บทที่ 28: ฉันคือลูน่าวูล์ฟจากโฮลี่เทอร์รา

บทที่ 28: ฉันคือลูน่าวูล์ฟจากโฮลี่เทอร์รา

ในอวกาศ ไฮเปอเรียนก็ปรากฏตัวขึ้นในวงโคจรของดาวเคราะห์ดวงหนึ่งโดยมีแสงวาบ

“กัปตันผู้ยิ่งใหญ่เราได้มาถึงดาวดวงใหม่แล้ว”

“ฉันรู้แล้ว แล้วนี่มันดาวประเภทไหนล่ะ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้โจวเย่อก็ระงับความโกรธไว้ และกล่าวว่าพวกเขาออกจากเอสเทียมาห้าปีแล้ว

กระบวนการในช่วงเวลานั้นยากที่จะอธิบาย ขั้นแรกพวกเขากระโดดไปยังดาวเคราะห์สีเขียว

สิ่งนี้ทำให้เขาตื่นเต้นมาก และเขารีบกระโดดลงมาทันที

เมื่อเขาลงมา เขาก็ถูกกบตัวเล็กกว่าข้อเท้าของเขาพัดหายไปที่เท้าของเขา จากนั้นเขาก็ล้มลงอีกครั้งและต่อสู้กับพืชต่างๆ ในป่าทั้งหมด

โต๊ะที่เขากำลังใช้อยู่ในขณะนี้ทำมาจากต้นไม้ที่นั่น และไคลน์จำเป็นต้องเผามันด้วยเครื่องพ่นไฟเป็นระยะๆ มิฉะนั้น มันจะกัด

เดิมทีเขาคิดว่าเขามาถึงคาตาชานแล้ว แต่หลังจากอ้อมมาเป็นเวลานานเขาก็ไม่พบใครเลย

เขาได้ข้อสรุปที่ทำให้ปวดท้องว่า นี่คือดาวเคราะห์ที่คล้ายกับคาตาชานอย่างมาก

ส่วนผู้คนในที่นั้นฮ่าๆ เขาไม่รู้ว่าไม่มีใครอยู่หรือเปล่า หรือว่าพวกเขาพ่ายแพ้ในการต่อสู้กับต้นไม้จนตายเพราะพืชพรรณของคาตาชานไปแล้ว

เวลาที่เหลือหมดไปกับการขุดเหมือง เขาจึงกระโดดไปยังดาวเคราะห์ขุดเหมืองที่ยังไม่มีใครค้นพบและไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่

ท้ายที่สุดแล้วพื้นที่ปฏิบัติการหลักของจักรวรรดิก็หมุนรอบวาร์ป และสถานที่ที่เขาวาร์ปไปนั้นไม่มีจุดแมนเดวิลล์ที่มั่นคง ดังนั้นจักรวรรดิอาจไม่สังเกตเห็นสถานที่เหล่านี้

(จุดแมนเดวิลล์: ตำแหน่งขอบนอกของระบบสุริยะใดๆ ที่ปลอดภัยสำหรับการกระโดดเข้าสู่หรือออกจากอวกาศวาร์ป (Warp drive))

จากนั้นเขาก็เอาทรัพย์สินทั้งหมดของเขาออกมา และประกอบชุดเทคโนโลยีการขุดที่สมบูรณ์ แม้แต่วอร์ฮาวด์ไททันยังถูกประกอบใหม่เป็นเครื่องขุดอีกด้วย

จากนั้นเขาก็ส่งมอบสายการผลิตนี้ให้ไคลน์และไอจังจัดการ

เขาสร้างการจำศีลของโลกขึ้นมาโดยตรงและเข้านอน แต่ก่อนจะเข้านอนเขาได้ทำลายไหล่ทวีปทั้งหมดด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ทำให้เครื่องจักรเหล่านี้สามารถขุดได้อย่างรวดเร็ว

อย่างไรก็ตามด้วยโรงละครพันคน แร่ที่ขุดและกลั่นแล้วสามารถวางไว้ข้างในได้โดยตรง

การขนส่งไม่ใช่ปัญหา ดังนั้นหลังจากผ่านการทำเหมืองที่รุนแรงและทำลายล้างมาหลายปี เขาก็รวบรวมวัสดุได้มากมาย

แน่นอนว่ามีของสิ้นเปลืองอยู่บ้าง และตอนนี้โจวเย่อก็ต้องการค้นหาดาวเคราะห์ที่เหมาะสมอย่างรวดเร็วเพื่อสร้างบทของเขา

