บทที่ 3 ความลับของครูสาวนางในฝัน

บทที่ 3 ความลับของครูสาวนางในฝัน

เอี๊ยด

เย่เฉินหักพวงมาลัยจอดรถเทียบข้างทางอย่างกะทันหัน

จากนั้น

เขาโน้มตัวเข้าไปกดไหล่อี้เยว่ให้เอนแนบไปกับเบาะข้างคนขับ

ในเวลานี้ดวงตาของอี้เยว่เหม่อลอย แก้มแดงระเรื่อ ทุกลมหายใจร้อนผ่าว เห็นได้ชัดว่าฤทธิ์ยาออกฤทธิ์เต็มที่แล้ว เย่เฉินรีบรวบนิ้วเป็นดัชนีกระบี่ จี้ลงไปที่จุดซานจงบริเวณหน้าอกของเธอ พร้อมกับส่งถ่ายลมปราณเข้าไป

วินาทีถัดมา

กระแสลมปราณที่อ่อนโยนแต่ทรงพลังก็ไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายของเธอ

"อื้ม~"

อี้เยว่ตัวสั่นระริก เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอ ก่อนที่ร่างกายจะอ่อนระทวยลง

เย่เฉินไม่หยุดมือ นิ้วของเขาไล่จี้ไปตามจุดต่างๆ อย่างต่อเนื่อง พร้อมกับถ่ายเทพลังปราณไม่ขาดสาย

ส่งลมปราณ

ส่งเข้าไปอีก

จุดไหนอุดตัน เขาก็กดเน้นเพื่อทะลวงจุดนั้น เพียงครู่เดียว ลมหายใจที่ติดขัดของเธอก็เริ่มกลับมาเป็นปกติ ความขุ่นมัวในดวงตาจางหายไป แทนที่ด้วยความตื่นตระหนกและงุนงง

"เย่... เย่เฉิน?"

เมื่อจำใบหน้าตรงหน้าได้ เธอถดตัวหนีราวกับถูกของร้อน หดตัวเข้าไปที่มุมเบาะและกอดตัวเองแน่น

"ขอโทษนะ"

ผมของเธอตกลงมาปรกใบหน้าที่ซีดเผือด

"และ... ขอบคุณที่ช่วยครูไว้ แต่เรื่องคืนนี้... เธออย่าบอกใครได้ไหม?"

การที่ลูกศิษย์เก่ามาเห็นสภาพที่น่าอับอายที่สุดของตัวเอง ทำให้สมองของเธอสับสนวุ่นวายไปหมด

เย่เฉินอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็พยักหน้า เพราะกลัวว่าคำถามใดๆ จะยิ่งไปกระตุ้นเธอ

อี้เยว่ไม่พูดอะไรอีก เธอจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยเงียบๆ แล้วเอื้อมมือไปเปิดประตู

"ครูอี้ ให้ผมขับรถไปส่งที่บ้านเถอะครับ" เย่เฉินรีบเสนอตัว

อี้เยว่ส่ายหน้าโดยไม่หันมามอง "ไม่ต้องหรอก"

"แต่สภาพครูตอนนี้..."

"ไม่ต้องจริงๆ"

เธอก้าวลงจากรถ เดินโซซัดโซเซไปเรียกแท็กซี่ที่ริมถนน และหายลับไปในความมืดอย่างรวดเร็ว

เย่เฉินเหยียบคันเร่งตามไปโดยไม่ลังเล

คืนนี้มีอะไรบางอย่างผิดปกติ

โดยเฉพาะ... ตอนที่ถ่ายเทลมปราณให้อี้เยว่ เขาได้บังเอิญล่วงรู้ความลับที่น่าตกตะลึง

หญิงสาวที่แต่งงานแล้ว แต่กลับยังคงความบริสุทธิ์ผุดผ่อง

ยิ่งไปกว่านั้น พลังมรดกที่เขาเพิ่งใช้ออกไป ทำให้สมดุลหยินหยางในตัวเขาปั่นป่วน เขาไม่แน่ใจว่ามันจะส่งผลกระทบอะไรต่ออี้เยว่หรือไม่ เขาต้องเห็นกับตาว่าครูสาวแสนสวยปลอดภัยดี

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

เย่เฉินขับรถตามแท็กซี่ไปจนถึงคอมเพล็กซ์หรูแห่งหนึ่ง

เขาแอบตามอี้เยว่เข้าไปข้างใน

เขามองดูลิฟต์ที่หยุดลงที่ชั้นสิบห้า

เย่เฉินวิ่งขึ้นบันไดหนีไฟ ทันทีที่แง้มประตูหนีไฟออก ก็ได้ยินเสียงผู้ชายตะคอกด้วยความหงุดหงิดดังออกมาจากประตูห้องที่เปิดแง้มอยู่

"มันรับปากว่าจะหุบปากเงียบหรือเปล่า?"

