บทที่ 555 คุณอย่าทำอะไรวู่วาม

บทที่ 555 คุณอย่าทำอะไรวู่วาม

เมื่อขึ้นเรือขากลับ ผู้อำนวยการลวี่เหลือบมองเฉิงสือแล้วเอ่ยถาม “คุณวางแผนจะทำอย่างไรต่อ”

เฉิงสือตอบอย่างใจเย็น “ตอนนี้การจะสร้างแบตเตอรี่ลิเธียมยังมีอุปสรรคทางเทคนิคอยู่มากเกินไป เรายังขาดความสามารถในการผลิตวัตถุดิบหลักอย่างลิเธียมคาร์บอเนตความบริสุทธิ์สูงและแหล่งโคบอลต์ในปริมาณมากด้วยซ้ำ สายการผลิตแบตเตอรี่ส่วนใหญ่ยังคงพึ่งพาแรงงานคนเป็นหลัก อุปกรณ์เฉพาะทางที่จำเป็นสำหรับแบตเตอรี่ลิเธียมโคบอลต์ออกไซด์อย่างเครื่องม้วนความแม่นยำสูง หรือตู้อบสุญญากาศ เราไม่มีเลยแม้แต่ชิ้นเดียว แม้แต่อุปกรณ์ตรวจสอบที่สำคัญอย่างสถานีทดสอบทางเคมีไฟฟ้า หรือกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกราดก็ยังไม่มี นั่นหมายความว่า ต่อให้เราสร้างมันขึ้นมาได้ ก็ไม่สามารถประเมินประสิทธิภาพของวัสดุได้อย่างแม่นยำ”

ผู้อำนวยการลวี่กล่าวแทรกขึ้น “เดี๋ยวก่อน... ฟังจากที่คุณพูด เหมือนกับว่าคุณรู้ทั้งกระบวนการสังเคราะห์และพารามิเตอร์ทางเทคนิคทั้งหมดแล้วอย่างนั้นหรือ”

เพราะตั้งแต่ต้นจนจบ เฉิงสือไม่เคยเอ่ยปากเลยว่ากระบวนการสังเคราะห์เป็นความลับทางการค้าที่หามาไม่ได้

เฉิงสือมองหน้าเขาตรงๆ “แค่มีเงินทุนสนับสนุนให้องค์กรทำการทดลองและตรวจสอบในสายการผลิตจริง ผมก็สามารถบอกคุณได้ทั้งหมด ทั้งกระบวนการสังเคราะห์ลิเธียมโคบอลต์ออกไซด์ เทคโนโลยีการเตรียมอิเล็กโทรไลต์เฉพาะสำหรับแบตเตอรี่ลิเธียมไอออน และแผ่นกั้นพอลิโอเลฟิน”

เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด...

ผู้อำนวยการลวี่หรี่ตามองเขา “ญี่ปุ่นเพิ่งจะทำสำเร็จเมื่อปีที่แล้ว นับจากวันที่ประกาศข่าวจนถึงตอนนี้ยังไม่ถึงปีด้วยซ้ำ เรื่องนี้จัดเป็นความลับทางการค้าขั้นสุดยอด คุณไปรู้มาได้อย่างไร ไม่ได้กำลังโม้อยู่ใช่ไหม”

ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะเป็นเทคโนโลยีเครื่องบินรบของโซเวียต หรือเครื่องจักรกลึงของเยอรมนี ล้วนเป็นของที่มีมานานกว่ายี่สิบปีแล้ว ด้วยความอัจฉริยะและความมุมานะของเฉิงสือ เขาสามารถศึกษาและทำความเข้าใจมันได้ด้วยตัวเองอย่างถ่องแท้

ดังนั้นผู้อำนวยการลวี่และคนอื่นๆ จึงเพียงแค่ทึ่งในความรอบรู้ของเขา แต่ไม่ได้สงสัยอะไร

