บทที่ 510: เป็นห่วงคนอื่นไปทั่ว

บทที่ 510: เป็นห่วงคนอื่นไปทั่ว

เฉิงสือรีบพูดกับนักวิจัย: "พวกคุณทำได้ดีมากครับ เพียงแต่มันยังไม่เหมาะกับผมซะทีเดียว ถ้าช่วยปรับปรุงให้ผมหน่อย จะดีที่สุดเลยครับ"

นักวิจัย: "ยังไงหลักการมันก็คือหลักการนั้น ชิ้นส่วนก็คือชิ้นส่วนพวกนั้น เอางี้ไหม เราให้ชิ้นส่วนคุณ คุณเอาไปออกแบบรูปลักษณ์ภายนอกแล้วประกอบใหม่เอง?"

เฉิงสือ: "ก็ได้ครับ"

ถึงอาจจะไม่ได้ใช้ แต่มีไว้ก็ดีกว่าไม่มี

ยังไม่ทันถึงเที่ยง เพจเจอร์ของเฉิงสือก็ดังขึ้น

เป็นข้อความจากเซินอวิ๋นซู: "สหายเฉิงสือ ถ้าสะดวกช่วยโทรกลับด้วยค่ะ"

ต้วนโส่วเจิ้งชะโงกหน้ามาดู แล้วตื่นเต้นขึ้นมา: "เชี่ย เอาจริงดิ..."

เฉิงสือ: "ใจเย็น ใจเย็น กฎข้อที่สองของการจีบหญิง อย่าแสดงความกระตือรือร้นและว่านอนสอนง่ายจนเกินไป ไม่งั้นในสายตาผู้หญิงจะดูราคาถูก"

ต้วนโส่วเจิ้งสูดหายใจลึก: "โอเค"

ตกบ่าย เฉิงสือก็ยังไม่โทรกลับ

ต้วนโส่วเจิ้งเริ่มร้อนรน ดึงคอเสื้อเฉิงสือ: "โทรกลับสิวะ"

เฉิงสือ: "ดูทำตัวเข้า เธอจะหนีไปไหนได้?"

ต้วนโส่วเจิ้ง: "รีบโทรกลับ พรุ่งนี้แกก็ต้องกลับมณฑลหูหนานแล้วไม่ใช่เหรอ?"

เขาพูดพลางหยิบโทรศัพท์ กดเบอร์ที่โชว์บนเพจเจอร์ แล้วยื่นหูโทรศัพท์ให้เฉิงสือ

เฉิงสือมองค้อนเขา: ไอ้ลูกเศรษฐี ดูท่าก็ไม่โง่นี่หว่า ทีงี้ล่ะความจำดีเชียว ปกติแค่ไม่ใส่ใจเรื่องอื่นเฉยๆ สินะ

ปลายสายรับแล้ว เสียงเซินอวิ๋นซูดังมา: "ฮัลโหล"

ต้วนโส่วเจิ้งขยับปากพูดไม่มีเสียง: "พูดเร็วๆ สิ"

เฉิงสือรับหูโทรศัพท์มา: "ผมเฉิงสือครับ"

เซินอวิ๋นซู: "อ้อ สหายเฉิงสือคะ กล่องใบนั้นวันก่อน ฉันส่งคืนให้ฝ่ายนั้นแล้ว เขาเอาของสำคัญใส่เข้าไปแล้วเปิดไม่ออก คงต้องรบกวนคุณมาอีกรอบแล้วค่ะ"

หึหึ คนญี่ปุ่นกล้าเล่นตุกติกกับเรา ฉันก็ต้องเอาคืนแน่

เฉิงสือมุมปากกระตุก ตอบเนิบๆ: "อ๋อ ให้เขาค่อยๆ เปิดไปเถอะ ถ้าเปิดไม่ออกจริงๆ ก็ให้มาหาผมที่

เมืองเซี่ยงตง"

ต้วนโส่วเจิ้งร้อนใจ ขยับเข้าไปจะพูด แต่โดนเฉิงสือกดหัวดันกลับไป

เซินอวิ๋นซูฉุกคิดได้ทันทีว่ากล่องนี้เฉิงสือต้องแอบทำอะไรไว้แน่ๆ ถึงเปิดไม่ออก จึงรีบตอบ: "โอเคค่ะ รับทราบ"

เฉิงสือวางสาย

ต้วนโส่วเจิ้ง: "ทำไมนายไม่รับปากเธอล่ะ?"

เฉิงสือ: "ตื่นเต้นอะไร รอให้เธอมาหานาย ไม่ดีกว่าเหรอ?"

