บทที่ 27 ผู้ชายขี้หวง
บทที่ 27 ผู้ชายขี้หวง
บทที่ 27 ผู้ชายขี้หวง
ตื่นนอน ทำอาหารเช้า และปลุกคนอื่นๆ ให้ตื่น
นี่คือกิจวัตรประจำวันของชุยลี่ แต่เมื่อมายืนอยู่หน้าห้องนี้ เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าวันนี้คนที่ต้องปลุกคือเฉียวซือซือ
อืม
แถมเขายังรู้อีกด้วยว่าคนในห้องชอบใส่ชุดนอนแบบไหน
ชุยลี่นึกถึงซ่งเหยียนชิวที่เคยชอบใส่ชุดนอนลายหมีน้อย แต่พอโดนเขาแซวว่าเด็ก เธอก็เปลี่ยนมาใส่ชุดนอนยาวแทน
แต่ก็ยังไม่วายมีลายหมีอยู่ดี
เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าอะไรทำให้เธอคลั่งไคล้หมีขนาดนั้น
ชุยลี่ยืนเคาะประตู "เฉียวซือซือ ตื่นได้แล้ว อย่าแกล้งตาย ฉันรู้นะว่าเธอตื่นแล้ว"
ภายในห้อง เฉียวซือซือขมวดคิ้วแน่น สุดท้ายก็ถีบผ้าห่มอย่างหงุดหงิด พยายามจะกระโดดเด้งตัวขึ้นเหมือนปลาคาร์พในหนัง
แต่ด้วยภาระอันหนักอึ้งที่หน้าอก การกระทำนี้จึงเป็นเพียงความฝัน
เธอลุกขึ้นนั่งด้วยสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง เสียงเคาะประตูยังคงดังรบกวนโสตประสาท
เฉียวซือซือสูดหายใจลึก ขยี้ตา แล้วเดินไปกระชากประตูเปิด
ทันทีที่ประตูเปิดออก ชุยลี่ก็ตะลึงกับภาพตรงหน้า
เฉียวซือซือสวมชุดนอนยาวคอวีลึก จังหวะที่เปิดประตู ลมพัดชายกระโปรงแนบเนื้อ เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวนใจ หน้าอกหน้าใจภูเขาไฟดูสง่างามราวกับทิวทัศน์ธรรมชาติอันงดงาม
สวย!
นี่คือความรู้สึกชื่นชมในความงามของธรรมชาติล้วนๆ!
วิวสวยๆ ยามเช้าแบบนี้ช่างดีต่อใจจริงๆ
เฉียวซือซือมองชุยลี่อย่างขบขัน "มองอะไร? หลงเสน่ห์ฉันแล้วล่ะสิ? บอกเลยนะ ตลอดชีวิตนายคงไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนเซ็กซี่เท่าฉันอีกแล้ว!"
ชุยลี่ส่ายหน้า "ความเซ็กซี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอจะตัดสินใจเองได้นะ"
โดนขัดคอ เฉียวซือซือก็สวนกลับอย่างท้าทาย "แล้วนายตัดสินใจได้หรือไง?"
ชุยลี่ไม่โกรธ พูดหน้าตาย "ในบรรดาพวกเราสามคน มีคนหนึ่งที่ตัดสินใจได้ ตราบใดที่ 'เขา' เห็นว่าคุณเซ็กซี่ คุณก็เซ็กซี่"
เฉียวซือซืองง มองซ้ายมองขวา ไม่เห็นใครอื่น เลยถามเสียงสั่น "ใคร? ที่นี่มีแค่เราสองคนไม่ใช่เหรอ?"
"ใครบอก?" ชุยลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วก้มหน้ามองต่ำ
เฉียวซือซือเก็ททันที
แต่แทนที่จะเขินอาย เธอกลับวางมือลงบนแผงอกชุยลี่อย่างถือดี แล้วค่อยๆ ไล้ลงมาหยุดที่หน้าท้อง
ปลายนิ้วซุกซนสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อ ลูบไล้ลอนกล้ามเนื้อ "แหม พ่อหนุ่ม! กล้ามแน่นดีนี่! เรียกพี่ว่า 'แม่' สิ แล้วพี่จะเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดี"
ชุยลี่แค่นหัวเราะ คว้ามือซนๆ ไว้ "เตือนแล้วนะว่าอย่าเล่นกับไฟ!"
"ทำไม ฉันจะทำ!"
