ตอนที่ 3 เปิดระบบ แพ็กเกจของขวัญคนเลว

หลิวมานมานถือไมโครโฟน น้ำเสียงเกียจคร้านเจือความขี้เล่น

"ขอให้เลิกกันด้วยดี ขอให้เธอมีความสุข"

"เธอจะได้เจอคนที่ดีกว่า"

หวังฮ่าวยิ้มอย่างจนใจ ความพยายามหลายปีสูญเปล่าไปกับใบหย่าใบเดียว จะให้เขามีความสุขได้ยังไง?

ส่วนเรื่องหาคนที่ดีกว่างั้นเหรอ?

หวังฮ่าวมองหลิวมานมานที่กำลังร้องเพลงอย่างสุดเหวี่ยงอยู่บนเวที ช่างเซ็กซี่และเย้ายวนใจเหลือเกิน

ในฐานะผู้ชายปกติ หวังฮ่าวย่อมรู้สึกหวั่นไหวกับสาวงามขนาดนี้เป็นธรรมดา

แต่นั่นก็เป็นเพียงแรงปรารถนาเท่านั้น

หลิวมานมานมองหวังฮ่าวด้วยสายตาหวานซึ้งแล้วร้องเพลงต่อ

"ขอให้เลิกกันด้วยดี ได้โปรดมีความสุขเถอะนะ"

"ต้องบอกลาคนที่ผิด ถึงจะได้เจอคนที่ใช่"

...หวงยาฉีคือคนที่ผิดงั้นเหรอ?

ในเมื่อหย่ากันแล้ว เธอก็ย่อมเป็นคนที่ผิด

หวังฮ่าวเข้าใจขึ้นมาทันทีว่าเหตุผลที่หวงยาฉีจากไปอย่างสง่างามขนาดนั้น ก็เพราะในความสัมพันธ์นี้ เธอคือฝ่ายที่ได้กำไร

เธอได้เสวยสุขมาตลอด การเลิกราจึงไม่มีอะไรให้เสียดาย

นี่ทำให้เธออยู่ในจุดที่ไม่มีวันแพ้

ส่วนเขาคือผู้ให้ ทันทีที่แยกทาง เขาก็สูญเสียทุกอย่าง

มันช่างตรงกับเนื้อเพลงของอีสัน ชาน ที่ว่า "สิ่งที่ไขว่คว้าไม่ได้มักเย้ายวนใจ ผู้ที่ถูกรักมักไม่เกรงกลัวสิ่งใด"

หลังจบเพลง หลิวมานมานเดินเงียบๆ มาข้างกายหวังฮ่าว กระซิบที่ข้างหูเขา

"ไปว่ายน้ำกันเถอะ"

สัมผัสแปลกประหลาดที่ข้างหูทำให้หวังฮ่าวโพล่งออกไปว่า "ผมจะไม่แต่งงานใหม่ง่ายๆ หรอกนะ"

"หืม?"

หลิวมานมานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตั้งสติได้แล้วหัวเราะเบาๆ "ฉันก็ไม่ได้คิดเรื่องแต่งงานเหมือนกัน"

หวังฮ่าวถอนหายใจในใจ กะแล้วเชียวว่าเธอกะจะเลี้ยงต้อยเขาจริงๆ

"เรื่องแบบนี้ คุณต้องให้เวลาผมคิดหน่อยนะ"

หลิวมานมานจ้องหวังฮ่าวอย่างงุนงง แล้วพูดว่า

"คิดอะไรยะ! ฉันชอบนายจริงๆ นะ"

"ที่ไม่อยากแต่งงานตอนนี้เพราะสถานะของฉันต่างหาก ผู้จัดการส่วนตัวฉันยังพอหลับหูหลับตาเรื่องคบกันลับๆ ได้ แต่ถ้าไปจดทะเบียนสมรสเมื่อไหร่ เธอคงอกแตกตายแน่"

"อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง"

หวังฮ่าวลอบถอนหายใจโล่งอก ตราบใดที่เธอไม่ได้จะเลี้ยงต้อยเขา

เอ๊ะ? ทำไมถึงรู้สึกเสียดายขึ้นมาหน่อยๆ ล่ะเนี่ย?

หลังจากปรับอารมณ์ หวังฮ่าวผู้ซื่อตรงและรักเดียวใจเดียวก็พูดจาเหมือนเด็กๆ ออกมา "ถ้าผมมีความรักครั้งต่อไป ผมจะไม่ยอมเป็นไอ้ขี้แพ้ที่ยอมทุกอย่างอีกแล้ว ผมจะเป็นคนเลว คุณคิดให้ดีๆ นะ!"

"ฮ่าๆ~" หลิวมานมานขำจนตัวงอเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

ก้อนเนื้อขาวผ่องสองก้อนกระเพื่อมไหว

"เสี่ยวฮ่าว ตอนนายทำหน้าจริงจังนี่น่ารักชะมัด"

เธอเป่าลมหายใจอุ่นๆ รดใบหูหวังฮ่าวเบาๆ น้ำเสียงยั่วยวน

"เส้นทางสู่การเป็นคนเลวมันอีกยาวไกล งั้นนายลองมา 'เลว' ใส่พี่สาวคนนี้ก่อนเป็นไง~"

"ติ๊ง!"

