เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่ 11: ดันเจี้ยนจำลอง

บทที่ 11: ดันเจี้ยนจำลอง

บทที่ 11: ดันเจี้ยนจำลอง


บทที่ 11: ดันเจี้ยนจำลอง

เมื่อทักษะ 'มือเปล่า' ทำงานสำเร็จ เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังรัวขึ้นในหัวของฉู่ฟานถึงสิบครั้งติดต่อกัน

【ทักษะมือเปล่าทำงานสำเร็จ ขโมย: "ค่าความแข็งแกร่ง 10 แต้ม"!】

【ทักษะมือเปล่าทำงานสำเร็จ ขโมย: ทักษะ "ข่มขวัญ"!】

【ทักษะมือเปล่าทำงานสำเร็จ ขโมย: ไอเทม "ยาเติมลมปราณ"!】

【ทักษะมือเปล่าทำงานสำเร็จ ขโมย: ไอเทม "บุหรี่จงหรัวซองอ่อน"!】

【ทักษะมือเปล่าทำงานสำเร็จ ขโมย: ทักษะ "ทลายพลัง"!】

【ยาเติมลมปราณ: ไอเทมระดับหายาก ฟื้นฟูค่า HP 3,000 หน่วยอย่างค่อยเป็นค่อยไปภายในหนึ่งนาทีหลังใช้งาน ผลลัพธ์จะลดลงครึ่งหนึ่งหากเลเวลเกิน 50】

【บุหรี่จงหรัวซองอ่อน: ไอเทมระดับทั่วไป การสูบบุหรี่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ】

【ข่มขวัญ: ทักษะระดับหายาก ใช้ค่า MP 50 หน่วย เพื่อข่มขวัญศัตรูในระยะ มีโอกาสทำให้เป้าหมายเกิดความหวาดกลัว อัตราความสำเร็จขึ้นอยู่กับเลเวลของทั้งสองฝ่าย】

【ทลายพลัง: ทักษะระดับมหากาพย์ เป็นทักษะติดตัว เพิ่มค่าความแข็งแกร่ง 10%】

"ไม่เลว! ได้สกิลระดับมหากาพย์มาด้วย! ลาภลอยชัด ๆ!"

ฉู่ฟานแสยะยิ้มมุมปากก่อนจะหันหลังเดินออกจากร้านมือสองทันที

'ธุระไม่ใช่' คือคติประจำใจของฉู่ฟาน!

แน่นอนว่าเขาจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้งระหว่างร้านมือสองกับชายวัยกลางคนผู้นั้น

ชีวิตของฉู่ฟานเรียกได้ว่าเป็นสูตรสำเร็จของผู้ข้ามภพอย่างแท้จริง ไร้พ่อแม่ ไร้รถ และไร้บ้าน

ซ้ำร้ายยังไม่มีน้องสาวน่ารัก ๆ ที่ติดพี่ชายแจหรือเก่งงานบ้านรออยู่ที่ห้อง

สมบัติเพียงอย่างเดียวที่เขามีคือห้องพักนักศึกษาอันว่างเปล่าขนาดสิบตารางเมตร

ดังนั้นจึงไม่มีใครให้ร่วมยินดีกับความสำเร็จนี้ และการเก็บข้าวของย้ายออกก็ทำได้อย่างรวดเร็ว

เวลาล่วงเลยมาถึง 8:00 น. ของเช้าวันรุ่งขึ้น

พ่อบ้านของซูเหยา 'ผู้เฒ่าหลี่' โทรหาฉู่ฟานตรงเวลาเป๊ะแทบจะในระดับมิลลิวินาที

"คุณฉู่ เก็บของเสร็จหรือยังครับ?"

เสียงทุ้มลึกของชายชลาดังลอดมาจากปลายสาย

ฉู่ฟานหาววอดพลางรีบสวมใส่อุปกรณ์ที่ซูเหยาช่วยหามาให้เมื่อวาน "ครับ กำลังลงไป!"

"ลานจอดรถทางทิศตะวันออก ห่างจากหน้าประตูโรงเรียนหนึ่งร้อยเมตร ช่องจอดหมายเลขแปด มาถึงแล้วติดต่อผมได้เลยครับ!"

"รับทราบ!"

