บทที่ 530 มีดีทั้งฝีมือและหน้าตา

บทที่ 530 มีดีทั้งฝีมือและหน้าตา

เมื่อผู้สมัครมาถึงกันอย่างเนืองแน่น หลายคนก็เอ่ยถามทันทีว่า “ทำไมไม่เห็นสหายเฉิงสือคะ ฉันมาที่นี่เพื่อจะพบเขาโดยเฉพาะ ขอเรียกร้องให้สหายเฉิงสือเป็นคนสัมภาษณ์ด้วยตัวเองค่ะ”

จางจื้อเฉียงรู้สึกเหมือนโดนหักหน้าอย่างแรง จึงสวนกลับไปว่า “สหายเฉิงสืองานยุ่งขนาดนั้น จะเอาเวลาที่ไหนมาสัมภาษณ์ทุกคน ต้องผ่านด่านฉันให้ได้ก่อน ถึงจะมีสิทธิ์เจอสหายเฉิงสือ”

เฉิงสือทนฟังความวุ่นวายไม่ไหว จึงส่งข้อความเข้าเพจเจอร์ของจางจื้อเฉียง

ไม่นานนักจางจื้อเฉียงก็วิ่งกระหืดกระหอบขึ้นมา

เฉิงสือหยิบหนังสือต้นฉบับภาษาอังกฤษสองเล่มออกมาจากชั้นวาง แล้วยื่นให้จางจื้อเฉียง “แจกบัตรคิวให้พวกเธอทุกคน ให้ลงชื่อและเบอร์ติดต่อไว้ จากนั้นเรียกขึ้นมาแนะนำตัวทีละคน ให้เวลาคนละไม่เกินสามนาที แล้วให้เลือกอ่านข้อความจากหนังสือสองเล่มนี้มาหนึ่งท่อน นายไปตามพี่สาวฉันลงไปช่วยฟังด้วย พวกเราสามคนจะจดหมายเลขลำดับของคนที่ตัวเองคิดว่าเข้าท่าเอาไว้ ถ้าในสามคนมีสองคนที่เห็นตรงกันว่าใครผ่าน ก็ถือว่าผ่านเกณฑ์ แล้วค่อยแจ้งให้มาสอบรอบสอง”

วิธีนี้ช่วยคัดกรองไม่ให้จางจื้อเฉียงเลือกคนจากหน้าตาเพียงอย่างเดียว และป้องกันไม่ให้เฉิงสือตัดสินแค่จากน้ำเสียงจนได้คนที่บุคลิกภาพไม่ผ่าน

ส่วนเหตุผลที่ให้เฉิงจวนมาช่วยฟังด้วย เพราะเฉิงสือเชื่อว่าในบางเรื่อง สัญชาตญาณของผู้หญิงนั้นแม่นยำกว่าผู้ชาย

จางจื้อเฉียงรับคำสั่งทีละข้อ ก่อนจะพูดขึ้นว่า “แต่พี่ตงเล่นเดินแจกนามบัตรห้องเต้นรำกราดไปทั่วแบบนั้น มันจะไม่ดูแย่เหรอ”

เฉิงสือตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไรหรอก ยังไงคนส่วนใหญ่ที่มาก็คงไม่ผ่านการคัดเลือกอยู่แล้ว ถ้าพวกเธอตกระกำลำบากจริงๆ ห้องเต้นรำอาจจะเป็นทางออกแก้ปัญหาเฉพาะหน้าให้พวกเธอได้ ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ ส่วนคนที่ไม่สนใจจริงๆ พอเดินพ้นประตูไปเขาก็โยนนามบัตรทิ้งเองแหละ ไม่เสียหายอะไร”

จางจื้อเฉียงรีบวิ่งลงไปข้างล่าง เพื่ออธิบายกติกาการคัดเลือกใหม่ให้ทุกคนฟัง

บรรดาสาวๆ รับบัตรคิว แล้วเริ่มเข้าสู่กระบวนการทดสอบใหม่อีกครั้ง

เฉิงสือนั่งฟังอยู่ชั้นบน คอยจดหมายเลขของผู้สมัครที่เขารู้สึกพอใจเอาไว้

เขาไม่ได้พิจารณาแค่สำเนียงภาษาอังกฤษและวาทศิลป์เท่านั้น แต่ยังฟังประวัติการศึกษาและประสบการณ์ทำงานประกอบด้วย

