บทที่ 1 นักโทษพิเศษที่เซนต์แซทเทิร์น ร้องขอ

บทที่ 1 นักโทษพิเศษที่เซนต์แซทเทิร์น ร้องขอ

ปฏิทินทะเล ค.ศ. 1485 (ห้าสิบหกปีก่อน) [ประวัติอย่างเป็นทางการ: ปฏิทินทะเล ค.ศ. 1541]

เรือรบสุดโอ่อ่าที่ชักธงรัฐบาลโลกกำลังแล่นฉิวด้วยความเร็วสูง ออกจากเอนิเอส ล็อบบี้ มุ่งหน้าไปยังมารีนฟอร์ด

หลังจากถึงมารีนฟอร์ด เรือจะเดินทางต่อไปยังเรดพอร์ต ซึ่งตั้งอยู่เชิงเขาของเรดไลน์

ใต้ท้องเรือรบ ห้องขังเรียงรายกันเป็นแถว แต่ละห้องอัดแน่นไปด้วยเชลยรูปร่างกำยำห้าสิบถึงหกสิบคน

ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือด ดวงตาไร้แวว เหมือนคนที่หมดหวังกับชีวิตไปแล้วตั้งแต่เนิ่นๆ

ประเทศของพวกเขาถูกทำลาย

พวกเขากลายเป็นเชลยศึก และในที่สุดก็เป็นทาส

และสิ่งที่โหดร้ายที่สุดคือ ผู้บัญชาการของฝ่ายศัตรูเลือกพวกเขาไว้แล้ว

เพื่อส่งไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ แมรี่จัวส์ ในฐานะทาสของเหล่ามังกรสวรรค์

แค่คิดว่าจะต้องถูกลากไปเป็นทาสของพวกนั้น ก็ทำให้ความสิ้นหวังหนักหนากว่าความตายซะอีก

ถัดจากห้องขังเหล่านั้น มีกรงเหล็กเดี่ยวๆ ตั้งอยู่

ภายในกรง มีชายหนุ่มคนหนึ่งที่บาดเจ็บสาหัส ถูกล่ามด้วยโซ่เหล็ก กุญแจมือหินไคโรที่ข้อมือและข้อเท้า

รอบคอมีปลอกคอระเบิดรัดแน่น

‘ฉันใช้ชีวิตแบบเงียบๆ ค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับโลกนี้…’

‘แล้วสงครามบ้าๆ นี่มันโผล่มาจากไหนกัน…’

‘ลุง… ป้า… ขอโทษนะ… ฉันช่วยพวกคุณไว้ไม่ได้…’

ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ชายหนุ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

ใบหน้าเต็มไปด้วยบาดแผล เลือดแห้งกรังติดทั่วผิว

หนังศีรษะแตกจนริมฝีปากซีดขาว แตกแห้ง ลมหายใจแผ่วเบา

บนหน้าผากมีสัญลักษณ์พระจันทร์เสี้ยวสีฟ้าจางๆ ปรากฏอยู่

ไม่ต้องเดาเลยว่าเขาถูกทรมานอย่างโหดเหี้ยมแค่ไหน

เคล้ง!

ประตูห้องขังถูกเปิดออกอย่างแรง

เจ้าหน้าที่หลายคนในชุดสูทสีดำก้าวเข้ามา

“ใกล้ถึงมารีนฟอร์ดแล้ว เอาน้ำให้มันหน่อย”

“หมอนี่ห้ามตายเด็ดขาด”

“นักโทษพิเศษคนนี้ เซนต์ แซทเทิร์นเป็นคนตั้งชื่อให้เองนะ”

“ใครจะไปคิดว่า ต่อให้ถูกล่ามด้วยกุญแจมือหินไคโร มันยังใช้พลังผลปีศาจได้อีก”

“ฝ่าฝืนกฎของโลกชัดๆ ไม่แปลกที่ห้าผู้เฒ่าจะอยากได้ตัวมัน”

เจ้าหน้าที่ซีพีที่สวมแว่นกันแดดพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ดวงตาไร้ความปรานี

“ฮึ่ม… ปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่ก็พอ”

“แต่อย่าให้ฟื้นตัวเด็ดขาด ไม่งั้นไอ้บ้าเอ้ยนี่ได้หาเรื่องหนีอีกแน่”

เจ้าหน้าที่ซีพีอีกคนที่มีผ้าพันแผลสีขาวพันรอบหน้าอกพูดขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

บาดแผลฟันฉกรรจ์บนร่างของเขา

เป็นฝีมือของเด็กหนุ่มคนนี้ ทั้งที่ตอนนั้นยังถูกใส่กุญแจมืออยู่ในเมืองซีสโตน

ตอนแรก พวกเขาหัวเราะเยาะคำเตือนของราชาแห่งแคว้นชาง

ผู้ใช้ผลปีศาจจะปลุกพลังได้ยังไง ในเมื่อโดนหินไคโรอยู่?