และเขาใช้วัสดุที่เก็บเกี่ยวมาในครั้งนี้เพื่อแปลงไฮเปอเรียน ทั้งหมดให้กลาย เป็นเรือรบขนาดยักษ์อย่างน้อยก็ในด้านรูปลักษณ์

เขายังใช้เศษวัสดุที่เหลือมาประดิษฐ์อันใหม่ซึ่งปัจจุบันจัดเก็บอยู่ในโรงละครพันคนของเขา

แน่นอนว่าถึงแม้ว่ามันจะดูเหมือนเรือรบ แต่เขาก็ได้ปรับแต่งภายในของมันโดยใช้เวทมนตร์อีกด้วย

ขั้นแรกยังคงติดตั้งโล่แห่งความว่างเปล่าไว้

สิ่งนี้ที่ทิ้งขยะใส่เอนทิตี้วาร์ปนั้นมีประโยชน์มาก

ส่วนสนามเกลเลอร์ก็มีอยู่ด้วย

แม้ว่าเขาจะไม่ได้วางแผนที่จะเข้าสู่วาร์ปแต่เขาก็เตรียมพร้อมไว้โดยยึดหลักการเตรียมพร้อมสำหรับทุกสิ่ง

สุดท้ายสิ่งที่สำคัญที่สุดคือเครื่องยนต์วาร์ปในวงโคจร

เขาต้องการสร้างเครื่องยนต์อีเธอร์เรียมเฟสเอนจิน แต่สิทธิอำนาจของแฮร์เชอร์แห่งเหตุผลก็มีขีดจำกัด

สิ่งนี้คือขีดจำกัดสูงสุดของอารยธรรม และชัดเจนว่าขีดจำกัดสูงสุดของอารยธรรมในโลกนี้ไม่เพียงพอที่จะสร้างสิ่งนั้นขึ้นมาได้

ดังนั้นเขาจึงละทิ้งเทคโนโลยีสเตลลาริสชั่วคราวอย่างรวดเร็ว เพราะคงเป็นไปไม่ได้ในระยะสั้น

อย่างไรก็ตาม คุณสมบัติที่สำคัญที่สุดของเครื่องยนต์นี้คือความเสถียร แม้จะอยู่ห่างกันหลายปีแสงแต่แสงแฟลชเพียงดวงเดียวก็สามารถไปถึงจุดหมายปลายทางได้

แต่ก็มีข้อเสียเช่นกันนั่นคือต้องมีสตาร์เรล

และทุกครั้งที่เขาเคลื่อนตัวไปยังสถานที่ใหม่ มันก็เทียบเท่ากับการวางสตาร์เรล

ดังนั้นหากเขาต้องการกลับไปยังเอสเทียเขาก็สามารถไปถึงจุดหมายปลายทางได้โดยตรงด้วยรถไฟสตาร์เรลในเวลาไม่นาน

ภารกิจที่สำคัญที่สุดของเรือรบที่เขาสร้างขึ้นนั้นก็คล้ายกับภารกิจของเขาเอง นั่นคือการเปิดสตาร์เรล

นอกจากนี้โจวเย่ยังค้นพบว่า นอกเหนือจากเทมเพลตแฮชเชอร์แห่งจุดจบแล้ว พลังของเขายังเป็นของ เส้นทางฮงไก: สตาร์เรล อีกด้วย (ประโยคนี้คนแปลงงนิดหน่อยบางข้อมูลเรียกโชคชะตาบางข้อมูลเรียกเส้นทาง)

ยิ่งมีสตาร์เรลในโลกนี้มากขึ้นและใช้มากขึ้นเท่าใด พลังของเขาก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเท่านั้น

เขาอาจกลายเป็นเทพแห่งดวงดาวที่แท้จริงของ ฮงไก: สตาร์เรล ในโลกนี้ก็ได้ และที่สำคัญกว่านั้นนอกเหนือจากการแปลงวาร์ปแล้วเมื่อจำนวนของสตาร์เรลและผู้ใช้เพิ่มขึ้น มันยังสามารถมอบพลังงานจินตนาการอันกว้างไกลยิ่งขึ้นให้กับเขาได้อีกด้วย

ในระดับหนึ่ง เขาอาจสามารถเชื่อมต่อกับพื้นที่จินตนาการได้โดยตรง

เมื่อถึงเวลานั้น เขาอาจจะสามารถหลบหนีจากบ่อเกรอะนี้ได้ ดังนั้นแผนปัจจุบันของเขาคือค้นหาโลกป่าเถื่อนที่เหมาะสม