คนที่มีประสบการณ์ทำงานในบริษัทเครื่องจักรกลหรืออิเล็กทรอนิกส์จะได้รับการพิจารณาเป็นพิเศษ

แต่ทว่าในบรรดาผู้สมัครหลายร้อยคนนี้ กลับมีแค่สองคนที่เคยใช้คอมพิวเตอร์

สุดท้ายเขาคัดเลือกไว้ได้เพียงสิบกว่าคน และเมื่อนำมาเทียบกับรายชื่อของเฉิงจวนและจางจื้อเฉียง ก็เหลือผู้ที่ผ่านเข้ารอบจริงเพียงสี่คน

จางจื้อเฉียงส่ายหน้าแล้วเดาะลิ้น “จุ๊ๆ นี่มันเพชรในตม หนึ่งในร้อยจริงๆ”

อู๋ต้าตงเสริมขึ้นบ้าง “พี่สือเป็นอัจฉริยะระดับหนึ่งในสิบล้าน คนที่จะมาอยู่ข้างกายเขาก็ต้องระดับหนึ่งในล้านสิ”

วันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นการสอบสัมภาษณ์รอบสอง เฉิงสือไม่ได้เรียกอู๋ต้าตงกับเฉิงจวนมาร่วมด้วย

แม้แต่จางจื้อเฉียงเอง หน้าที่หลักก็แค่มานั่งฟังและช่วยงานจิปาถะเท่านั้น

ผู้ผ่านเข้ารอบทั้งสี่คนนั่งรออยู่ในห้องรับรองข้างๆ

เมื่อเฉิงสือเรียกจางจื้อเฉียงและทีมงานเตรียมพร้อมแล้ว ก็แจกกระดาษและปากกาให้ผู้สมัคร

จากนั้นให้จางจื้อเฉียงอ่านรายงานสถานการณ์อุตสาหกรรมฉบับหนึ่งให้ฟัง แล้วให้พวกเธอจดบันทึกสรุปประเด็นสำคัญ

เมื่อเสร็จสิ้นขั้นตอนแรก จางจื้อเฉียงจึงเรียกผู้สมัครเข้ามาในห้องทำงานของเฉิงสือทีละคน

ผู้สมัครหมายเลข 1 สวมชุดสูทเข้ารูปแบบผู้หญิง หน้าตาจัดว่าปานกลางค่อนข้างดี พาออกงานได้ไม่อายใคร และไม่สวยจัดจนทำให้ภรรยาของเจ้านายต้องระแวง

เฉิงสือเริ่มตั้งคำถาม “สมมติว่าผมกำลังประชุมสำคัญที่ห้ามใครรบกวนเด็ดขาด จู่ๆ มีลูกค้าโทรมา ต้องการคุยเรื่องความร่วมมือกับผมเดี๋ยวนั้น คุณจะจัดการสถานการณ์นี้อย่างไร?”

หมายเลข 1 ตอบอย่างมั่นใจ “โอนสายไปที่ฝ่ายขายโดยตรงค่ะ”

เฉิงสือถามต่อ “แล้วถ้าอีกฝ่ายยืนกรานจะคุยกับผมให้ได้ล่ะ?”

หมายเลข 1 ตอบ “งั้นก็คงต้องบอกให้เขารอไปก่อนค่ะ”

เฉิงสือพยักหน้าเรียบๆ “เชิญคุณออกไปได้ครับ”

ผู้สมัครหมายเลข 2 สวมชุดกระโปรงบานยาวกรอมเท้า ท่าทางดูบอบบางน่าทะนุถนอมราวกับดอกไม้แรกแย้มที่สั่นไหวในสายลม

สำหรับคำถามของเฉิงสือ เธอตอบว่า “ถามเขาว่าให้ฉันช่วยจัดการแทนได้ไหมคะ”

เฉิงสือรุกถามต่อ “ถ้าอีกฝ่ายปฏิเสธล่ะ? เขายืนกรานจะคุยกับผม ใช้น้ำเสียงแข็งกร้าวและดุดันมาก”

