เอาชีวิตรอดบนรถไฟ ผมยกระดับได้ทุกสรรพสิ่งตอนที่18

บทที่ 18 โมดูลขั้นสูง: การพิพากษาด้วยเปลวเพลิง

เมื่อสิทธิพิเศษของเขาได้รับการอัปเกรดเป็น VIP เวลาออกเดินทางของเขาก็ยืดหยุ่นขึ้นมาก

และสุดท้าย คือการ์ดโมดูลผู้ควบคุมรถไฟ รางวัลสำหรับการทำลายสถิติ

"สีแดง?"

แตกต่างจากการ์ดโมดูลพิเศษทั่วไป การ์ดโมดูลผู้ควบคุมรถไฟกลับเป็นสีแดงฉานดั่งโลหิต

ลวดลายบนนั้นไม่ใช่รูปขบวนรถไฟ แต่เป็นรูปทรงดวงตาเชิงนามธรรม

"พลังกายกับพลังจิตของข้าไม่พอทั้งคู่"

เย่ฉีเหยียนข่มความปรารถนาที่จะเปิดใช้งานมันในทันที เขาทิ้งตัวลงนอนนิ่งๆ บนพื้นรถไฟที่เย็นเฉียบ

เหนื่อยชะมัด...

ดูเหมือนว่านับตั้งแต่มาถึงโลกใบนี้ เขาก็อยู่ในสภาพเหนื่อยล้ามาโดยตลอด

แต่ก็เพราะเหตุนี้ แม้จะอยู่ในดินแดนรกร้างอันน่าสะพรึงกลัว เขาก็ยังคงหลับสนิทได้

เย่ฉีเหยียนกำการ์ดโมดูลผู้ควบคุมรถไฟไว้ในมือ ก่อนจะจมดิ่งสู่ห้วงนิทรา...

...

ค่ำคืนนี้ มีคนเพียงไม่กี่คนที่ข่มตาหลับลงได้

การไล่ล่าของความตายทำให้ห้องสนทนาจมดิ่งสู่ความหวาดกลัวอันไร้ขีดจำกัด

【"มันยังตามมา มันยังตามข้ามาอยู่เลย ทำไงดี? ข้าจะไม่โดนจับใช่ไหม!?"】

【"ไหนบอกว่าถ้าความเร็วเกิน 30 กิโลเมตรแล้วจะไม่เป็นไรไง? ทำไมในหมู่พวกมันถึงมีตัวที่เร็วกว่านี้ได้ล่ะ!?"】

【"ประกาศแค่บอกว่าจะไม่เข้าสู่ 'สภาวะอันตราย' ไม่ได้บอกว่าปลอดภัยจริงๆ ในความเห็นข้า ต้องมีความเร็วถึง 40 กิโลเมตรตอนเลเวล 2 เท่านั้นถึงจะปลอดภัยอย่างแท้จริง"】

【"บ้าเอ๊ย! ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนกว้านซื้อทรัพยากรของข้าไปหมด! ข้าต้องอัปเกรดเป็นเลเวล 2 ได้แน่!"】

【"ข้าว่าตอนนี้พวกสัตว์ประหลาดคงตามมาไม่ทันแล้วล่ะ มีแค่บางตัวที่เร็วพอ โชคยังดี... ข้าซื้อปืนมาจากผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งช่วยชีวิตข้าไว้ เฮ้อ น่าเสียดายที่ตอนนี้เหลือกระสุนแค่สามนัดเอง"】

【"หยุดคุยกันได้แล้ว เก็บแรงไว้เถอะ พรุ่งนี้ยังมีสถานีที่สี่อีกนะ เฮ้อ..."】

【"นี่มันแค่คืนแรกเอง พรุ่งนี้จะมีสัตว์ประหลาดมาอีกไหม?"】

【"โลกใบนี้ไม่เคยคิดจะให้พวกเรามีชีวิตรอดเลยสินะ..."】

【"พักผ่อนกันเถอะ... พรุ่งนี้ยังมีสถานีที่สี่อีก หวังว่าสถานีที่สี่จะเป็นชานชาลาที่ปลอดภัย อย่างน้อยก็ให้ข้าได้เก็บทรัพยากรมาเสริมความแข็งแกร่งให้รถไฟบ้าง"】

แต่ทุกอย่างก็ไม่เป็นไปตามที่คาดหวัง

【06:30:00】

เสียงประกาศของรถไฟดังขึ้นในเวลานี้

【เขต E-3 การเอาชีวิตรอดคืนแรกสิ้นสุดลง จำนวนผู้รอดชีวิต: 3825 คน】

【การเอาชีวิตรอดคืนที่สองจะเริ่มในอีกสามวัน ผู้ที่ความเร็วรถไฟต่ำกว่า 40 กิโลเมตรต่อชั่วโมง จะเข้าสู่สภาวะอันตราย】

