ตอนที่ 5 ความผิดของหวังฮ่าวทั้งนั้น

หวงยาฉียกกาแฟขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนความกระดากอาย

สมัยเรียนมหาวิทยาลัย เธอมีคนมาตามจีบมากมาย แต่ที่โดดเด่นที่สุดมีอยู่สองคน คือหวังฮ่าวที่เป็นเทพบุตรเรียนเก่ง และเฉียนเฉิงที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้

เฉียนเฉิงเป็นทายาทเศรษฐี พ่อของเขาเป็นถึงประธานบริษัทซิงฮุยเอนเตอร์เทนเมนต์

"เฉียนเฉิง ฉันเพิ่งหย่ามา ยังไม่หายเจ็บปวดจากชีวิตแต่งงานที่ล้มเหลว ช่วงนี้ขอไม่คุยเรื่องความรักจะได้ไหม?"

"อ้อ จริงด้วย จริงด้วย ผมเสียมารยาทไปหน่อย" เฉียนเฉิงรีบขอโทษทันที

"เฉียนเฉิง ที่จริงวันนี้ฉันมาหาคุณเพราะมีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อยน่ะ"

เฉียนเฉิงรีบตบหน้าอกตัวเองแล้วพูดว่า "ยาฉี มีปัญหาอะไรบอกมาได้เลย ผมยินดีช่วยเต็มที่ ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟก็ยอม!"

"เอ่อ... คือขอฉันยืมเงินสักสองล้านก่อนได้ไหม?"

เฉียนเฉิงอึ้งไป ทำไมต้องสองล้านอีกแล้ว? ที่เขาหาข้ออ้างหนีไปเรียนต่อเมืองนอกก็เพราะตอนนั้นเธอมาขอเงินสองล้านนี่แหละ

ทำไมผ่านไปปีกว่า เธอยังกลับมาขอเงินอีก?

ตอนที่เธอยังเป็นดาวมหาวิทยาลัยผู้บริสุทธิ์ผุดผ่อง เขายังไม่ยอมจ่ายสองล้านเลย มีแต่ไอ้โง่หวังฮ่าวเท่านั้นแหละที่ยอม

ตอนนี้เธอกลายเป็น 'ของมือสอง' แล้ว เขาจะยอมควักเงินให้ได้ยังไง? ขืนให้ไปก็โง่กว่าไอ้หวังฮ่าวอีกสิ!

"ยาฉี ถึงบ้านผมจะรวย แต่พ่อผมคุมเรื่องเงินเข้มงวดมาก ให้ค่าขนมผมเดือนละแค่แสนเดียวเอง"

"ค่าใช้จ่ายรายเดือนผมก็สูง เหลือเก็บไม่เท่าไหร่ เอาเป็นว่าผมให้คุณยืมแก้ขัดสักสองหมื่นก่อนดีไหม?"

นิ้วมือของหวงยาฉีบีบแก้วกาแฟแน่นขึ้นเล็กน้อย

สองหมื่น? นี่เห็นฉันเป็นขอทานหรือไง?!

"เฉียนเฉิง ชุดที่คุณใส่อยู่นี่ชุดเดียวก็น่าจะเกินแสนแล้วนะ แต่คุณกลับให้ฉันยืมแค่สองหมื่น นี่คุณกำลังดูถูกฉันอยู่ใช่ไหม?"

เฉียนเฉิงรีบแก้ตัว "เปล่านะยาฉี คุณเข้าใจผิดแล้ว"

"เอาอย่างนี้ เดี๋ยวผมยืมเพื่อนให้"

"ตอนนี้แบตฯ มือถือผมหมดพอดี เดี๋ยวผมไปเปิดห้องสวีทที่โรงแรมห้าดาวข้างๆ ชาร์จแบตฯ หน่อย คุณไปด้วยกันสิ เดี๋ยวผมโทรยืมเงินต่อหน้าคุณเลย รับรองว่าได้ครบตามจำนวนแน่!"

หวงยาฉียิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ดูมีความสุขมาก

แม่นางคนนี้ถูกหวังฮ่าว 'เล่น' มาปีกว่าแล้ว มีหรือจะไม่รู้ทันความคิดผู้ชาย?