หมายเลข 2 หน้าเสียเล็กน้อยก่อนตอบ “งั้นฉันคงต้องเข้าไปเชิญคุณในห้องประชุมค่ะ”

ผู้สมัครหมายเลข 3 สวมเสื้อนวมกันหนาวแบบเรียบๆ แต่พอเข้ามาในห้องก็ถอดเสื้อนวมออก เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตสตรีกับกางเกงสแล็คที่ดูเป็นทางการ

คำตอบของเธอคือ “บอกเขาไปตรงๆ ว่าคุณกำลังติดประชุม ให้เขาโทรมาใหม่ทีหลังค่ะ”

เฉิงสือถาม “ถ้าเขายืนกรานล่ะ?”

หมายเลข 3 ตอบเสียงแข็ง “ยืนกรานก็ช่วยไม่ได้ค่ะ เพราะคุณสั่งว่าห้ามขัดจังหวะการประชุม”

เฉิงสือถามคำถามนี้แค่ข้อเดียวแล้วก็เชิญพวกเธอออกไป

ผู้สมัครหมายเลข 4 สวมเสื้อโค้ทผ้าขนสัตว์ตัวยาว พอถอดออก ด้านในกลับเป็นกระโปรงสั้นรัดรูปโชว์สัดส่วนโค้งเว้าชัดเจน

บวกกับผมลอนดัดเป็นคลื่นใหญ่และริมฝีปากทาลิปสติกสีแดงสด ทำให้เธอดูเย้ายวนและมีเสน่ห์เหลือล้น

จางจื้อเฉียงมองตาค้างจนน้ำลายแทบหก นี่มันเลขานุการในฝันของเถ้าแก่ทุกคนชัดๆ ไม่ใช่หรือไง?

ขณะที่ถูกเฉิงสือพิจารณาด้วยสายตาสำรวจ หลี่ซู่อวี่ก็มองตอบกลับมาอย่างนิ่งสงบ ไม่หลบสายตา

เฉิงสือไม่เคยตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอก

เพราะคนฉลาดและคนใจเด็ด เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย พวกเขาพร้อมที่จะฝืนความชอบส่วนตัวแล้วแปลงร่างเป็นกิ่งก่าเปลี่ยนสีได้เสมอตามสถานการณ์

แต่ผู้หญิงคนนี้มีความมั่นใจและความกล้า ซึ่งถือว่าถูกจริตเขามาก

เฉิงสือถามคำถามเดิมซ้ำอีกครั้ง

หมายเลข 4 ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า “ดิฉันจะประเมินและแบ่งประเภทลูกค้าก่อนค่ะ ถ้าเป็นลูกค้าสำคัญ จะแจ้งเขาอย่างสุภาพว่าคุณกำลังติดภารกิจด่วน ดิฉันจะจดบันทึกความต้องการของเขาไว้อย่างละเอียด และเมื่อคุณประชุมเสร็จจะแจ้งให้คุณโทรกลับหาเขาเป็นสายแรก แต่ถ้าประเมินแล้วว่าเป็นลูกค้าทั่วไปที่ไม่เร่งด่วน จะอธิบายเหตุผลให้เขาทราบ แล้วโอนสายไปให้ฝ่ายขายดูแลต่อค่ะ”

ขณะที่เธอใช้ความคิดและตอบคำถาม สีหน้าของเธอจริงจังและนิ่งสงบ แววตาไร้ซึ่งความยั่วยวนเหมือนรูปลักษณ์ภายนอกเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

เมื่อกี้จางจื้อเฉียงยังแอบคิดว่าเฉิงสือเรื่องมาก แต่ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว

พอลองเปรียบเทียบคำตอบดู ถึงจะเห็นความแตกต่าง

ทักษะการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า การแยกแยะประเด็น ทักษะการสื่อสาร และความเข้าใจในขอบเขตอำนาจหน้าที่ของหมายเลข 4 นั้นเหนือกว่าสามคนก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด

เป็นการปฏิเสธเหมือนกัน แต่เธอเปลี่ยนวิธีพูด แถมยังเสนอทางออกที่สมเหตุสมผล รักษาสมดุลความต้องการของทั้งสองฝ่ายโดยไม่ทำให้ลูกค้าขุ่นเคือง และไม่ก้าวก่ายรบกวนการประชุมของเฉิงสือด้วย

