ตอนที่1 ร้านเวทย์มนตร์แอนโทนี่

"ถ้าพวกเจ้าอยากยึดร้านของครอบครัวข้าวันนี้พวกเจ้าต้องก้าวผ่านดาบที่ยิ่งใหญ่ของข้าก่อน!"

"เฮ้ เด็บบี้ เรื่อง เล็ก ๆ น้อย ๆ ทำไมต้องทำอย่างนี้เจ้าเป็นคนที่ยืมเงินจำนวนมากจากข้าเพื่อช่วยจัดการงานศพของพ่อเจ้าหลังจากที่เขาจากไปด้วยอาการที่ป่วยหนัก ตามสัญญาถ้าเจ้ายังไม่สามารถคืนหนี้ของเจ้าได้เจ้าจะต้องมอบ ร้านเวทย์มนต์แอนโทนี่ ให้กับข้า เราได้เขียนไว้อย่างชัดเจนลงในหนังสือสีดำและสีขาวในชิ้นส่วนของสัญญานี้เจ้าจะกลับคำพูดของเจ้าตอนนี้หรือ? "

"บุสก้า เจ้ารู้อย่างชัดเจนว่าข้าสามารถจ่ายเงินคืนได้ แต่ในไม่กี่วันนี้เจ้าได้ไล่ลูกค้าของข้าไปอย่างผิดกฎหมายซึ่งทำให้ข้าไม่สามารถรวบรวมเงินได้มากพอ ใครจะรู้ว่าเจ้าได้เฝ้ามอง ร้านเวทย์มนตร์แอนโทนี่มานานแล้ว! "

"ฮี่ฮี่ฮี่ ไม่ว่าเจ้าจะพูดอะไรสัญญาในที่นี่ไม่มีอะไรที่เจ้าสามารถทำได้แม้ว่าเจ้าจะไม่อยากมอบ ร้านเวทย์มนตร์แอนโทนี่ นี้ เด็บบี้ข้าจะแนะนำให้เจ้าอย่าได้คิดทำอะไรที่โง่เขลา "

......

ขณะที่เขาตื่นขึ้นมา เย่ชุ่ย ก็ได้ยินบทสนทนานี้

นี่คืออะไร? เป็นไปได้ไหมที่มีคนดูหนังอยู่ข้างฉัน สถานการณ์ที่คนพาลรังแกสาวน้อยที่น่าสงสาร?

ขณะที่เขาลืมตาและอยากรู้อยากเห็นและพยายามลุกขึ้นยืนแต่ก็ไม่สามารถทำได้ เขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนที่จะทิ้งตัวลงบนพื้นอีกครั้ง เขารู้สึกถึงคลื่นแห่งความรุนแรงและความเจ็บปวดที่คลุมเครือทั่วทั้งร่างกายของเขา

แต่สิ่งที่ทำให้เย่ชุ่ย ประหลาดใจมากขึ้นคือ ... สถานที่แห่งนี้อยู่ที่ใหน?

เขาค้นพบว่าเขากำลังนอนอยู่ในร้านเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยวัตถุแปลก ๆ ทุกประเภทที่เต็มไปด้วยสไตล์บางอย่าง ... มีกลิ่นอายอันมหัศจรรย์และที่ตรงกลางของร้านมีคนยืนอยู่สองฝ่ายที่กำลังเผชิญหน้ากัน

ฝั่งหนึ่งเป็นชายสามคนหัวหน้ากลุ่มเป็นคนรูปร่างอ้วนมีหูขนาดใหญ่ ภายใต้ผมหยิกสีแดงของเขามีจมูกโด่งและมีเคราแพะที่ดูตลกที่ยู่บนคางของเขา บนร่างของเขาสวมเสื้อสีทองสีเหลือง เขาอาจจะชื่อบุสก้าเมื่อฟังจากที่พูดกัน

ชายอีกสองคนที่อยู่ข้างกายมีรูปร่างที่สูงใหญ่ใบหน้าของพวกเขาดูดุร้าย พวกเขาให้รอยยิ้มที่น่ากลัวเเละพวกเขากำดาบยาวของพวกเขาและค่อยๆเดินเข้ามา

เด็บบี้ผู้ซึ่งกำลังเผชิญหน้ากับสามคนนั้นเป็นเพียงเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่มองไปอายุไม่น่าเกินสิบห้าถึงสิบหกปี เธอมีผมสั้นสีดำและมีสีสันสดใสเธอมีรูปร่างเล็กกระทัดรัด อย่างไรก็ตามสิ่งที่ทำให้ เย่ชุ่ย รู้สึกไม่สามารถจินตนาการได้คือสิ่งที่ยู่ในมือของเธอ เธอกำลังกวัดแกว่งดาบขนาดใหญ่ที่ไม่มีทางเล็กกว่าร่างกายของเธอ อย่างแน่นอน มองดาบเล่มนั้นอย่างน้อยก็ต้องมีน้ำหนักเป็นร้อยกิโลกรัมและข้อมือบาง ๆ ของเด็กสาวก็ยกมันขึ้นไปในอากาศและควงมันไว้ที่ระดับสายตาของเธอ ......

