บทที่ 90 ทำไมต้องปฏิรูป

บทที่ 90 ทำไมต้องปฏิรูป

ในที่สุดเมฆหมอกก็จางหาย เฉิงจวนกลับมาเชิดหน้าชูตาได้อีกครั้ง

หลังเลิกงาน เฉิงสือมารับเธอ

เฉิงจวนพูดว่า "เธอต้องยุ่งกับการตระเวนตรวจสอบหม้อไอน้ำไปทั่ว ลำบากแย่แล้ว ไม่ต้องมารับพี่ก็ได้"

ตอนนี้หลิวเจี๋ยมีสภาพแบบนั้นไปแล้ว โดยพื้นฐานก็ไม่สามารถทำอันตรายใครได้อีก

เฉิงสือตอบ "ไม่เป็นไรครับ ทางผ่านพอดี"

เขามองเห็นหลี่จื้อกังยืนอยู่ริมถนนแต่ไกล

เฉิงสือถามเฉิงจวน "จะคุยกับเขาไหมครับ?"

ช่วงที่ผ่านมาหลี่จื้อกังไม่แม้แต่จะโทรศัพท์มาสักสายเดียว ช่างทำให้คนรู้สึกหนาวเหน็บหัวใจจริงๆ

แต่เฉิงสือคิดว่า จะให้อภัยหลี่จื้อกังหรือไม่ เรื่องนั้นต้องให้เฉิงจวนเป็นคนตัดสินใจเอง

เฉิงจวนหลุบตาลง "เธอไปรอก่อน ยังไงพี่กับเขาก็ต้องจบเรื่องนี้ให้ชัดเจน"

เฉิงสือ "ได้ ผมจะไปรอข้างหน้า"

เขาเดินทอดน่องออกไปช้าๆ

เฉิงจวนยืนรอให้หลี่จื้อกังเดินเข้ามาใกล้

หลี่จื้อกังมีหนวดเคราขึ้นครึ้ม ใบหน้าดูซูบตอบอิดโรย "ผมขอโทษ ในเวลาที่คุณต้องการผมที่สุด ผมกลับไม่ได้อยู่เคียงข้างคุณ"

เฉิงจวนตอบเสียงเรียบ "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ยามตกอับถึงเห็นน้ำใจคน ในแง่หนึ่ง ฉันต้องขอบคุณเรื่องราวในครั้งนี้ด้วยซ้ำ ที่ทำให้ฉันมองเห็นธาตุแท้ของคนหลายคน"

หลี่จื้อกังสะอึก แม้ในใจจะมีความน้อยเนื้อต่ำใจนับหมื่นพัน หรือความอาลัยอาวรณ์สักเพียงไหน ก็พูดไม่ออกเสียแล้ว

หลังจากที่แม่พูดคำเหล่านั้นออกมา จู่ๆ เขาก็ตระหนักได้ว่าถ้าเฉิงจวนแต่งงานกับเขา เธอจะต้องใช้ชีวิตอย่างลำบากใจและทุกข์ทรมานแน่นอน

เพราะลึกๆ แล้วแม่ของเขาไม่ได้กำลังหาลูกสะใภ้ แต่กำลังหาคนรับใช้มาคอยปรนนิบัติพวกเขาต่างหาก

เขาพูดว่า "ทำอะไรต้องทำให้ตลอดรอดฝั่ง ในเมื่อผมเป็นฝ่ายขอความรักจากคุณก่อน ขอให้คุณเป็นแฟนผม ก็ควรจะเป็นผมที่ยุติความสัมพันธ์นี้อย่างเป็นทางการ"

เฉิงจวนยื่นมือออกไปหาเขา ยิ้มทั้งน้ำตาแล้วพูดว่า "ตกลงค่ะ ขอบคุณนะคะ คุณเคยทำให้ฉันมีความสุขมากจริงๆ ฉันเสียใจที่เราไม่ได้เดินไปด้วยกันจนถึงปลายทาง"

พวกเขายังรักกัน และรู้ว่าอีกฝ่ายก็ยังรักตน เพียงแต่บางครั้งชีวิตคนเราก็มีเรื่องที่จนปัญญาแบบนี้

หลี่จื้อกังขอบตาแดงก่ำ กุมมือเฉิงจวนไว้แล้วบีบเบาๆ "คุณต้องมีความสุขนะ"

เฉิงจวน "แน่นอนค่ะ คุณก็เหมือนกัน"

เธอปล่อยมือ หันหลังกลับ แล้วน้ำตาก็ไหลรินลงมา

เฉิงสือที่ยืนอยู่ไกลๆ แม้จะไม่ได้ยินบทสนทนา แต่ก็พอจะเดาผลลัพธ์ได้

ถ้าหลี่จื้อกังตามตื้อไม่เลิกรา เฉิงสืออาจจะดูถูกเขา

แต่การที่หลี่จื้อกังตัดขาดอย่างเด็ดขาดไม่ยืดเยื้อ กลับทำให้เฉิงสือเคารพเขามากขึ้น

