ตอนที่ 38 โอโรจิมารุก็เป็นแม่เล้าได้

ตอนที่ 38 โอโรจิมารุก็เป็นแม่เล้าได้

“คุณโอโรจิมารุ วิชาของท่านต่อหน้าเนตรวงแหวนคู่นี้ของผม! มันไร้ความหมายโดยสิ้นเชิง!”

คำพูดนี้โอโรจิมารุเคยได้ยินมาก่อนหรือไม่?

เขาเคยได้ยินมามากแล้ว!

เขายังจำได้ไม่ลืม!

“โอโรจิมารุ วิชาของเจ้าต่อหน้าเนตรวงแหวนคู่นี้ของข้า! มันไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง!”

นั่นคือคำพูดที่อิทาจิพูดกับเขา ตอนที่เขาโจมตีอุจิวะ อิทาจิ!

แทบจะเหมือนกันทุกประการ!

และตอนนี้ เขาไม่เพียงแต่พ่ายแพ้ต่ออุจิวะ อิทาจิเท่านั้น แต่ยังพ่ายแพ้ต่ออุจิวะ นัตสึฮิโกะด้วยหรือ?

“ดวงตาคู่นี้… เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาในตำนาน…”

โอโรจิมารุกัดฟัน ดวงตาเต็มไปด้วยความคับแค้นใจที่ไม่อาจระงับได้ “ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมีดวงตาแบบเดียวกับอิทาจิ…”

“เจ้าซ่อนได้ลึกจริงๆ!”

“ตื่นขึ้นมา ตอนที่รู้เรื่องคืนสังหารหมู่ตระกูลอุจิวะใช่ไหม… ทั้งที่เจ้ายังประกาศต่อภายนอกว่าพรสวรรค์ของตัวเองไม่เพียงพอ และมอบภารกิจแก้แค้นอุจิวะให้ซาสึเกะ ทั้งหมดนี้คือการอำพรางของเจ้าใช่ไหม?”

“น้องชายของอิทาจิ กลายเป็นโล่กำบังของเจ้าไปแล้ว!”

เสียงของโอโรจิมารุเต็มไปด้วยความโกรธและความอับอาย

ต่อหน้าเนตรวงแหวนคู่นี้ เขาราวกับย้อนกลับไป ตอนที่เขาโจมตีอิทาจิ และต้องทนรับความอัปยศอดสู…

นัตสึฮิโกะสีหน้าเรียบเฉย

แม้คำพูดของโอโรจิมารุจะแตกต่างจากความเป็นจริงเล็กน้อย แต่ก็ไม่เป็นไร

“เรื่องของผม ไม่เกี่ยวกับท่าน” นัตสึฮิโกะกล่าวอย่างสงบนิ่ง “แต่โอโรจิมารุ ท่านยังมีคุณค่าในการใช้ประโยชน์สำหรับผม”

วินาทีถัดมา เขากะพริบตา

พลังเนตรที่พลุ่งพล่านในรูม่านตาสลายไปอย่างรวดเร็ว เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาก็ค่อยๆ ซ่อนเร้นลง กลายเป็นดวงตาปกติ

โอโรจิมารุสามารถเคลื่อนไหวได้แล้ว นัตสึฮิโกะคลายคาถามายา

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ความโกรธบนใบหน้าก็ค่อยๆ สลายไป

“ท่านต้องการอะไร?” โอโรจิมารุสูดหายใจเข้าลึกๆ และกลับคืนสู่ความสงบ

จริงๆ แล้วเขาเป็นคนใจเย็นมาก ถ้าไม่ใช่เพราะถูกอิทาจิทำร้ายอย่างหนักในตอนนั้น เขาก็คงไม่หมกมุ่นอยู่กับเนตรวงแหวนมากเกินไป จนสุดท้ายกลายเป็นบันไดให้ซาสึเกะ