แต่ระหว่างทาง พวกเขากลับจับได้ว่าเด็กหนุ่มพยายามหนีอย่างเงียบๆ

และในการต่อสู้ ดาบฟันบินรูปพระจันทร์เสี้ยวสีน้ำเงินของเขา เกือบผ่าร่างเจ้าหน้าที่คนหนึ่งออกเป็นสองท่อน

ตั้งแต่นั้นมา เจ้าหน้าที่ซีพีทุกคนก็ปฏิบัติต่อเขาอย่างจริงจังสุดขีด

โซ่ตรวนเพิ่ม

การทุบตี

อดอาหาร

ฉีดยาให้ร่างกายอ่อนแรง

ทุกวิธีถูกใช้หมด เพื่อควบคุมเชลยดื้อรั้นคนนี้

พวกเขาไม่อาจยอมให้เกิดความผิดพลาดระหว่างการขนส่งได้อีก

ท้ายที่สุดแล้ว นอกจากทาสและเยาวชนพิเศษ

เรือลำนี้ยังบรรทุกเครื่องบรรณาการประจำปีจากแคว้นชางในโลกดวงอาทิตย์มาด้วย

ถ้าเรือบรรณาการลำนี้จม

เจ้าหน้าที่ซีพีทุกคนบนเรือก็เตรียมถูกฝังไปพร้อมกันได้เลย

การประชุมระดับโลกเพิ่งจบลง

แต่ชางก็ทำสงครามและส่งเครื่องบรรณาการออกมาแล้ว

สมแล้วที่เป็นชาติแห่งสงครามผู้เลื่องชื่อแห่งแกรนด์ไลน์

เรือบรรณาการออกเดินทางจากเมืองชาง

สู่ทะเลใจกลางของโลก

เมื่อเรือผ่านประตูแห่งความยุติธรรมที่เอนิเอส ล็อบบี้

และเข้าสู่กระแสน้ำความเร็วสูง

เจ้าหน้าที่ซีพีหลายคนก็ถอนหายใจโล่งอกในที่สุด

กระแสน้ำรูปสามเหลี่ยมนี้

เชื่อมฐานที่มั่นสำคัญสามแห่งของรัฐบาลโลก

เอนิเอส ล็อบบี้

อิมเพลดาวล์

และมารีนฟอร์ด

แถมยังอยู่ใกล้หมู่เกาะชาบอนดี้อีกด้วย

แน่นอน ไม่มีโจรสลัดคนไหนกล้าบุกเข้ามาในใจกลางอำนาจของรัฐบาลโลกหรอก

อย่างน้อย… พวกเขาก็คิดแบบนั้น

ไม่กี่วันก่อนหน้านี้

สัตว์ประหลาดตัวหนึ่งบุกเข้าไปในแมรี่จัวส์ ระหว่างการประชุมระดับโลก

และฆ่าพลเรือโทไปหนึ่งคน

แต่ภายใต้ยุทธการขนาดใหญ่ของมารีนฟอร์ด

วายร้ายคนนั้นก็หายตัวไป

เขาน่าจะหนีไปหนึ่งในสี่ทะเลสีฟ้า

หรือไม่ก็โลกใหม่

ไม่มีทางอยู่ในทะเลใจกลางได้นานแน่

ยิ่งคิดว่าไม่น่ามีอะไรเกิดขึ้น

ความประมาทก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

และไม่มีใครคาดคิดว่า

ภัยพิบัติจะยังไม่จากทะเลแห่งนี้ไป

เรือลำเล็กแล่นฝ่ากระแสน้ำวน

ออกจากนอกกระแสน้ำรูปสามเหลี่ยม

พุ่งเข้าสู่กระแสน้ำความเร็วสูง

เข้าใกล้เรือบรรณาการอย่างรวดเร็ว

เจ้าหน้าที่ซีพีบนเรือรีบตั้งท่ารับมือทันที

เมื่อมองเห็นร่างอันน่าเกรงขามบนเรือลำเล็กชัดเจน

ทุกคนก็แข็งค้าง ใบหน้าซีดเผือดในพริบตา

โจรสลัดคนนั้นเอง

ต้นตอของความวุ่นวายในที่ประชุมระดับโลก

อาชญากรที่อันตรายที่สุด

ร็อคส์

ชายผู้โค่นพลเรือเอก

ว้าฮ่าฮ่า! ดูท่าเงินทุนกับเรือโจรสลัดลำใหม่จะลอยมาหาฉันแล้วสิ!

