บทที่ 4: อาชญากรที่ร้ายกาจที่สุดในโลก! ดราก้อน แห่งกองทัพปฏิวัติ!

บทที่ 4: อาชญากรที่ร้ายกาจที่สุดในโลก! ดราก้อน แห่งกองทัพปฏิวัติ!

“กัปตันบากี้ครับ พวกเราเจอตัวลูฟี่แล้ว แต่ว่า...” สมาชิกกลุ่มโจรสลัดบากี้แอบซุ่มอยู่ตามมุมถนนเพื่อเฝ้าสังเกตการณ์ เดิมทีพวกมันวางแผนจะดักซุ่มโจมตีลูฟี่ในจังหวะที่เขากำลังพัลวันกับพวกทหารเรือ แต่ใครจะไปคาดคิดว่าลูฟี่จะถูกทหารเรือสยบลงได้เสียก่อน!

แถมยังพ่ายแพ้ด้วยหมัดเพียงหมัดเดียว! ด้วยความหวาดกลัว พวกมันจึงไม่กล้าบุ่มบ่าม และรีบติดต่อบากี้ผ่านหอยทากสื่อสารเพื่อรายงานสถานการณ์ทันที

ณ ถนนอีกสายหนึ่ง พายุฝนเริ่มโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ประกอบกับความแข็งแกร่งที่สโมกเกอร์สำแดงออกมา ทำให้บากี้เริ่มลังเลว่าควรจะฉวยโอกาสช่วงชุลมุนนี้หนีไปดีหรือไม่

ทว่า... “ลูฟี่ถูกซัดจนน็อคไปแล้วงั้นเร็?” บากี้ขมวดคิ้ว คนที่ล้มลูฟี่ไม่ใช่สโมกเกอร์ แต่เป็นเพียงพันจ่าเอกคนหนึ่ง ซึ่งเจ้าตัวก็ป่าวประกาศเองว่าที่ชนะได้เพราะลูฟี่หมดแรงไปก่อนแล้ว เขาแค่มา "ชุบมือเปิบ" ในช่วงสุดท้ายพอดี

เมื่อคำนวณดูแล้ว จุดที่ลูฟี่สลบอยู่ห่างจากเขาไปเพียงสามช่วงตึก บากี้จึงตัดสินใจพาลูกน้องมุ่งหน้าไปที่นั่นเพื่อชิงตัวลูฟี่มาจากเงื้อมมือทหารเรือ! “มันทำกับฉันไว้แสบมาก ฉันไม่มีวันปล่อยมันไปง่ายๆ หรอก!”

ไม่นานนัก บากี้ก็นำเหล่าสมุนมือดีมาถึงจุดที่ลูฟี่นอนสลบอยู่ แต่เขายังไม่ลงมือทันที กลับเลือกซุ่มดูสถานการณ์จากระยะที่ปลอดภัย สิ่งที่บากี้ไม่คาดคิดก็คือ บรรยากาศในตอนนี้มันกดดันจนแทบหายใจไม่ออก!

ทหารเรือทุกคนยืนตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป สายตาทุกคู่จ้องไปทางทิศเดียวกันราวกับกำลังเผชิญหน้ากับมัจจุราช อาวุธในมือสั่นระริกด้วยความขวัญผวา “หรือว่าพวกนี้จะรู้ว่าฉันมา เลยสั่นกลัวกันขนาดนี้?” บากี้เผลอคิดเข้าข้างตัวเอง แต่เขาก็รู้ซึ้งในทันทีว่าเรื่องราวมันซับซ้อนกว่านั้น

“กัปตันบากี้ ดูตรงนั้นสิครับ!” โจรสลัดตาไวคนหนึ่งกระซิบบอกพลางชี้มือไปทางชายที่ทำให้ทหารเรือทั้งกองทัพต้องหวาดกลัวจนเสียสติ!