ทว่าแบตเตอรี่ลิเธียมโคบอลต์ออกไซด์นี้ถือเป็นเทคโนโลยีล้ำสมัยอย่างแท้จริง รวมถึงหุ่นยนต์ควบคุมระยะไกลที่เฉิงสือต้องการจะสร้างด้วยเช่นกัน ชาติตะวันตกพยายามมาหลายปีแล้วแต่ผลลัพธ์ก็ยังไม่เป็นที่น่าพอใจนัก

แต่เด็กคนนี้กลับดูมั่นใจราวกับว่าตนเองรู้เส้นทางที่ถูกต้องทั้งหมดแล้ว เพียงแค่ลงมือทำเท่านั้น

นี่มันเกินกว่าคำว่าสมเหตุสมผลไปมาก

“ความลับไม่มีในโลก” เฉิงสือพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ผมย่อมมีแหล่งข้อมูลของผม”

เขาจะไม่มีวันเปิดเผยความลับเรื่องการเกิดใหม่ของตนเองให้ใครรู้จนวันตาย เหมือนกับที่เขาเพิ่งพูดไป ความลับไม่มีในโลก หากเขาบอกคนเพียงคนเดียว ก็ย่อมมีคนที่สอง คนที่สามรู้ตามมาอย่างแน่นอน และรับประกันไม่ได้เลยว่าจะไม่มีคนโง่เง่ามาบีบคั้นให้เขาบอกเลขรางวัลลอตเตอรี่งวดถัดไป หรือทิศทางของตลาดหุ้นในอนาคต

ดังนั้น วิธีที่ดีที่สุดคือการไม่บอกใครเลย

ผู้อำนวยการลวี่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “เข้าใจแล้ว”

ในฐานะที่ผ่านสมรภูมิรบมานับครั้งไม่ถ้วน เขาย่อมเข้าใจถึงความสำคัญของการรักษาความลับของแหล่งข่าว การบีบบังคับอีกฝ่ายให้เปิดปากนั้นเป็นสิ่งที่ไม่สมควรและอันตรายอย่างยิ่ง

“แต่ถึงแม้จะยังไม่มีแบตเตอรี่ลิเธียมโคบอลต์ออกไซด์” เฉิงสือกล่าวต่อ “ผมก็จะสร้างหุ่นยนต์ตัวนี้ให้ได้”

“ตกลง” ผู้อำนวยการลวี่ตอบ “ฉันจะช่วยอะไรคุณได้บ้าง”

“อันที่จริง โรงงานผลิตอุปกรณ์สารกึ่งตัวนำของมณฑลเตียนหนานเคยนำเข้าสายการผลิตเซลล์แสงอาทิตย์แบบซิลิคอนผลึกเดี่ยวที่ล้ำสมัยที่สุดในโลกมาจากอเมริกาเมื่อหลายปีก่อน ทำให้พวกเขากลายเป็นผู้ผลิตเซลล์แสงอาทิตย์รายใหญ่ที่สุดในประเทศ ประสิทธิภาพการแปลงพลังงานสูงถึง 15% แม้จะยังห่างไกลจากประสิทธิภาพ 30% ในยุคหลัง แต่ก็เพียงพอต่อการใช้งานแล้ว”

“ส่วนแบตเตอรี่นิกเกิลแคดเมียม แม้พารามิเตอร์ทางเทคนิคในปัจจุบันจะยังไม่ดีพอ แต่ผมมีวิธีปรับปรุง ที่สำคัญคือผมต้องหาโรงงานผลิตแบตเตอรี่และสถาบันวิจัยที่พร้อมจะร่วมมือกับผม”

ผู้อำนวยการลวี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย “เรื่องนี้คุณถามถูกคนแล้ว สถาบันวิจัยแหล่งพลังงานแห่งเมืองจินซื่อเชี่ยวชาญด้านการวิจัยแบตเตอรี่นิกเกิลแคดเมียมที่ใช้ในอวกาศโดยเฉพาะ อย่างแบตเตอรี่สำหรับดาวเทียม เรือดำน้ำ เครื่องบินรบ และโดรนของเราก็ล้วนต้องใช้แบตเตอรี่ชนิดนี้ ซึ่งส่วนใหญ่ผลิตโดยโรงงาน 257 ที่ฮั่นโข่ว คุณให้เทคโนโลยี ผมให้คน ให้ทรัพยากร และให้เงินทุน เราต่างก็ได้ประโยชน์ ถึงตอนนั้นคุณก็ไม่ต้องกังวลเรื่องการเชื่อมโยงผลการวิจัยเข้ากับสายการผลิตเลย พวกเขาจัดการกันเองได้อยู่แล้ว”