"ระบบกำลังโหลด..."

"ตอบกลับ 1 เพื่อโหลดระบบทาสรัก"

"ระบบทาสรักจะช่วยให้คุณกลายเป็นสุดยอดทาสรัก พิชิตใจอดีตภรรยาหวงยาฉีกลับคืนมา ยอมถวายหัวให้เธอตลอดไป และกลายเป็นราชาแห่งทาสรัก"

"ตอบกลับ 2 เพื่อโหลดระบบคนเลว"

"ระบบคนเลวจะช่วยให้คุณกลายเป็นสุดยอดคนเลว การหย่าร้างเป็นเพียงจุดเริ่มต้น ในอนาคตคุณจะมีเส้นทางที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ และกลายเป็นราชาแห่งคนเลว"

หวังฮ่าวไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ตอบกลับ 2 อย่างเด็ดขาด

นี่อาจเป็นโอกาสเดียวในชีวิต เขาต้องคว้าไว้ให้ได้

มีระบบทั้งที ยังจะให้เป็นทาสรักอีกเหรอ? ฉันไม่ได้ป่วยนะเว้ย!

"ยินดีด้วยโฮสต์ 【ระบบคนเลว】 ผูกมัดสำเร็จแล้ว!"

"คนเลวไม่ใช่สัตว์ป่าที่สนองแต่ตัณหา หรือคนลวงโลกที่หลอกลวงความรู้สึก"

"การทำให้ผู้หญิงไม่อาจต้านทานคุณได้ ทั้งรักทั้งเกลียดคุณในเวลาเดียวกัน นั่นถึงจะเรียกว่าคนเลวที่มีคุณภาพ"

"เมื่อวันหนึ่ง เหล่าเทพธิดารุมด่าคุณว่าเป็นคนเลว แต่ก็ตะโกนว่าจะไม่แต่งงานกับใครนอกจากคุณ เมื่อนั้นคุณจะเป็นราชาแห่งคนเลว!"

"【ระบบคนเลว】 มีฟังก์ชันดังต่อไปนี้"

"หนึ่ง ค่าอารมณ์ (1-10) ที่ผู้หญิงมีต่อการกระทำของโฮสต์ ไม่ว่าจะบวกหรือลบ จะถูกสะสมไว้"

"สอง คุณสามารถใช้ 100 คะแนนอารมณ์เพื่อสแกนข้อมูลของผู้หญิงตรงหน้าได้"

"สาม ค่าอารมณ์สามารถแลกเป็นเงินสดได้ อัตราส่วนคือ: ค่าอารมณ์เชิงลบ * ความน่าดึงดูด * พันหยวน; ค่าอารมณ์เชิงบวก * ความน่าดึงดูด * 2 * พันหยวน"

"ระบบ หมายความว่าราคาของค่าอารมณ์เชิงบวกเป็นสองเท่าของค่าอารมณ์เชิงลบงั้นเหรอ?"

"ในมุมมองของตัวเงิน ใช่แล้ว ระบบหวังว่าโฮสต์จะเป็นที่รักของทุกคน ไม่ใช่เป็นที่เกลียดชังของทุกคน เพื่อสร้างค่านิยมที่ถูกต้อง"

"ไม่ต้องห่วง ฉันจะเป็นคนเลวที่ดีแน่นอน แหม ใครจะอยากเดินออกจากบ้านแล้วโดนรถชนล่ะ"

"สี่ ไม่ว่าจะใช้ค่าอารมณ์ไปเท่าไหร่ ตราบใดที่สะสมค่าอารมณ์รวมครบ 10,000 คะแนน จะได้รับสิทธิ์สุ่มรางวัลโดยอัตโนมัติ"

"ตอนนี้ ขอเชิญโฮสต์รับแพ็กเกจของขวัญคนเลวเบื้องต้น"

"ไตทองคำ, หอกปลายแดง, ร่างกายสมบูรณ์แบบ, ทักษะคอมพิวเตอร์ระดับสมบูรณ์แบบ, ทักษะช่างไฟฟ้าระดับสมบูรณ์แบบ, เงินฝาก 100 ล้าน, เสน่ห์ +99..."

หวังฮ่าวมองดูรายการของรางวัล อย่างอื่นพอเข้าใจ แต่ทักษะคอมพิวเตอร์ระดับสมบูรณ์แบบกับทักษะช่างไฟฟ้าระดับสมบูรณ์แบบนี่คืออะไร?

เอาไว้ช่วยบอสสาวสวยซ่อมคอมฯ เหรอ?

หรือช่วยป้าข้างบ้านเปลี่ยนหลอดไฟ?

"ติ๊ด!"