เพราะเฉิงสือรู้ว่า การที่หลี่จื้อกังไม่โทรมา ไม่มาเยี่ยมเฉิงจวน ไม่ได้แปลว่าเขาไม่รักเฉิงจวน แต่แสดงว่าเขายอมจำนนต่อแม่ของเขาแล้ว

เมื่อยอมจำนนครั้งหนึ่ง ก็ย่อมมีการยอมจำนนครั้งที่สอง

ตัวหลี่จื้อกังเองก็เข้าใจดีว่า เขาในสภาพนี้ไม่สามารถทำให้เฉิงจวนมีความสุขได้ ดังนั้นเพื่อเฉิงจวน เขาจึงยอมตัดใจทั้งที่เจ็บปวด

โลกของผู้ใหญ่ มีความขมขื่นและความจนใจมากมายที่ไม่สามารถบอกใครได้

การยอมปล่อยมืออย่างเด็ดขาด ก็นับเป็นความกล้าหาญและความเมตตาอย่างหนึ่ง

เฉิงสือหันไปมองดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆ ลับขอบฟ้า แกล้งทำเป็นไม่เห็นคราบน้ำตาบนใบหน้าของเฉิงจวน รอจนเธอเดินมาถึงข้างกาย ถึงพูดขึ้นมาลอยๆ ว่า "ตะวันยอแสงช่างงดงามไร้ขีดจำกัด"

เฉิงจวนที่กำลังเศร้าใจ จู่ๆ ได้ยินเขาท่องบทกวี ก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมอง

เฉิงสือพูดต่อ "เหมือนไข่แดงเค็มเลย"

เฉิงจวนถึงได้รู้ตัวว่าเฉิงสือตลกหน้าตายใส่เธอ จึงโกรธจนยื่นมือไปตีเขา "เวลาแบบนี้แล้ว เธอยังจะมาปากดีอีก"

เฉิงสือดีดตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด "เฮ้ๆๆ ผมหวังดีอยากให้พี่อารมณ์ดีขึ้นหน่อยต่างหาก ทำไมต้องตีผมด้วย"

เฉิงจวน "เธอนี่มันกวนประสาทจริงๆ โตป่านนี้แล้วยังทะลึ่งตึงตัง"

เฉิงสือ "เมื่อกี้พี่ชัดๆ ว่าพี่ยิ้มแล้ว"

เฉิงจวน "ยังจะพูด ยังกล้าพูดอีกเหรอ?!! เธอทำฉันเหมือนคนบ้าเลย น่ารังเกียจที่สุด วันนี้ฉันต้องสั่งสอนเธอให้เข็ด"

เฉิงสือ "พี่จะมาลงที่ผมไม่ได้นะ อีกอย่างพี่ตีผมไม่ทัน วิ่งไล่ก็ไม่ทันผม จะมาเสียแรงเปล่าทำไม?"

ความจริงแล้วหลี่จื้อกังยังไม่ได้ไปไหน เขามองดูสองพี่น้องหยอกล้อวิ่งไล่กันไปจนไกล พึมพำกับตัวเองว่า "มีครอบครัวแบบนี้อยู่ข้างๆ คุณคงจะฟื้นตัวได้เร็ว และลืมผมได้ในที่สุดสินะ"

เนื่องจากโรงงานทุกแห่งเป็นฝ่ายระงับการใช้หม้อไอน้ำสำหรับใช้ในชีวิตประจำวันด้วยตัวเอง ดังนั้นงานต่อไปของทีมตรวจสอบจึงเหลือแค่ตรวจสอบหม้อไอน้ำสำหรับอุตสาหกรรม

งานนี้เสร็จสิ้นภายในครึ่งเดือน

แห่งสุดท้ายคือโรงงานเหล็กกล้า

ตอนที่พวกเขาตรวจสอบเสร็จและเดินออกมา

มีคนงานคนหนึ่งตะโกนใส่เขาว่า "เฉิงสือ นายก็เคยเป็นคนงานมาก่อน ใจดำบีบให้โรงงานตัดสวัสดิการของคนงานแบบนี้ นายไม่รู้สึกผิดบ้างเลยหรือไง?"

ความจริงพวกคนงานต่างก็รู้ดีว่าโรงงานจะปิดหม้อไอน้ำหรือไม่ ไม่ใช่สิ่งที่เฉิงสือตัดสินใจได้ แต่เป็นเพราะโรงงานแบกรับภาระไม่ไหวแล้วจริงๆ

แต่ในใจของทุกคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ตื่นตระหนก และโกรธแค้น แต่ไม่มีที่ระบาย จึงมาลงที่เฉิงสือซึ่งเคยมีสถานะเหมือนกับพวกเขา

สายตาของเฉิงสือกวาดไปเห็นเข็มกลัดพื้นทองตัวอักษรแดงคำว่า "ผู้เป็นแบบอย่างด้านเทคนิค ปี 1985" บนหน้าอกเสื้อชุดทำงานของอีกฝ่าย จึงพูดว่า "คุณเองก็เคยเป็นผู้เป็นแบบอย่างด้านเทคนิค ย่อมรู้ซึ้งถึงความสำคัญของความปลอดภัยดีกว่าใคร ผมมาในฐานะเจ้าหน้าที่เทคนิคเพื่อรับประกันว่าหม้อไอน้ำจะทำงานได้อย่างปลอดภัยเท่านั้น"