ร็อคส์จ้องเรือรบบรรณาการของเหล่ามังกรสวรรค์ที่ดูหรูหราตรงหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความโลภ จากนั้นก็ไม่ลังเล เตะอัดใส่ทันทีอย่างรุนแรง

---ไม่นานก่อนหน้านี้ ในการประชุมระดับโลก ร็อคส์ได้ลักพาตัวราชาห้าพระองค์จากดินแดนศักดิ์สิทธิ์แมรี่จัวส์ ฆ่าพลเรือเอก และในที่สุดก็ได้เผชิญหน้ากับ “ราชาแห่งโลก” ลึกเข้าไปในปราสาทแพนเจีย

ออร่าอันน่าสะพรึงกลัวของสัตว์ประหลาดตนนั้นทำให้ร็อคส์รู้ทันทีว่า ไม่มีทางชนะได้เลย

หลังจากลองหาเรื่องไปเล็กน้อย เขาก็ตัดสินใจหนีออกจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทันทีโดยไม่คิดช้า

ระหว่างการหลบหนี เขาได้ปะทะกับยักษ์ที่มีพละกำลังมหาศาลอย่างเหลือเชื่อ

ทั้งสองเข้าชนกันอย่างดุเดือด

ชื่อของยักษ์คนนั้นฝังอยู่ในหัวของเขาอย่างชัดเจน—ฮาราลด์!

ฮาราลด์กระโดดลงมาจากเรดไลน์ที่สูงกว่าหมื่นเมตร ดิ่งตรงลงสู่มหาสมุทรแห่งโลกใหม่

ภาพนั้นทำให้ร็อคส์อึ้งไปชั่วขณะ—พลังอะไรบ้าเอ้ย!

ส่วนเขาเอง ใช้เชือกลิฟต์ฟองสบู่เร่งความเร็ว กลับขึ้นไปยังฝั่งสวรรค์ของแกรนด์ไลน์

หลังจากสู้กับพลเรือเอกและฮาราลด์ในแมรี่จัวส์ ร็อคส์หนีลงมาทางท่าเรือแดง และถูกไล่ล่าโดยพลเรือเอกประจำกองเรือคนอื่น ๆ รวมถึงพลเรือโทหลายคน

หลังการต่อสู้อันดุเดือด ในที่สุดเขาก็รอดมาได้ด้วยการดำดิ่งลงสู่ทะเล

เขามาถึงอาณาจักรรูลูเซีย ประเทศพันธมิตรใกล้เรดไลน์ และซ่อนตัวอย่างเงียบ ๆ ในท่าเรือเงา เพื่อฟื้นฟูบาดแผลและสะสมพลัง

ระหว่างพักฟื้น เขาบังเอิญเจอโจรทะเลอารมณ์ร้อนคนหนึ่ง

เขาไม่คิดเลยว่าเด็กสาวคนนั้นจะเป็นสมาชิกตระกูล D เหมือนกัน แถมยังช่วยปิดบังเรื่องของเขาไว้หลายวัน โดยไม่เรียกมารีนมาจับเขาด้วยซ้ำ

แต่ตอนที่ร็อคส์จากไป เขาไม่ได้กล่าวคำลาอะไรกับเด็กสาวอกแบนคนนั้นเลย—แค่แอบหายไปในความมืดของราตรี

เขาต้องเตรียมตัวสำหรับอนาคตอันยิ่งใหญ่ของตัวเอง

เขาซุ่มรออยู่ในน่านน้ำนี้มาหลายวันแล้ว

และเรือรบบรรณาการของเหล่ามังกรสวรรค์ลำนี้…คือสิ่งที่เขาต้องการจริง ๆ!

ตอนนี้เขาได้ทั้งเงินทุนจำนวนมหาศาล และเรือรบชั้นยอดมาไว้ในมือแล้ว

---“มันคือโจรสลัดที่ชั่วร้ายที่สุด ร็อคส์!!”

“เร็วเข้า! เรียกขอความช่วยเหลือจากมารีนฟอร์ด!”

เหล่าเจ้าหน้าที่ CP บนเรือบรรณาการกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

ไม่มีใครคิดว่าเขาจะกล้าหาเรื่องใกล้มารีนฟอร์ดขนาดนี้

นี่มันการกระทำไร้กฎหมายชัด ๆ เป็นการท้าทายมารีนฟอร์ดและรัฐบาลโลกแบบเปิดหน้า!

