บทที่ 10 งั้นทุกคนก็คิดว่านี่เป็นกับดักสินะ

ในฐานะที่เป็นแผนกแกนหลักของฝ่ายเทคนิค โรงงานผลิตรถยนต์แห่งเมืองหลวง แผนกเทคโนโลยีมีกลุ่มย่อยทั้งหมดหกกลุ่ม ประกอบด้วยพนักงานประจำ 43 คน และพนักงานชั่วคราว 6 คน

หัวหน้าแผนกเหลียวเฉิงเหวินมีห้องทำงานส่วนตัว

แม้เจียงฮุยจะไม่ได้เข้าห้องนี้เป็นครั้งแรก แต่เขาก็ไม่เคยสำรวจอย่างจริงจังมาก่อน

อันที่จริง ก็ไม่มีอะไรให้ดูมากนัก

บนโต๊ะทำงานมีแค่โทรศัพท์ เอกสาร ถ้วยเคลือบ ที่ใส่ปากกา และของพื้นฐานอื่นๆ

ข้างๆ โต๊ะมีเก้าอี้พนักพิงสูงที่ทำจากไม้ไม่ทราบชนิด และม้านั่งยาวสองตัว แน่นอนว่าไม่มีโซฟาหรืออะไรเทือกนั้น

ผนังครึ่งล่างทาสีเขียวตัดกับพื้นคอนกรีต ส่วนครึ่งบนแขวนรูปท่านผู้นำและท่านประธานเหมา

นอกจากนี้ยังมีตู้เก็บเอกสารที่มุมห้อง ข้างในอัดแน่นไปด้วยข้าวของรกรุงรัง

บนตู้เอกสารมีโล่และรางวัลวางอยู่ น่าจะเป็นรางวัลที่แผนกเทคโนโลยีได้รับในปีก่อนๆ

"หัวหน้าเหลียว เป็นการอบรมแบบไหนเหรอครับ?"

วันนี้เป็นวันแรกที่เหลียวเฉิงเหวินมอบหมายงานให้เจียงฮุย แม้จะเป็นแค่การอบรม แต่เจียงฮุยสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล

ถ้าเป็นการอบรมปกติ เหลียวเฉิงเหวินไม่จำเป็นต้องเรียกเขามาคุยส่วนตัวขนาดนี้

"จะว่าไป เรื่องนี้ก็เกี่ยวกับคุณอยู่หน่อยๆ นะ"

เหลียวเฉิงเหวินยกถ้วยเคลือบขึ้นจิบน้ำ "เดือนที่แล้ว โรงงานเครื่องยนต์สันดาปภายในแห่งเมืองหลวงนำเข้าเครื่องจักรชิ้นหนึ่งมาจากบริษัทโคมัตสึของญี่ปุ่น แล้วก็ถือโอกาสนำแนวคิดและวิธีการบริหารจัดการแบบใหม่เข้ามาด้วย เรียกว่าการบริหารคุณภาพโดยรวม หรือภาษาอังกฤษเรียกว่า TQC"

"ตอนแรกพวกเขากะจะแค่ลองใช้และเรียนรู้ภายในโรงงานตัวเอง เพื่อดูว่าจะปรับปรุงคุณภาพเครื่องยนต์ได้ไหม"

"แต่หลังจากเกิดปัญหาเสียงดังและการสั่นสะเทือนในเครื่องยนต์ BJ212 เมื่อไม่กี่วันก่อน ทางโรงงานเครื่องยนต์สันดาปภายในเลยตัดสินใจผลักดัน TQC ให้กับผู้ผลิตชิ้นส่วนทุกรายอย่างจริงจัง"

"ประจวบเหมาะกับเมื่อวาน เจ้าหน้าที่เมืองที่ดูแลด้านยานยนต์พาคนจากสำนักยานยนต์ของกระทรวงอุตสาหกรรมเครื่องจักรกลที่หนึ่งไปตรวจโรงงานเครื่องยนต์สันดาปภายในพอดี พวกเขาเห็นว่า TQC ที่นำเข้าจากญี่ปุ่นเป็นของดี เลยอยากจะขยายผลไปทั่วอุตสาหกรรมยานยนต์ในปักกิ่ง"

เจียงฮุยเป็นศิษย์เอกของอาจารย์เหลียวเฉิงเหวิน จึงถือว่าเป็นคนกันเองในแผนกเทคโนโลยี

เหลียวเฉิงเหวินจึงอธิบายที่มาที่ไปของการอบรมครั้งนี้ให้ฟังอย่างละเอียด

"หัวหน้าเหลียวครับ โอกาสไปอบรมเรียนรู้แบบนี้ รุ่นพี่หลายคนน่าจะอยากไปกันไม่ใช่เหรอครับ?"

