บทที่ 210 สไตล์เศรษฐีใหม่

บทที่ 210 สไตล์เศรษฐีใหม่

อู๋ต้าตงในใจคิดแต่เรื่องตกแต่งร้าน ไม่ได้สนใจเลยว่าเฉียนเสี่ยวอิงจะเรียนภาษาอังกฤษหรือไม่

เขาถือแบบแปลนการตกแต่งโรงแรมไปหาเฉิงสือด้วยท่าทางตื่นเต้นดีใจ ราวกับเด็กที่เพิ่งได้ของล้ำค่า

เฉิงสือเงยหน้าขึ้นจากกองชิ้นส่วนบนโต๊ะ มองไปยังภาพจำลองที่ส่องประกายสีทองอร่ามและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเงินตรา คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันทันที รสนิยมของเจ้านี่ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็ยังคงสไตล์เศรษฐีใหม่เสมอ

แต่หมอนี่ก็เป็นเศรษฐีใหม่จริงๆ นั่นแหละ

อู๋ต้าตงถามว่า เป็นไง ไม่ชอบเหรอ

เฉิงสือถามกลับว่า นายถึงขั้นติดตั้งลิฟต์โดยสารเลยเหรอ

อู๋ต้าตงตอบว่า ใช่ ไหนๆ ก็จะทำแล้ว ก็ทำให้มันจบในขั้นตอนเดียวไปเลย

เฉิงสือบอกว่า อย่าทำให้มันดูฉูดฉาดขนาดนั้น โรงแรมระดับกลาง มีแค่ 6 ชั้น แต่กลับใช้เงินหลายแสนเพื่อติดตั้งลิฟต์โดยสาร ขี่ช้างจับตั๊กแตนชัดๆ สิ้นเปลืองเกินไป

นิสัยกำหนดพฤติกรรมจริงๆ ไอ้หมอนี่ไม่ว่าจะชาติภพไหนก็ขี้อวดแบบนี้เสมอ

ก่อนที่จะเกิดใหม่ พอเขามีเงินแล้ว สิ่งที่ชอบทำที่สุดคือการเอาทองไปชุบโถส้วมกับก๊อกน้ำ

อู๋ต้าตงบอกว่า วางใจเถอะ ฉันรู้ดี เงินแค่นี้ ไม่กี่เดือนก็หาคืนมาได้แล้ว

เฉิงสือบอกว่า ในเมื่อนายจะติดลิฟต์ ก็ต้องซื้อของดีหน่อย ดีที่สุดคือของเยอรมนี แย่ที่สุดก็ต้องของญี่ปุ่น

อู๋ต้าตงรับปากว่า ได้ เดี๋ยวฉันจะไปสืบดู

เฉิงสือเตือนว่า ลิฟต์ไม่ใช่จะติดตั้งก็ติดได้เลย นายต้องไปรื้อแบบโครงสร้างอาคารเดิมออกมา แล้วให้สถาบันออกแบบช่วยคำนวณใหม่ รับประกันความปลอดภัยของโครงสร้างก่อนถึงจะทำได้ ถึงแม้โรงงานผลิตลิฟต์ที่รับผิดชอบจะเตือนนายเรื่องนี้ แต่ฉันพูดกันไว้ก่อนจะปลอดภัยกว่า

อู๋ต้าตงชะงักถามว่า ต้องคำนวณการรับน้ำหนักโครงสร้างด้วยเหรอ จำเป็นด้วยเหรอ

เฉิงสือตอบว่า แน่นอนว่าจำเป็น นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ของหนักขนาดนั้น พื้น คาน เสา หลังคา ต้องคำนวณทั้งหมด เพื่อให้แน่ใจว่ารับน้ำหนักได้ถึงจะติดตั้ง ไม่อย่างนั้นมันจะถล่ม

อู๋ต้าตงบอกว่า ตกลง โชคดีที่นายเตือน ไม่งั้นฉันคงไม่รู้จริงๆ

เฉิงสือพูดต่อว่า ยังมีอีก นายช่วยปรับโทนสีการตกแต่งโดยรวมให้ดูนุ่มนวลลงหน่อยได้ไหม เช่น เปลี่ยนประตูใหญ่สีทองเป็นสีเงิน บัวเพดานใช้แบบธรรมดาที่สุดก็พอ อย่าเดินเส้นทอง เคาน์เตอร์ต้อนรับก็เปลี่ยนเป็นหินอ่อนหรือไม้ อย่าใช้ทองแดงชุบ

อู๋ต้าตงรีบคว้าแบบแปลนกลับไปแล้วบอกว่า นายจะไปรู้อะไร ตกแต่งแบบนี้ พวกบ้านนอกพวกนั้นถึงจะกล้าเข้ามาใช้บริการ