“เซลล์ของเซ็นจู ฮาชิรามะ และเซลล์ของจูโกะ” นัตสึฮิโกะไม่เกรงใจ เอ่ยปากทันที

อย่างหนึ่งเกี่ยวข้องกับร่างกายเซียน อีกอย่างเกี่ยวข้องกับโหมดเซียน

ตัวเขาเองไม่จำเป็นต้องใช้ อาศัยการเพิ่มแต้มจากระบบก็สามารถสร้างทุกอย่างขึ้นมาได้ช้าๆ ซึ่งสะดวกและมั่นคง ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงอันตรายใดๆ

แต่สิ่งเหล่านี้สามารถเพิ่มศักยภาพของร่างกายมนุษย์ได้อย่างมาก

พูดอีกอย่างคือ—ภรรยาของเขาสามารถใช้ได้!

แน่นอนว่า ส่วนใหญ่แล้วนัตสึฮิโกะไม่คิดว่าการที่เขาได้เปรียบเมื่อครู่นี้จะทำให้เขาสามารถกำจัดโอโรจิมารุได้อย่างง่ายดาย หรือควบคุมเขาไว้ในมือได้

ในโลกนินจาไม่มีใครที่ฆ่ายากกว่าโอโรจิมารุอีกแล้ว

ไม่ต้องพูดถึงไพ่ตายของอักขระต้องสาป แค่การปะทะกันครั้งนี้ นัตสึฮิโกะก็ไม่คิดว่าเขาจะกำจัดโอโรจิมารุได้—โอโรจิมารุเป็นนินจาเก่าแก่ หลังจากถูกอิทาจิโจมตีจุดอ่อนไปยกหนึ่ง เขาจะไม่มีบทเรียนเลยหรือ และไม่เตรียมการป้องกันจุดอ่อนของตัวเองไว้เลยหรือ?

เป็นไปไม่ได้!

จริงๆ แล้ว ตอนที่โอโรจิมารุเจาะออกมาจากร่างของซาสึเกะ อิทาจิไม่ได้ใช้พลังเนตรและคาถามายาเพียงง่ายๆ เหมือนครั้งแรกเพื่อกดเขาจนหมดสภาพ

เห็นได้ชัดว่าจุดอ่อนนั้นได้รับการแก้ไข หรือป้องกันไว้ในระดับหนึ่งแล้ว

“เซลล์ของฮาชิรามะ และเซลล์ของจูโกะ?” โอโรจิมารุขมวดคิ้วและมองนัตสึฮิโกะอย่างแปลกประหลาด “เจ้าก็รู้เรื่องไม่น้อยเลยนะ”

เซลล์ของฮาชิรามะเป็นความลับอยู่แล้ว แม้แต่ในโคโนฮะก็มีเพียงดันโซ โฮคาเงะรุ่นที่สาม และคนอื่นๆ เพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้

แค่นั้นก็พอแล้ว เพราะยังมีช่องทางที่จะรู้เรื่องเซลล์ของฮาชิรามะได้

แต่เซลล์ของจูโกะเขาก็เพิ่งได้มาไม่นานนี่นา!

นัตสึฮิโกะรู้ได้อย่างไร?

“ได้ แต่เจ้าต้องรอสักครู่ เซลล์ของฮาชิรามะอยู่ที่นี่ แต่เซลล์ของจูโกะเก็บไว้ในห้องวิจัยอีกแห่ง ข้าต้องให้คนส่งมา” โอโรจิมารุพยักหน้า ไม่มีการต่อรอง

“ถ้าอย่างนั้นก็รอสักครู่ก็ได้ครับ ยังไงผมก็ว่าง” นัตสึฮิโกะยิ้มเล็กน้อย

เขาคว้าเก้าอี้มานั่งอย่างสบายๆ

โอโรจิมารุเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็เริ่มติดต่อลูกน้อง

ยาคุชิ คาบูโตะกัดฟันลุกขึ้น และเริ่มรักษาอาการบาดเจ็บของตัวเอง

ส่วนอายาโกะก็งงงันกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น เมื่อเธอรู้ตัว เรื่องราวก็กลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเธอก็เดินเข้าไปใกล้นัตสึฮิโกะ

