บทที่ 1 - เรากำลังดูตัวกันอยู่

บทที่ 1 - เรากำลังดูตัวกันอยู่

อำเภอเทียนสุ่ย เป็นหนึ่งในแปดร้อยกว่าอำเภอที่ยากจนของประเทศจีน และเป็นเมืองส่งออกแรงงานที่ชัดเจนอย่างยิ่ง ในแต่ละปีเมืองนี้ส่งออกบุคลากรที่มีคุณภาพไปยังพื้นที่นอกอำเภออย่างสม่ำเสมอกว่าสามแสนคน ไม่มีใครรู้จักการส่งออกบุคลากรได้ดีไปกว่าอำเภอเทียนสุ่ย แม้แต่บริษัทอาลีบาบาเมื่ออยู่ต่อหน้าอำเภอเทียนสุ่ยก็ยังดูเหมือนทหารเกณฑ์ใหม่

เดิมทีหลินล่างก็ควรจะเป็นหนึ่งในคนที่ถูกส่งออกไป หากเมื่อหนึ่งเดือนก่อนเขาไม่ตัดสินใจละทิ้งงานในช่วงฝึกงานที่เซี่ยงไฮ้ เขาคงต้องทำงานอยู่ที่นั่นต่อไปอีกแปดปี จนกระทั่งโปรเจกต์ถูกปรับลดโครงสร้าง

และเขาคงจะเปลี่ยนจาก "วัวงาน" ที่ได้รับเงินเดือนหมื่นกว่าหยวน กลายเป็น "วัวงานระดับสูง" ที่ได้รับเงินเดือนหลักแสนหยวน

แน่นอนว่าเขาก็ต้องกลายเป็นทาสบ้าน และถูกเมืองใหญ่ผูกมัดไว้อย่างเบ็ดเสร็จ

ทว่าทั้งหมดนี้ได้เปลี่ยนไป หลังจากวันที่เขาลืมตาตื่นขึ้นเมื่อหนึ่งเดือนก่อน

พอนึกถึงชาติที่แล้วที่ทุ่มเทมาทั้งชีวิต แต่กลับทำได้เพียงจ่ายเงินดาวน์ซื้อบ้านในเซี่ยงไฮ้ ผลสุดท้ายบ้านมูลค่าแปดล้านหยวนกลับลดราคาลงเหลือแค่หกล้านกว่าหยวน แถมยังติดหนี้ธนาคารยี่สิบแปดปี ซึ่งรวมเงินต้นและดอกเบี้ยแล้วต้องจ่ายคืนถึงสิบล้านหยวน

ด้วยทักษะด้านการเงินบวกกับคอมพิวเตอร์ การหาทำงานในเซี่ยงไฮ้ที่มีเงินเดือนสี่ถึงห้าหมื่นหยวนนั้นไม่ใช่เรื่องยาก และมันเพียงพอสำหรับจ่ายค่าผ่อนบ้านเดือนละสองหมื่นกว่าหยวน

แต่ชีวิตในอีกสามสิบปีข้างหน้าของเขาก็คงจะมีอยู่แค่นั้น

เพื่อนสมัยมัธยมปลายที่คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยแย่กว่าเขา หรือแม้แต่คนที่สอบไม่ติด ส่วนใหญ่ต่างก็ได้แต่งงาน มีลูก มีบ้าน มีรถอยู่ในอำเภอแล้ว

ครอบครัวที่มีทุนรอนสักหน่อย หรือมีความพยายามเพิ่มขึ้นอีกนิด พื้นฐานแล้วก็สามารถแต่งภรรยาสวยๆ ในบ้านเกิดได้ นอกจากจะได้รับการปลอบประโลมทั้งทางอารมณ์และร่างกายแล้ว เมื่อสังเกตให้ดี ผู้หญิงเหล่านั้นนอกจากจะสวยกว่าแฟนที่ต้องใช้เงินเดือนละหลายหมื่นเพื่อคบหาในเซี่ยงไฮ้แล้ว ยังมีความเป็นแม่บ้านแม่เรือนมากกว่าอีกด้วย

ในวัยสามสิบปี เขาถูกตลาดนัดดูตัวรังเกียจที่ไม่ได้เป็นคนพื้นเมืองเซี่ยงไฮ้ พ่อแม่ไม่มีเงินบำนาญ ไม่ได้จบปริญญาโท... นอกจากหน้าตาที่พอจะดูดีอยู่บ้างแล้ว ก็ไม่มีข้อดีอย่างอื่นเลย

แม้ว่าเขาจะยังหางานที่พอจ่ายค่าผ่อนบ้านไหวได้ แต่การที่เขาต่อสู้อย่างหนักมาทั้งชีวิต พยายามมากกว่าคนอื่นไม่รู้กี่เท่า สุดท้ายนอกจากบ้านหลังเดียว เขาก็ยังคงไม่มีอะไรเลย

ไม่มีความรัก ไม่มีความสัมพันธ์ในครอบครัว และไม่เคยได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข...

