บทที่ 18: ซูหว่านเยว่

สามวันติดต่อกัน หวังห้าวไปที่บาร์ "ไนท์โรส" ทุกคืน แต่ซูหว่านเยว่กลับไม่ปรากฏตัวเลย

อย่างไรก็ตาม ก็ไม่ได้ถือว่าเสียเปล่าซะทีเดียว เมื่อดูแต้มอารมณ์ในระบบที่มีกว่าเก้าพันแต้ม หวังห้าวก็พอใจมาก

"บริกร ส่งโมจิโต้สองแก้วไปให้สาวสวยสองคนนั้น แล้วลงบัญชีผม"

หวังห้าวยกแก้วขึ้นทำท่าทางทักทายหญิงสาวสองคนที่เพิ่งนั่งลง

แต้มอารมณ์เชิงบวก +1

แต้มอารมณ์เชิงบวก +2

ด้วยรูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลาและการรุกก่อนด้วยการเลี้ยงเครื่องดื่ม จึงเป็นเรื่องง่ายที่ผู้หญิงจะรู้สึกประทับใจในตัวเขา

แต้มอารมณ์เชิงบวกสามารถแลกเปลี่ยนเป็นความมั่งคั่งได้ ในอัตรา: แต้มอารมณ์เชิงบวก x ความดึงดูดใจ x 2 x 1,000 หยวน

หวังห้าวเรียนรู้จากระบบว่า สำหรับผู้หญิงที่ไม่ได้สแกน ความดึงดูดใจจะไม่ถูกนำมาคำนวณในการแลกเปลี่ยนความมั่งคั่ง

นั่นหมายความว่า แต้มอารมณ์เชิงบวก 1 แต้มจากคนทั่วไป สามารถแลกเป็นเงินได้ 2,000 หยวน โดยไม่ต้องคูณด้วยคะแนนความดึงดูดใจ

การส่งค็อกเทลราคาห้าสิบหยวน สามารถทำเงินคืนกลับมาได้หลายพันหยวน นี่คือกำไรเห็นๆ

แน่นอนว่า หวังห้าวไม่ได้รีบร้อนที่จะแลกเปลี่ยนแต้มอารมณ์จากคนทั่วไปเหล่านี้เป็นความมั่งคั่ง เขาเก็บสะสมไว้เพื่อใช้สแกนบุคคลสำคัญ

เพราะการสแกนต้องใช้ 100 แต้มอารมณ์ การใช้แต้มจากคนทั่วไปจึงคุ้มค่าที่สุด

วันนี้ซูหว่านเยว่ก็ยังไม่โผล่หัวมาอีก หวังห้าวรู้สึกว่าเขาจะมัวแต่นั่งรอแบบนี้ไม่ได้ เขาต้องเป็นฝ่ายรุก

เขาเรียกผู้จัดการบาร์มาและสั่งการบางอย่าง

ครู่ต่อมา เสียงคำรามกึกก้องของดีเจก็ดังไปทั่วร้าน:

"คืนนี้ ค่าเครื่องดื่มของสาวๆ ทุกคน นายน้อยหวังเหมาหมด!!"

บรรยากาศในบาร์ลุกเป็นไฟทันที

แต้มอารมณ์เชิงบวก +3

แต้มอารมณ์เชิงบวก +3

แต้มอารมณ์เชิงบวก +6

แต้มอารมณ์เชิงบวก +7

เมื่อเจอกับพฤติกรรมสายเปย์สุดขีดของหวังห้าว เหล่านักขุดทองต่างก็มอบแต้มอารมณ์ให้อย่างมหาศาล!

เพียงชั่วพริบตา หวังห้าวก็ได้รับแต้มอารมณ์เชิงบวกกว่าสามร้อยแต้ม

ผู้ชายหลายคนที่มีคู่มาด้วยก็ไม่มีข้อโต้แย้ง

ถ้าเขาเลี้ยงแค่โต๊ะเดียว คนอาจจะคิดว่าเขาจะมาจีบแฟนชาวบ้านและโกรธได้

แต่เล่นเลี้ยงทั้งร้านแบบนี้ พวกเขาได้แต่บ่นในใจว่า: ลูกเศรษฐีโง่ๆ ที่ไหนวะเนี่ย?

พอถึงเวลาคิดเงิน หวังห้าวถึงรู้ว่าผู้ชายพวกนี้เจ้าเล่ห์ชะมัด อ้างว่าเครื่องดื่มที่ตัวเองกินเป็นของผู้หญิง

ยอดรวมทั้งร้านกว่า 300,000 หยวน หวังห้าวต้องจ่ายไป 250,000 หยวน

"หลอกแดกกันนี่หว่า!"