เขาไม่พูดเรื่องนี้ออกมาตั้งแต่แรก เพราะไม่แน่ใจว่าเฉิงสือมีความรู้เรื่องแบตเตอรี่ลึกซึ้งเพียงใด แต่คำพูดเมื่อครู่ของเฉิงสือได้สลายความกังวลของเขาไปจนหมดสิ้น

การที่เทคโนโลยีของเฉิงสือสามารถนำมาต่อยอดกับสิ่งที่พวกเขามีอยู่ได้นั้น ถือเป็นโชคสองชั้นอย่างแท้จริง

ตอนนี้ก็เหลือแค่หาวิธีทำให้เฉิงสยอมมอบเทคโนโลยีออกมาเท่านั้น

อันที่จริงแล้ว สถานการณ์ของโรงงานและสถาบันวิจัยเหล่านี้ เฉิงสือรู้ดีอยู่แล้ว การสำรวจอุตสาหกรรมทั่วประเทศของเขาไม่ได้ทำไปโดยเปล่าประโยชน์ เขาเพียงแกล้งทำเป็นไม่รู้ เพื่อรอคำพูดนี้จากปากของผู้อำนวยการลวี่นั่นเอง

เพราะการที่เขาเดินเข้าไปติดต่อสถาบันวิจัยและโรงงานด้วยตัวเอง ย่อมเทียบไม่ได้กับการให้ผู้อำนวยการลวี่เป็นคนออกคำสั่งโดยตรง มิฉะนั้นเขาไม่เพียงต้องให้เทคโนโลยี แต่ยังต้องออกทั้งเงินและแรงอีกด้วย ซึ่งทั้งพลังงานและเงินทุนของเขามีจำกัด

“ผมให้เทคโนโลยีแก่พวกคุณได้” เฉิงสือกล่าว “แต่ผมมีเงื่อนไขข้อหนึ่งคือ ผมต้องเป็นเจ้าของสิทธิบัตร ในอนาคตหากพวกคุณนำไปใช้งาน จะต้องจ่ายค่าสิทธิบัตรให้ผม”

เทคโนโลยีนี้จะยังคงใช้งานได้อีกอย่างน้อยยี่สิบปี ตราบใดที่ทำสำเร็จ มันก็คือบ่อเงินบ่อทองดีๆ นี่เอง ถึงแม้เขาจะมีอุดมการณ์ แต่ก็ต้องการเงินทุนเพื่อทำการวิจัยและพัฒนาโครงการอื่นเช่นกัน เป็นไปไม่ได้ที่จะให้ใครใช้เทคโนโลยีของเขาฟรีๆ

บัดนี้ผู้อำนวยการลวี่จึงได้รู้ทัน เขาเม้มปาก “เจ้าเด็กคนนี้นี่... ร้ายกาจไม่เบาเลยจริงๆ”

แต่ถึงแม้จะรู้ว่าเฉิงสือกำลังขุดหลุมพรางรออยู่ เขาก็ทำได้เพียงกระโดดลงไปเท่านั้น เพราะต้นทุนจมที่ต้องสูญเสียไปหากต้องวิจัยและพัฒนาด้วยตัวเองนั้น มากกว่าการแบ่งผลประโยชน์ให้เฉิงสืออย่างเทียบไม่ติด

เฉิงสือคำนวณจุดนี้ไว้อย่างแม่นยำ เขาจึงกล้าที่จะเอ่ยปากเช่นนี้

ผู้อำนวยการลวี่กล่าวต่อ “สิทธิบัตรไม่สามารถเป็นของคุณคนเดียวทั้งหมดได้ เพราะนี่เป็นเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับการป้องกันประเทศ เจ้าของจะต้องเป็นรัฐวิสาหกิจ แต่คุณสามารถร่วมเป็นเจ้าของและรับส่วนแบ่งจากผลกำไรได้”