“คนคนนั้นคือ...” สายตาของบากี้เลื่อนไปมองตาม

เปรี้ยง!!! สายฟ้าฟาดลงมาจากสรวงสวรรค์ เสียงกัมปนาทกึกก้องกัมปนาท แสงสว่างวาบชั่วขณะนั้นสาดส่องไปทั่วถนน เผยให้เห็นใบหน้าของชายผู้มาใหม่ที่ซ่อนอยู่ใต้ฮู้ดชุดกันฝน

เพียงแวบเดียวที่เห็น บากี้ถึงกับแข็งค้างไปทั้งตัว! แม้จะเป็นเพียงช่วงเสี้ยววินาที แต่เขาไม่มีวันจำคนคนนี้ผิดแน่!

“บากี้ ทำไมหน้าตานายดูทุเรศขนาดนั้นล่ะ...” อัลบีด้าขมวดคิ้วเมื่อเห็นสีหน้าของบากี้ที่ขาวซีดราวกับคนตาย

“ไม่ผิดแน่...” “หมอนั่นคือ... ดราก้อน!” น้ำเสียงของบากี้สั่นเครือ ตอนนี้เขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว ว่าทำไมทหารเรือถึงมีสภาพเช่นนั้น และทำไมบรรยากาศรอบตัวถึงสยดสยองได้ถึงเพียงนี้!

“ดราก้อน?” สมาชิกกลุ่มบากี้บางคนยังทำหน้าสงสัยกับชื่อที่ไม่คุ้นหู

“หึ...” บากี้รีบอธิบายเมื่อเห็นลูกน้องยังไม่รู้ถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ “เขาคือคนที่โลกตราหน้าว่าเป็น 'อาชญากรที่ร้ายกาจที่สุดในโลก' เพราะเป็นผู้นำแนวคิดปฏิวัติเพื่อโค่นล้มรัฐบาลโลก และมีอาณาจักรนับสิบแห่งพังทลายลงภายใต้การชี้นำของเขามาแล้ว!”

สิ้นคำบอกเล่า ความโกลาหลเล็กๆ ก็เกิดขึ้นในกลุ่มโจรสลัด ทั้งอัลบีด้าและสมุนคนอื่นๆ ต่างหน้าถอดสี... ทำไมชายที่น่าหวาดหวั่นขนาดนั้นถึงมาปรากฏตัวที่โร๊คทาวน์ได้!

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน!” บากี้ส่ายหน้าหวืดเหมือนพัดลม “แต่ที่รู้ๆ คือดราก้อนน่ะ นอกจากรัฐบาลโลกแล้ว เขาก็เกลียดโจรสลัดเข้าไส้! กองทัพปฏิวัติของเขาเคยนำชาวบ้านไปกวาดล้างกลุ่มโจรสลัดมาแล้วนับไม่ถ้วน!”

“หมอนี่น่ากลัวยิ่งกว่ากองเรือรบมหาศาลเสียอีก อย่าไปยุ่งกับเขาเด็ดขาด... พวกเราชิ่งเถอะ!” บากี้เหลือบมองลูฟี่ที่นอนกองอยู่บนพื้นเป็นครั้งสุดท้าย แม้จะอยากล้างแค้นใจจะขาด แต่เขาก็ยังมีสติพอจะรู้ว่าชีวิตตัวเองสำคัญกว่า บากี้มองทหารเรือเหล่านั้นด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยความเวทนา

เจอคนอย่างดราก้อนเข้าไป... พวกทหารเรือพวกนี้คงถูกล้างบางไม่เหลือซากแน่ บางที... ลูฟี่อาจจะตายด้วยน้ำมือของดราก้อนเองเลยก็ได้

บากี้พึมพำกับตัวเองก่อนจะพาสมุนโกยแน่บไปอีกทางโดยไม่คิดจะหันหลังกลับมามอง

ในขณะเดียวกัน ดราก้อนยังคงก้าวเดินไปข้างหน้าช้าๆ ตรงเข้าไปหาโซโลและพวกทหารเรือ

“ดราก้อน...” โซโลหรี่ตาลงเล็กน้อยจ้องมองชายผู้มาใหม่ที่สวมเสื้อคลุมสีเขียว มีรอยสักสีแดงทรงเหลี่ยมที่แก้มซ้าย ใบหน้าที่ดูดุดันและความสูงกว่าสองเมตรสร้างแรงกดดันมหาศาล

