บทที่ 46 เข้าฝันตอบแทนคุณ

บทที่ 46 เข้าฝันตอบแทนคุณ

ทันใดนั้น ไม่รู้ว่ามีพลังงานสายหนึ่งทะลักออกมาจากที่ไหน พลังงานสายนี้พุ่งตรงไปยังกลางกระหม่อมของผมในชั่วพริบตา ผมเบิกตาโพลงขึ้นมาทันที

ตามด้วยการที่ผมออกแรงผลักอย่างสุดกำลัง ร่างของหญิงสาวคนนั้นกระเด็นลอยออกไปทั้งตัว

ในเวลานี้เอง ภายในห้องก็เกิดแสงสว่างวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน ไฟในห้องปิดอยู่ แต่ไม่รู้ว่าแสงนั้นส่องออกมาจากที่ใด จนทำให้ทั่วทั้งห้องสว่างไสวไปหมด

เมื่อเห็นภาพนี้ หญิงสาวคนนั้นก็มีสีหน้าตื่นตระหนกตกใจอย่างยิ่ง

"เป็นไปได้ยังไง? นาย... นายมีพลังแบบนี้ได้ยังไง? นายเป็นใคร? นายเป็นตัวอะไรกันแน่?"

ผมมองดูหญิงสาวคนนั้น ตอนนี้ผมเองก็เริ่มควบคุมตัวเองไม่ค่อยอยู่เหมือนกัน ในหัวมีเสียงวิงเวียนดังก้อง สติสัมปชัญญะเลือนราง แต่พอเห็นเธอ มันเหมือนกับเห็นเหยื่อ ผมไม่รอให้เธอพูดจบ ก็พุ่งกระโจนเข้าใส่เธอทันที

น่าแปลกที่ในตอนนี้หญิงสาวกลับไม่หลบเลี่ยงเลย เธอยืนนิ่งอยู่ที่เดิมรอรับการโจมตีชุดใหญ่จากผม

ผมง้างหมัดชกเข้าที่หน้าเธออย่างจัง หมัดนี้หนักหน่วงจนร่างของเธอลอยละลิ่วออกไป

และในจังหวะที่ร่างของเธอลอยออกไปนั่นเอง ผมถึงเพิ่งเห็นเธอแสดงปฏิกิริยาตอบโต้

เธอดูเหมือนจะเชื่องช้าลง ราวกับเวลาดูหนังแล้วเปิดโหมดสโลว์โมชั่น

ไม่สิ พูดให้ถูกคือ ผมเร็วขึ้นต่างหาก

ไม่ว่าจะเร็วขึ้นหรือช้าลง เอาเป็นว่าซัดให้เธอยอมจำนนก่อนแล้วค่อยว่ากัน

เมื่อคิดได้ดังนั้น ผมก็รีบพุ่งเข้าไปรัวหมัดใส่เธอไม่ยั้ง ปากก็ด่าไปด้วย: "ร่าน! ผมเห็นเธอมันร่านนักไม่ใช่

เหรอ จะฆ่าผมงั้นสิ? เข้ามาเลย ฆ่าสิ"

ผมระดมหมัดใส่เธออย่างบ้าคลั่ง ผ่านไปครู่หนึ่ง ผมก็รู้สึกว่าหัวเริ่มหนักอึ้งขึ้นมาอีกครั้ง เหมือนมีอะไรบางอย่างพุ่งขึ้นมาที่กลางศีรษะ แล้วสติของผมก็เริ่มเลือนราง

เมื่อผมได้สติกลับมาอีกครั้ง ไฟในห้องก็เปิดสว่างแล้ว สภาพห้องกลับมาเป็นเหมือนตอนที่ผมเข้ามาช่วย ปิงจื่อ ในวันนั้น

เพียงแต่ว่า ในตอนนี้หญิงสาวคนนั้นกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ต่อหน้า หุ่นดินแดง ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

หัวทั้งสองที่งอกออกมาของเธอหายไปแล้ว เสื้อผ้าที่สวมใส่ฉีกขาดหลุดลุ่ย ดูเหมือนเธอกำลังหวาดกลัวและตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด

ผมมองภาพตรงหน้าอย่างงงเป็นไก่ตาแตก จับต้นชนปลายไม่ถูก

ผมรู้แค่ว่า เหตุการณ์เมื่อครู่นี้ไม่ใช่ฝีมือของผม แต่ดูเหมือนจะเป็นฝีมือของพลังงานที่ทะลักออกมาอย่างกะทันหันนั่น

ปู่ เคยบอกว่า ในร่างกายของผมมี เทพ สถิตอยู่ ตราบใดที่ผม ดมธูปกินเทียน เทพองค์นั้นก็จะตื่นขึ้น ความรู้สึกเมื่อกี้ มันเหมือนกับว่าเทพตื่นขึ้นจริงๆ เพราะพลังงานแบบนั้น มันเหมือนเป็นของคนอื่น ไม่ใช่ของผมเอง

แต่ผมไม่ได้มัวคิดทบทวนเรื่องนี้ต่อ ผมค่อยๆ เดินเข้าไปหาเธอ แล้วถามว่า: "ตอนนี้ เธอยอมแพ้หรือยัง?"