เมื่อกี้ยังลูบไล้อย่างได้ใจ จู่ๆ โลกก็หมุนคว้าง เฉียวซือซือพบว่าตัวเองลอยหวือไปนอนแผ่หลาอยู่บนเตียง
ชุยลี่จับเธอกดลงกับที่นอน เขาสังเกตเห็นว่าชุดนอนของเธอเป็นแบบผูกหลัง เผยให้เห็นแผ่นหลังขาวเนียนเต็มตา
ชุยลี่กลืนน้ำลายเอือก
เฉียวซือซือจะด่า แต่จู่ๆ ร่างกายก็อ่อนระทวย พูดเสียงสั่น "ยอมแล้ว! ยอมแล้ว!"
"ยังอยากให้เรียก 'แม่' อีกไหม? พอดีผมไม่ถนัดเรียกคำนี้ เดี๋ยวจะติดเป็นนิสัยซะเปล่าๆ เข้าใจไหม?"
เฉียวซือซือสัมผัสได้ถึงอันตรายจากสายตาชุยลี่ จึงดิ้นรนขัดขืน "อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ ฉันจะแจ้งตำรวจ!"
ชุยลี่ยักไหล่ "อ้าว งั้นผมไปแจ้งเองไหม?"
"ไม่เอา!"
เฉียวซือซือรีบคว้าตัวชุยลี่ที่ทำท่าจะลุกไว้ "นาย... นายตั้งเงื่อนไขมาสิ"
ความอยากรู้อยากเห็นของเธอชนะความอายไปตั้งนานแล้ว
ชุยลี่ทำท่าครุ่นคิด แล้วชี้ไปที่ปากของเฉียวซือซือ
เฉียวซือซือหน้าถอดสี รีบเอามือปิดปาก ส่ายหน้าดิก
จากนั้น ชุยลี่ก็เลื่อนนิ้วต่ำลง ชี้ไปที่จุดเด่นที่สุดของเธอ
......
เฉียวซือซือมองค้อนชุยลี่ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่
น้ำเสียงของเธออ่อนลงกว่าตอนแรกเยอะ "ฉันเพิ่งเจอสวนน้ำที่น่าไปมาก นายไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?"
ปกติเฉียวซือซือไม่ชอบไปที่คนเยอะๆ แต่ถ้ามีชุยลี่ไปด้วย คงไม่เหงา และไม่ต้องกลัวพวกผู้ชายหน้าหม้อมาวุ่นวาย
แมลงวันน่ารำคาญพวกนั้นต้องโดนชุยลี่จัดการเรียบแน่!
คิดได้แบบนี้ ความหงุดหงิดก็หายเป็นปลิดทิ้ง
ชุยลี่เอนหลังพิงหัวเตียงอย่างเกียจคร้าน "ได้สิ วันนี้ตามใจคุณทุกอย่าง แต่ขอดูก่อนนะว่าจะใส่ชุดว่ายน้ำแบบไหน ถ้าเรียบร้อยเกินไป ผมไม่ไปนะบอกก่อน"
ชุยลี่ชอบว่ายน้ำ ยิ่งได้ว่ายกับสาวหุ่นนางแบบอย่างเฉียวซือซือคงเป็นบุญตา
เฉียวซือซือชะงัก แล้วบิดแก้มชุยลี่ "บอกแล้วไงว่านายเป็นแค่นักศึกษา! เลิกทำตัวหื่นกามซะที! เด็กสมัยนี้มันแก่แดดกันหมดหรือไง?"
เด็ก?
เขาอายุยี่สิบกว่าแล้วนะ สมัยก่อนป่านนี้ลูกสามสี่คนวิ่งไล่จับกันแล้ว
ชุยลี่เหลือบมองนาฬิกา "อีกเรื่องนะ ผมอยู่เป็นเพื่อนคุณได้ถึงแค่สี่โมงเย็นเท่านั้น"
วันนี้วันหยุด ตารางงานของอวี๋หว่านถังคือพักผ่อนตอนเย็น ชุยลี่อยากไปใช้เวลาอยู่กับยัยปลาทองน้อยบ้าง
แผนของเฉียวซือซือคงต้องพับเก็บไปก่อน
เฉียวซือซือไม่รู้ว่าชุยลี่จะไปทำอะไร แต่สัญชาตญาณเตือนภัยทำงานทันที
นัดซ่งเหยียนชิวไว้เหรอ?
พอนึกถึงชื่อนี้ เฉียวซือซือก็หายใจติดขัด
ในเมื่อสองคนนั้นเคยมีซัมกันมาก่อน ซ่งเหยียนชิวอาจจะยอมรับเงื่อนไขบางอย่างของชุยลี่ไปแล้วก็ได้
แค่คิดก็แน่นหน้าอก
ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงไม่เท่าไหร่ แต่หลังจากเหตุการณ์เมื่อกี้... ถึงจะมีผ้าห่มกั้น แต่สัมผัสนั้นมันชัดเจนมาก
ในใจเธอ ชุยลี่เป็นของเธอแล้ว!
จะมาหนีไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ? ฝันไปเถอะ!
เฉียวซือซือกัดฟัน "บิกินี่โอเคไหม?"
ยอมทุ่มขนาดนี้เลยเหรอ?
แม่พระมาโปรดชัดๆ
ชุยลี่ชอบว่ายน้ำ และถ้าได้ว่ายกับเฉียวซือซือในชุดบิกินี่ คงฟินสุดๆ
แต่เขายิ้มแล้วหยิกแก้มเธอเบาๆ "ช่างเถอะ เอาชุดที่เรียบร้อยที่สุดก็พอ ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากให้แฟนตัวเองแต่งตัวโป๊โชว์คนอื่นหรอก"
........
ร้านขายชุดว่ายน้ำ
เฉียวซือซือมองชุดว่ายน้ำในมือแล้วพูดไม่ออก
ชุดว่ายน้ำวันพีซแบบมิดชิดสุดๆ
ปิดคอยันตาตุ่ม... เอ่อ ไม่ถึงขนาดนั้น แต่ก็ปิดมิดชิดจนแทบไม่เห็นเนื้อหนัง
ดูรวมๆ แล้วเหมือนชุดดำน้ำแขนสั้นขาสั้นมากกว่า
"ชุดบ้าอะไรเนี่ย! ใส่ไปคนเขาหัวเราะตายเลย นึกว่าหลงยุคมาจากสมัยราชวงศ์ชิง" เฉียวซือซือชูชุดให้ชุยลี่ดูอย่างเหลืออด
เกิดมาไม่เคยใส่ชุดว่ายน้ำเรียบร้อยขนาดนี้มาก่อน ชุดนอนอยู่บ้านยังโป๊กว่านี้อีก
ตาบ้านี่หวงก้างชะมัด ไม่ยอมให้ใครเห็นเลยหรือไง?
ชุยลี่พูดหน้าตาย "แต่งตัวเรียบร้อยผิดตรงไหน?"
สำหรับชุยลี่ แค่โดนคนอื่นมองก็ถือว่าขาดทุนแล้ว!
"กล้าพูดนะว่าไม่อยากเห็น!?"
"ดูที่บ้านก็ได้ ทำไมต้องไปดูข้างนอก?"
เฉียวซือซือขำกับท่าทีหวงก้างของชุยลี่ แต่ลึกๆ ก็แอบดีใจที่เขาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ
ไม่รู้ทำไม ความคิดนี้ทำให้เธอเขินนิดๆ เหมือนยอมรับสถานะกลายๆ
พนักงานขายยิ้มหวาน "คุณผู้หญิงคะ อย่าดูถูกชุดนี้นะคะ เมื่อเช้าขายไปสองชุดแล้ว ลูกค้าสวยๆ แบบคุณนี่แหละค่ะที่เจาะจงเอาแบบนี้"
"แฟนคุณเขาแค่หวง ไม่อยากให้คนอื่นมองคุณน่ะค่ะ"
ได้ยินคำว่า 'แฟน' เฉียวซือซือก็ใจเต้นตึกตัก
ในสายตาคนนอก พวกเขาดูเหมือนแฟนกันสินะ
สงสัยแสดงเนียนเกินไป!
เฉียวซือซือไม่ลังเลอีกต่อไป ชี้ชุดว่ายน้ำสไตล์ 'คุณป้าลงสระ' แล้วพูดว่า "เอาตัวนี้แหละ! ชุยลี่ นายมันบ้าอำนาจที่สุด!"
เฉียวซือซือเก็บชุด ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ขับรถพาชุยลี่ไปสวนน้ำ แดดยามบ่ายยังดูสดใสเป็นพิเศษ
ชุยลี่ลอบสังเกตท่าทีของเฉียวซือซืออย่างครุ่นคิด
เขารู้สึกว่าทัศนคติของเธอที่มีต่อเขาเปลี่ยนไปมาก
ขณะกำลังคิดเพลินๆ รถสปอร์ตสีแดงคันหนึ่งก็แซงขึ้นมาเลนข้างๆ อย่างรวดเร็ว
เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มเรียกความสนใจจากชุยลี่
เขาหันไปมอง นั่นรถซ่งเหยียนชิวไม่ใช่เหรอ?
มองผ่านกระจก ชุยลี่เห็นซ่งเหยียนชิวนั่งหน้าบึ้งอยู่ที่คนขับ
ส่วนคนนั่งข้างๆ คือเสิ่นไป๋เยว่ที่กำลังโบกมือหยอยๆ ให้เขา
แปลก?
