บทที่ 15: พรแห่งแสง

บทที่ 15: พรแห่งแสง

แม้ค่าสถานะของซูเหยาจะด้อยกว่าฉู่ฟานอยู่หลายเท่าตัว

ทว่าเมื่อเทียบกับผู้มีอาชีพคนอื่นในระดับเดียวกันแล้ว ค่าสถานะของเธอก็นับว่าสูงลิบลิ่ว

ด้วยค่าสถานะและทักษะระดับนี้ การลุยเดี่ยวในดันเจี้ยนระดับเดียวกันย่อมเป็นเรื่องง่ายดายราวกับปอกกล้วยเข้าปาก!

"รู้สึกเหมือนฉันแค่มาเกาะกินค่าประสบการณ์เฉย ๆ เลยแฮะ..."

เวลานี้ซูเหยาคอตกอย่างหมดอาลัยตายอยาก ใบหน้าฉายแววความโดดเดี่ยวและท้อแท้

อุตส่าห์ปลุกอาชีพระดับตำนานอย่าง 'จอมเวทศักดิ์สิทธิ์' ได้สำเร็จ นึกว่าจะได้ประกาศศักดาในดันเจี้ยนเสียอีก

ใครจะไปคิดว่าเรื่องราวจะกลับตาลปัตรแบบนี้

ไม่เพียงแต่จะทำหน้าที่ของตัวเองในการต่อสู้ไม่ได้ เธอยังช่วยอะไรไม่ได้เลย... หรือพูดให้ถูกก็คือ ไม่มีจังหวะให้เธอได้ยื่นมือเข้าไปช่วยเลยต่างหาก

ทุกครั้งที่เธอเตรียมร่าย 'กระสุนแสง' โจมตีศัตรู...

ทันทีที่กระสุนแสงพุ่งออกไปเกือบจะถึงเป้าหมาย สัตว์อสูรเหล่านั้นกลับถูกประกายแสงเย็นเยียบฟันขาดสะบั้นไปก่อนแล้ว ทำให้การโจมตีของเธอพลาดเป้าไปอย่างน่าเสียดาย

หากดันเจี้ยนแห่งนี้มีระบบตรวจสอบค่าความเสียหายล่ะก็ นอกจากดาเมจเล็กน้อยที่เธอทำได้ในช่วงแรกแล้ว...

หลังจากนั้นเธอคงไม่มีผลงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยแม้แต่น้อย

"ไม่เป็นไรน่า เรื่องเล็กน้อย! ถือซะว่าเป็นการตอบแทนที่เธอซื้ออุปกรณ์ยกชุดให้ฉันก็แล้วกัน!"

ฉู่ฟานกล่าวอย่างอารมณ์ดี ไม่ได้รู้สึกตะขิดตะขวงใจเลยสักนิดที่ต้องแบ่งค่าประสบการณ์ให้ซูเหยา

"ฉู่ฟาน ขอโทษนะ... เดี๋ยวออกไปแล้วฉันจะชดเชยให้..."

เมื่อเห็นว่าฉู่ฟานจัดการสัตว์อสูรรอบ ๆ จนเกลี้ยงแล้ว ซูเหยาก็เดินเข้ามาพูดเสียงอ่อยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

ความภาคภูมิใจในฐานะเจ้ามือที่จ่ายค่าผ่านทางดันเจี้ยนหายวับไปกับตา

เหลือเพียงความตกตะลึงในความแข็งแกร่งของฉู่ฟาน และความรู้สึกผิดที่ทำตัวเป็นแม่พระมาโปรดทั้งที่ฝีมือด้อยกว่าเขาอย่างชัดเจน

เธออยากจะมุดดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด

"หืม? เป็นอะไรไป? ขอโทษทำไม?"

"ก็... ฉันมาแย่งค่าประสบการณ์นายนี่นา..."

ฉู่ฟานมีเครื่องหมายคำถามเต็มหัว ไม่เข้าใจความคิดของดาวโรงเรียนอันดับหนึ่งแห่งเจียงเฉิงคนนี้เลย

ถ้าซูเหยาไม่พาเขามาเก็บเลเวลที่ดันเจี้ยนจำลองนี้ เขาก็คงไม่ได้กอบโกยผลประโยชน์จากดันเจี้ยนกลายพันธุ์

ถ้าซูเหยาไม่มอบอุปกรณ์ระดับหายากให้เมื่อวาน เขาก็คงฆ่ามอนสเตอร์ได้ไม่เร็วขนาดนี้ และเลเวลคงไม่พุ่งพรวดพราดแบบนี้

และถ้าไม่มีสกิลติดตัว 'พรแห่งแสง' ของอาชีพจอมเวทศักดิ์สิทธิ์ เขาก็คงใช้สกิล 'มือเปล่า' ขโมยค่าสถานะรัว ๆ ไม่ได้... เขาขอบคุณเธอแทบไม่ทัน จะไปรังเกียจที่ต้องแบ่งค่าประสบการณ์ได้ยังไง!