【โปรดเพิ่มความเร็วรถไฟของท่านโดยเร็วที่สุด】

【คำเตือนที่เป็นมิตร โปรดเตรียมการป้องกันของท่านให้พร้อม】

เสียงประกาศนั้นช่างอ่อนโยน แต่ถ้อยคำที่เปล่งออกมากลับทำให้ผู้คนรู้สึกราวกับตกลงไปในห้องใต้ดินที่เย็นยะเยือก

การเอาชีวิตรอดคืนที่สองในอีกสามวันข้างหน้าต้องการความเร็วรถไฟถึง 40 กิโลเมตร?

พูดอีกอย่างก็คือ ในอีกสามสถานีข้างหน้า หากพวกเขาไม่สามารถอัปเกรดรถไฟเป็นเลเวล 2 ได้ หนทางเดียวที่รออยู่ก็คือการถูกกำจัด

เหล่าผู้รอดชีวิตที่นอนไม่หลับอยู่แล้ว บัดนี้กลับเข้าสู่ภาวะคลุ้มคลั่ง

【"พวกมันไม่คิดจะให้พวกเรารอดจริงๆ ด้วย! ข้าจะไปหาวัตถุดิบมาจากไหน? สามสถานีแรก ข้าเจอแค่ป่าที่สถานีเดียว สองสถานีที่เหลือลงจากรถยังยากเลย! ไม่ยุติธรรม!"】

【"จบแล้ว จบสิ้นกันจริงๆ คราวนี้ ข้าเอาทุกอย่างไปแลกวัสดุอัปเกรดล้อหมดแล้ว ไม่มีไม้ ไม่มีชิ้นส่วน แล้วข้าจะไปรวบรวมให้พอในสามสถานีได้ยังไง?"】

【"ใช่ๆ พี่หลี่ พี่หลี่ รีบช่วยผมด้วย ผมเป็นสมาชิกพันธมิตรของพี่นะ พี่จะนิ่งดูดายให้ผมตายไม่ได้!"】

【"ใช่ครับพี่หลี่ ผมมีเหรียญรถไฟ ผมจะให้พี่ตอนนี้เลย ได้โปรดช่วยคิดหาทางให้ผมหน่อย"】

เมื่อมองดูหน้าต่างสนทนาที่เต็มไปด้วยข้อความอ้อนวอน ริมฝีปากของหลี่เสี่ยวเซิงก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

เขาไม่ได้ขาดแคลนเสบียง ตราบใดที่เขาใช้พรสวรรค์ของเขาเพื่อเพิ่มอัตราการดรอปทรัพยากรอย่างสม่ำเสมอ เขาต้องการอีกเพียงประมาณสามสถานีก็จะสามารถอัปเกรดได้อีกครั้ง

ตราบใดที่การอัปเกรดรถไฟยังคงเป็นโลหะ ไม้ และชิ้นส่วนเครื่องจักรกลพื้นฐาน ทุกการอัปเกรดของเขาจะไม่เกินสามสถานี

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าใครคือคนที่อัปเกรดไปก่อนหน้าเขา แต่หลี่เสี่ยวเซิงก็สันนิษฐานเอาเองว่าอีกฝ่ายแค่โชคดีเกินไป เขาแตกต่างออกไป เขาทำงานหนักทีละขั้นตอนโดยใช้ความสามารถพิเศษของเขา

ด้วยความคิดนี้ หลี่เสี่ยวเซิงจึงส่งข้อความในหน้าต่างสนทนา

【"ทุกคน ไม่ต้องตื่นตระหนกครับ สำหรับคนที่เข้าร่วมพันธมิตรของผม ผมจะหาทางช่วยให้ทุกคนอัปเกรดครั้งแรกให้สำเร็จแน่นอน"】

หลังจากพูดจบ ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงใครบางคนขึ้นมา

"อ้อ ใช่แล้ว เจ้านั่นที่ชื่อเย่ฉีเหยียน มันคงยังไม่ตายใช่ไหม? มันขายปืนไปตั้งเยอะ ตามหลักแล้ว มันน่าจะใกล้จะอัปเกรดเสร็จแล้ว เป็นไปได้ไหมว่าคนที่นำหน้าไปคือมัน?"

ยิ่งคิดก็ยิ่งมีความเป็นไปได้ หลี่เสี่ยวเซิงจึงส่งคำเชิญสนทนาส่วนตัวไปยังเย่ฉีเหยียนทันที

แต่หลังจากส่งไปแล้ว เขาก็เพิ่งตระหนักว่าเขายังไม่ได้เพิ่มเย่ฉีเหยียนเป็นเพื่อนเลยด้วยซ้ำ

“เจ้านี่ มันไม่คิดจะแอดข้าก่อนเลยเรอะ?”