ในฐานะผู้ข้ามมิติ โซโลรู้ดีว่าทำไมดราก้อนถึงมาที่นี่... เขาคือพ่อของลูฟี่! และเหตุผลที่สโมกเกอร์จับลูฟี่ไม่ได้ก็เพราะการสอดแทรกของดราก้อนนี่เอง ยิ่งไปกว่านั้น ฝีมือของเขายังเหนือกว่าสโมกเกอร์ไปหลายขุมนัก

“ลูกชายของวีรบุรุษกองทัพเรือการ์ป ศัตรูโดยตรงของรัฐบาลโลก ผู้นำสูงสุดของกองทัพปฏิวัติ...” “ถึงแม้เนื้อเรื่องในปัจจุบันจะยังไม่เปิดเผยพลังที่แท้จริงหรือค่าหัวของเขา แต่การขึ้นไปยืนในจุดนั้นได้ ย่อมไม่ได้มีดีแค่ทางความคิดแน่ๆ” “ขนาดซาโบที่เขาฝึกมายังเก่งขนาดนั้น...”

โซโลประเมินค่าหัวของดราก้อนในใจว่าต้องสูงกว่าสี่จักรพรรดิแน่นอน และความแข็งแกร่งอย่างน้อยที่สุดต้องอยู่ในระดับพลเรือเอก!

“เรื่องราวยิ่งยุ่งยากเข้าไปใหญ่...” โซโลบ่นอุ้ยอ้ายในใจ แต่เขากลับไม่มีท่าทีตื่นตระหนกเหมือนคนอื่น ดราก้อนน่ะแข็งแกร่งมาก... แต่เขาก็ใช่ว่าจะอ่อนแอเสียเมื่อไหร่

“เดี๋ยวนะ เป้าหมายของดราก้อน... ก็แค่มาพาลูฟี่ไปไม่ใช่เหรอ?” ความคิดหนึ่งแวบขึ้นมาในหัวโซโล ถ้าดราก้อนพาลูฟี่ไปได้ เขาก็ไม่ต้องส่งตัวลูฟี่ ข่าวที่เขาล้มลูฟี่ก็จะถูกบดบังด้วยการปรากฏตัวของดราก้อนจนไม่มีใครสนใจ ดูเหมือนว่า... เขาก็ไม่ได้เสียหายอะไรนี่นา

อีกอย่าง เขาไม่ได้เป็นทหารเรือเพราะรักความยุติธรรมเสียหน่อย เขาแค่ต้องการ "ร่มเงา" ของกองทัพเรือเพื่อซ่อนพลังและใช้ชีวิตไปวันๆ เท่านั้นเอง

พวกที่แบ่งเนื้อให้คนอื่นกินคือวีรบุรุษ พวกที่อยากกินเนื้อคนเดียวคือโจรสลัด ส่วนเขา... โซโล... แค่อยากนอนรอให้คนอื่นเอาเนื้อมาป้อนให้ถึงปาก! สรุปสั้นๆ คือเขาเป็นพวกขี้เกียจตัวเป็นขนนั่นเอง!

ในขณะที่โซโลกำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเอง สายตาของทหารเรือคนอื่นๆ กลับจับจ้องมาที่เขาเป็นจุดเดียว ทุกคนเบิกตาจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า อ้าปากค้างด้วยความช็อก

พวกเขาไม่มีทางเข้าใจสิ่งที่อยู่ในหัวของโซโลได้เลย สิ่งที่พวกเขาเห็น... คือพันจ่าเอกธรรมดาๆ คนหนึ่ง กำลังยืนหยัดเผชิญหน้ากับดราก้อนอย่างไม่สะทกสะท้าน!

ใช่แล้ว... ในช่วงเวลาที่โซโลมัวแต่คิดเรื่อยเปื่อย ดราก้อนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ร่างสูงใหญ่กว่าสองเมตรก้มลงมองโซโลด้วยสายตาคมกริบ พร้อมกับปรายมองลูฟี่ที่นอนอยู่ข้างหลัง

ทหารเรือทุกคนถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน พันจ่าเอกโซโล... ท่านไปเอาความกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้มาจากไหนกันเนี่ย?!