ถึงแม้ฉู่ฟานจะอยากบ่นใจจะขาดว่าทำไมพ่อบ้านถึงไม่บอกให้เจอกันที่เดิมง่าย ๆ

แต่พอลองคิดดูอีกที ในฐานะพ่อบ้าน มืออาชีพย่อมต้องทำตามระเบียบแบบแผน จะให้ใช้คำพูดคลุมเครือคงไม่ได้ เขาจึงเลือกที่จะสงบปากสงบคำไว้

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

สวนตะวันตกเมืองเจียงเฉิง ภายในวิลล่าหรูวิวทะเลที่มีพื้นที่กว่าเจ็ดร้อยตารางเมตร

"นี่ ห้องของนาย"

ซูเหยาชี้ไปที่ห้องกว้างขวางเบื้องหน้าแล้วหันมาบอกฉู่ฟาน

ห้องพักของฉู่ฟาน

"นี่ห้องผมคนเดียวเหรอ?"

"ก็ใช่น่ะสิ? หรือนายอยากให้ฉันมานอนเป็นเพื่อนหรือไง?"

ซูเหยากลอกตามองบนใส่ฉู่ฟานพลางสวนกลับ

"เปล่า... แค่มันใหญ่เกินไปหน่อย!"

ฉู่ฟานผู้มาจากครอบครัวธรรมดาก่อนข้ามมิติ และกลายเป็นเด็กกำพร้าในโลกนี้ ย่อมไม่เคยเห็นห้องนอนที่ใหญ่โตขนาดนี้มาก่อน

นี่มันบ้าชัด ๆ ห้องเดียวยังใหญ่กว่าบ้านทั้งหลังในโลกเก่าของเขาเสียอีก จะเวอร์เกินไปไหมเนี่ย?

"เดี๋ยวนายก็ชิน ฉันไม่ค่อยชอบห้องใหญ่ ๆ แบบนี้เท่าไหร่ก็เลยยกให้นาย! ส่วนฉันอยู่ห้องแรกตรงทางเดินชั้นสอง ถ้ามีปัญหาก็ไปหาได้! แต่อย่าลืมเคาะประตูก่อนล่ะ!"

"โอเค..."

"ทำความคุ้นเคยกับผังบ้านไปก่อนนะ ฉันจะไปดูดซับแสงอาทิตย์หน่อย! เดี๋ยวใกล้ถึงเวลาแล้วจะมาเรียก!"

พูดจบ ซูเหยาก็เปลี่ยนไปสวมชุดลำลองเนื้อบางเบา ดูราวกับกำลังจะไปพักร้อน

"ดูดซับแสงอาทิตย์? ร่างจริงของเธอคงไม่ใช่ต้นไม้หรอกนะ?"

"นายจะจริงจังบ้างสักครั้งไม่ได้หรือไง!"

ซูเหยาถอนหายใจก่อนอธิบาย "ฉันได้สกิลแปลก ๆ มาตอนเลเวลสามน่ะ ถ้าอาบแดดวันละครึ่งชั่วโมงจะได้ค่าสถานะจิตวิญญาณเพิ่ม 5 แต้มตลอดทั้งวัน ไหน ๆ ก็ว่างอยู่แล้ว ถือโอกาสเพิ่มพลังให้ตัวเองหน่อยก็ดี!"

"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง..."

ฉู่ฟานพยักหน้า นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าจะมีสกิลแปลกประหลาดแบบนี้อยู่ด้วย

อาชีพของซูเหยาคือ 'จอมเวทศักดิ์สิทธิ์'

หรือจะเป็นเพราะเธอใช้เวทมนตร์แห่งแสงในการโจมตีศัตรู มันเลยเกี่ยวข้องกับแสงอาทิตย์?

เกมวันสิ้นโลกนี่มันพิลึกพิลั่นจริง ๆ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ชานเมืองเจียงเฉิงฝั่งตะวันออก ทุ่งหญ้าฝูไห่

บนทุ่งหญ้าฝูไห่อันกว้างใหญ่ไพศาล ประตูมิติสีน้ำเงินเข้มขนาดยักษ์ตั้งตระหง่านขึ้นมาอย่างโดดเดี่ยว

ประตูยักษ์นี้สูงหลายสิบเมตรและกว้างหลายเมตร ตัดกับทุ่งหญ้าเวิ้งว้างโดยรอบอย่างชัดเจน

ใจกลางประตูมียักษ์มีวังวนสีฟ้าขาวหมุนวนไม่หยุด ส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ ราวกับพร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งที่เข้าใกล้มันอย่างโหดร้าย

เจ้าหน้าที่พร้อมอาวุธครบมือสี่นายยืนประจำการอยู่รอบประตูยักษ์ เห็นได้ชัดว่าเป็นยามรักษาการณ์ของที่นี่

ถัดจากเจ้าหน้าที่ทางด้านขวาไม่ไกล มีโต๊ะเรียบง่ายตัวหนึ่งตั้งอยู่

หญิงสาวสวมเครื่องแบบสมาคมผู้มีอาชีพนั่งอยู่ตรงนั้น เธอกำลังหาวอย่างเบื่อหน่าย สายตาล่องลอย ท่าทางง่วงเหงาหาวนอน

จากเครื่องแต่งกายและตำแหน่งที่นั่ง อนุมานได้ว่าเธอคือผู้ดูแลดันเจี้ยนจำลองแห่งนี้อย่างแน่นอน

"สวัสดีค่ะ ฉันซูเหยา นัดหมายไว้แล้ว ขอเข้าไปในดันเจี้ยนจำลองได้เลยไหมคะ?"