"ยอม... ยอมแล้ว!" เธอพยักหน้าหงึกๆ ก้มตัวลงต่ำกว่าเดิม ผมสังเกตเห็นว่าส่วนที่สั่นไม่ใช่ลำตัว แต่เป็นขาของเธอ

นั่นทำให้ผมอดสงสัยไม่ได้ หรือว่าเมื่อกี้...

ผมรีบดึงสติกลับมา ช่างมันเถอะ จัดการเรื่องสำคัญก่อน ผมมาที่นี่เพื่อตามหาดวงวิญญาณของ เจ้าอ้วนอู๋

"บอกมา ทำไมเธอต้องเอาวิญญาณเพื่อนผมไป?"

เธอก้มหน้าแล้วตอบว่า: "เพราะฉันอยากแก้แค้น!"

"แก้แค้น?" ผมทวนคำนั้น แล้วถามเธอ: "เธอจะแก้แค้นอะไร?"

เธอเป็นผู้หญิงที่ตายมาหลายร้อยปีแล้วไม่ใช่เหรอ ยังจะแก้แค้นอะไรอีก? ศัตรูคู่อาฆาตของเธอไม่กลายเป็นเถ้าถ่านไปนานแล้วหรือไง?

ต่อให้กลับชาติมาเกิด เธอก็ไม่น่าจะมาแก้แค้นเอากับ เจ้าอ้วนอู๋ นี่นา?

ในขณะที่ผมกำลังสงสัย หญิงสาวก็ค่อยๆ พูดออกมาว่า: "แค้นที่ฆ่าฉัน ฉันจะฆ่า หลี่มู่หัว กับเมียของมัน เป็นมันกับเมียของมันที่ฆ่าฉัน ดังนั้นฉันต้องฆ่าพวกมัน ฉันต้องออกไปจากที่นี่ มีแต่ออกไปได้เท่านั้นฉันถึงจะฆ่าพวกมันได้"

ขณะพูด เธอเงยหน้าขึ้นมองผม

คราวนี้ ความยั่วยวนก่อนหน้านี้ได้หายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง

หลี่มู่หัว เจ้าของ โรงเหล้า นั่น!

หลี่มู่หัว กับภรรยาของเขา... หรือว่าผู้หญิงคนนี้จะไม่ใช่ นางสนม แซ่หลิน ในเรื่องเล่าของ อู๋เวยเวย?

เมื่อคิดได้ดังนั้น ผมจึงถามเธอ: "เธอเป็นใคร? หลี่มู่หัว กับเมียเป็นคนฆ่าเธอเหรอ?"

"ใช่!" หญิงสาวจ้องมองผม แล้วตอบอย่างหนักแน่น: "เป็น หลี่มู่หัว กับเมียของมันที่ฆ่าฉัน"

หญิงสาวบอกผมว่า เธอชื่อ เจิ้งเจวียน หลังจากเรียนจบเธอก็ไปทำงานที่ โรงเหล้า ของ หลี่มู่หัว

ใครจะรู้ว่าจู่ๆ พ่อของเธอก็ป่วยหนัก จำเป็นต้องใช้เงินก้อนโตในการผ่าตัด

ตอนนั้น เจิ้งเจวียน พยายามหาทางทุกวิถีทางแต่ก็หาค่าผ่าตัดไม่ได้ เป็น หลี่มู่หัว เจ้าของ โรงเหล้า ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเธอ มอบเงินก้อนนั้นให้ ทำให้พ่อของเธอได้รับการผ่าตัด

หลังจากนั้น เจิ้งเจวียน ก็ซาบซึ้งในบุญคุณของ หลี่มู่หัว มาก เธอคิดว่า หลี่มู่หัว เป็นเจ้านายที่ดี ไม่นึกว่าจะดีกับพนักงานบริษัทขนาดนี้

หารู้ไม่ว่า นั่นเป็นเพราะ หลี่มู่หัว เล็งเธอไว้ต่างหาก

ไม่นาน เจิ้งเจวียน ก็ถูก หลี่มู่หัว ใช้วิธีสกปรกจัดการ ตอนนั้น เจิ้งเจวียน พยายามขัดขืน เธอรู้สึกว่าการกระทำแบบนี้มันน่ารังเกียจ เพราะเธอรู้ว่า หลี่มู่หัว มีครอบครัวอยู่แล้ว และสิ่งที่เธอเกลียดที่สุดก็คือเมียน้อย

