บทที่ 750 ผู้เชี่ยวชาญรัสเซียต้องเก่งกว่าเฉิงสืออยู่แล้ว

บทที่ 750 ผู้เชี่ยวชาญรัสเซียต้องเก่งกว่าเฉิงสืออยู่แล้ว

แม้ไช่อ้ายผิงและสามีจะอาลัยอาวรณ์ แต่ก็รู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ยอมให้เฉิงจวนกลับไปเยี่ยมบ้านสามีตลอดไป

เจี่ยงอวี้ตงลางานล่วงหน้าเพื่อพาเฉิงจวนและลูกกลับไปปักกิ่ง

บ้านตระกูลเฉิงจึงเงียบเหงาลงถนัดตา

ช่วงสิ้นปีเฉิงสือยุ่งกว่าปกติ มักไม่ค่อยอยู่บ้าน

สองผู้เฒ่าได้แต่นั่งมองตาปริบๆ รู้สึกว่าอาหารจืดชืดไร้รสชาติ

เฉิงสือรู้ใจพ่อแม่ดี จึงเรียกหนุ่มโสดอย่างอวี๋ต้าตง เฉินเอ้อร์หลง และเฉินซานหลง มาฉลองปีใหม่ด้วยกัน

พวกเขาไม่ได้กินข้าวส่งท้ายปีเก่าที่บ้าน แต่ไปเปิดโต๊ะฉลองกันที่โรงแรมใหญ่ของเฉิงสือบนถนนคนเดิน

จากนั้นก็ไปจุดพลุที่ลานกิจกรรมริมแม่น้ำ

คืนวันส่งท้ายปีเก่า ชาวเมืองเซี่ยงตงกว่าครึ่งค่อนเมือง รวมถึงผู้คนจากอำเภอและเมืองข้างเคียง ต่างหลั่งไหลมาดูความครึกครื้นที่ถนนคนเดินแห่งนี้

อวี๋ต้าตงและพรรคพวกถึงได้ตระหนักว่า คำพูดก่อนหน้านี้ที่ว่า "สามกิโลเมตรมันยาวเกินไป" ช่างเป็นความคิดที่คับแคบเสียจริง

แต่ก็มีคนพูดจาถากถางว่า เดี๋ยวนี้คนตกงานเยอะขึ้นเรื่อยๆ คนตกงานพวกนี้ก็ทำได้แค่ไปรับจ้างแรงงานที่เมืองซุ่ยเฉิง (กวางโจว)

คนพวกนี้เปรียบเหมือนนกอพยพ ปีหนึ่งจะบินกลับมาแค่เดือนเดียวหรือครึ่งเดือน ส่วนเวลาที่เหลือก็ไปอยู่ที่อื่นหมด

ดังนั้นถนนคนเดินแห่งนี้ ปีหนึ่งก็จะคึกคักแค่เดือนเดียว

อีกสิบเอ็ดเดือนที่เหลือก็จะกลายเป็นเมืองร้าง

อวี๋ต้าตงนำคำพูดนี้มาเล่าให้เฉิงสือฟัง

เฉิงสือ "อืม คนพูดก็ถือว่ามีวิสัยทัศน์นะ แต่ลูกค้าของเราไม่ได้จำกัดอยู่แค่กลุ่มแรงงานอพยพพวกนี้หรอก ความจริงทำธุรกิจอะไรก็เหมือนกัน ย่อมมีกลุ่มลูกค้าเป้าหมายที่แน่นอน ถ้าอยากเพิ่มกำไร มีสองวิธี หนึ่งคือเน้นจับกลุ่มลูกค้าส่วนใหญ่ ใช้กลยุทธ์กำไรน้อยแต่เน้นปริมาณการขาย (Volume Game) อีกวิธีคือเจาะจงกลุ่มเล็กๆ แม้จำนวนคนจะไม่มาก แต่กล้าจ่าย ซึ่งก็คือลูกค้าไฮเอนด์ ยิ่งกลุ่มเป้าหมายเล็ก ยิ่งต้องเลือกคนที่กล้าจ่าย และต้องวางตำแหน่งให้แม่นยำ"

อวี๋ต้าตงและคนอื่นๆ ฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก

เฉิงสือถอนหายใจ "เปรียบเทียบง่ายๆ เหมือนลูกค้าที่มาเที่ยว KTV ของเรา เวลาต้องการเด็กนั่งดริ๊งก์ บางคนชอบผู้หญิงอ่อนหวาน บางคนชอบผู้หญิงร้อนแรง บางคนชอบผู้ชายหล่อๆ หรือส่วนน้อยมากๆ ที่ชอบแนวทอมบอย ถึงคนกลุ่มหลังจะน้อย แต่กล้าทุ่มไม่อั้น"

อวี๋ต้าตงตบมือฉาด "เข้าใจแล้วครับ"

