บทที่ 25 จิตสัมผัสที่เหนือกว่าระดับพลัง

บทที่ 25 จิตสัมผัสที่เหนือกว่าระดับพลัง

โรงหลอมสี่ลม

หลังจากหลินอี้ส่งมู่หยินกลับไป ชีวิตเขาก็กลับสู่ความสงบสุขอีกครั้ง

เขาทุ่มเทเวลาทั้งหมดไปกับการหลอมยาและศึกษาค่ายกล จนผ่านไปอีกหนึ่งเดือน

เช้าวันนี้ หลินอี้กำลังหลอมยารวบรวมปราณอยู่ในเรือนพักหมายเลขเจ็ด

"รวม!"

โอสถรวบรวมปราณชั้นเลิศสองเม็ดพุ่งออกมาจากเตาหลอมผลึกม่วง เขารีบตรวจสอบและพบว่าไม่มีลวดลาย จึงเก็บเข้าที่ทันที

ในตอนนี้ จิตใจของเขาไม่ได้อยู่ที่ตัวยา แต่อยู่ที่หน้าต่างสถานะ

[หัตถ์ผสานโอสถแยกเพลิง (เชี่ยวชาญ 1/1000) ] [เจตจำนงสูงสุด (สีขาว) : ลดการสิ้นเปลืองพลังปราณเมื่อใช้งาน]

เขาลองหลอมเตาใหม่ทันทีเพื่อทดสอบผล

"ประหยัดพลังไปได้เยอะจริงๆ!"

ตั้งแต่ทะลวงถึงขั้นปลาย พลังปราณและจิตสัมผัสของเขาแข็งแกร่งขึ้นมาก ประกอบกับเตาหลอมและเทคนิคใหม่ ทำให้ตอนนี้เขาหลอมได้ห้าเตาติดต่อกันถึงจะพักหนึ่งครั้ง

ในหนึ่งวันเขาสามารถหลอมได้ถึงสิบห้าเตา ได้ยาถึงสามสิบเม็ดต่อวัน วัตถุดิบสามร้อยชุดต่อเดือนที่สกุลซูให้มาจึงหมดเกลี้ยงภายในยี่สิบวัน

หลินอี้ตรวจสอบหน้าต่างสถานะโดยรวม

การบ่มเพาะมาหนึ่งเดือนเห็นผลชัดเจนมาก โดยเฉพาะเรื่อง "จิตสัมผัส"

เพราะเคล็ดหล่อเลี้ยงปราณคัมรีระดับเชี่ยวชาญจะช่วยขยายจิตสัมผัสในตอนฝึกฝน ทำให้ตอนนี้จิตสัมผัสของเขาแข็งแกร่งกว่าระดับพลังไปไกลแล้ว

แถมเขายังโชคดี สุ่มเจอคุณสมบัติพิเศษในโอสถชำระธุลีอีกอย่างคือ "เพิ่มความแข็งแกร่งของจิตสัมผัส"

เมื่อจิตสัมผัสแข็งแกร่งขึ้น การหลอมยาและการศึกษาค่ายกลก็ยิ่งทำได้รวดเร็วและแม่นยำขึ้นเป็นเท่าทวี

"ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป จิตสัมผัสของข้าอาจจะถึงขอบเขตกลั่นปราณขั้นสมบูรณ์ก่อนระดับพลังเสียอีกนะเนี่ย"

หลินอี้มองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงอาทิตย์ตรงหัวพอดี เขารู้สึกแปลกใจที่มู่หยินยังไม่มา ทั้งที่ส่งข้อความมาบอกตั้งแต่เมื่อคืนแล้วว่าจะเอาของรางวัลมาให้

วิ้ง—

ยันต์สื่อสารสว่างขึ้น พร้อมเสียงใสๆ ของมู่หยิน "ท่านพี่ เปิดประตูหน่อยยยย"

หลินอี้รีบไปเปิดประตู และเขาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นมู่หยินยืนพิงไม้เท้าอยู่หน้าบ้าน

"เจ้า... ขาแพลงงั้นหรือ?"

มู่หยินค้อนขวับ "ข้าเป็นผู้ฝึกตนขั้นปลายน้องพี่! จะขาแพลงได้ยังไงกัน?"

"ก็ไม่แน่นะ เจ้าซุ่มซ่ามจะตาย..."

หลินอี้หัวเราะแล้วหันหลังให้นาง "มาสิ ข้าจะแบกเจ้าเข้าไปเอง"

"ยังมีจิตสำนึกดีอยู่บ้างนะเนี่ย!"

มู่หยินกระโดดขึ้นหลังพี่ชายแล้วใช้ปราณบังคับไม้เท้าให้ลอยตามเข้าไป

เมื่อนั่งลงในห้องรับแขก หลินอี้รีบรินน้ำชาให้ "เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

มู่หยินหยิบตำราเก่าๆ ออกมาจากถุงเก็บของ "ข้าบาดเจ็บตอนแข่งรอบชิงน่ะ... แต่เพื่อตำราเล่มนี้เพื่อท่านพี่แล้ว มันคุ้มค่าที่สุดเลยล่ะ!"

หลินอี้มองตำราสลับกับบาดแผลน้องสาวด้วยความสะเทือนใจ "ยัยเด็กโง่... แค่ตำราเล่มเดียวทำไมต้องเสี่ยงขนาดนี้? ข้าไม่อยากได้มันถ้ามันแลกมาด้วยความเจ็บปวดของเจ้า"

มู่หยินยิ้มกว้าง "ฮิฮิ ได้ยินแบบนี้ข้าก็หายเจ็บแล้วล่ะ ท่านพี่อย่าโกรธเลยนะ ข้าพักสิบวันก็วิ่งปร๋อแล้ว ท่านรีบดูตำรานี่เถอะ!"

หลินอี้มองน้องสาวอย่างจริงจัง "ฟังนะ ต่อไปห้ามทำเรื่องเสี่ยงๆ แบบนี้อีก เข้าใจไหม?"

"เจ้าค่าาา... ท่านพี่ลองดูสิ ตำรานี่มันเขียนว่าอะไรบ้าง?"