แต่ใครจะรู้ว่า หลี่มู่หัว กลับบอกเธอว่านี่คือวิธีใช้หนี้ของเธอ ครั้งละสองพัน และยังขู่ว่าถ้าเธอไม่ยอม ก็ให้เอาเงินมาคืนเขาเดี๋ยวนี้

นี่มันเป็นการหน้าด้านรังแกกันชัดๆ ให้ผลประโยชน์ก่อน แล้วค่อยใช้ผลประโยชน์นั้นมาเป็นข้อต่อรองข่มขู่

เจิ้งเจวียน รู้ตัวว่าสู้เขาไม่ได้ และไม่มีหนทางอื่น จึงได้แต่จำยอมตกลง

ในสถานการณ์ตอนนั้น เธอไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ

คนจน ในหลายๆ ครั้งก็ไม่มีทางเลือก ตราบใดที่ถูกคนบางกลุ่มหมายตาไว้ ต่อให้คุณอยากหนีก็หนีไม่พ้นชะตากรรมแบบนั้น

พวกเขาสามารถปั่นหัวเล่นกับชะตาชีวิตของคุณ บงการชีวิตของคุณได้ตามใจชอบ

ไอ้ที่บอกว่าชีวิตลิขิตเองได้ นั่นมันเรื่องโกหกทั้งเพ นั่นมันก็แค่คำคมสวยหรูที่สร้างขึ้นมาหลอกตอนที่คุณยังไม่มีประโยชน์ พอคุณมีประโยชน์ขึ้นมาเมื่อไหร่ คุณถึงจะรู้ซึ้งว่าความจนตรอกมันเป็นยังไง

ความจนตรอกของคนธรรมดานั้นยากจะบรรยาย และ เจิ้งเจวียน ก็คือคนจนตรอกคนนั้น

ต่อมา หลี่มู่หัว ก็เห็นเธอเป็นของเล่น อยากทำอะไรก็ทำ แถมยังถ่ายคลิปวิดีโอเก็บไว้มากมาย ยิ่งเล่นยิ่งวิปริตขึ้นเรื่อยๆ

เจิ้งเจวียน พยายามขัดขืน แต่ หลี่มู่หัว ก็ขู่เธอว่าถ้ากล้าทำอะไรบ้าๆ จะส่งคลิปไปให้พ่อแม่เธอดู

เจิ้งเจวียน อัดอั้นตันใจมาก บังเอิญไปรู้มาว่า หลี่มู่หัว กลัวเมียมาก! เพื่อที่จะหลุดพ้นจากชีวิตแบบนี้ เธอจึงไปหาภรรยาของ หลี่มู่หัว เพื่อเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง

เธอคิดว่าภรรยาของ หลี่มู่หัว จะให้ความเป็นธรรมกับเธอ และจัดการดัดนิสัย หลี่มู่หัว

ที่ไหนได้ เธอกลับถูกภรรยาของ หลี่มู่หัว จับมัดไว้ในบ้านทันที หลังจากนั้นเธอถึงได้รู้ว่า ทั้ง หลี่มู่หัว และเมียของมัน ต่างก็เป็นพวกวิปริตทั้งคู่

วิปริตในแบบที่เธอไม่สามารถเข้าใจได้!

หลังจากนั้น พวกมันก็ทรมานเธออยู่นาน แถมยังบอกเธออีกว่า จริงๆ แล้วก่อนหน้าเธอ หลี่มู่หัว ก็ทำแบบนี้กับผู้หญิงมาแล้วหลายคน เจิ้งเจวียน โกรธแค้นมาก ประกาศลั่นว่าต่อให้เป็นผีก็จะไม่ปล่อยพวกมันไป

ใครจะรู้ว่าทั้งสองคนกลับบอกเธอว่า เธอไม่มีโอกาสได้เป็นผีหรอก ตายไปแล้วจะถูกผนึกไว้ในพัดเล่มหนึ่งทันที และยังบอกอีกว่าพัดเล่มนั้นผนึกวิญญาณคนไว้หลายคนแล้ว

ต่อมา เธอตาย และถูกผนึกวิญญาณไว้ใน พัดหนังมนุษย์ เล่มนั้นจริงๆ

แต่ทว่าในขณะที่อยู่ใน พัดหนังมนุษย์ ก็มีเสียงหนึ่งคอยบอกเธอตลอดเวลา ให้เธอไปแก้แค้น และบอกว่าอีกไม่นาน เธอจะได้ออกมาจากพัดเล่มนั้น