ในโรงงานหลายแห่ง การได้ไปอบรมถือเป็นสวัสดิการอย่างหนึ่ง

ไม่มีแรงกดดันจากงานประจำ แถมบางทียังได้ไปอบรมตามสถานที่ท่องเที่ยวหรือโรงแรม ใครๆ ก็อยากไปทั้งนั้น

คนอื่นอาจไม่เข้าใจว่า TQC คืออะไร แต่เจียงฮุยจะไม่รู้ได้ยังไง?

เจียงฮุยรู้สึกว่าไม่คุ้มที่จะไปขัดแข้งขัดขาคนอื่นในแผนกเทคโนโลยีเพื่อแย่งโควตาอบรมแค่นี้

แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เหลียวเฉิงเหวินก็เฉลยเหตุผลออกมา

"ปกติแล้ว ใครๆ ก็คงแย่งกันไปอบรมแน่"

"แต่ครั้งนี้สถานการณ์มันต่างออกไป"

เหลียวเฉิงเหวินยกถ้วยน้ำขึ้นจิบอีกครั้ง สีหน้าดูจะลำบากใจเล็กน้อย "หลายแผนกในฝ่ายเทคนิคของเราและทุกโรงงานย่อยต้องส่งคนไปอบรมหนึ่งคน หลังจากอบรมหนึ่งสัปดาห์ ไม่ใช่แค่กลับมาสอนคนในแผนก แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือต้องไปตรวจสอบระบบการบริหารคุณภาพและการพัฒนาของโรงงานผู้ผลิตชิ้นส่วนด้วย"

"แผนกเทคโนโลยีของเรารับผิดชอบตรวจสอบระบบการพัฒนาของโรงงานผู้ผลิตชิ้นส่วนแต่ละแห่ง พูดง่ายๆ คือเราต้องไปจับผิด ชี้จุดบกพร่อง แล้วสั่งให้เขาแก้ไข"

"การไปจับผิดผู้ผลิตชิ้นส่วนมืออาชีพ โดยเฉพาะเรื่องการพัฒนาสินค้าเนี่ย ไม่ใช่งานง่ายเลย พลาดนิดเดียวอาจกลายเป็นตัวตลกได้"

ได้ยินแบบนี้ เจียงฮุยก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมส้มถึงหล่นมาที่เขา

ข้อแรกคือเขาเป็นเด็กใหม่ ข้อสองคือต้นเหตุเรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องกับปัญหาปั๊มน้ำมันเครื่อง เขาเดาว่าตอนเหลียวเฉิงเหวินเรียกหัวหน้ากลุ่มมาประชุม ทุกคนคงพร้อมใจกันผลักเจียงฮุยออกหน้ารับงานนี้

ในฐานะหัวหน้าแผนก ต่อให้เหลียวเฉิงเหวินอยากปกป้องเจียงฮุย ก็คงทำอะไรออกหน้าออกตามากไม่ได้

"หัวหน้าเหลียว งั้นแสดงว่าทุกคนมองว่านี่เป็นหลุมพรางสินะครับ"

แม้เจียงฮุยจะไม่กังวลเรื่องแรงกดดันจากการอบรมครั้งนี้เลย แต่เขาก็ต้องแสดงท่าทีที่เหมาะสม

อย่างน้อยต้องให้เหลียวเฉิงเหวินรู้สึกว่า การที่เขายอมไปอบรมครั้งนี้ คือการให้ความร่วมมือกับงานของหัวหน้า

"เฮ้อ คุณก็รู้สถานการณ์กับโรงงานลูกข่ายของเราดี ทุกคนก็เป็นหน่วยงานพี่น้องกัน จะให้ไปชี้นิ้วสั่งสอนมันไม่ง่ายหรอก"

"แต่ถึงงานนี้จะเสี่ยงทำให้คนไม่พอใจ แต่ถ้าทำได้ดี คุณก็ได้เรียนรู้อะไรเยอะเหมือนกัน"