เฉิงสือบอกว่า นายเปิดโรงแรมเพื่อรองรับคนงานที่ถูกปลดประจำการนะ ไม่ใช่ไนท์คลับ

อู๋ต้าตงหัวเราะแหะๆ ถามว่า นายรู้ได้ไงว่าฉันจะทำไนต์คลับที่ชั้นสอง

เฉิงสือมองบนแล้วด่าว่า ประสาท

อู๋ต้าตงเก็บภาพจำลอง แล้วพูดอย่างลำพองใจว่า นายเตรียมตัวนับเงินได้เลย คนรวยในเมืองเซี่ยงตงจะต้องแย่งกันมากินข้าวและพักที่นี่แน่นอน

เฉิงสือยิ้มแห้งๆ คิดในใจว่า จริงด้วย รสนิยมของฉันมันล้ำยุคเกินไป พวกบ้านนอกเหล่านี้อาจจะเข้าไม่ถึงจริงๆ

เขาจึงบอกว่า เอาเถอะ เรื่องตกแต่งก็เอาตามที่นายต้องการ แต่ฉันต้องเตือนนาย ห้ามทำเรื่องผิดกฎหมาย ไม่ว่ากำไรจะสูงแค่ไหน เข้าใจไหม และตอนนี้สถานที่ตั้งยังไม่ลงตัว นายไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้น

อู๋ต้าตงบอกว่า วางใจเถอะ เดิมทีฉันก็ไม่ทำเรื่องพวกนั้นอยู่แล้ว ตึกเล็กๆ ที่พวกเขาจัดหามาให้หน้าตาก็เหมือนกันหมด แค่ทำเลต่างกัน เตรียมแบบตกแต่งให้พร้อม พอได้ที่ปุ๊บก็ลงมือทำได้เลย

เฉิงสือรู้สึกเหมือนคุยกับเป็ด

เขาจะบอกไอ้หมอนี่ยังไงดีว่า ต่อให้ตึกดูคล้ายกัน แต่ถ้าขนาดและผังห้องต่างกัน แบบการตกแต่งก็ต้องไม่เหมือนกัน

ผ่านไปครู่ใหญ่เขาถึงพูดว่า เอาอย่างนี้ดีไหม นายไปศึกษาก่อนดีกว่าว่าการตกแต่งภายในมันคืออะไรกันแน่ จนถึงตอนนี้นายเคยทำแค่ งานแปรรูปแม่แบบ

ภายใต้การผลักดันของเฉิงสือ จางกั๋วหัวได้ร่วมมือกับโรงงานเหล็กกล้าเมือง และโรงงานเครื่องกล เพื่อจัดตั้งกลุ่มวิจัยเทคโนโลยีการหล่อแบบแม่นยำและการป้องกันการกัดกร่อนของโลหะ โดยเน้นวิจัยกระบวนการและวัสดุสำหรับแม่พิมพ์หล่อแบบแม่นยำ และการป้องกันสนิม สถานที่ตั้งอยู่ที่โรงงานเครื่องกล

ทั้งสามโรงงานส่งช่างเทคนิคและคนงานที่เก่งที่สุดมาร่วมทีม

โดยมีเฉิงสือและผู้เชี่ยวชาญด้านการหล่อจากมหาวิทยาลัยเซียงเป็นผู้ให้คำแนะนำ

เฉิงสือได้นำเทคโนโลยีการขึ้นรูปแรงดันสูงที่เคยสอนให้กับเมืองสี่ตูมาเล่าให้พวกเขาฟังด้วย และบอกว่าขอแค่พวกเขาออกแบบแม่พิมพ์ออกมาได้ เขาก็จะช่วยทำให้เป็นแม่พิมพ์ที่มีความแม่นยำสูงได้

แนวคิดของเขาคือ ให้หลายๆ ที่ทดลองทำพร้อมกัน การทำออกมาให้ได้เร็วที่สุดคือสิ่งสำคัญ

จากนั้นเขาก็กลับไปวิจัยการผลิตเครื่องจักรกลึงที่มีความแม่นยำสูงของเขาต่อ

ผู้อำนวยการโรงงานทั้งสามคนต่างทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างเต็มที่เพื่อที่จะสร้างผลงานออกมาให้ได้

ใช้โปรแกรม CAD ล่าสุดในการออกแบบโมเดล

เฉพาะวัสดุแม่พิมพ์ก็ทดลองไปแล้ว 8 ชนิด เช่น เหล็กหล่อกราไฟต์กลม เหล็กหล่อผสม เหล็กกล้าผสม อะลูมิเนียมอัลลอย และทองแดงผสม เป็นต้น

เฉิงสือเองก็อดทนทดลองไปพร้อมกับพวกเขา

ผู้อำนวยการทั้งสามคนผอมลงไปถนัดตา

สุดท้ายเมื่อพิจารณาอย่างรอบด้านทั้งความคุ้มค่า ความทนทาน ความสามารถทางกล และการทนความร้อน รวมถึงความสำคัญของชิ้นส่วนที่เกี่ยวข้อง จึงตัดสินใจใช้เหล็กหล่อกราไฟต์กลมที่มีประสิทธิภาพต่ำสุดแต่ราคาถูก ในการผลิตแม่พิมพ์สำหรับชิ้นส่วนที่มีโครงสร้างค่อนข้างง่ายและไม่ได้ต้องการความแม่นยำสูงมากนัก