"ฟิ้ววว" เสียงแหลมบาดหูดังแหวกอากาศขึ้นไป

"ปัง!" ท้องฟ้ายามราตรีสว่างไสวด้วยดอกไม้ไฟหลากสีสัน

เฉิงสือชี้ไปที่ดอกไม้ไฟพลางถามเฉินเอ้อร์หลงและเฉินซานหลง "ดอกไม้ไฟพวกนี้เอามาจากบ้านเกิดพวกนาย พวกนายสนใจจะวิจัยเรื่องนี้เป็นพิเศษไหม"

เฉินเอ้อร์หลงหัวเราะ "พี่สือล้อเล่นน่า ดอกไม้ไฟไม่กี่ดอกนี่จะทำเงินได้สักกี่ตังค์ แถมยังอันตรายจะตาย"

เฉินซานหลงเสริม "ที่บ้านเกิดผม แทบทุกบ้านต้องมีคนเคยโดนประทัดหรือพลุระเบิดใส่"

เฉิงสือ "ดอกไม้ไฟคืนนี้สวยไหม?"

สองพี่น้องพยักหน้า "สวยครับ"

เฉิงสือ "ความบันเทิงคือการลงทุนที่ไม่มีวันตกยุค ไม่ว่าจะเป็นความบันเทิงรูปแบบไหน ก็ต้องใช้ดอกไม้ไฟทั้งนั้น อย่างพิธีเปิดงาน ทัวร์คอนเสิร์ตใหญ่ๆ หรืองานเทศกาลต่างๆ เพราะของสิ่งนี้มันอลังการและตระการตาพอ และเมื่อเทียบกับการแสดงรูปแบบอื่น มันดึงดูดสายตาและการมีส่วนร่วมของผู้คนจำนวนมากได้ง่ายกว่า"

"วันหน้าถ้าเอาไปผสมผสานกับโดรน ลูกโป่ง บอลลูน และดนตรี จ้างวิชวลดีไซเนอร์เก่งๆ มาออกแบบ สร้างความแปลกใหม่และความพิเศษเฉพาะตัว เราก็จะนำหน้าคนทั้งโลก ผูกขาดตลาด ค้าขายแบบไร้คู่แข่ง"

"ประเด็นสำคัญคือต้นทุนการผลิตจริงๆ ไม่สูง อยู่ที่เทคโนโลยีและประสบการณ์ต่างหาก"

เฉินซานหลง "ของแบบนี้มันใส่ไฮเทคเข้าไปได้ด้วยเหรอครับ?"

เฉิงสือ "นายลองคิดดูสิ ตอนนี้เราทำได้แค่ลวดลายแบนๆ ถ้าเราควบคุมดินปืนและตัวนำได้แม่นยำพอ เราจะทำลวดลายสามมิติได้ไหม อย่างเช่น ดอกบัว เรือโนอาห์ หรือเจ้าแม่กวนอิม"

เฉินเอ้อร์หลงและเฉินซานหลงสบตากัน

เฉินเอ้อร์หลงลังเลเล็กน้อยก่อนถาม "มันทำได้จริงเหรอครับ?"

เฉิงสือ "ทำได้สิ"

เฉินซานหลง "พี่ช่วยขยายความหน่อยครับ"

เฉิงสือ "อย่างวัสดุตอบสนองอัจฉริยะ (Smart Responsive Materials) ที่เกิดอุบัติเหตุหรือด้านบ่อยๆ ก็เพราะความชื้นสูงทำให้ดินปืนกับชนวนจุดไม่ติดไม่ใช่เหรอ? งั้นก็วิจัยดินปืนที่ยังคงความเร็วในการเผาไหม้ที่เสถียรได้แม้ในสภาพความชื้นสูงสิ"

"หรือที่ดอกไม้ไฟระเบิดกลางอากาศแล้วไม่ได้ทรงตามที่ออกแบบไว้ เพราะควบคุมทิศทางและความเร็วลมภายนอกไม่ได้ ก็ต้องใช้ดินขับดันแบบชดเชยแรงลม (Wind Compensated Propellant) ดินขับพวกนี้ปรับแรงขับตามความเร็วลมแบบเรียลไทม์ได้ ทำให้วิถีการพุ่งขึ้นคลาดเคลื่อนน้อย พูดง่ายๆ คือสั่งให้ไปไหนก็ไปนั่น ทีนี้ก็จะสร้างลวดลายซับซ้อนได้ อย่างดวงตาเจ้าแม่กวนอิม หรือเกสรดอกบัว"