ยิ่งไปกว่านั้น ฉู่ฟานยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะ 'แบก' เธอเก็บเลเวล!

【พรแห่งแสง: ทักษะระดับตำนาน, ทักษะติดตัว. ขณะที่มีทักษะนี้ อัตราการฟื้นฟู MP ของผู้ใช้และสมาชิกในปาร์ตี้จะเพิ่มขึ้น 100% ทักษะติดตัวนี้สามารถปิดการใช้งานได้】

ทักษะ 'พรแห่งแสง' ไม่ได้แค่ช่วยฟื้นฟู MP ตามธรรมชาติเท่านั้น

แต่มันยังมีผลโบนัสกับสกิลติดตัว 'ขโมยเวท' ของฉู่ฟานอีกด้วย

ตอนแรกฉู่ฟานคิดว่าพลังโจมตีของตัวเองเพิ่มขึ้น MP ที่ได้จากการขโมยเวทแต่ละครั้งเลยเพิ่มตาม

จนกระทั่งได้เห็นข้อมูลสกิลของซูเหยา เขาถึงบางอ้อว่าตัวเองได้อานิสงส์จากเธอเต็ม ๆ

ด้วยความช่วยเหลือของเธอ เขาสามารถใช้สกิล 'มือเปล่า' ได้แทบทุกครั้งหลังการโจมตีปกติโดนศัตรู

ประสิทธิภาพในการขโมยค่าสถานะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว!

เฉลี่ยแล้วในทุก ๆ เลเวลที่เพิ่มขึ้น ค่าสถานะที่ขโมยมาได้มีมากกว่าค่าสถานะที่ได้จากการอัพเลเวลหลายเท่าตัวนัก!

เทียบกับเรื่องขี้ปะติ๋วอย่างการแบ่งค่าประสบการณ์แล้ว แบบนี้มันคุ้มกว่าเห็น ๆ ไม่ใช่เหรอ?

แถมเขายังมีสกิล 'พรแห่งเทพธิดา' ช่วยเพิ่มค่าประสบการณ์อีกด้วย!

สรุปแล้วก็เหมือนกับว่าค่าประสบการณ์ที่ได้ไม่ได้ลดลงเลย ดังนั้นไม่มีอะไรต้องกังวล!

"คิดอะไรอยู่คุณดาวโรงเรียน! การได้ปาร์ตี้เก็บเลเวลกับเธอน่ะ เป็นความฝันของนักเรียนชายค่อนโรงเรียนเลยนะ! ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากจะพาเธอลงดันเจี้ยนไปตลอดเลยด้วยซ้ำ!"

"พาฉันลงดันเจี้ยน? แน่ใจนะ? ฉันไม่เก่งเหมือนนายนี่นา! ช่วยอะไรนายไม่ได้สักอย่าง!"

ซูเหยาหันหน้าหนี พยายามซ่อนอาการขัดเขิน

แต่ในใจกลับเบิกบานราวดอกไม้ผลิ

แม้จะไม่เข้าใจว่าทำไมฝีมือถึงต่างกันราวฟ้ากับเหวทั้งที่ได้อาชีพระดับตำนานเหมือนกัน

แต่การได้เกาะคนเก่งระดับฉู่ฟานเก็บเลเวลแบบนี้ ถือเป็นโชคหล่นทับชัด ๆ

"งั้นเธอไม่อยากไปเหรอ?"

ฉู่ฟานยิ้มเย้า

"อยากสิ! อยากอยู่แล้ว!"

"ไม่ถูกต้อง! บทนี้เธอต้องพูดว่า 'ชิ! ใครเขาอยากให้นายพาเก็บเลเวลกันย่ะ!' ไม่ใช่เหรอ"

พอได้ยินแบบนั้น ซูเหยาก็ทำแก้มป่องแล้วพูดเสียงกระเง้ากระงอด "คิดอะไรของนาย! บอกแล้วไงว่าฉันไม่ใช่พวกซึนเดระ! มีคนพาเก็บเลเวลสบาย ๆ แล้วไม่เอาก็โง่เต็มทนสิ!"