เหล็กหล่อผสมที่มีประสิทธิภาพดีกว่าเหล็กหล่อกราไฟต์กลม สามารถนำมาใช้ผลิตแม่พิมพ์สำหรับชิ้นส่วนสำคัญที่ต้องรับแรงเค้นความร้อนและแรงเค้นทางกลสูง เช่น เสื้อสูบและฝาสูบของเครื่องยนต์ระดับล่าง

เหล็ก H13 ใช้สำหรับการผลิตเครื่องยนต์รถยนต์ระดับกลาง

อะลูมิเนียมอัลลอยใช้ทำแม่พิมพ์เสื้อสูบของเครื่องยนต์รถยนต์ระดับไฮเอนด์

เหล็ก 3Cr2W8V ใช้สำหรับผลิตแม่พิมพ์หล่อแบบแม่นยำของชิ้นส่วนซับซ้อนในเครื่องยนต์ระดับไฮเอนด์ที่มีรูปร่างซับซ้อนและต้องการคุณภาพสูง

ทองแดงผสมใช้ทำแม่พิมพ์ลูกสูบของเครื่องยนต์ระดับไฮเอนด์

ถ้าพูดตามภาษาของเฉิงสือก็คือ ดูช้างให้ดูหาง หรือ พลิกแพลงตามสถานการณ์

หลังจากวิจัยแม่พิมพ์เหล่านี้สำเร็จ ก็เจอปัญหาใหม่

นั่นคือการป้องกันการกัดกร่อน

เพราะภายใต้อุณหภูมิสูง โลหะจะเกิดการออกซิเดชันและเสียรูปได้ง่าย ซึ่งจะส่งผลให้เกิดความคลาดเคลื่อนในชิ้นงานหล่อสำเร็จรูป

ถ้าจัดการไม่ดี ชั้นป้องกันการกัดกร่อนเองนั่นแหละที่จะทำให้เปอร์เซ็นต์ของดีลดลงอย่างมาก

เฉิงสือแนะนำให้พวกเขาวิจัยกระบวนการเคลือบชั้นออกไซด์ของเกลือโครเมียม ในอนาคตเทคโนโลยีนี้จะถูกนำไปใช้อย่างกว้างขวางในอุตสาหกรรมการผลิตเครื่องจักร อุตสาหกรรมยานยนต์ การบินและอวกาศ และการเดินเรือดำน้ำ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพและคุณภาพของผลิตภัณฑ์โลหะ

ดังนั้นลงแรงไปเท่าไหร่ก็ไม่เสียเปล่า

จางกั๋วหัวและอู่เฉียงจวิน ผู้อำนวยการโรงงานเหล็กกล้า ต่างโบกมือปฏิเสธ

เทคโนโลยีนี้ในต่างประเทศมีการใช้งานได้ดี แต่ประเทศเราพยายามเลียนแบบเทคโนโลยีของต่างชาติมาตั้งแต่ช่วงแรกของการก่อตั้งประเทศ เพื่อนำมาใช้ในการผลิตเครื่องจักรและการทหาร แต่ผลลัพธ์ยังไม่ค่อยดีนัก

จริงๆ แล้วฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ว่าทำไมเทคโนโลยีเคลือบชั้นออกไซด์ของเกลือโครเมียมเหมือนกัน ชิ้นส่วนชุบโครเมียมของรถยนต์เยอรมนี ตากแดดตากลม ตากฝนตากหิมะ ยังคงเงาวับอยู่ได้เป็นสิบยี่สิบปี แต่ของพวกเราปีสองปีก็ขึ้นสนิมแล้ว มันเป็นเพราะอะไรกันแน่

หลักๆ คือความแม่นยำของอุปกรณ์และระดับของระบบอัตโนมัติค่อนข้างต่ำ อาศัยการทำด้วยมือล้วนๆ คุณภาพจึงไม่เสถียร ชั้นออกไซด์อาจมีความผันผวนในด้านความหนาและประสิทธิภาพ...

จริงๆ แล้วพวกเขาพูดอย่างอ้อมค้อม

พูดตรงๆ ก็คือไม่มีนวัตกรรม ลอกเขามาก็ยังลอกไม่แตกฉาน

คนอื่นเขาทำระบบควบคุมอุณหภูมิความแม่นยำสูง ระบบขนส่งและจัดการวัสดุอัตโนมัติกันได้แล้ว แต่เรายังใช้มือทำล้วนๆ

กระบวนการผลิตในแต่ละขั้นตอนไม่มีความแม่นยำ ของที่ผลิตออกมาก็ย่อมไม่ดีตามธรรมดา