ขนาดหวังฮ่าวที่ว่าซื่อๆ ยังตื่นเต้นกับเรื่องพรรค์นี้เลย

พวกลูกเศรษฐีแบบนี้ยิ่งน่ารังเกียจกว่าเป็นไหนๆ

"เฉียนเฉิง คุณเพิ่งลงเครื่องมาคงเหนื่อยแย่ รีบไปพักผ่อนที่โรงแรมเถอะ ฉันไม่รบกวนแล้ว"

พูดจบ เธอก็ลุกขึ้นเดินหนีทันที

เฉียนเฉิงรู้ตัวว่าแสดงออกนอกหน้าเกินไป รีบลุกขึ้นตาม

"ยาฉี คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น!"

เขาพยายามจะคว้ามือหวงยาฉี แต่เธอเบี่ยงตัวหลบ

"คุณเฉียนเฉิง กรุณาให้เกียรติกันด้วย!"

"ที่ฉันเอ่ยปากยืมเงินเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนร่วมรุ่น แต่ถ้าคุณคิดไม่ซื่อ เราก็อย่าเจอกันอีกเลยดีกว่า!"

มองดูหวงยาฉีเดินจากไป ใบหน้าของเฉียนเฉิงบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

"แม่* ผู้หญิง 'มือสอง' ยังจะมาทำตัวใสซื่ออีก!"

ด้วยความหงุดหงิดที่ระบายออกไม่ได้ เฉียนเฉิงเปิดโทรศัพท์ ค้นหาเบอร์หนึ่งแล้วกดโทรออก

"โมโมะ มาอยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ ถ้าทำตัวดีๆ เดี๋ยวฉันจะให้ทางบริษัทดันเธอเดบิวต์"

หวงยาฉีกลับมาที่หมู่บ้านเหอเสีย ทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง

ห้องนี้พ่อแม่ของหวังฮ่าวซื้อให้โดยดาวน์ไป 400,000 หยวน ตอนนั้นราคาบ้านอยู่ที่ 1,000,000 หยวน และกู้ธนาคารอีก 600,000 หยวน

ตอนนี้ราคาบ้านตกลงมาเหลือ 600,000 กว่าหยวน ซึ่งพอๆ กับยอดหนี้ที่เหลือ

หวงยาฉีต้องการที่ซุกหัวนอน ตอนหย่าจึงตกลงกันว่าบ้านเป็นของเธอ และหนี้ก็เป็นของเธอด้วย

"ผ่อนบ้านเดือนละ 3,000 ยังต้องกินต้องใช้ ซื้อเสื้อผ้า เครื่องสำอาง เงินที่มีอยู่คงไม่พอใช้ถึงสิ้นเดือนแน่"

"ไม่ได้การ หรือฉันต้องหางานทำ?"

หวงยาฉีขยี้หัวตัวเองด้วยความกลัดกลุ้ม

"ฉันไม่ได้แต่งงานเพื่อมาทำงานนะ แล้วก็ไม่ได้หย่าเพื่อมาทำงานเหมือนกัน!"

"ความผิดของหวังฮ่าวทั้งนั้นที่ยึดบัตรเงินเดือนคืนตอนหย่า ใจร้ายชะมัด!"

【อารมณ์เชิงลบ +3】

เมื่อรู้สึกท้องว่าง หวงยาฉีก็ลากสังขารไปที่ห้องครัว

เธอรู้จักวัตถุดิบทุกอย่างในตู้เย็น แต่ทักษะการทำอาหารของเธอเป็นศูนย์

"ความผิดของหวังฮ่าวทั้งนั้นที่ไม่ยอมกลับมาทำกับข้าวให้ฉันกินหลังหย่า ไร้น้ำใจจริงๆ"

【อารมณ์เชิงลบ +2】

"ช่างเถอะ สั่งเดลิเวอรีก็ได้"

เธอกดแอปฯ สีเหลือง สั่งอาหารน่ากินไปหลายอย่าง

พอถึงหน้าชำระเงิน หวงยาฉีชะงัก

"ทำไมแพงจัง! ไหนโฆษณาบอกว่ามื้อใหญ่แค่ 9.9 หยวนไง?"