หวังฮ่าวเปิดดูข้อความในโทรศัพท์

"【ธนาคารไชน่าเมอร์แชนท์】 บัญชีของคุณ 1431 ได้รับโอนเงินเข้า 100,000,000.00 หยวน เมื่อวันที่ 2 พฤษภาคม ยอดเงินคงเหลือ: 100,001,688.52 หยวน"

ป.ล.: อย่าถามว่าถูกกฎหมายไหม ถามแค่ว่าคุณจะรับไหมดีกว่า? (￢_￢) มอง

เมื่อเห็นเงินฝาก 100 ล้าน นี่คือความฝันของหวังฮ่าวมาหลายปี

มีบ้าน มีภรรยา มีลูกสองคน และเงินฝาก 100 ล้าน

แต่ตอนนี้ พอมี 100 ล้านจริงๆ เขากลับรู้สึกว่ามันยังไม่พอ

เขาเคยหย่าเพราะไม่มีเงิน ตอนนี้มีโอกาสแล้ว หวังฮ่าวสาบานกับตัวเองว่า เขาต้องหาเงินให้ได้เยอะๆ และจะไม่มีวันกังวลเรื่องเงินอีกต่อไป!

เมื่อมองไปที่หลิวมานมานซึ่งอยู่ใกล้แค่เอื้อม หวังฮ่าวก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาโอบเอวคอดกิ่วของเธอแล้วกระซิบว่า

"งั้นผมจะสนองความต้องการของคุณ ขอ 'เลว' ใส่พี่สาวก่อนเลยละกัน"

เมื่อสัมผัสได้ถึงฮอร์โมนชาย ร่างกายบอบบางของหลิวมานมานสั่นสะท้านเล็กน้อย เธอทำปากยื่น

"ดูสิใจร้อนเชียว วันนี้ฉันเป็นของนายอยู่แล้วไม่ต้องห่วง~"

"ไปว่ายน้ำกันก่อนเถอะ จะได้ทำความคุ้นเคยกันไง"

ภายนอกหวังฮ่าวยังคงดูสงบนิ่ง แต่ในใจคิดว่า: น้ำขึ้นให้รีบตัก ขืนชักช้าเดี๋ยวอดกิน

เขาให้เหตุผลที่ใครก็เถียงไม่ออก

"ผมว่ายน้ำไม่เป็น!"

เมื่อเห็นหลิวมานมานที่จู่ๆ ก็ดูประหม่าขึ้นมา หวังฮ่าวยิ้มอย่างมีเลศนัย "ไหนเมื่อกี้ยังยั่วยวนผมอยู่เลย ทำไมพอจะเอาจริงถึงกลัวล่ะ?"

"ใครกลัวกันยะ!"

หลิวมานมานเชิดหน้าขึ้น พูดอย่างท้าทาย

"มาสิ ใครกลัวใคร!"

【อารมณ์เชิงบวก +1】

【อารมณ์เชิงลบ +1】

【อารมณ์เชิงบวก +1】

【อารมณ์เชิงลบ +1】

...หวังฮ่าวยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองดูดวงอาทิตย์ที่กำลังลับขอบฟ้า ทิวทัศน์ของลั่วเซี่ยเมาน์เท่นวิลล่าช่างงดงามจริงๆ และเขาก็ได้เปิดใช้งานระบบที่นี่ด้วย

ที่นี่คือดินแดนแห่งโชคลาภของเขา ไว้หาเงินได้มากพอเมื่อไหร่ เขาจะซื้อลั่วเซี่ยเมาน์เท่นวิลล่านี้แน่นอน

กลิ่นหอมโชยมาจากด้านหลัง พร้อมกับบุหรี่มวนหนึ่งที่ถูกยัดใส่ปากหวังฮ่าว

"แช้ะ"

เปลวไฟลุกโชน

หลิวมานมานจุดไฟแช็กให้

"ยาฉีบอกว่าหลังจากแต่งงาน นายเลิกบุหรี่เพื่อเธอ"

"ตอนนี้ นายกลับมาเป็นตัวของตัวเองได้แล้ว พี่สาวไม่รังเกียจผู้ชายสูบบุหรี่หรอกนะ"

หวังฮ่าวส่ายหน้า "ช่างมันเถอะ เลิกบุหรี่ได้ก็ดีเหมือนกัน"

เขาชำเลืองมองหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของหวังฮ่าว

"ตอนเป็นวัยรุ่น ผมสูบเพื่อความเท่ พอโตขึ้น ผมติดมันเพราะมีความกังวลมากเกินไป แต่ตอนนี้ แม้อนาคตจะยังไม่แน่นอน แต่เส้นทางก็ได้ปรากฏขึ้นแล้ว"

"บุหรี่เป็นสิ่งที่ควรเลิก และตอนนี้ก็มีสิ่งที่น่าเสพติดกว่าสำหรับผมแล้วไม่ใช่เหรอ?"

...บ่ายวันรุ่งขึ้น หวังฮ่าวค่อยๆ แกะเรียวขาขาวผ่องที่ก่ายเกยอยู่บนตัวออก แล้วลุกไปล้างหน้าล้างตา

"มัวแต่เสพสุขจนเกือบลืมฟังก์ชันของระบบไปเลย"

"ระบบ สแกนหลิวมานมาน"