นวดไหล่ นวดขา และกระซิบขอโทษเบาๆ

แม้แต่น้ำเสียงและท่าทางก็ยังแฝงไปด้วยการยั่วยวน—ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้เธอกำลังตั้งครรภ์อยู่ บางทีเธออาจจะเอาจริงก็ได้

นัตสึฮิโกะยอมรับทั้งหมด แต่ไม่เอ่ยคำว่า ‘ให้อภัย’ แม้แต่คำเดียว

ผู้หญิงที่ทรยศครั้งหนึ่ง ก็จะทรยศเป็นครั้งที่สอง

เขาไม่ให้โอกาสเธอเป็นครั้งที่สองหรอก!

คลอดลูกเสร็จ ภารกิจสำเร็จ อยากทำอะไรก็ทำ!

แต่ก็ต้องบอกว่า นินจาหญิงที่โอโรจิมารุฝึกสอนมานั้นมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจริงๆ มีเสน่ห์มาก และไม่มีข้อสงสัยในเรื่องเทคนิค สามารถดึงดูดความสนใจของผู้ชายได้เป็นอย่างดี

นัตสึฮิโกะก็เป็นผู้ชายปกติคนหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้น เขางดเว้นมาหลายวันเพราะการติดตามครั้งนี้ จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีปฏิกิริยาบ้าง

อายาโกะเห็นดังนั้นก็ยิ่งเพิ่มความพยายาม—เธอรู้ดีว่าผู้ชายในบางสภาวะการเคลื่อนไหว จะยากที่จะโกรธต่อไป

พยายามอีกหน่อย บางที—

“โอ้โห ดูเหมือนว่านี่จะเป็นความผิดพลาดของผมแล้วสิ” โอโรจิมารุเอ่ยปากขึ้นมาทันที ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “คุณนัตสึฮิโกะมาถึงถิ่นของผมแล้ว ผมจะต้อนรับท่านไม่ดีได้อย่างไร?”

เขาหันไปสั่งยาคุชิ คาบูโตะสองสามคำ

ยาคุชิ คาบูโตะสีหน้าแปลกประหลาด แต่ก็รับคำสั่งแล้วจากไป

ไม่นานนัก เขาก็พาเหล่านินจาหญิงที่มีหน้าตาดีหลายคนเดินเข้ามา

นินจาหญิงเหล่านั้นหน้าตาดีมาก แต่ละคนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ด้านความสามารถก็มีทั้งโจนินหนึ่งคน และโจนินพิเศษสองคน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้ไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับสไตล์ของนัตสึฮิโกะ

เหล่าหญิงสาวเหล่านี้ต่างพากันกรูเข้าหานัตสึฮิโกะทันที

นวดไหล่ นวดขาเบาๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาปะทะหน้า ร่างกายทุกส่วนถูกโอบล้อมด้วยความอ่อนนุ่ม…

สีหน้าของนัตสึฮิโกะแปลกประหลาดขึ้นมา

โอโรจิมารุยังทำเรื่องเป็นแม่เล้าแบบนี้ได้ด้วยหรือ?

แล้วความหวังดีของเขาในครั้งนี้ จะรับไว้ดี หรือปฏิเสธดี?

เพราะเมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังต่อสู้กันอยู่ ตอนนี้กลับต้องมารับความหวังดีนี้ นัตสึฮิโกะรู้สึกว่ากำแพงในใจมันผ่านไปไม่ได้เลย

การเข้าไปก็ไม่ค่อยดี นัตสึฮิโกะยังคงขี้อายเล็กน้อย

ถ้าไม่เข้าไป ก็จะทำให้โอโรจิมารุผิดหวัง—นี่อาจจะเป็นครั้งเดียวในชีวิตที่โอโรจิมารุทำเรื่องแบบนี้!

“ดูเหมือนว่าคงต้องเข้าๆ ออกๆ เท่านั้น ถึงจะแสดงความรู้สึกได้อย่างถูกต้อง”