แต่ภายใต้ฮาคิอันน่าสะพรึงกลัว และการฟันดาบที่หนักหน่วงราวกับปืนใหญ่ เจ้าหน้าที่ CP ทุกคนบนดาดฟ้าถูกซัดกระเด็นลงทะเลในพริบตา

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ไสหัวไปซะทุกคน! ของรางวัลนี่เป็นของฉัน!”

ร็อคส์จัดการเคลียร์พวก CP อย่างรวดเร็ว เพราะมารีนฟอร์ดอยู่ใกล้เกินไป เขาจึงต้องรีบลงมือ

ถึงอย่างงั้น มันก็เร้าใจชะมัด!

ขนาดแมรี่จัวส์เขายังบุกมาแล้ว ทำไมต้องกลัวมารีนฟอร์ดด้วย?

เหล่าเจ้าหน้าที่ CP ที่เพิ่งวิ่งออกมาจากห้องเก็บของใต้ท้องเรือ ก็เจอชะตาเดียวกัน ไม่มีใครต้านการเคลื่อนไหวของร็อคส์ได้แม้แต่นิดเดียว

ทุกอย่างพังพินาศในพริบตา

หลังจากกวาดล้างนาวิกโยธินและเจ้าหน้าที่ CP บนดาดฟ้าเรียบร้อย ร็อคส์ก็เข้าควบคุมเรือรบบรรณาการอย่างคล่องแคล่ว และปล่อยให้มันไหลไปตามกระแสน้ำเชี่ยว

ขณะผ่านประตูแห่งความยุติธรรมของมารีนฟอร์ด เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

เขาเป็นโจรสลัดที่ไม่รู้จักคำว่าเกรงกลัวจริง ๆ

กระแสน้ำวนรูปสามเหลี่ยมในน่านน้ำนี้ เชื่อมต่อฐานที่มั่นหลักสามแห่งของรัฐบาลโลก ได้แก่ มารีนฟอร์ด เอนิเอส ล็อบบี้ และอิมเพลดาวล์

กระแสน้ำนี้ไม่สามารถย้อนกลับได้

แต่ละป้อมมีประตูแห่งความยุติธรรมขนาดมหึมา

ถ้าเรือออกจากกระแสน้ำผ่านประตูไม่ได้ ก็จะวนอยู่ในกระแสน้ำนี้ไปตลอดกาล

ร็อคส์บังคับเรือรบบรรณาการฝ่าประตูแห่งความยุติธรรมของมารีนฟอร์ด แล้วมุ่งตรงไปยังเอนิเอส ล็อบบี้

เมื่อเรือบรรณาการถูกยึด รัฐบาลโลกและมารีนฟอร์ดก็ตื่นตัวทันที

การที่อันธพาลคนหนึ่งกล้าบุกถึงหน้าบ้านของพวกเขา มันบ้าชัด ๆ และเหมือนฆ่าตัวตาย!

พวกเขาสาบานว่าจะบดขยี้ร็อคส์ให้แหลกภายในกระแสน้ำวนความเร็วสูงนี้

ไม่มีใครรอดจากที่นี่ได้

แต่ไม่มีใครคาดคิดว่า “ร็อคส์” จะน่ากลัวได้ขนาดนี้

ก่อนที่กองกำลังหลักของนาวิกโยธินจะมาถึง ร็อคส์ใช้พลังเพียงลำพัง ระเบิดประตูแห่งความยุติธรรมของเอนิเอส ล็อบบี้จนพังยับเยิน

เจ้าหน้าที่และทหาร CP จำนวนมากหายสาบสูญไปกลางทะเล

ร็อคส์สร้างแรงสั่นสะเทือนให้โลกอีกครั้ง!

เขาไม่เพียงปล้นบรรณาการจากเหล่ามังกรสวรรค์เท่านั้น

แต่ยังทำลายประตูแห่งความยุติธรรม ที่ถูกกล่าวขานว่าไม่มีวันถูกทำลาย ซึ่งตั้งตระหง่านมานานนับศตวรรษ!

พละกำลังและความหยิ่งผยองไร้กฎหมายของร็อคส์ ทำให้ระดับภัยคุกคามของเขาพุ่งขึ้นสู่ระดับสูงสุดในสายตารัฐบาลโลก

ในห้องขังใต้ดิน ท่ามกลางเสียงคำรามของร็อคส์ และเสียงดาบที่ดังกึกก้องราวกับปืนใหญ่ ดวงตาของเด็กหนุ่มคนหนึ่งลุกโชนขึ้นด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า…