สบถเบาๆ หวังห้าวก็สั่งการผู้จัดการบาร์อีกครั้ง

ครู่ต่อมา เสียงดีเจคำรามกึกก้องเขย่าขวัญทั้งร้านอีกครั้ง

"คืนนี้ ค่าเครื่องดื่มของหนุ่มๆ ทุกคน นายน้อยหวังก็เหมาหมดเหมือนกัน!!"

แต้มอารมณ์เชิงลบ +3

แต้มอารมณ์เชิงลบ +5

แต้มอารมณ์เชิงบวก +4

..."เขาเลี้ยงผู้ชายด้วย! หรือว่า... หมอนี่เป็นเกย์?"

"คุณพระ ช่วยไม่ได้ หล่อรวยขนาดนี้ดันเป็นเกย์ซะงั้น!"

"เป็นเกย์แล้วไง? ด้วยเสน่ห์ของฉัน ฉันจะจับเขาดัดให้ตรงให้ได้"

...เก็บเกี่ยวแต้มอารมณ์ไปได้อีกกว่าสองร้อยแต้ม หวังห้าวพยักหน้าอย่างพึงพอใจแล้วรูดบัตรจ่ายอย่างเด็ดขาด

หนึ่งร้อยแต้มอารมณ์แบบไม่มีตัวคูณความดึงดูดใจ มีมูลค่า 100,000-200,000 หยวน รอบนี้เขาได้กำไรมาอีกหลายแสน

ที่สำคัญคือ เขาสะสมแต้มอารมณ์ครบ 10,000 แต้มแล้ว ซึ่งหมายความว่าเขาสามารถสุ่มรางวัลได้อีกครั้ง

"ระบบ สุ่มรางวัล!"

"รับทราบ กรุณารอสักครู่"

"ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับรัศมีช่วยชีวิต ส่งอีโมจิสามตัวเพื่อรับทันที"

"รัศมีช่วยชีวิตเป็นทักษะติดตัว หากเจออันตรายถึงชีวิต ระบบจะแจ้งเตือนอัตโนมัติ"

หวังห้าวชกกำปั้นขึ้นฟ้าอย่างสะใจ ทักษะนี้เจ๋งเป้ง!

ด้วยรัศมีช่วยชีวิต เขาจะซ่าแค่ไหนก็ได้

สามวันต่อมา หวังห้าวสร้างกระแสทุกวัน จนในที่สุดก็ดึงดูดซูหว่านเยว่ออกมาได้

ที่ระเบียงชั้นสอง ซูหว่านเยว่เท้าแขนข้างหนึ่งกับราวระเบียง อีกมือคีบบุหรี่สำหรับสตรี ควันสีจางม้วนตัวรอบใบหน้า ทำให้เธอดูลึกลับและน่าค้นหา

เธอสวมชุดเดรสสีดำ สะโพกผายเน้นสัดส่วนโค้งเว้าสมบูรณ์แบบ แผ่กลิ่นอายยั่วยวนถึงขีดสุดของสาวใหญ่

ริมฝีปากสีแดงสดเผยอเล็กน้อยขณะถามบอดี้การ์ดข้างกาย "นายน้อยคนนั้นเป็นใคร?"

บอดี้การ์ดไม่กล้าสบตาเธอ ก้มหน้าตอบว่า "มาดามครับ จากข้อมูลที่มีตอนนี้ เขาไม่มีเบื้องหลังอะไรสำคัญ เพิ่งหย่าเมียมาเมื่อไม่นานมานี้เองครับ"

"หย่าเมีย?" น้ำเสียงของซูหว่านเยว่แฝงความเกียจคร้าน "การใช้เงินประชดชีวิตแบบนี้มันไม่ปกตินะ"

"เขาเป็นตำรวจหรือเปล่า?"

บอดี้การ์ดตอบ "น่าจะไม่ใช่ครับ วันรุ่งขึ้นหลังจากหย่า เขาไปทุบรถชาวบ้านจนโดนจับขังมาแล้ว"

ซูหว่านเยว่มองดูหวังห้าวที่หล่อเหลาแล้วพูดเบาๆ "เชิญเขาขึ้นมา"

"ใช้เงินไปกว่าล้านในสามวัน ถือเป็นลูกค้ารายใหญ่ของเรา ฉันต้องไปต้อนรับด้วยตัวเอง"

ในห้องส่วนตัวชั้นสอง หวังห้าวและซูหว่านเยว่นั่งตรงข้ามกัน

เมื่อได้พบกับ "กุหลาบราตรี" ในตำนาน หวังห้าวก็เริ่มสแกนทันที

ชื่อ: ซูหว่านเยว่

อายุ: 33 ปี

ส่วนสูง: 165 ซม.