เมื่อได้ยินคำถามของซูเหยา

ผู้ดูแลที่ชื่อ 'จางหยา' ก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าขาวผ่องและงดงามของซูเหยา

"อ้อ ซูเหยานี่เอง... พ่อของเธอแจ้งฉันไว้แล้ว ตอนนี้ไม่มีคนใช้พอดี! จะท้าทายระดับไหนล่ะ?"

"ค่ะ! แต่รอบนี้ฉันพาคนมาลงดันเจี้ยนแบบทีมด้วย ระดับความยาก 'ฝันร้าย' รบกวนช่วยลงทะเบียนให้เขาด้วยนะคะ! นี่บัตรนักเรียนของเขา!"

"ได้สิ..."

จางหยาขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างอิดออด แล้วเริ่มกดแป้นคอมพิวเตอร์ข้างกาย "ฉู่ฟาน... ซูเหยา... ระดับฝันร้าย... เรียบร้อย! เข้าไปได้เลย!"

"โอเค ขอบคุณค่ะ!"

ซูเหยาตอบรับ ก่อนจะพาฉู่ฟานเดินหายเข้าไปในดันเจี้ยนจำลอง

【ชื่อดันเจี้ยน: ดันเจี้ยนจำลอง — ทุ่งหญ้าฝูไห่】

【ระดับความยาก: ฝันร้าย】

【เลเวลที่แนะนำ: LV5】

【ขนาดทีม: 2 คน】

【กำลังเริ่มระบบข้อมูล — การเริ่มต้นเสร็จสมบูรณ์!】

【กำลังเทเลพอร์ต — การเทเลพอร์ตเสร็จสมบูรณ์!】

ทันทีที่เข้ามาในดันเจี้ยน ทั้งซูเหยาและฉู่ฟานต่างกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความเคยชิน

ดันเจี้ยนทุ่งหญ้าฝูไห่

สมกับชื่อของมัน ที่นี่คือทุ่งหญ้ากว้างไกลสุดลูกหูลูกตา

ทว่า อย่างน้อยในระยะสายตาตอนนี้ ก็ยังไม่พบอันตรายใด ๆ

"ดาวโรงเรียนซู เราจะไปทางไหนกันต่อดี?"

ซูเหยาครุ่นคิดครู่หนึ่ง "อืมมม คู่มือบอกว่าเข้ามาแล้วให้เดินตรงไปทางทิศเหนือจนสุด! แต่ทางไหนคือทิศเหนือล่ะเนี่ย? ช่างเถอะ เดินสุ่ม ๆ ไปก่อนแล้วกัน! ยังไงซะสัตว์อสูรที่นี่ก็มีแค่พวกปีศาจหมูป่ากับภูตหญ้าธรรมดา ๆ ถ้าพวกมันโจมตีมาจากระยะไกล ก็น่าจะจัดการได้ง่า..."

"โฮก!!!!"

"โฮก!!!"

"โฮก!!"

ยังไม่ทันที่ซูเหยาจะพูดจบ เสียงคำรามต่ำชุดใหญ่ก็ดังก้องมาจากทุกทิศทาง

เสียงนั้นราวกับดังมาจากขุมนรก ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ทันใดนั้น พื้นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่

พร้อมกับแรงสั่นสะเทือน เถาวัลย์สีเขียวเข้มขนาดยักษ์นับร้อยเส้น ความยาวกว่าสิบเมตร พุ่งทะลวงขึ้นจากพื้นดินราวกับหน่อไม้หลังฝนตก

เถาวัลย์เหล่านี้หนาเท่าแขนผู้ใหญ่ มันเติบโตอย่างรวดเร็วและเกี่ยวพันกันจนกลายเป็นกรงขนาดยักษ์ที่ปิดตายอย่างแน่นหนา ล้อมกรอบฉู่ฟานและซูเหยาเอาไว้ภายใน

พวกมันขยับเลื้อยไปมาไม่หยุด ราวกับพร้อมจะพุ่งเข้าโจมตีและบดขยี้สองคนที่ติดอยู่ข้างในให้แหลกละเอียดได้ทุกเมื่อ

จบบทที่ บทที่ 11: ดันเจี้ยนจำลอง

คัดลอกลิงก์แล้ว