แสงจันทร์สีขาวหายไปไหน? ทิ้งพ่อพระเอกเอ็มวีไว้บ้านเหรอ?
จังหวะนั้น รถอีกคันก็แล่นมาเทียบอีกข้าง ในรถคือเสิ่นไป๋ซิง
ชุยลี่อึ้งกิมกี่เมื่อเห็นรถที่เสิ่นไป๋ซิงนั่ง รถบีวายดี?
บ้าน่า!
ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!
ชุยลี่ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
เฉียวซือซืองงเป็นไก่ตาแตก
"หัวเราะอะไร! ตกใจหมด!" เฉียวซือซือมองค้อน แล้วก็เห็นรถเฟอร์รารี่ขนาบข้าง
เธอบีบแตรไล่อย่างเกรี้ยวกราด "ชุยลี่! ฉันอุตส่าห์เอาใจนายตั้งเยอะ พอเจอเมียเก่าหน่อยก็หัวเราะร่าเลยนะ! ไอ้คนเลว! ลงไปเลยไป!"
ถึงโดนด่า ชุยลี่ก็ยังขำไม่หยุด เขาชี้ไปที่รถบีวายดีคันเล็กๆ อีกฝั่ง
"ดูสิว่าใครนั่งอยู่ในนั้น?"
"ใครก็ช่างหัวมันสิ ต่อให้เป็น..." เฉียวซือซือหันไปมอง แล้วก็เห็นเสิ่นไป๋ซิงนั่งหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ริมหน้าต่าง
เฉียวซือซือที่คิดว่าตัวเองเส้นลึก ยังอดขำไม่ได้
รูจมูกเสิ่นไป๋ซิงบานเท่าลูกตา จ้องชุยลี่ตาเขียวปัด
ที่ฮาสุดคือ หมอนั่นนั่งแกร็บคาร์มา!
เวร
ทำไมสภาพดูอนาถขนาดนั้น?
"ฮัลโหล ที่รัก"
"โทรหาซ่งเหยียนชิวซิ"
"จัดไป"
ตู้ด ตู้ด ตู้ด
เฉียวซือซือต่อสายหาซ่งเหยียนชิว ปลายสายรับทันที เฉียวซือซือรีบชิงพูดก่อน "พี่สาว จะบอกว่าจับได้แล้วเหรอว่าเสิ่นไป๋ซิงตัวปลอม? แต่จะแกล้งกันแรงขนาดนี้ไม่ได้นะ!"
"พูดเรื่องอะไรของเธอ?"
"ดูจากเส้นทางแล้ว จะไปสวนน้ำกันใช่ไหม? ขับรถไปเองแท้ๆ ทำไมไม่เอารถสี่ที่นั่งไปล่ะ? หรือจะขับตามกันไปสองคัน?"
"ไปกันแค่สองคน จะเอารถสี่ที่นั่งไปทำไม?"
ได้ยินแบบนั้น เฉียวซือซือก็เหยียบเบรกชะลอรถ เปิดช่องว่างให้ซ่งเหยียนชิวเห็นรถบีวายดีที่ตามหลังมา
เสียงยียวนของเฉียวซือซือดังลอดโทรศัพท์ "ซ่งเหยียนชิว ชุยลี่ฝากถามว่า เธอจงใจโชว์ก้นเด้งๆ ให้เสิ่นไป๋ซิงดูหรือเปล่า?"
"บ้า! ชุยลี่จะถามแบบนั้นได้ไง! อย่ามามั่วนะ!" ซ่งเหยียนชิวปฏิเสธเสียงหลง
"ฉันแค่พาไป๋เยว่ไปเที่ยวสวนน้ำ ไม่คิดว่าเขาจะตามมาด้วย"
ซ่งเหยียนชิวหันไปถามเสิ่นไป๋เยว่ "ไป๋เยว่ ไหนเธอบอกว่าพี่ชายจะรีบปั่นงานส่งบริษัทฉันไง?"
เสิ่นไป๋เยว่: ......
ถามหนู แล้วหนูจะไปถามใคร!
พี่คงอยากสร้างภาพคนขยัน แต่สุดท้ายก็ทนกิเลสไม่ไหวตามมาจนได้แหละ คนไม่ปกติก็งี้
"ซ่งเหยียนชิว บาย! ฉันกับชุยลี่ไปก่อนนะ!" พูดจบ ลัมโบร์กินีของเฉียวซือซือก็พุ่งทะยานออกไป ทิ้งฝุ่นไว้ให้ซ่งเหยียนชิวดูต่างหน้า