บทที่ 10 นัดพบกับโกโต ฮิโตริ
บทที่ 10 นัดพบกับโกโต ฮิโตริ
คืนนั้นผ่านไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เวลาล่วงเลยมาถึงเช้าวันรุ่งขึ้น
กินข้าวเช้าตอน 8 โมง ไป๋ชิวออกจากบ้านไปโรงเรียนตามปกติ
ตอนนี้เขากำลังรอลิฟต์อยู่ที่โถงทางเดินอันกว้างขวาง
จังหวะนี้เอง นางาซากิ โซโยะก็เปิดประตูออกมาพอดี เมื่อเห็นไป๋ชิว เธอก็ทักทายเขาอย่างสุภาพ
"อะ... อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณไป๋ชิว"
นางาซากิ โซโยะแอบถอนหายใจโล่งอก เธอเกือบจะเผลอใช้โหมดทักทายแบบคุณหนูในโรงเรียนไปซะแล้ว
"อรุณสวัสดิ์ครับ คุณนางาซากิ"
ไป๋ชิวมองเธอด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
ต่างจากสภาพยุ่งเหยิง มอมแมม และซุ่มซ่ามเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง
วันนี้คุณหนูนางาซากิ โซโยะแต่งตัวเรียบร้อย สวมชุดนักเรียนที่ไม่มีรอยยับแม้แต่นิดเดียว และรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนก็ประดับอยู่บนแก้มเนียนนุ่มของเธอ
ภายนอกดูเหมือนคุณหนูผู้ร่ำรวย
แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความเป็นกันเองและความเอาใจใส่อย่างอ่อนโยน
เห็นสีหน้าประหลาดใจของไป๋ชิว นางาซากิ โซโยะก็ยิ้มมุมปากเล็กน้อย รู้สึกภูมิใจนิดๆ
เพราะเหตุการณ์เมื่อวานสำหรับเธอมันน่าอายเกินไปจริงๆ
"เท้าเจ็บเป็นยังไงบ้างครับ?"
ไป๋ชิวถาม ก้มมองลงเล็กน้อย
นางาซากิ โซโยะนึกถึงเรื่องเมื่อวาน ใบหน้าสวยหวานแดงระเรื่อขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ
"ค่ะ ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ หลังจากประคบน้ำแข็ง พักคืนเดียวก็ดีขึ้นมากแล้วค่ะ"
ไป๋ชิวพยักหน้า
เนื่องจากทั้งคู่ต่างก็มุ่งหน้าไปสถานีรถไฟ เส้นทางจึงทับซ้อนกันอย่างช่วยไม่ได้
ตลอดทาง นางาซากิ โซโยะชวนคุยอย่างสง่างามและมีมารยาทเพื่อไม่ให้บรรยากาศอึดอัด
เมื่อถึงสถานี ทั้งสองก็บอกลากันตามมารยาท
ท่าทางอ่อนโยนของนางาซากิ โซโยะ ทำให้ไป๋ชิวนึกถึงคนอีกคนหนึ่ง
ท่านทูตสวรรค์นิจิกะแห่งชิโมคิตาซาวะ
เขาอยากเจอนิจิกะเร็วๆ จัง...
โกโต ฮิโตริผ่านค่ำคืนที่ผ่านมาด้วยความคาดหวังและความหวาดหวั่น
คาดหวังว่าไป๋ชิวจะส่งข้อความมาหาไหม
ปกติคนเขาคุยอะไรกับเพื่อนใหม่ในไลน์กันนะ?
หรือเธอควรจะเป็นฝ่ายทักไปก่อน?
พอตื่นนอน
ความตื่นเต้นของโกโต ฮิโตริก็ลดลงไปบ้างแล้ว
พอใจเย็นลง โกโต ฮิโตริก็เริ่มตื่นตระหนก
เพราะเธอนึกถึงปัญหาใหญ่ขึ้นมาได้
การตั้งวงดนตรี หมายความว่าต้องไปไลฟ์เฮาส์และแสดงสด
นั่นแปลว่าเธอต้องยืนบนเวทีสูงๆ ถูกจ้องมองด้วยสายตานับร้อยคู่
แล้วเล่นกีตาร์
ไม่ ไม่ ไม่... เรื่องแบบนี้มันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาดสำหรับเธอ
อีกอย่าง พอมีคนนอกอยู่ด้วย ฝีมือการเล่นกีตาร์ของเธอจะห่วยแตกมาก
ถ้าคุณไป๋ชิวรู้เข้า เขาต้องไม่ยกโทษให้เธอแน่ๆ
งั้นควรจะสารภาพบาปไปก่อนดีไหมนะ...