เธอจำใจกดลบรายการอาหารออกทีละอย่าง เหลือแค่ข้าวขาหมูราคา 15 หยวน

พอถึงหน้าชำระเงินอีกครั้ง หวงยาฉีก็ชะงักอีก

"ทำไมยังมีค่าส่งอีก 3 หยวนด้วย!"

"ฉันแค่อยากกินข้าวแค่นี้ ทำไมทั้งร้านอาหาร ทั้งแพลตฟอร์ม ทั้งคนส่ง ถึงจ้องจะเอาเงินฉันกันหมด?"

"ฉันไม่มีเงินแล้ว ยังจะมาขูดรีดเงินอันน้อยนิดของฉันอีก!"

หวงยาฉีปิดโทรศัพท์ด้วยความโมโห คว้าน้ำเปล่าบนโต๊ะกาแฟมาดื่มอึกใหญ่

"ความผิดของหวังฮ่าวทั้งนั้นที่ไม่รู้จักเก็บเงิน ตอนหย่าถึงไม่มีทรัพย์สินอะไรให้แบ่งเลย ใช้เงินเก่งจริงๆ!"

【อารมณ์เชิงลบ +3】

ในรถเฟอร์รารี หวังฮ่าวที่กำลังคุยกับหลิวมานมานอย่างสนุกสนานถึงกับงง

ค่าอารมณ์เชิงลบพวกนี้มาจากไหนกันนักหนา?

ผู้หญิงคนไหนเกลียดเขาเข้าไส้ขนาดนี้?

พอมองไปที่รถอัลพาร์ดคันหลัง หวังฮ่าวก็ถึงบางอ้อ

หลี่เยว่หรูนี่เอง!

ผู้หญิงคนนี้ช่างเจ้าคิดเจ้าแค้นจริงๆ

เขาแค่ไปนอนกับลูกสาวบุญธรรม ไม่ได้ไปนอนกับเธอสักหน่อย จำเป็นต้องโกรธแค้นขนาดนี้เลยเหรอ?

อิจฉาล่ะสิ ต้องเป็นความอิจฉาแน่ๆ

สาวพรหมจรรย์หมื่นปี แรงอาฆาตช่างรุนแรงนัก

ที่โรงแรมแมริออท รถอัลพาร์ดและเฟอร์รารีจอดเทียบข้างกัน

หลิวมานมานควงแขนหวังฮ่าวเดินเข้าล็อบบี้อย่างเป็นธรรมชาติ

ทำเอาหลี่เยว่หรูที่เดินตามหลังมาขมวดคิ้วแน่น

"มานมานทำแบบนี้เท่ากับตบหน้าราชาเพลงหลัวฉาดใหญ่ แล้วเรื่องจะจบยังไงเนี่ย?"

【อารมณ์เชิงลบ +1】

หวังฮ่าวชำเลืองมองหลี่เยว่หรูที่เดินตามมา เป็นเธอนั่นแหละ

ภายในห้องส่วนตัว เฉียนเหล่ย ประธานบริษัทซิงฮุยเอนเตอร์เทนเมนต์ กำลังชนแก้วกับราชาเพลงหลัว

แม้เฉียนเหล่ยจะมีตำแหน่งเป็นถึงประธานบริษัท แต่ชีวิตของเขานั้นยากลำบากเหลือเกิน

ในช่วงไม่กี่ปีมานี้ บริษัทบันเทิงได้รับผลกระทบอย่างหนักจากพวกเน็ตไอดอล ประกอบกับสภาพเศรษฐกิจโดยรวมที่ไม่สู้ดี กำไรของบริษัทจึงน้อยนิด แถมยังมีหนี้สินท่วมหัว

ซิงฮุยเอนเตอร์เทนเมนต์ที่เคยมูลค่าหลายหมื่นล้าน ตอนนี้เหลือมูลค่าแค่สามพันล้าน และมีหนี้สินถึงสองพันล้าน