หัวใจของเย่เฉินกระตุกวูบ

สัญชาตญาณร้องเตือน... ความลับ

เขาแนบตัวกับช่องประตูแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาบันทึกภาพ

ภายในห้อง

ชายสวมชุดนอนใส่แว่นกรอบทองกำลังบีบข้อมือของอี้เยว่แน่น

เย่เฉินจำเขาได้ จ้าวโส่วซง ลูกชายผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมและเป็นสามีของอี้เยว่

อี้เยว่สะบัดมือเขาออก น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความโกรธ

"จ้าวโส่วซง คุณบอกว่าแค่ไปดื่มแก้วเดียวไม่ใช่เหรอ"

"แต่ฉันไม่คิดเลยว่า... คุณมันสัตว์เดรัจฉาน เพื่อปิดบังเรื่องที่คุณชอบไม้ป่าเดียวกัน กลัวพ่อจะตัดเงินค่าขนม คุณถึงกับ..."

"ส่งเมียตัวเองไปขึ้นเตียงกับผู้ชายคนอื่น คุณยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า"

เพียะ

ฝ่ามือหนักๆ ฟาดลงบนใบหน้าของเธอ

อี้เยว่เซถลาไปชนตู้รองเท้า

ใบหน้าของจ้าวโส่วซงบิดเบี้ยว เขาชี้หน้าด่าเธอ

"เดรัจฉานงั้นเหรอ?"

"ตอนที่พ่อเธอใกล้ตาย ถ้าฉันไม่จ่ายเงินห้าแสนยื้อชีวิตไว้ ป่านนี้พ่อเธอลงนรกไปนานแล้ว"

"แล้วของที่เธอกิน ที่เธอใส่ ที่เธอใช้ มีอย่างไหนบ้างที่ไม่ใช่เงินตระกูลจ้าว"

"คิดว่าหย่าแล้วดื่มเหล้าแก้วเดียวจะชดใช้หนี้บุญคุณฉันหมดงั้นเหรอ?"

"ถ้าเธอไม่คายเงินทุกบาททุกสตางค์ที่ฉันเคยจ่ายให้เธอออกมา ฉันจะทำอะไรกับเธอก็ได้"

"บอกมา คุณชายเฉินพอใจไหม เธอปรนนิบัติเขาดีหรือเปล่า"

อี้เยว่กุมแก้ม จ้องมองชายท่าทางภูมิฐานตรงหน้า แสงสว่างสุดท้ายในดวงตาดับวูบลง

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของจ้าวโส่วซงก็ดังขึ้น

เขาเหลือบมองเบอร์โทร หน้าซีดเผือด รีบกดรับสาย "ฮัลโหล คุณชายเฉิน? ไม่ต้องห่วงครับ เยว่เยว่กลับมาแล้ว... อะไรนะ? เธอหนีออกมาเหรอ? คุณชายไม่ได้ไปส่งเธอเหรอครับ?"

เสียงด่าทอโคตรเหง้าศักราชดังลั่นออกมาจากปลายสาย

จ้าวโส่วซงก้มหัวปลกๆ "คุณชายเฉิน อย่าเพิ่งโกรธครับ เดี๋ยวผมจะพาเธอไปขอขมาเดี๋ยวนี้เลย"

สายตัดไป

จ้าวโส่วซงระเบิดอารมณ์ทันที กระชากผมอี้เยว่แล้วลากไปที่ประตู "นังตัวดี กล้าหนีกลับมาทำลายข้อตกลงของฉันเหรอ? ฉันจะฆ่าแก มานี่ ไปกราบขอโทษคุณชายเฉินเดี๋ยวนี้"

"ปล่อยนะ ฉันยอมตายดีกว่าต้องไป" อี้เยว่ดิ้นรนสุดชีวิต

"แกไม่มีสิทธิ์เลือก มานี่" จ้าวโส่วซงตะคอกลั่น

เย่เฉินทนดูต่อไปไม่ไหว เขาถีบประตูเปิดออกเต็มแรง

ปัง

ประตูฟาดผนังดังสนั่น จ้าวโส่วซงหันขวับมา ยังไม่ทันจะตั้งตัว ลูกถีบหนักหน่วงก็อัดเข้ากลางท้อง