"งั้นไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้ว รีบเคลียร์ดันเจี้ยนนี้กันเถอะ?"

"แล้วแต่นายเลย"

"โฮก!!!"

"โฮก!!"

"โฮก!"

ขณะที่ฉู่ฟานนำทางซูเหยาไปยังทิศทางที่วางแผนไว้...

จู่ ๆ เสียงคำรามต่ำอันน่าขนลุกก็ดังระงมขึ้น

ทันใดนั้น เงาสัตว์มหึมาหลายร่างก็ปรากฏขึ้นบนทุ่งหญ้าไกลลิบ

ร่างเหล่านั้นสูงราวสองเมตรครึ่ง ขนสีทองลุกชัน เขี้ยวแหลมคมขบกันแน่น พวกมันคือฝูงหมาป่ายักษ์สีทองผู้กระหายเลือดนับสิบตัว!

พวกมันแยกเขี้ยวยิงฟัน ประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบวิ่งพล่านรอบตัว พร้อมพุ่งเข้าใส่ฉู่ฟานและซูเหยาราวกับเห็นเหยื่ออันโอชะ

ฝูงหมาป่าอัสนี

【เผ่าพันธุ์: หมาป่าอัสนี】

【ระดับ: หัวหน้า】

【เลเวล: LV12】

【HP: 1000/1000】 【MP: 200/200】

【พละกำลัง: 55】 【พลังโจมตี: 100】

【ความอึด: 30】 【พลังป้องกัน: 70】

【จิตวิญญาณ: 45】 【พลังโจมตีเวท: 85】

【ความว่องไว: 55】 【พลังป้องกันเวท: 35】

【อุปกรณ์: เขี้ยวหมาป่า, หนังหมาป่า】

【ทักษะ: ลอบโจมตี, พุ่งชน, ทลายเกราะ, วิชาสายฟ้าแลบ】

【คำอธิบาย: กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีสายฟ้าฟาดใส่หมาป่าตัวหนึ่ง แต่มันไม่ยักกะกลายเป็นหมาป่าย่าง กลับกลายเป็นหมาป่าอัสนีซะงั้น มันใช้เวทสายฟ้าโจมตีศัตรูจากระยะไกล】

วินาทีต่อมา!

"บรู๊ววว!!!"

เหล่าหมาป่าอัสนีต่างเงยหน้าขึ้นเห่าหอน ธาตุสายฟ้าในอากาศเริ่มรวมตัวกันเข้าหาพวกมันอย่างบ้าคลั่ง

สายฟ้าหลายสายรวมตัวกันที่ปากของหมาป่าอัสนี ก่อนจะระเบิดออกพร้อมกัน พุ่งตรงเข้าใส่ฉู่ฟานและซูเหยา

ความเร็วของ 'สายฟ้าแลบ' นั้นรวดเร็วอย่างยิ่ง แต่สำหรับฉู่ฟาน มันช้าเป็นเต่าคลาน

ร่างของเขาวูบไหว ก้าวเท้าหลบหลีกต่อเนื่อง หลบการโจมตีทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย พร้อมกับพุ่งทะยานเข้าหาฝูงหมาป่าอัสนี

ซูเหยาไม่ได้หลบ แต่ร่าย 'โล่แห่งแสง' รับมือกับสายฟ้าแลบโดยตรง

แสงสว่างจ้าเปล่งประกายออกจากร่างของเธอ ก่อตัวเป็นโล่แสงขนาดใหญ่ครอบคลุมตัวเธอไว้มิดชิด

พลังป้องกันเวทของเธอสูงกว่าพลังโจมตีเวทของหมาป่าอัสนีอยู่แล้ว แถม 'วิชาสายฟ้าแลบ' ก็เป็นแค่เวทสายฟ้าระดับต่ำสุดที่มีตัวคูณความแรงแค่ 100%

การโจมตีระดับนี้ไม่มีทาง 'ทลายเกราะ' การป้องกันของเธอได้เลย

เหตุผลหลักที่ซูเหยาใช้โล่แห่งแสงต้านทานสายฟ้า จริง ๆ แล้วเป็นเพราะเธอไม่อยากให้ทรงผมที่จัดแต่งมาอย่างดีต้องเสียทรง

ก็นะ ใครเขาอยากจะถูกเรียกว่า "ดาวโรงเรียนหัวฟู" กันล่ะ