ต้วนโส่วเจิ้ง: "คงไม่ใช่ให้ฉันเฝ้ารออยู่ที่เมืองเซี่ยงตงรอเธอมาหรอกนะ ถ้าปีหนึ่งเธอไม่มา ฉันต้องรอเป็นปีเลยเหรอ?"

เฉิงสือ: "ไม่นานขนาดนั้นหรอก ภายในสามวันต้องมาแน่ เพราะเขาบอกว่าใส่ของสำคัญลงไปแล้ว"

พื้นที่เล็กแค่นั้น แถมเป็นของสำคัญ จะใส่อะไรได้?

ถ้าไม่ใช่ตราประทับบริษัท ก็ต้องเป็นตราประทับส่วนตัว

วันรุ่งขึ้นทุกคนล่ำลากันที่สนามบินเมืองเฝย ต่างคนต่างกลับหน่วยงาน

ต้วนโส่วเจิ้งตามเฉิงสือกลับมาที่เมืองเซี่ยงตง

จางฉี่หางรอเฉิงสืออยู่ในห้องทำงาน หน้าตาทมึทึงพูดว่า: "คราวหน้า แกพาฉันไปด้วยเถอะ ฉันยอมลำบากเป็นยาม ดีกว่าต้องมาทนทุกข์เป็นเถ้าแก่"

เฉิงสือขำจนตัวงอ

เฉิงสือเห็นต้วนโส่วเจิ้งว่างๆ เลยส่งไปให้อู๋ต้าตงใช้งาน

อู๋ต้าตงได้คนมาใช้ฟรีๆ ก็ชอบใจ โยนงานขัดชิ้นส่วนเล็กๆ กองโตให้ทำ

ต้วนโส่วเจิ้งนอกจากตอนเข้าค่ายทหารใหม่ๆ ก็ไม่เคยลำบากขนาดนี้

แขนปวดระบม นิ้วพอง ขี้เลื่อยเต็มหัว ฝุ่นเกาะเต็มตัว

พอจบวัน เขาถามเฉิงสือหน้าเศร้า: "สรุปต้องรอถึงเมื่อไหร่"

เฉิงสือกำลังง่วนกับการพิจารณาเซนเซอร์วัดแรงหกมิติตัวนั้น เงยหน้าขึ้นบอก: "อ้อ เธอบอกว่าพรุ่งนี้พวกเขาจะมาหาฉันที่นี่"

ต้วนโส่วเจิ้ง: "ห๊ะ? จริงดิ เยี่ยมไปเลย"

เฉิงสือส่ายหน้า: "จุ๊ๆๆ น่าสงสาร โดนจับมัดดิ้นไม่หลุดแล้ว"

ต้วนโส่วเจิ้ง: "แกไม่รู้หรอก ที่บ้านฉันบังคับว่าต้องหาคนที่ฐานะเสมอกัน อุตส่าห์เจอคนที่ฐานะทางบ้านเหมาะสม แล้วฉันก็ชอบด้วย ไม่รีบจองไว้ เดี๋ยวที่บ้านจะบังคับให้ฉันคบกับหลินเสวี่ยจี้ นั่นน่ะสยองขวัญของจริง"

เฉิงสือถึงบางอ้อ: "อ้อ... งั้นก็พอให้อภัยได้ ไม่งั้นฉันคงดูถูกนายจริงๆ"

ต้วนโส่วเจิ้งโกรธจัด กอดคอเฉิงสือ: "ไอ้เด็กบ้า ถ้าวันนั้นฉันไม่ปกป้องแก แกโดนเป่าไปแล้ว"

เฉิงสือดีดดิ้น: "เฮ้ย ปล่อย อย่ามากลับดำเป็นขาว วันนั้นฉันช่วยนายชัดๆ"

มีเสียงกระแอมที่หน้าประตู

ต้วนโส่วเจิ้งเห็นว่าเป็นจางฉี่หาง รีบปล่อยเฉิงสือ เก๊กท่าเคร่งขรึมเหมือนปกติ

เขาเป็นอดีตผู้บังคับบัญชาตัวจริงของจางฉี่หาง เลยต้องวางมาดหน่อย

จางฉี่หางมองเฉิงสืออย่างเอือมระอา: "นี่คือแบบแปลนปืนที่ฉันออกแบบล่าสุด ลองดูสิ"

เขาไม่ได้เอือมที่เฉิงสือกับต้วนโส่วเจิ้งตีกันเหมือนเด็กๆ แต่เอือมที่เฉิงสือสู้ลูกเศรษฐีอย่างต้วนโส่วเจิ้งไม่ได้ต่างหาก

เฉิงสือ: "ได้ เดี๋ยวฉันดูให้ ถ้าไม่มีปัญหาอะไร นายก็ส่งไปที่ปักกิ่งเลยละกัน"

ความจริงตั้งแต่ได้รับสัญญาว่าจ้างออกแบบครั้งที่สองจากเป่ยฟาง (Northern Weaponry) พวกเขาก็ถกเถียงรายละเอียดการปรับปรุงมาตลอด ระหว่างทางก็แก้มาเรื่อยๆ ตอนนี้น่าจะไม่มีปัญหาอะไรใหญ่โตแล้ว

จางฉี่หางชะงัก ถามว่า: "ต้องให้ฉันไปส่งเองเหรอ?"