"อาจารย์เคยบอกว่าตอนเรียนคุณเป็นคนที่กระตือรือร้นเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ที่สุด พอทุกคนเสนอชื่อคุณไปอบรม ผมก็เลยไม่ได้คัดค้าน"

พอพูดเปิดอกกันแล้ว เหลียวเฉิงเหวินก็รู้สึกโล่งใจ

ยังไงซะ โอกาสอบรมครั้งนี้ก็ถือเป็นโอกาสในการเรียนรู้จริงๆ

ส่วนเรื่อง 'หลุมพราง' ที่ตามมา นั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง

และจะเรียกว่าหลุมพรางหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับมุมมองของแต่ละคน

ในยุคหลัง การที่ฝ่ายเทคนิคและฝ่ายจัดซื้อไปตรวจสอบโรงงานถือเป็นงานสบายๆ

ไม่นับเรื่องกินหรูอยู่สบาย ยังมีของฝากติดไม้ติดมือกลับมาอีกเพียบ

แน่นอนว่าตอนนี้คงหวังเรื่องพวกนั้นไม่ได้ แต่สำหรับเจียงฮุย ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีหนทางซะทีเดียว

"ไปเรียนรู้ก็ดีครับ ถือโอกาสทำความรู้จักซัพพลายเออร์ชิ้นส่วนต่างๆ ไว้ด้วย งานในอนาคตจะได้ราบรื่นขึ้น"

ในเมื่อตัดสินใจรับงานอบรมแล้ว เจียงฮุยก็แสดงทัศนคติที่มุ่งมั่น

ความจริงแล้ว ในฐานะเด็กใหม่ เจียงฮุยก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธอยู่แล้ว

"เดี๋ยวคุณไปดูที่อยู่กับรายละเอียดของโรงงานเครื่องยนต์สันดาปภายในนะ แล้วเอาประกาศนียบัตรอบรมกับจดหมายแนะนำตัวนี้ไปรายงานตัวที่นั่นวันจันทร์หน้าได้เลย"

พอจัดการเรื่องนี้เสร็จ เหลียวเฉิงเหวินก็ยิ้มออก

รุ่นน้องคนนี้ช่างรู้ความจริงๆ

ไม่รู้ว่างานนี้พ่อหนุ่มจะสะบักสะบอมกลับมาหรือเปล่า

ช่างเถอะ ถ้าถึงขั้นนั้นจริงๆ เดี๋ยวเขาค่อยยื่นมือเข้าไปช่วย

"วิศวกรเจียง เมื่อเย็นวานผมได้ยินข่าวเรื่องอบรมที่โรงงานเครื่องยนต์สันดาปภายในเหมือนกัน"

ทันทีที่เจียงฮุยเดินออกจากห้องทำงานของเหลียวเฉิงเหวิน เฉินเฉินซิงก็ยื่นหน้าเข้ามาหา

ที่นั่งของพวกเขามีแค่ทางเดินกั้น คุยกันสะดวกมาก

"ผมเดาว่าคนจากโรงงานอื่นๆ คงแค่ไปนั่งฟังผ่านๆ พอเป็นพิธี ตอนกลับมาทำจริงหรือไปตรวจสอบโรงงานลูกข่าย คงไม่เอาจริงเอาจังกันเท่าไหร่หรอก"

ตอนที่เหลียวเฉิงเหวินเรียกเจียงฮุยเข้าไป เฉินเฉินซิงก็พอเดาได้แล้วว่าเป็นเรื่องอะไร

ถึงจะเป็นแค่ 'ตัวประกอบ' ในแผนกเทคโนโลยี แต่เขาชอบเรื่องชาวบ้านและมีหูตาเป็นสับปะรดพอตัว

"ถึงเวลาค่อยว่ากัน!"

"เดี๋ยวอาทิตย์หน้าผมไปดูลาดเลาก่อน!"

คนอื่นอาจจะทำอย่างที่เฉินเฉินซิงว่า แต่เจียงฮุยมีความคิดของเขาเอง

อยากจะดังก็ต้องรีบสร้างชื่อ!

ถ้าอยากจะมีบทบาทในโรงงานผลิตรถยนต์แห่งเมืองหลวง จะมัวแต่ไต่เต้าตามลำดับขั้นคงไม่ทันกิน

การอบรมครั้งนี้อาจเป็นโอกาสทองของเขาจริงๆ ก็ได้