ความดึงดูดใจ: 9.6 คะแนน

ประวัติความรัก: 1

หมายเหตุ: ภรรยาลับของเสี่ยไป๋ฉี มีลูกสาววัย 5 ขวบหนึ่งคน

พ่อแม่ของเธอเดิมเป็นผู้บริหารของเจียงเยว่กรุ๊ป แต่ทั้งคู่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ เหลือเธอเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว

ปีนี้ ระหว่างที่ช่วยเสี่ยไป๋บริหารบริษัท เธอพบว่าโครงการหลายอย่างของบริษัททับซ้อนกับเจียงเยว่กรุ๊ปในอดีต

ต่อมา จากการสืบสวนของเธอ พบว่าอุบัติเหตุรถยนต์ในคราวนั้นไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นการจัดฉากโดยไป๋ฉีเพื่อยึดครองเจียงเยว่กรุ๊ป

ล่าสุด พ่อแก่ของไป๋ฉีเสียชีวิตด้วยโรคชรา เขาจึงกลับไปฮ่องกงเพื่อจัดการงานศพ

นี่เป็นโอกาสดีที่ซูหว่านเยว่จะยึดอำนาจ แต่ไป๋ฉีได้วางบอดี้การ์ดไว้รอบตัวเธอมากมาย อ้างว่าเพื่อคุ้มครอง แต่จริงๆ แล้วเพื่อจับตาดู...

"น้องชายใจป้ำมาก ขอทราบชื่อแซ่ได้ไหมจ๊ะ?" ซูหว่านเยว่ถามพร้อมรอยยิ้ม

หวังห้าวจุดบุหรี่ มองดูผู้หญิงทรงโตตรงหน้า สมคำร่ำลือว่าเป็นสาวงามอันดับหนึ่งแห่งโลกใต้ดิน "กุหลาบราตรี" หุ่นของเธอช่างอวบอิ่มเย้ายวนจริงๆ

"ผมชื่อหวังห้าว นามรอง เมิ่งเต๋อ (เมิ่งเต๋อ คือนามรองของโจโฉ)"

ซูหว่านเยว่หัวเราะเบาๆ น้ำเสียงยั่วยวน "ไม่นึกเลยว่าน้องชายจะเป็นคนมีความรู้เรื่องวัฒนธรรมด้วย"

หวังห้าวหัวเราะร่า "มิกล้าๆ โจเมิ่งเต๋อ (โจโฉ) เป็นวีรบุรุษแห่งยุคสมัย และเขาเป็นไอดอลของผม"

ซูหว่านเยว่ยกแก้วไวน์ขึ้น ยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "ในสายตาพี่ น้องชายก็เป็นวีรบุรุษเหมือนกัน มาดื่มแด่วีรบุรุษกันเถอะ"

"เชียร์ส!"

ทั้งสองดื่มหมดแก้ว ยิ้มให้กัน

นี่เป็นการพบกันครั้งแรก ทั้งสองฝ่ายต่างก็ระมัดระวังตัว

คืนนั้น ข่าวที่ซูหว่านเยว่พบกับหวังห้าวก็ไปถึงหูไป๋ฉี

"หวังห้าว ชื่อคุ้นมาก" ไป๋ฉีหรี่ตาลงเล็กน้อย

ครู่หนึ่ง ไป๋ฉีก็นึกขึ้นได้ "นี่มันคนที่หลัวเหยาอยากให้เก็บไม่ใช่เหรอ?"

"หลัวเหยาไม่กล้าแฉฉันแน่ เพราะนั่นจะเพิ่มข้อหาจ้างวานฆ่าให้ตัวเอง"

"ตอนนั้นเขารีบจะฆ่าหวังห้าวให้ได้ แล้วต่อมาก็ขอให้ฉันช่วยขายทรัพย์สินมูลค่าหลายร้อยล้าน ดูเหมือนว่าเขาจะโดนไอ้เด็กนี่จับจุดอ่อนไว้ได้"

"ไอ้เด็กนี่ต้องแบล็กเมล์หลัวเหยาไปเยอะแน่ๆ"

คิดได้ดังนั้น ไป๋ฉีก็รีบโทรหาซูหว่านเยว่ทันที

"ดูแลหวังห้าวให้ดี ไอ้เด็กนี่มีเงินหลายร้อยล้านในมือ เธอต้องสูบเลือดสูบเนื้อมันให้เกลี้ยง!"

ซูหว่านเยว่พยักหน้ารับคำ "ได้ค่ะ ฉันจะดูแลเขาอย่างดี"

"ระวังสถานะตัวเองด้วย แค่พูดจาหวานๆ หว่านล้อมก็พอ อย่าให้เกินเลยล่ะ"

"เข้าใจแล้วค่ะ ฉันรู้ดี"