ล่าสุด เงินกู้ก้อน 500 ล้านใกล้จะครบกำหนดชำระ เฉียนเหล่ยวิ่งเต้นหัวหมุน แต่ก็หาแหล่งเงินทุนไม่ได้

สถาบันการเงินใหญ่ๆ ต่างมองว่าซิงฮุยเอนเตอร์เทนเมนต์มีความเสี่ยงสูง จึงไม่ยอมอัดฉีดเงินทุนหรือปล่อยกู้ให้อีก

แม้ราชาเพลงหลัวจะเป็นเพียงศิลปิน แต่ด้วยการสั่งสมบารมีมาหลายปี เขาจึงมีเงินทุนมหาศาล แถมยังเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นของฮุยฮวางเอนเตอร์เทนเมนต์อีกด้วย

ความแข็งแกร่งของฮุยฮวางเอนเตอร์เทนเมนต์นั้นเหนือกว่าซิงฮุยเอนเตอร์เทนเมนต์หลายเท่า

ครั้งนี้ประธานบริษัทไม่ได้มาด้วยตัวเอง แต่ถ้าสามารถเอาใจราชาเพลงหลัวได้สำเร็จ และทั้งสองบริษัทเซ็นสัญญาร่วมมือระยะยาว พร้อมกับได้เงินกู้ระยะสั้นสักหลายร้อยล้านมาหมุนเวียน ทุกอย่างก็จะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี

อีกอย่าง หลัวเหยาก็อายุมากกว่าเฉียนเหล่ยไม่กี่ปี การชนแก้วให้เกียรติจึงไม่ใช่เรื่องน่าอาย

หลัวเหยานั่งสูบบุหรี่อยู่ที่หัวโต๊ะ พูดอย่างเนิบนาบ "ประธานเฉียน เท่าที่ผมรู้มา สถานการณ์ของบริษัทคุณไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ความร่วมมือระหว่างสองบริษัทเราอาจจะต้องเลื่อนออกไปก่อนนะ"

เฉียนเหล่ยใจหายวาบ รีบอธิบาย "พี่เหยา พี่ก็รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้มันเป็นยังไง แต่นี่เป็นแค่ชั่วคราว อีกไม่นานบริษัทเราจะกลับมาผงาดแน่นอน"

"ซิงฮุยเราอยู่ในวงการมานาน ความเป็นมืออาชีพของเราเป็นที่ประจักษ์ ถ้าเราร่วมมือกัน รับรองว่าวิน-วินทั้งคู่"

"ความเป็นมืออาชีพ?" หลัวเหยายิ้มอย่างมีเลศนัย

"ร่วมงานกันครั้งแรก ศิลปินของคุณอย่างหลิวมานมานก็เบี้ยวงานผมซะแล้ว นี่เหรอความเป็นมืออาชีพของคุณ?!"

เฉียนเหล่ยหน้าเสีย รีบขอโทษขอโพย

"ขอโทษครับพี่เหยา ผมดูแลคนไม่ดีเอง"

"เดี๋ยวมานมานมาถึง ผมจะให้เธอขอโทษพี่ด้วยตัวเอง แล้วรินเหล้าให้พี่ดื่มเป็นการไถ่โทษครับ"

เมื่อเห็นว่าหลัวเหยายังไม่หายโกรธ เฉียนเหล่ยจึงแอบยัดคีย์การ์ดใส่มืออีกฝ่าย

ไม่ใช่บัตรเครดิต แต่เป็นคีย์การ์ดห้องพัก

"ผมให้คนปิดกล้องวงจรปิดแถวนั้นหมดแล้ว เดี๋ยวพี่เหยา... ตามสบายเลยนะครับ"

ทั้งสองยิ้มให้กัน เป็นรอยยิ้มที่รู้กันเฉพาะผู้ชาย

หลัวเหยารับคีย์การ์ดไป แล้วยิ้มออกมา

"ประธานเฉียน ลำบากคุณแย่เลย คนเราผิดพลาดกันได้ วันหลังเราต้องร่วมมือกันให้มากขึ้นนะ"