ฉากที่เห็นเกิดความไม่ลงรอยกันเฉพาะผู้ที่เห็นเท่านั้นถึงจะรู้สึกได้

“พระเจ้า! สิ่งที่เกิดขึ้นคืออะไร? ฉันอยู่ที่ไหน? คนเหล่านี้คือใคร?พวกเขา ... ดูเหมือนคนจากตะวันตก? และวิธีที่พวกเขาแต่งตัวไม่ได้ดูทันสมัย ...”เย่ชุ่ยรู้สึกตะลึง" ฉันจำได้อย่างชัดเจนว่าอยู่ในห้องเช่าของฉันและฉันมาที่นี่ได้อย่างไร? เป็นไปได้มั้ย ... ฉันตายไปแล้วในเวลานั้นและได้ข้ามสู่โลกอื่น? "

การเป็นแฮ็กเกอร์ที่ต้องจัดการกับเว็บเป็นเวลาครึ่งชีวิตของเขาเอง เย่ชุ่ย จึงได้อ่านนวนิยายจากเว็บมาก่อน

ในขณะนี้ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็กวาดไปทั่วสมองของเขา

เป็นคลื่นแห่งความทรงจำ ความทรงจำที่มาจากเจ้าของเดิมของร่างกายนี้ เย่ชุ่ย รู้สึกเวียนศีรษะเพียงชั่วระยะเวลาสั้น ๆ และทันทีเขาเข้าใจสิ่งต่างๆมากมาย

นี่เป็นโลกแห่งเวทมนตร์ที่แตกต่างจากโลกเดิมของเย่ชุ่ยมันเป็นโลกที่ได้รับอิทธิพลจากเวทมนตร์หรือที่เรียกว่า ทวีปไอเกนดาส - ชื่อนี้ทำให้เย่ชุ่ยสึกว่ารู้สึกเย็นสบายในช่วงฤดูร้อน ...... เจ้าของร่างนี้มีชื่อว่า "แฮมเมอร์" เด็กกำพร้าที่เจ้าของ ร้านเวทย์มนตร์แอนโทนี่ ชื่อจอร์จแอนโธนีได้เอามารับใช้และเนื่องจากเขาเป็นเด็กกำพร้าจึงไม่มีชื่ออย่างเป็นทางการ ปู่จอร์จจึงตั้งชื่อเขาว่า แฮมเมอร์

และเนื่องจากแฮมเมอร์แสดงความสามารถพิเศษสำหรับเวทมนตร์เมื่อตอนที่เขายังเล็กอยู่ ปู่จอร์จ ถือว่าเขาเป็นผู้สืบทอดของตัวเขา ปู่จอร์จยังมีลูกสาวอีกคนหนึ่งนั่นคือเด็กผมสั้นที่ถือดาบใหญ่ชื่อ เด็บบี้  ในแผนการของจอร์จเขายังอยากให้แฮมเมอร์จะแต่งงานกับเด็บบี้ในฐานะภรรยาของเขาในอนาคต ...

อย่างไรก็ตามร่างของปู่จอร์จไม่ดีเท่าไหร่และเขาเพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อไม่นานมานี้

เพื่อแสวงหาการรักษา ปู่จอร์จ, แฮมเมอร์ และ เด็บบี้ ได้ใช้เงินออมทั้งหมดของพวกเขา แต่ในตอนท้าย ปู่จอร์จ ก็เสียชีวิต เพื่อจะจัดงานศพของ ปู่จอร์จ แต่ค่ารักษาพยาบาลที่หมดไปแฮมเมอร์และ เด็บบี้ ไม่สามารถจัดงานศพได้ พวกเขายืมเงินจาก บุสก้า คนที่มั่งคั่งที่สุดบนท้องถนนโดยใช้ร้านเวทย์มนตร์ของพวกเขามัดจำ