...

แน่นอนว่าราคาที่ต้องจ่ายสำหรับการกลับบ้านเกิดนั้นก็สูงมากเช่นกัน

อย่างน้อยเขาก็ต้องใช้เวลาปลอบใจพ่อแม่ร่วมเดือนกว่าจะจัดการเรื่องนี้ได้สำเร็จ

พวกเขายอมรับการตัดสินใจของเขา แต่มีเงื่อนไขข้อหนึ่ง

ต้องดูตัว!

ต้องไปดูตัว และถ้าจะให้ดีควรจะแต่งงานมีลูกภายในหนึ่งปี

หากไม่ใช่เพราะการตั้งท้องต้องใช้เวลาสิบเดือน พวกเขาคงอยากจะร่นเวลาเหลือแค่ครึ่งปีด้วยซ้ำ

มันทำให้หลินล่างรู้สึกว่า พ่อกับแม่คิดว่าบัญชีหลักของเขาอย่างเขานั้นฝึกจนเจ๊งไปแล้ว และในเมื่อพวกท่านไม่สามารถสร้างไอดีรองเองได้ จึงอยากให้เขาสร้างไอดีรองขึ้นมาให้พวกท่านแทน

ไม่อย่างนั้นพวกท่านคงไม่มีความหวังในชีวิตอีกต่อไป

...

ร้านเลเชอร์ไทม์ เป็นสถานดูตัวยอดนิยมของชายหญิงในอำเภอเทียนสุ่ยในช่วงเทศกาล

แน่นอนว่าไม่ได้ตัดความเป็นไปได้ที่ชายหญิงวัยกลางคนหรือผู้สูงอายุจะใช้ชื่อลูกหลานแอบมาลิ้มลองรสชาติของความรักครั้งใหม่ที่นี่เช่นกัน

หลินล่างมาถึงตอนสิบเอ็ดโมงเช้า ในวันธรรมดาที่ไม่ใช่เทศกาลแบบนี้ ภายในร้านแทบจะไม่มีคน

หลินล่างที่สวมกางเกงสแล็กและเสื้อเชิ้ตสีขาว ด้วยรูปร่างที่สูงโปร่งและใบหน้าที่หล่อเหลา ทำให้เขาดูโดดเด่นและไม่ค่อยเข้ากับบรรยากาศที่นี่นัก

พนักงานเสิร์ฟที่เคาน์เตอร์แอบมองมาทางนี้เป็นระยะ คงรู้สึกว่าการได้มองเด็กหนุ่มหล่อๆ สักสองสามครั้งจะช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้าจากการทำงานได้บ้าง

ไม่นานนัก ก็มีเสียงรองเท้าส้นสูงดังมาจากบันได ผู้หญิงคนหนึ่งที่สะพายกระเป๋าและสวมแว่นกันแดดเดินตรงเข้ามา

หลังจากกวาดสายตาไปรอบหนึ่ง เธอก็เห็นหลินล่าง แววตาของเธอแสดงความประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

เธอเร่งฝีเท้าเล็กน้อย เดินมาหยุดตรงหน้าหลินล่าง ถอดแว่นกันแดดออกแล้วถามว่า "คุณคือหลินล่างใช่ไหมคะ? ตัวจริงหล่อกว่าในรูปเยอะเลย"

หลินล่างรีบลุกขึ้นและกล่าวว่า "สวัสดีครับ คุณครูหลี่ใช่ไหมครับ คุณเองก็สวยกว่าที่ผมจินตนาการไว้มากเช่นกัน"

หลินล่างไม่คาดคิดเลยว่า คู่ดูตัวของเขาครั้งนี้จะสวยขนาดนี้

เมื่อรวมกับรองเท้าส้นสูงแล้ว เธอน่าจะสูงประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนเมตร ชุดกระโปรงลายดอกไม้เรียบง่ายส่งเสริมให้เธอดูดีอย่างยิ่ง