คนงานคนนั้นกลับยังไม่ยอมเลิกรา พูดต่อว่า "ไม่ต้องมาแก้ตัว โรงงานเหล็กกล้าเมื่อปีก่อนๆ ผลประกอบการดีจะตาย จะมาขาดทุนได้ยังไง แกมันก็แค่สุนัขรับใช้และกระบอกปืนของพวกเจ้านายที่ปากร้องป่าวว่าจะปฏิรูป แต่ความจริงจ้องจะฮุบสมบัติชาติ"

ผู้เชี่ยวชาญบางคนทนฟังไม่ไหว ชี้หน้าคนคนนั้นแล้วพูดว่า "นี่คุณ พูดจาอะไรแบบนั้น?"

"นี่คุณกำลังพาลหาเรื่องชัดๆ เขาอธิบายด้วยเหตุผลให้ฟังชัดเจนแล้ว"

เฉิงสือยกมือห้ามพวกผู้เชี่ยวชาญ "ขอบคุณผู้เชี่ยวชาญทุกท่านที่ช่วยพูดแทนผมครับ ในเมื่อพี่น้องคนงานมีความสงสัย วันนี้ผมจะขอเสียเวลาสักไม่กี่นาที อธิบายให้พวกเขาฟังหน่อย"

เหล่าผู้เชี่ยวชาญเงียบเสียงลง

เพราะครึ่งเดือนมานี้ที่พวกเขาติดตามเฉิงสือไปทั่ว ตระหนักดีว่าเฉิงสือเก่งกาจแค่ไหน และมีวาทศิลป์ดีเพียงใด

เฉิงสือถาม "คุณรู้ไหมว่าทำไมหลายปีก่อนโรงงานเหล็กกล้าเมืองเซี่ยงตงถึงมีคำสั่งซื้อเยอะขนาดนั้น?"

คนงานตอบ "เพราะการปฏิรูปและเปิดประเทศ เศรษฐกิจฟื้นตัว การสร้างถนนสร้างสะพาน สร้างบ้านสร้างรถยนต์ ล้วนต้องการเหล็กกล้าจำนวนมาก"

เฉิงสือพูดว่า "ถูกต้อง การปฏิรูปเศรษฐกิจของประเทศ รวมถึงการปฏิรูปเทคโนโลยีและการปรับปรุงการบริหารจัดการในโรงงาน โรงงานเหล็กกล้านำระบบความรับผิดชอบตามสัญญาทางเศรษฐกิจมาใช้ และดำเนินการปฏิรูปทางเทคโนโลยี เพิ่มประเภทการถลุงเหล็กกล้าได้มากถึง 120 กว่าชนิด ตอบสนองความต้องการของตลาดที่แตกต่างกัน เพิ่มมูลค่าเพิ่มให้กับผลิตภัณฑ์ นี่คือข้อดีของการปฏิรูป ถ้าไม่มีการปฏิรูประลอกนั้น โรงงานเหล็กกล้าคงเจ๊งไปตั้งแต่สิบปีก่อนแล้ว"

คนงาน "ตอนนี้ความต้องการพวกนี้ก็ยังอยู่ แล้วจะเป็นไปได้ยังไงที่จะขาดทุน"

เฉิงสือ "เพราะความต้องการภายนอกเปลี่ยนไปแล้วครับ ผมจะไม่พูดเรื่องอื่น ขอพูดเรื่องในสายวิชาชีพของผม มีดกลึงที่ผมต้องการ ไม่มีโรงงานเหล็กกล้าในประเทศแห่งไหนสามารถจัดหาวัตถุดิบให้ได้ เมื่อไม่มีมีดกลึงที่เหมาะสม ก็สร้างเครื่องจักรกลึง CNC ความแม่นยำสูงไม่ได้ เมื่อไม่มีเครื่องจักรกลึง CNC ความแม่นยำสูง ก็สร้างเครื่องยนต์ที่ได้มาตรฐานไม่ได้ สร้างปืนใหญ่ที่ยิงได้ไกลและลำกล้องไม่ระเบิดไม่ได้"

"ทำไมผู้รุกรานถึงไม่กล้ากลับมาอีก เพราะเรามีระเบิดนิวเคลียร์ ตอนนี้ประเทศพัฒนาแล้วกำลังบีบคอเราไม่ให้เราพัฒนา ถ้าเรามัวแต่พอใจกับสถานะปัจจุบัน รอจนพวกมันกลับมาปล้นชิงอีกครั้ง เราจะไม่มีแรงตอบโต้ คุณลืมความอัปยศอดสูนับร้อยปีไปแล้วหรือ คุณลืมรสชาติของการถูกรุกราน ถูกฆ่าล้างผลาญเหมือนหมูเหมือนหมาไปแล้วหรือ? คุณยังอยากให้มันเกิดขึ้นอีกครั้งไหม?"