ตั้งแต่หมายเลข 1 เข้ามา เฉิงสือไม่เคยแตะต้องเอกสารประวัติหรือบันทึกการจับใจความของผู้สมัครที่วางอยู่บนโต๊ะเลย

แต่ตอนนี้ เขาหยิบเอกสารของหมายเลข 4 ขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ยชื่อออกมา “คุณหลี่ซู่อวี่”

ชื่อกับสไตล์การแต่งตัวนี่คนละขั้วกันเลยจริงๆ

จางจื้อเฉียงตอนแรกนึกว่าเฉิงสือไม่สนใจใครเลย ตอนนี้ถึงได้รู้ว่า ที่แท้เฉิงสือไม่ถูกใจคนก่อนหน้านี้ต่างหาก เลยมองว่าการไปเสียเวลาดูประวัติของคนเหล่านั้นไม่มีประโยชน์

หลี่ซู่อวี่พยักหน้ารับ “ค่ะ”

เฉิงสือถามต่อ “ถ้าผมสั่งให้คุณช่วยเขียนรายงานการยื่นจดสิทธิบัตร ซึ่งโดยปกติควรจะเป็นหน้าที่ของฝ่ายผลิตและฝ่ายเทคนิค แถมกำหนดเวลายังกระชั้นชิดมาก คุณจะรับมือกับงานนี้อย่างไร?”

คำขอนี้ดูเหมือนจะไม่สมเหตุสมผล แม้จะเป็นงานบริษัท แต่ก็ถือเป็นการสั่งให้หลี่ซู่อวี่ทำงานข้ามสายงานและนอกเหนือหน้าที่

หลี่ซู่อวี่นิ่งคิดไปประมาณสิบวินาทีก่อนจะตอบฉะฉาน “ในระยะเริ่มแรกของบริษัทขนาดเล็ก การที่พนักงานหนึ่งคนต้องทำหลายหน้าที่ถือเป็นเรื่องปกติค่ะ การที่คุณมอบหมายงานชิ้นนี้ให้ดิฉัน มีความเป็นไปได้สองประการ ประการแรก เป็นเพราะงานนี้ต้องอาศัยการประสานงานข้ามแผนก ปกติคนฝ่ายผลิตมักไม่ถนัดงานเอกสาร ถ้าส่งให้พวกเขาทำโดยตรง อาจเกิดความล่าช้า ทำให้เวลาที่ไม่พออยู่แล้วยิ่งกระชั้นชิดเข้าไปอีก แต่ในฐานะเลขาฯ ของคุณ ดิฉันมีความเข้าใจในทรัพยากรของบริษัทและภาพรวมของแต่ละแผนกดีกว่า รวมถึงรู้จักผู้รับผิดชอบหลักๆ ด้วย ยิ่งไปกว่านั้น ทุกแผนกย่อมเกรงใจคุณและพร้อมให้ความร่วมมือกับดิฉันมากกว่า ทำให้การประสานงานราบรื่นขึ้น”

“ประการที่สอง มีความเป็นไปได้สูงว่าคุณเล็งเห็นศักยภาพในตัวดิฉัน และมองว่าดิฉันมีความสามารถที่จะเรียนรู้งานข้ามสายได้ จึงใช้ภารกิจที่ท้าทายนี้มาทดสอบดูว่าดิฉันจะสามารถเติบโตเป็นผู้บริหารระดับสูงในอนาคตได้หรือไม่ ดิฉันถือว่านี่เป็นทั้งโอกาสและเกียรติอย่างยิ่ง ดังนั้นจะคว้าโอกาสนี้ไว้และทำให้ดีที่สุดค่ะ”

“อย่างไรก็ตาม ในการรับมอบหมายงานชิ้นนี้ ดิฉันจำเป็นต้องขอให้คุณมอบอำนาจการตัดสินใจให้ดิฉันอย่างเพียงพอด้วยค่ะ เช่น การสั่งการให้ฝ่ายเทคนิคจัดเตรียมข้อมูลดิบและเทมเพลตต้นฉบับสิทธิบัตรมาให้ หรือจัดหาวิศวกรสักคนมาเป็นผู้ช่วยประสานงานด้านข้อมูลกับดิฉัน”