ตราบใดที่สามารถผลิตออกมาได้ การนำไปประยุกต์ใช้ในภาคพลเรือนย่อมไม่ใช่ปัญหา และกว่าที่แบตเตอรี่ลิเธียมโคบอลต์ออกไซด์จะผลิตและใช้งานได้อย่างแพร่หลายก็ยังต้องใช้เวลาอีกหลายปี ดังนั้นแบตเตอรี่นิกเกิลแคดเมียมจะยังคงครองตลาดหลักไปอีกนาน ซึ่งหมายถึงผลกำไรมหาศาลที่คาดการณ์ได้

นี่คือเหตุผลที่พวกเขายอมทุ่มเทให้กับเรื่องนี้ บริษัทยุทโธปกรณ์ต้องหาวิธีสร้างรายได้เพื่อเลี้ยงตัวเอง ไม่สามารถพึ่งพางบประมาณจากรัฐบาลได้ตลอดไป

เฉิงสือนิ่งเงียบไม่ตอบ

ผู้อำนวยการลวี่จ้องมองเขาอย่างกระวนกระวายใจ เจ้าเด็กนี่กุมจุดอ่อนของพวกเขาไว้หมดแล้ว หากเขาหันไปร่วมมือกับคนอื่น พวกเขานั่นแหละที่จะเสียประโยชน์อย่างแท้จริง

“เอาล่ะน่า! อย่างมากที่สุด ฉันจะชดเชยให้คุณในด้านอื่นก็แล้วกัน”

เฉิงสือถอนหายใจเบาๆ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ผมก็ทำได้เพียงให้ผลประโยชน์ส่วนตนยอมจำนนต่อผลประโยชน์ของชาติเท่านั้นล่ะครับ”

อันที่จริงเขาก็รู้ดีว่าผลลัพธ์ที่ดีที่สุดก็คงจะเป็นเช่นนี้

ผู้อำนวยการลวี่ถอนหายใจอย่างโล่งอก ตบไหล่เขาเบาๆ “เจ้าหนู ต่อไปนี้ไม่ว่าจะเป็นคำสั่งซื้อเครื่องบินรบ ยานรบ เรือรบ หรืออาวุธปืน นายเตรียมรับงานจนล้นมือได้เลย”

เฉิงสือสวนกลับ “ตาเฒ่าคนนี้นี่ร้ายกาจจริงๆ ไม่เพียงแต่อยากจะได้เทคโนโลยีของผมไปฟรีๆ ยังคิดจะเปลี่ยนผมให้เป็นโรงงานผลิตอาวุธส่วนตัวอีก”

ผู้อำนวยการลวี่จนคำพูด “คุณยังหนุ่มยังแน่น มองการณ์ไกลหน่อยสิ”

“เหอะๆ ผู้นำทุกคนก็เหมือนกันหมด พอให้ผลประโยชน์ที่เป็นรูปธรรมไม่ได้ ก็เริ่มขายฝัน”

“ถือว่าฉันติดหนี้บุญคุณนายก็แล้วกัน พอใจรึยัง” ผู้อำนวยการลวี่กล่าวอย่างจำนน

เฉิงสือไม่กลัวว่าพวกเขาจะผิดสัญญาเลยแม้แต่น้อย เพราะในอนาคต ยังมีเรื่องอีกมากมายที่พวกเขาต้องพึ่งพาเขา

คนทั้งสองไม่รอช้า บินตรงไปยังสถาบันวิจัยที่เมืองจินซื่อในทันที

บารมีของผู้อำนวยการลวี่นั้นยิ่งใหญ่มาก เพียงคำสั่งเดียว ผู้อำนวยการสถาบันก็เรียกบุคลากรที่เกี่ยวข้องกับการวิจัยและพัฒนาแบตเตอรี่นิกเกิลแคดเมียมทั้งหมดเข้าร่วมประชุมโดยพร้อมเพรียง