โกโต ฮิโตริเริ่มคิดมาก วิตกกังวลไปต่างๆ นานา
เมื่อวานมีความสุขแค่ไหน วันนี้ก็เศร้าเท่านั้น
หลังเลิกเรียน
สวนสาธารณะชิโมคิตาซาวะ
ในมุมมืด
โกโต ฮิโตริจนั่งอยู่คนเดียวบนชิงช้า
เธอไม่กล้าแม้แต่จะแกว่งชิงช้า แววตาว่างเปล่า
หลังจากต่อสู้กับความเจ็บปวดที่โรงเรียนมาทั้งวัน ในที่สุดโกโต ฮิโตริก็รวบรวมความกล้าส่งข้อความหาไป๋ชิวทางไลน์
จากนั้นเธอก็มานั่งรอคำพิพากษาประหารชีวิตอยู่ที่นี่
ไป๋ชิวก้มมองข้อความจากโกโต ฮิโตริ
"ท่านไป๋ชิว ขอประทานโทษที่รบกวนค่ะ หลังเลิกเรียนรบกวนมาที่สวนสาธารณะชิโมคิตาซาวะหน่อยได้ไหมคะ? ฉันมีเรื่องจะรายงานค่ะ"
แม้จะพูดไม่ออกกับการใช้คำของโกโต ฮิโตริ แต่ไป๋ชิวก็ตอบกลับทันทีว่า "โอเคครับ"
อีกด้านหนึ่ง โกโต ฮิโตริมองดูพนักงานบริษัทชายที่นั่งอยู่บนม้านั่ง แล้วคิดด้วยจิตใจที่ดำมืดสุดๆ
คุณเองก็คงเหงาเหมือนฉันสินะ
หน้าที่การงานคงไม่รุ่งเรือง ครอบครัวคงแตกแยกแน่ๆ...
"คุณพ่อคะ!"
เด็กหญิงตัวน้อยน่ารักกระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของพนักงานบริษัทชายคนนั้น
ชายคนนั้นยิ้มและลูบผมลูกอย่างอ่อนโยน
"ขอโทษนะที่มาช้า"
แม่ของเด็กเดินเข้ามาพูดเสียงนุ่ม
"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ไปกินข้าวกันเถอะ!"
ใต้แสงอาทิตย์ ทั้งสามจับมือกัน เต็มไปด้วยความสุข
ช่างเป็นภาพที่กลมเกลียวและอบอุ่นจริงๆ
อ่า... ครอบครัวสุขสันต์สินะ...
ทว่า นี่กลับสร้างความเสียหายรุนแรงให้กับโกโต ฮิโตริ
ขอโทษค่ะ! ที่ทึกทักเอาเองว่าคุณเป็นเหมือนฉัน...
โกโต ฮิโตริหลั่งน้ำตาแห่งความเศร้าโศก
"คุณโกโต!"
ในสวนเหลือแค่โกโต ฮิโตริคนเดียว ไป๋ชิวเห็นเธอแต่ไกลจึงโบกมือเรียก
ยังไม่ทันที่ไป๋ชิวจะเดินเข้าไปถึงตัว
โกโต ฮิโตริก็พุ่งสไลด์ด้วยความเร็วสูง เข้ามาคุกเข่าต่อหน้าไป๋ชิวทันที
พร้อมกับยื่นกระปุกออมสินให้
"ฉ... ฉันขอโทษค่ะ! ท่านไป๋ชิว ฉ... ฉันหลอกลวงท่านค่ะ นี่คือเงินทุนแต่งงานของฉันที่แม่ช่วยเก็บไว้ให้ ได้โปรด รับไว้ด้วยเถอะค่ะ อย่าตีฉันเลยนะคะ..."
โกโต ฮิโตริหลับตาแน่น ยกมือขึ้น สั่นเทาไปทั้งตัว
สภาพเหมือนลูกไก่ในกำมือ
อิหยังวะเนี่ย!
ไป๋ชิวอึ้ง เอะอะก็คุกเข่าตลอดเลยเรอะ!
แล้วก็นะ เธอวาร์ปได้หรือไง?
ไป๋ชิวสงสัย "คุณหลอกอะไรผมครับ?"
"แล้วก็ ลุกขึ้นก่อนเถอะ..."
ไป๋ชิวรู้สึกอ่อนใจจริงๆ
ถ้าเขาไม่รู้นิสัยของโกโต ฮิโตริมาก่อน หัวใจดวงน้อยๆ ของเขาคงรับไม่ไหวแน่
โชคดีที่ไม่มีคนอื่นอยู่ในสวน ไม่งั้นถ้าคนเดินผ่านไปผ่านมาเห็นเข้า เขาคงไม่รู้จะอธิบายยังไง
"ว้าว! กีตาร์ล่ะ!"
เสียงสดใสที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจดังมาจากข้างหลัง
ซวยแล้ว!
ภาพของนางฟ้าปรากฏขึ้นในหัวของไป๋ชิว แต่คุณอาจจะมาผิดเวลาไปหน่อยมั้ง...
จากนั้นไป๋ชิวก็หันกลับไปมองอย่างยากลำบาก และเห็นร่างที่ไม่คาดคิดสองร่าง
สองคนนี้สวมเครื่องแบบโรงเรียนเดียวกับโกโต ฮิโตริ
"เดี๋ยวสิ ริทสึ นั่นมันการกลั่นแกล้งในโรงเรียนนะ..."
อาคิยามะ มิโอะดึงไทนากะ ริทสึไว้ เกาะแขนเธอแน่นและสั่นเล็กน้อย กระซิบเสียงเบา