ๋นเฉิงยิ่งพอพระทัย หันไปสั่งขันทีข้างกาย "ถ่ายทอดราชโองการของเจิ้น พระสนมโหรวมีกิริยาวาจางดงาม เฉลียวฉลาด และบัดนี้ได้ตั้งครรภ์มังกร เลื่อนขั้นเป็นโหรวกุ้ยเฟย มีผลทันที

หลายฝู เจ้าออกไปประกาศข่าวนี้ในงานเลี้ยงข้างนอกให้ดังๆ สามรอบ ให้ทั่วหล้ารับรู้! เจิ้นอยากให้พวกขุนนางเห็นว่าตอนนี้เจิ้นก็มีทายาทแล้ว!"

หัวหน้าขันทีนามว่าหลายฝูรับราชโองการแล้วรีบวิ่งออกไปประกาศข่าวดีของราชวงศ์

ในงานเลี้ยงเริ่มมีเสียงกระซิบกระซาบ เพราะตัวเอกทั้งสองอย่างฮ่องเต้และไทเฮาหายตัวไปจากงาน

เมื่อมีคนตาไวเห็นหลายฝู หัวหน้าขันทีคนสนิทของฮ่องเต้เดินเข้ามา ทุกคนก็เงียบกริบทันที

หลายฝูยืดอก ประกาศข่าวดีของราชวงศ์ด้วยเสียงอันดัง

ทุกคนลุกขึ้นยืนถวายพระพรฮ่องเต้และไทเฮา

มีเพียงคนสองกลุ่มที่หน้าซีดเผือด หัวใจแหลกสลายดั่งเถ้าถ่าน

ฮวากุ้ยเฟยคาดไม่ถึงเลยว่า วันนี้นางตั้งใจจะใส่ร้ายพระสนมโหรวว่าคบชู้สู่ชาย ทำเรื่องบัดสีในวังหลัง

แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นบันไดให้อีกฝ่ายก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างรวดเร็ว

นางถึงกับเปลี่ยนสถานะกลายเป็นโหรวกุ้ยเฟยที่มีศักดิ์เสมอด้วยนาง!

นางจะยอมได้อย่างไร!

ฟันกรามแทบขบแตก มือบิดผ้าเช็ดหน้าจนเล็บที่ทาสีเขียวมรกตหักไปอีกสองนิ้ว

กลืนเลือดเก่าที่จุกขึ้นมาที่คอลงไป นางแสร้งยิ้มแสดงความยินดีกับฮ่องเต้และไทเฮาที่ได้ทายาทมังกรอย่างไม่เต็มใจ

อีกกลุ่มคือเด็กหนุ่มวัยสิบสองปี

เทียบกับความฮึกเหิมและสง่าผ่าเผยเมื่อครู่ ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ตัวตลกในสวน

ละครจบแล้ว เขาต้องกลับจากบทบาทคุณชายผู้สูงศักดิ์ไปเป็นแค่ตัวประกอบ

ส่วนขุนนางไม่กี่คนที่เพิ่งประจบประแจงเด็กหนุ่มคนนี้ ตอนนี้ได้แต่ภาวนาขอให้ฮ่องเต้ไม่ทันสังเกตเห็นการกระทำของพวกเขาเมื่อครู่

และยังแอบภาวนาขอให้ฮ่องเต้ไม่มาคิดบัญชีพวกเขาย้อนหลัง

พี่ชายของฮวากุ้ยเฟยเองก็คุกเข่าอยู่บนพื้น ภายนอกดูนอบน้อมแต่ภายในกลับต่อต้าน

ดวงตาของเขาเหมือนอาบยาพิษ จ้องมองพื้นราวกับจะเผาให้เป็นรู

แผนการใหญ่ของเขาเหลืออีกเพียงก้าวเดียวก็จะสำเร็จแล้วแท้ๆ!

เป็นเพราะนังพระสนมโหรวนั่นคนเดียว ถ้าไม่มีนางล่ะก็!

ใช่แล้ว!

ถ้าไม่มีนาง...