"แล้วก็ใช้วัสดุตัวนำประสิทธิภาพสูงอย่างคาร์บอนไฟเบอร์เกรดอากาศยานมาแทนกระบอกกระดาษแบบเก่า จะช่วยเพิ่มความแข็งแรงทนแรงดัน ต่อให้แรงเหวี่ยงหนีศูนย์จากการระเบิดจะมหาศาลแค่ไหน ตัวกระบอกก็ไม่แตกกระจาย แถมยังยิงขึ้นไปได้สูงกว่า ระยะการมองเห็นไกลกว่าเดิม"

เฉินเอ้อร์หลง "ดอกไม้ไฟลูกหนึ่งทำลวดลายได้จำกัด ไม่งั้นลูกมันจะใหญ่เกินไปยิงไม่ขึ้น"

เฉิงสือ "สมกับเป็นคนจากเมืองดอกไม้ไฟ มองทะลุปัญหาได้ทันที เพราะงั้นลวดลายซับซ้อนจริงๆ แล้วเกิดจากการทำงานร่วมกันของดอกไม้ไฟหลายลูก แล้วยังใช้การออกแบบบรรจุดินปืนเป็นชั้นๆ คล้ายกับจรวดหลายท่อน เพื่อเชื่อมต่อสีและแสงระหว่างตอนพุ่งขึ้นกับตอนระเบิดขาลงให้เนียนตา เพิ่มความสดและความหลากหลายของสีสัน ขยายจากสีพื้นฐาน แดง ส้ม เหลือง เขียว ม่วง ให้กลายเป็นร้อยเป็นพันเฉดสี"

เฉินซานหลง "มันมีสีอื่นได้ด้วยเหรอครับ?!! อันนี้เพิ่งเคยได้ยินจริงๆ"

เฉิงสือ "สีของดอกไม้ไฟเกิดจากปฏิกิริยาเฟลมเทสต์ (Flame Test) พวกนายรู้ใช่ไหม?"

สองพี่น้องพยักหน้าแล้วก็ส่ายหน้าพร้อมกัน

เฉิงสือถอนหายใจเบาๆ "บอกให้พวกนายอ่านหนังสือเยอะๆ ทีไร พอจับหนังสือปุ๊บก็หลับปั๊บทุกที"

เฉินเอ้อร์หลงยิ้มแหยๆ "พี่สือ พี่พูดมาให้จบเลยเถอะครับ ตอนนี้ให้ไปอ่านหนังสือก็คงไม่ทันกินแล้ว"

เฉิงสือ "สีทุกสีในโลกนี้เกิดจากการผสมของแม่สีสามสี คือ แดง เหลือง น้ำเงิน ส่วนสีน้ำเงินม่วง ม่วง หรือม่วงแดง ล้วนเกิดจากแดงผสมน้ำเงิน แค่สัดส่วนแดงเยอะกว่าหรือน้ำเงินเยอะกว่าเท่านั้น เข้าใจไหม? เพราะฉะนั้น นายอยากได้สีอะไร ก็ผสมจากสามสีนี้ได้หมด"

เฉินเอ้อร์หลงและซานหลงพยักหน้า

เฉิงสือ "ปฏิกิริยาเฟลมเทสต์คือสีของเปลวไฟที่เกิดจากการเผาไหม้สารเคมีต่างชนิดกัน เฟลมเทสต์ยากที่จะได้เปลวไฟสีบริสุทธิ์ แต่เราใช้หลักการนี้เพื่อให้ได้สีที่ต้องการได้ สีแดงเกิดจากการเผาไหม้ของสตรอนเทียมคลอไรด์และเกลือลิเธียม ถ้าอยากได้ความเข้มแสงสูงให้ใช้สตรอนเทียมคลอไรด์ ส่วนเกลือลิเธียมช่วยเพิ่มความสว่างของสีแดง สีเหลืองเขียวมาจากแบเรียมคลอไรด์และแบเรียมออกไซด์ สีน้ำเงินเขียวมาจากคอปเปอร์คลอไรด์ ดังนั้นเราจึงผสมสีต่างๆ ออกมาได้ ความยากอยู่ที่อัตราส่วนที่แม่นยำ และการคุมเวลาเผาไหม้ให้เป๊ะ"

เฉินเอ้อร์หลง "ใช่ครับ มันเลยมีปัญหาเรื่องเวลาจุดระเบิดที่เหลื่อมล้ำกัน"

เฉิงสือ "มันมีเทคโนโลยีที่เรียกว่าระบบจุดระเบิดด้วยคอมพิวเตอร์ (Computerized Firing System) คือใช้คอมพิวเตอร์คุมการจุดชนวน สามารถสั่งให้ดอกไม้ไฟนับหมื่นนัดในรัศมีหลายสิบกิโลเมตรระเบิดพร้อมกันได้"

เฉินเอ้อร์หลงและเฉินซานหลงฟังจนตาค้าง "เฮ้ย แม้แต่เทคโนโลยีแบบนี้ก็มีแล้วเหรอ?!"