เฉิงสือพูดเรื่องไร้สาระด้วยหน้าตาจริงจัง: "ต้องสิ เอกสารสำคัญขนาดนี้ ส่งไปรษณีย์ไม่ได้ เดี๋ยวหายจะยุ่ง นายจะได้ถือโอกาสอธิบายแนวคิดการออกแบบและจุดสำคัญให้พวกเขาฟังด้วย ไม่ต้องรีบกลับมานะ"

จางฉี่หางมองออกถึงเจตนา แต่ก็ต้องแกล้งโง่ แถมยังทำท่าไม่เต็มใจพูดว่า: "งั้นก็ได้ ฉันคงต้องวิ่งไปสักเที่ยว"

แล้วก็เดินออกไป

ต้วนโส่วเจิ้งชี้หลังเขาแล้วยักคิ้วให้เฉิงสือแบบไม่มีเสียง

เฉิงสือยิ้มเย็น: "ก็เหมือนนายนั่นแหละ โดนพิษสตรีเล่นงานเหมือนกัน"

ต้วนโส่วเจิ้งขัดชิ้นส่วนไม้เล็กๆ ทั้งหมดเสร็จ เอามาดูในมือ รู้สึกคุ้นตามาก

ประกอบไปประกอบมา สุดท้ายกลายเป็นปืนไม้ที่ประณีตกระบอกหนึ่ง

เขาบ่นอุบ: "โตป่านนี้แล้ว ยังเล่นของแบบนี้อีก พอสักทีเถอะ"

เขาลองขยับดู พบว่าปืนไม้นี้ไม่เหมือนของเล่นเด็ก

ทุกชิ้นส่วนถอดแบบมาจากปืนจริงแบบหนึ่งต่อหนึ่ง แม้แต่สปริงก็มี

ถ้ามีกระสุน ก็ยิงได้เลย

แม้จะไม่ได้อานุภาพร้ายแรงเหมือนปืนจริง แต่ยิงกระสุนไม้ไปไกลสักสามห้าเมตรไม่มีปัญหาแน่

ต้วนโส่วเจิ้งพึมพำ: "น่าสนใจ หมอนี่ที่แท้ก็ทำโมเดลปืนพกใหม่อยู่นี่เอง"

รูปทรงปืนสวยงาม กะทัดรัด แม้แต่ตัวที่ทำจากไม้ยังทำงานได้ลื่นไหลกว่าปืนพกก่อนหน้านี้มาก เห็นได้ว่าพวกเฉิงสือทุ่มเทกับการออกแบบไปไม่น้อย

ต้วนโส่วเจิ้งลองเล็งดู จู่ๆ ก็รู้สึกว่าความเหนื่อยยากทั้งวันคุ้มค่าแล้ว

เซินอวิ๋นซูมาถึงมณฑลหูหนานด้วยเที่ยวบินเที่ยง บ่ายก็รีบจากเมืองเอกมาหาเฉิงสือที่เมืองเซี่ยงตงทันที

เห็นได้ชัดว่าคนญี่ปุ่นคนนั้นร้อนใจแค่ไหน

ตอนพวกเขาเข้าห้องทำงานเฉิงสือ เฉิงสือไม่ได้ออกไปต้อนรับที่ประตู แค่ลุกขึ้นยืน

คนญี่ปุ่นไม่รู้ว่าไม่โกรธจริงหรือไม้กล้าโกรธ ยังไงก็ยืนอยู่ที่ประตู โค้งคำนับอย่างนอบน้อม พูดภาษาญี่ปุ่นว่า: "คุณเฉิง ได้ยินชื่อเสียงมานาน ผมวาตานาเบะ โยโกะ จากซื่อฟางแมชชีนเนอรี่ครับ"

ความเกรงใจของคนญี่ปุ่นนั้นจอมปลอมและเป็นแค่รูปแบบภายนอก มีแต่โดนอัดจนน่วมแล้วเท่านั้น ถึงจะเคารพและยอมสยบจากใจจริง