"ช่างมันเถอะ เห็นแก่ที่มันมีปืน ข้าจะให้โอกาสเจ้านี่อีกครั้ง"

คำขอเป็นเพื่อน ถูกส่งออกไป

จากนั้น ก็เงียบหายราวกับก้อนหินที่จมลงไปในทะเล...

————

"โอ๊ย หลังแก่ๆ ของข้า"

หลังจากนอนบนพื้นมาเกือบทั้งคืน เย่ฉีเหยียนก็นอนหลับอย่างไม่สบายตัว

เขางัวเงียหยิบผลไป่เซินออกมาจากที่เก็บของ ล้างหน้า และรดน้ำต้นอ่อน

เขาเหลือบมองเวลา

【8:34:44】

"เผลอหลับไปนานขนาดนี้เลยเหรอ"

เมื่อกินผลไม้เข้าไป สมองของเขาก็ปลอดโปร่งขึ้น

"การเอาชีวิตรอดคืนถัดไปในอีกสามวัน? 40 กิโลเมตร อืม ก็ไม่เกี่ยวกับข้าอยู่แล้วนี่นา ซี๊ด ทำไมวันนี้มันหนาวจัง?"

เย่ฉีเหยียนหาวและเปิดหน้าต่างรถไฟ ความหนาวเย็นยะเยือกก็พัดเข้ามาปะทะใบหน้า

"หืม? วันนี้อากาศแปลกๆ นะ?"

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาในดินแดนรกร้างนี้ ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆทุกวัน

แต่ในวันนี้ ดวงอาทิตย์กลับถูกบดบังด้วยเมฆทะมึน บรรยากาศที่กดดันดูราวกับจะบดขยี้โลกทั้งใบ

เย่ฉีเหยียนมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะละสายตากลับมา เขามุ่งความสนใจไปที่มือขวาของเขา

ให้ชัดเจนยิ่งขึ้น คือการ์ดที่เขาถืออยู่ในมือขวา

【การ์ดโมดูลผู้ควบคุมรถไฟ】

โมดูลที่สองที่ได้รับเป็นรางวัลจากการทำลายสถิติ หากไม่ใช่เพราะพลังกายและพลังจิตที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินเมื่อคืนนี้ เย่ฉีเหยียนคงไม่รอจนถึงตอนนี้เพื่อเปิดใช้งานมัน

【พลังกาย: 82】 【พลังจิต: 110】

"พลังกายข้ายังไม่ฟื้นเต็มที่เหรอ? สงสัยจะใช้ไปเยอะ"

"ช่างเถอะ มีพลังจิตก็เกือบจะพอแล้ว"

พรสวรรค์ถูกกระตุ้น

พลังที่มองไม่เห็นได้ห่อหุ้มการ์ดสีแดงไว้

"เสริมขั้น"

เขาพึมพำในใจ

ความรู้สึกของการสลายไปบังเกิดจากร่างกายของเขา

【การเสริมขั้นเสร็จสมบูรณ์】

【การ์ดโมดูลผู้ควบคุมรถไฟ → การ์ดโมดูลขั้นสูงผู้ควบคุมรถไฟ】

【พลังจิต: 110 → 80】

【เปิดใช้งานการ์ดโมดูลขั้นสูงผู้ควบคุมรถไฟ】

【ได้รับโมดูลขั้นสูงผู้ควบคุมรถไฟ: การพิพากษาด้วยกระสุนปืน】

【การพิพากษาด้วยกระสุนปืน】

【เชี่ยวชาญอาวุธปืนทุกชนิด เพิ่มพรสวรรค์ด้านการยิงปืนอย่างมหาศาล สามารถใช้พลังจิตเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับกระสุนหนึ่งนัด การยิงครั้งต่อไปจะทำการพิพากษาเป้าหมาย เพิ่มพลังทำลายล้างตามความชั่วร้ายของเป้าหมาย】

ความรู้สึกแปลกประหลาดหลั่งไหลเข้าสู่จิตใจของเขา

เย่ฉีเหยียนชักปืนพกแสงทมิฬออกมาจากเอว ความรู้สึกงุ่มง่ามก่อนหน้านี้หายไปเป็นปลิดทิ้ง ในมือที่ถือปืน ราวกับว่าเขาได้กลายเป็นมือปืนผู้ช่ำชอง การยิงที่ดูเหมือนไม่ตั้งใจก็สามารถโดนเป้าหมายที่เขาต้องการจะยิงได้