หลังจากถอดแว่นกันแดดออก ใบหน้าที่สวยไร้ที่ติก็เผยออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน เครื่องหน้าสวยคม ผิวพรรณนวลเนียนราวกับหยกมันแพะ ขาวละเอียดและดูอมชมพูจางๆ ราวกับจะบอบบางจนเพียงแค่ลมพัดก็อาจจะแตกสลายได้

เดิมทีเขาไม่ได้คาดหวังกับการดูตัวครั้งนี้มากนัก เพราะจากประสบการณ์ดูตัวในชาติที่แล้ว เขารู้ดีว่าสถานการณ์ในตลาดดูตัวเป็นอย่างไร ผู้หญิงที่ทั้งอายุน้อยและสวยแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหลุดเข้ามาในตลาดดูตัว

ทว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขานี้ชื่อว่า หลี่หว่านฉิง อายุเพียงยี่สิบสามปี ซึ่งแก่กว่าเขาเพียงปีเดียว

หลังจากหลี่หว่านฉิงนั่งลง เธอก็ถามอย่างเปิดเผยว่า "ได้ยินพี่สาวคุณบอกว่าคุณจบจากมหาวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และการเงินเซี่ยงไฮ้เหรอคะ?"

"ครับ"

"มหาวิทยาลัยดีขนาดนั้น ทำไมถึงไม่คิดจะพัฒนาตัวเองในเมืองใหญ่ล่ะคะ? อยู่ไม่ไหวเหรอ?"

"ก็เปล่าครับ หลักๆ คือผมรู้สึกว่าเมืองใหญ่มันค่อนข้างเหนื่อย ผมอยากเหลือเวลาไว้ให้กับการใช้ชีวิตมากกว่า"

"แล้วหลังจากกลับมาคุณวางแผนจะทำอะไรต่อล่ะคะ?"

"ตอนนี้ผมเปิดสตูดิโอเซล์ฟมีเดียครับ พรุ่งนี้จะเปิดตัวอย่างเป็นทางการ"

"หลักๆ คือทำเกี่ยวกับอะไรคะ?"

"ส่วนใหญ่ก็คือการปั้นและบริหารจัดการพวกเน็ตไอดอลครับ"

"อ๋อ... แล้วสตูดิโอตั้งอยู่ที่ไหนคะ?"

"ถนนสายใหม่ ในเขตพัฒนาเทคโนโลยีชั้นสูงครับ..."

หลินล่างสามารถสัมผัสได้ว่า อีกฝ่ายมีความต้องการในการควบคุมสูงมาก

แต่เธอก็มีต้นทุนที่เพียงพอสำหรับเรื่องนั้น อย่างน้อยก็เมื่อเปรียบเทียบกับเขาในตอนนี้

เธอทั้งอายุน้อย สวย รูปร่างดี และยังมีงานมั่นคงในระบบรัฐ ข้าวของเครื่องใช้อย่างกระเป๋าหลุยส์ วิตตองบนตัวเธอก็บอกได้ว่าฐานะทางครอบครัวจะไม่ด้อยไปกว่าใคร ปัจจัยเหล่านี้ถือว่าครบถ้วนในตลาดดูตัวของอำเภอ

ไม่กี่นาทีต่อมา หลี่หว่านฉิงก็พูดต่อว่า "หลินล่าง ฉันคิดว่าในเมื่อคุณเรียนจบด้านการเงินมา คุณก็ควรจะไปเติบโตในเมืองใหญ่ คุณเก่งมากนะที่สอบติดมหาวิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และการเงินเซี่ยงไฮ้ได้ ฉันจำได้ว่ารุ่นที่คุณสอบเข้าต้องได้คะแนนอย่างน้อยหกร้อยยี่สิบคะแนนถึงจะเข้าได้ คนในครอบครัวฉันมักจะสอนเสมอว่า เราต้องเลือกสภาพแวดล้อมที่ถูกต้อง ถึงจะแสดงศักยภาพของตัวเองออกมาได้สูงสุด แม่ฉันอยู่กรมการศึกษา พ่อฉันอยู่คณะกรรมการอำเภอ ฉันเลยเลือกที่จะกลับมาทำงานที่บ้านเกิด แต่ฉันคิดว่า... ความสามารถของคุณควรจะมีพื้นที่ให้แสดงออกในเมืองใหญ่มากกว่า อำเภอเล็กๆ แห่งนี้ให้โอกาสคุณไม่ได้หรอกค่ะ"