บุสก้า มีธุรกิจมากมายนอกจากนี้ยังมีร้านค้าเวทย์มนตร์บนถนนใหญ่แห่งนี้ด้วย แม้ว่าร้านค้าจะดูใหญ่มาก แต่ธุรกิจของพวกเขาก็ไม่สามารถเปรียบเทียบกับ ร้านเวทย์มนตร์แอนโทนี่ ได้เพราะฉะนั้นเขาจึงกลั่นแกล้ง ปู่จอร์จ มาตลอดในขณะที่เขาอยากได้ร้านเวทย์มนตร์แอนโทนี่ ด้วยโอกาสที่ดีเช่นนี้เขาจึงใช้กลวิธีจับมือในที่มืดเพื่อไล่ลูกค้าที่ไปซื้อของที่ร้านเวทย์มนตร์แอนโทนี่ ทำให้ แฮมเมอร์ และ เด็บบี้ ไม่สามารถหาเงินได้เพียงพอสำหรับหนี้ที่พวกเขาต้องจ่ายให้กับ บุสก้า

บุสก้าพาคนของเขามาที่นี้ในวันนี้และมาทวงสัญญาของเขาและบังคับให้แฮมเมอร์กับเด็บบี้ให้มอบร้านเวทย์มนตร์แอนโทนี่ มาให้เขา

หลังจากที่พวกเขามาถึงแฮมเมอร์พยายามที่จะหยุดพวกเขา แต่แทนที่จะหยุดพวกเขากลับถูกพวกเขาทุบตีและถูกผลักล้มลงบนพื้นดิน ชีวิตวัยหนุ่มของเขาจึงจางหายไป - แฮมเมอร์เรียนรู้เวทย์มนต์มาตั้งแต่เล็กๆทำให้ร่างกายของเขา อ่อนแอและเปราะบางจึงทำให้เขาสูญเสียชีวิต เเละทำให้ เย่ชุ่ย ครอบครองร่างกายของเขาด้วยเหตุผลที่ไม่รู้จักบางประการ

"ในกรณีนี้ตัวตนปัจจุบันของฉันคือนักเวทย์?"

ผ่านความทรงจำในหัวของเขา เย่ชุ่ย ไม่สามารถบอกได้ว่าเขาแปลกใจแค่ไหน ถูกตั้งชื่อเป็นแฮ็กเกอร์นักเวทย์ในชีวิตก่อนหน้านี้ของเขาและในตอนนี้เขากลับกลายเป็นนักเวทย์จริงๆ! ในขณะนี้เสียงกระทบโลหะดังเคร้ง ออกมา เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนที่บุสก้านำมาได้เริ่มปะทะกับ เด็บบี้ แล้ว

แม้ว่าจะมีร่างผอมและเรียวเล็ก แต่ เด็บบี้ สามารถกวัดแกว่งดาบได้อย่างง่ายดายซึ่งดาบนั้นมีน้ำหนักถึงร้อยกิโลกรัม เย่ชุ่ย แอบหลงใหล อย่างไรก็ตามหลังจากสืบทอดความทรงจำของ แฮมเมอร์ แล้ว เย่ชุ่ย เข้าใจว่านี่ไม่ใช่ภาพธรรมดาในทวีป ไอเกนดาส

ในทวีปนี้นอกเหนือจากนักเวทย์แล้วยังมีอาชีพอื่น ๆ ที่สามารถเลือกเป็นได้เช่นนักดาบ

เด็บบี้ไม่มีพรสวรรค์ในการรับรู้ทางเวทมนตร์ แต่กลับแสดงความสามารถที่ยอดเยี่ยมของดาบขั้นต้นระดับสอง ความฝันของเธอคือการเป็นนักดาบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในหมู่นักดาบ

อย่างไรก็ตามเด็บบี้เป็นแค่นักดาบขั้นต้นระดับสองเท่านั้นในขณะที่ชายสองคนที่ บุสก้า ได้พามาเป็นนักดาบสองคนแม้ว่าจะไม่ใช่นักดาบที่ยอดเยี่ยมที่สุดในหมู่นักดาบก็ตาม แต่พวกเขาก็เป็นนักดาบขั้นต้นระดับสองเช่นเดียวกัน ทั้งสองคนโจมตี เด็บบี้ ที่อยู่คนเดียว เด็บบี้ จะสามารถต้านทานพวกเขาได้อย่างไรกัน

มองไปที่ดาบที่กำลังกวัดแกว่งไปมาเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่กำลังถูกผลักดันอย่างช้าๆทีละนิด เย่ชุ่ย รู้ว่าในขณะนี้เขาไม่สามารถอยู่เงียบ ๆ ได้อีกต่อไป