"อั้ก"

เขาเซถอยหลัง ปล่อยมือจากอี้เยว่ แล้วล้มกระแทกกับโต๊ะกาแฟ

"เย่เฉิน?" อี้เยว่จ้องมองชายหนุ่มที่พังประตูเข้ามาด้วยความตกตะลึง

เย่เฉินเอาตัวบังเธอไว้ข้างหลัง สายตาเย็นเยียบ "กล้าแตะต้องเธออีกแม้แต่ปลายนิ้วก็ลองดู"

จ้าวโส่วซงกุมท้องตะเกียกตะกายลุกขึ้น ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

"แกเป็นใครวะ? เือกอะไรกับเรื่องในครอบครัวกู?"

"ผมเป็นลูกศิษย์เก่าของครูอี้"

เย่เฉินกดโทรศัพท์ เสียงบันทึกสนทนาดังลั่นออกมา "จุ๊ๆ... นึกไม่ถึงเลยว่า อาสี่ ผู้แสนขี้อายที่เคยหน้าแดงเวลาคุยกับนักเรียนหญิง จะไม่ได้แค่ชอบผู้ชายด้วยกัน แต่ยังชอบส่งเมียตัวเองให้คนอื่นเชยชมด้วย"

"ไอ้เวรเอ๊ย"

หน้าของจ้าวโส่วซงเปลี่ยนสี "อี้เยว่ นังแพศยา รวมหัวกับคนนอกเล่นงานฉันเหรอ?"

อี้เยว่กำลังจะอ้าปากอธิบาย

แต่จ้าวโส่วซงที่สติแตกไปแล้ว คว้ามีดปอกผลไม้บนโต๊ะพุ่งเข้าใส่เย่เฉิน

"ระวัง" อี้เยว่กรีดร้อง

แต่เย่เฉินยังคงนิ่งสงบ

ในสายตาของเขา ชายตรงหน้าเคลื่อนไหวเชื่องช้าปานหอยทาก

เขาโอบเอวอี้เยว่หลบฉาก แล้วเกร็งมือขวาเป็นกรงเล็บ ล็อกข้อมือจ้าวโส่วซงไว้แน่น ก่อนจะบิดอย่างแรง

กร๊อบ

เสียงกระดูกหักดังกรอบ มีดร่วงลงพื้น

"มือฉัน"

จ้าวโส่วซงทรุดฮวบลงกับพื้น กอดข้อมือที่หักพับพลางร้องโหยหวน

แม้แต่เย่เฉินเองก็ยังตกใจ

เขาแค่ใช้วิชาจับยึดจากมรดกโดยสัญชาตญาณ ไม่คิดเลยว่าพลังทำลายล้างจะรุนแรงขนาดหักข้อมือ อาสี่ คนนี้จนสะบั้น

"ถ้ากล้าแตะต้องครูอี้อีก ผมรับรองได้เลยว่าพาดหัวข่าวหน้าหนึ่งของโรงเรียนเซี่ยเฉวียนพรุ่งนี้ จะเป็นคลิปเสียงอันไพเราะนี่แน่นอน"

"ถึงตอนนั้น..."

"ไม่ใช่แค่แก แต่พ่อของแกก็ต้องจบเห่ไปด้วย"

ทิ้งคำเตือนเสียงเย็นไว้ เย่เฉินก็จูงมืออี้เยว่เดินออกมา

กลับมาที่รถ

เย่เฉินส่งทิชชูให้เธอ "ครูอี้ เป็นอะไรไหมครับ?"

อี้เยว่รับไป แต่สายตาของเธอกลับดูล่องลอย

เธอพูดเสียงแผ่วเบา "ต่อจากนี้... ฉันจะเป็นคนตัดสินใจเองว่าจะอยู่กับใคร"

เย่เฉินกระพริบตาปริบๆ "ครับ?"

โดยไม่มีสัญญาณเตือน อี้เยว่ข้ามคอนโซลมานั่งคร่อมบนตัวเขา แล้วเอื้อมมือไปที่เข็มขัดกางเกง

"ครูอี้ ใจเย็นๆ ก่อน"

เย่เฉินรีบคว้ามือเธอไว้ แต่ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ประกบปิดปากเขาจนพูดไม่ออก

สมองของเขาปั่นป่วน

เวรแล้วไง

สมดุลหยินหยางเสีย... นี่มันเป็นผลข้างเคียงของมรดกชัดๆ

ในเวลาเดียวกัน

ร่างหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากคอมเพล็กซ์ แล้ววิ่งหนีไปราวกับคนเสียสติ