หลินล่างยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้า ท่าทีที่หลี่หว่านฉิงแสดงออกมานั้นชัดเจนมาก

หลี่หว่านฉิงกำลังมองหลินล่างเหมือนเป็นนักเรียนของเธอ ทั้งอวดฐานะทางบ้านและพยายามยัดเยียดหลักการดำเนินชีวิตที่เธอคิดว่าถูกต้อง

ถ้าเป็นคนอื่น คงจะมองว่าหลี่หว่านฉิงเป็นคนมีหัวคิดและมีวิสัยทัศน์

แต่พวกเรามาที่นี่เพื่อดูตัวกันนะ...

เมื่อหลี่หว่านฉิงพูดจบ หลินล่างก็พยักหน้าแล้วกล่าวว่า "คุณครูหลี่พูดถูกครับ แต่ผมยังคงชอบอุตสาหกรรมเซล์ฟมีเดียมากกว่า การได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรักย่อมสำคัญกว่าสิ่งใด"

"เซล์ฟมีเดียก็คือการเป็นเน็ตไอดอลใช่ไหมคะ? ในอำเภอก็พอจะมีเน็ตไอดอลอยู่บ้างนะ แต่ส่วนใหญ่ก็แค่แสดงตลกปัญญาอ่อนเพื่อเรียกยอดคนดู มีแต่คอนเทนต์ที่ดูไร้รสนิยม"

หลินล่างยิ้มแล้วพูดว่า "คุณครูหลี่ครับ พวกเราไม่เหมือนคนอื่น สตูดิโอของผมเน้นการทำคอนเทนต์เฉพาะตัว การวางตัวตน และการสนับสนุนด้านการดำเนินงานให้กับคนที่อยากเป็นเน็ตไอดอล ลองยกตัวอย่างคุณครูหลี่ดูสิครับ เงื่อนไขภายนอกของคุณในอำเภอนี้คงหาใครมาเทียบได้ยาก แต่คนที่ได้ชื่นชมกลับมีไม่มากนัก... อย่างพวกดารา พวกเธอสวยจริงๆ หรือเปล่า? บางคนก็สวยจริง แต่ก็ไม่ได้สวยจนหาไม่ได้ในโลกใบนี้"

"แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีมหาเศรษฐียอมทุ่มเงินหลายสิบล้านเพื่อตามจีบพวกเธอ มีผู้ติดตามนับไม่ถ้วนยอมจ่ายเงินเป็นแสนเป็นล้านเพียงเพื่อจะได้เจอหน้าหรือร่วมรับประทานอาหารสักมื้อ... นี่แหละคือผลจากชื่อเสียง และเป็นการแสดงคุณค่าของตัวเองออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด"

"ผมคิดว่าคุณครูหลี่ไม่ได้ด้อยไปกว่าดาราคนไหนเลย ด้วยเงื่อนไขที่ฟ้าประทานมาให้ขนาดนี้ การเป็นแค่ครูมันก็น่าเสียดายเกินไปจริงๆ ครับ"

ระหว่างที่พูด หลินล่างก็หยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดวิดีโอหนึ่งขึ้นมาแล้วพูดว่า "ดูสิครับ ครูสาวคนนี้หน้าตาสวยไม่เท่าคุณด้วยซ้ำ ครอบครัวก็ธรรมดา พ่อแม่เป็นเกษตรกร แต่เธอถ่ายวิดีโอลงเน็ตจนมีผู้ติดตามกว่าสามแสนคน ล่าสุดเธอกำลังถูกทายาทเศรษฐีอันดับต้นๆ ของท้องถิ่นตามจีบ ทั้งคู่มีแผนจะแต่งงานกันแล้ว ซึ่งครอบครัวฝ่ายชายมีทรัพย์สินรวมกว่าร้อยล้านหยวนเลยนะ!"

หลี่หว่านฉิงปรายตามองหน้าจอโทรศัพท์ของหลินล่างแวบหนึ่ง ก่อนจะละสายตาออกมาอย่างรวดเร็วแล้วถามว่า "พวกเรามาที่นี่เพื่อดูตัวกันนะคะ"

"อ้อ..."

คุณก็รู้นี่นาว่าพวกเรามาเพื่อดูตัว

(จบแล้ว)