เขาจะใช้ประชากรของโลกนี้เป็นบ้านเกิดเพื่อสร้างบทของเขา และจากนั้นเขาจะเปลี่ยนตัวตน เป็นผู้นำบท

แน่นอนว่าหน่วยสเปซมารีนของเขาจะได้รับการดัดแปลงด้วยเวทมนตร์ด้วยเช่นกัน เนื่องจากตอนนี้เขาได้ทำแผน ยีน-ซีด สำเร็จแล้ว

นั่นคือการฝังฮงไกลงไปเล็กน้อยในเวลานั้น ผู้ที่ฝัง ยีน-ซีด ที่ผสานฮงไกไว้จะกลายมาเป็น คนตายของเขาโดยตรง

ในโลกที่มีพื้นที่จินตนาการยิ่งคุณมีผู้ที่ต้องพึ่งพามากเท่าใด คุณก็จะสะสมพลังจินตนาการในพื้นที่จินตนาการมากขึ้นเท่านั้น

ยิ่งพลังจินตนาการมากขึ้นเท่าใด คุณก็จะมีคนที่ต้องพึ่งพามากขึ้นเท่านั้น

มันเป็นวัฏจักรที่พึ่งพาตนเองได้อย่างสมบูรณ์ แต่ไม่มีพื้นที่จินตนาการในโลกนี้

การพัฒนาผู้ที่ต้องพึ่งพาและการสร้างผู้เลี้ยงดูเทียมจะเป็นการใช้พลังงานโดยสิ้นเปลืองและเป็นการสิ้นเปลืองพลังงานอย่างมหาศาล

ดังนั้นจึงมีความจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องใช้เทคโนโลยีสเปซมารีนของโลกนี้ เพื่อฝึกฝนบทที่ภักดีต่อเขาอย่างสมบูรณ์ และเรื่องนี้จะต้องถูกเก็บเป็นความลับตั้งแต่แรก

ดังนั้นบ้านเกิดของบทนี้ยังคงมีความจำเป็น

เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะต้องจัดการกับผู้ว่าการดาวเคราะห์เท่านั้น

อย่างไรก็ตามเขาจะจ่ายภาษีตรงเวลา และด้วยประสิทธิภาพการบริหารของจักรวรรดิพวกเขาจะไม่สนใจเรื่องพวกนี้

เมื่อเขาสะสมพลังได้เพียงพอแล้ว เขาจะพิจารณาประกาศเปิดตัวสตาร์เรลต่อสาธารณะ

อย่างไรก็ตามโจวเย่อรับประกันได้ว่าคนแก่ขี้บ่นในพระราชวังเทอร์ร่าจะไม่คัดค้านอย่างแน่นอน

“ดาวเคราะห์ข้างล่างอยู่ในสภาพไม่มั่นคง กัปตัน

คุณสามารถลองดูว่าคุณสามารถกอบกู้อะไรได้บ้าง”

"ฮะ?"

“มันผ่านอำนาจของคุณในช่วงเวลาหนึ่ง

เวลาในจักรวาลนี้มีความไม่แน่นอนมาก

อดีตไปอนาคต อนาคตไปอดีต เป็นเรื่องธรรมดามาก

ตราบใดที่มันไม่ขัดต่อหลักเหตุผล คุณก็สามารถไปดูได้”

“เป็นอย่างนั้นเหรอ…?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้โจวเย่อก็พยักหน้า จากนั้นก็ลงมาจากท้องฟ้าสู่พื้นผิวของดาวเคราะห์

เขายังสัมผัสได้ถึงความไม่มั่นคงที่นี่ บางสิ่งบางอย่างต้องเกิดขึ้น

ในขณะนี้โจวเย่อได้สร้างกรงเล็บด้วยมือข้างหนึ่ง จากนั้นอำนาจเวลาของเขาก็เปิดใช้งาน

จู่ๆ เขาก็ดึงอะไรบางอย่างออกมา แล้วดึง...

“เมล็ดพันธุ์ยีน”

ขออ่านความทรงจำข้างในหน่อย...

อืม ขอฉันดูหน่อย

ฉันคือลูน่าวูล์ฟส์จากโฮลี่เทอร์รา

ข้าพเจ้าได้เดินทางมายังอิสต์วานที่ 3ตามคำสั่งของวอร์มาสเตอร์เพื่อปราบปรามกบฏ

พวกเราปราบปรามกบฏได้สำเร็จ แต่ทำไมพี่น้องของฉันถึงไม่ส่งใครมารับฉันล่ะ?”

“เอ่อ...”