บทที่ 4 เด็กสาวตื่นแล้ว

บทที่ 4 เด็กสาวตื่นแล้ว

ไป๋อวี้ยัดบัตรนักเรียนของเด็กสาวเก็บลงในกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะก้าวเท้าเดินตรงไปยังโถงแผนกผู้ป่วยนอกของโรงพยาบาล

ทว่าในวินาทีที่เขาสแกนรหัสเพื่อชำระเงิน ความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวก็แล่นปราดเข้ามาในหัวใจ

รายรับสุทธิที่เข้ากระเป๋าในแต่ละเดือนมีเพียงแปดพันกว่าหยวน หลังจากหักค่าผ่อนบ้านไปกว่าสามพัน ก็เหลือเงินให้ใช้จ่ายอย่างอิสระเพียงแค่ราวๆ ห้าพันหยวนเท่านั้น

เดิมทีเขาตั้งใจเก็บออมเดือนละสามพัน โดยวาดฝันว่าจะถอยรถยนต์สักคันไว้ขับไปทำงาน

จะได้บอกลาแท็กซี่หน้าเลือดกับจักรยานสาธารณะที่แสนจะไม่สะดวกสบายพวกนั้นเสียที

แต่กลายเป็นว่าวันนี้ จู่ๆ เขาก็ต้องควักเงินเก็บหนึ่งในสามของแผนการประจำเดือนจ่ายออกไปรวดเดียว ทำเอาเขารู้สึกเหมือนโลกกำลังจะถล่มทลายอยู่รอมร่อ

โชคดีที่เขาปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว ในเมื่อตัดสินใจยื่นมือเข้าช่วยแล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องนึกเสียใจภายหลัง

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ล้มเลิกความคิดที่จะกลับบ้าน ตัดสินใจซุกหัวนอนที่โรงพยาบาลนี่แหละ

ยังไงซะวันหยุดช่วงปีใหม่ก็ยังเหลืออีกสองวัน ตื่นมาก็ไม่ต้องรีบไปตอกบัตรเข้างาน

เหตุผลหลักคือเขากลัวจริงๆ ว่ายายเด็กบ๊องคนนี้จะหนีหายไปโดยไม่บอกกล่าวเหมือนเมื่อคืนอีก

วินาทีที่รู้ว่าเด็กสาวคนนี้มีชื่อแซ่เดียวกับเขา เขาก็ตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะขอเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด

มีบางเรื่องที่เขาต้องถาม 'ไป๋อวี้' ให้รู้ความกระจ่างแบบต่อหน้า

ทำไมเธอถึงบอกว่าไม่มีบ้าน?

ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองขาดสารอาหารเรื้อรังแบบนั้น?

และประโยคแปลกๆ ที่ว่า "นายพูดถูก... ฉันควรไปหาแม่..." นั่นอีก

ยิ่งคิด ไป๋อวี้ก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ ราวกับมีลางสังหรณ์บางอย่างร้องเตือน แต่เขาก็ไม่กล้าคิดเตลิดไปไกลกว่านี้ จึงได้แต่รอให้เธอตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้ค่อยถามไถ่ให้รู้เรื่อง

เขานึกทบทวนทิศทางที่พยาบาลชี้บอกเมื่อครู่ แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังห้องพักผู้ป่วยรวม

ดูเหมือนประตูห้องพักจะคุณภาพดีใช้ได้ เพราะตอนผลักเข้าไปไม่มีเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดให้ระคายหู

ภายในห้องค่อนข้างมืดสลัว มีเพียงแสงไฟจางๆ จากป้ายหมายเลขเตียงเท่านั้นที่ส่องสว่าง

อาศัยแสงไฟที่ลอดมาจากทางเดิน เขาเห็นไป๋อวี้กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงริมสุดด้านนอก ดูท่าทางเธอจะหลับลึกมากจนไม่รู้สีกตัวเลยว่าเขาเข้ามา

ในห้องมีเตียงผู้ป่วยอยู่สามเตียง แต่อีกสองเตียงที่เหลือยังว่างเปล่า ไม่มีคนไข้เข้าพัก

ไป๋อวี้แอบคิดในใจว่าโชคเข้าข้าง การมีเตียงให้นอนย่อมดีกว่าต้องไปนั่งสัปหงกบนเก้าอี้แข็งๆ เป็นไหนๆ

เขาปิดประตูห้อง แล้วเดินไปนั่งลงบนเตียงข้างๆ เด็กสาว หลังจากตรวจสอบจนแน่ใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเธอปกติดี เขาจึงถอดรองเท้าแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเตียงคนไข้อย่างสบายอารมณ์

ทันทีที่ร่างกายได้ผ่อนคลาย ความง่วงงุนมหาศาลก็ถาโถมเข้าใส่ทันที

เรียกได้ว่านับตั้งแต่เกิดเรื่องปะทะคารมที่ร้านอาหาร ทั้งร่างกายและจิตใจของเขาก็ตกอยู่ในภาวะตึงเครียดมาตลอด

ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาในค่ำคืนนี้ช่างเหมือนความฝัน มันดูไม่สมจริงเอาเสียเลย

ภาพความทรงจำฉายวนซ้ำในหัวราวกับสไลด์โชว์

ตั้งแต่ตอนที่เขาออกหน้าปกป้องเด็กสาวในร้านอาหาร จนกระทั่งพบว่าเธอหายตัวไป แล้วบังเอิญไปเจอเธอนอนสลบอยู่ในตรอก จนต้องรีบพามาส่งโรงพยาบาล

ในที่สุด ไป๋อวี้ก็ฝืนลืมตาต่อไปไม่ไหว

เขาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง เพื่อยืนยันว่าไม่มีสายเรียกเข้าหรือข้อความตกหล่น ก่อนจะผล็อยหลับไปอย่างงุนงง

กว่าจะตื่นขึ้นมาอีกที ก็ปาเข้าไปเก้าโมงเช้ากว่าแล้ว

ผ้าม่านในห้องไม่ได้ถูกดึงปิด แสงแดดเจิดจ้าจึงสาดส่องผ่านกระจกเข้ามาตกกระทบใบหน้าเขาเต็มๆ

"หลับสบายชะมัด!"

เขาบิดขี้เกียจชูแขนขึ้นเหนือหัว หาวหวอดใหญ่ พลางขยี้ตาที่ยังปรือด้วยความง่วง ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง

ทว่าวินาทีถัดมา เขาก็รู้สึกเหมือนสมองระเบิดตูม เพราะเตียงทางซ้ายมือที่เคยมีคนนอนอยู่ บัดนี้กลับว่างเปล่า ผ้าห่มถูกเลิกออก เป็นหลักฐานชัดเจนว่าไป๋อวี้ตื่นและลุกออกไปแล้ว

"เวรเอ๊ย... ไม่จริงน่า"

ไป๋อวี้กัดปลายลิ้นตัวเองแรงๆ นึกว่ากำลังฝันไป แต่ความเจ็บแปลบที่ได้รับยืนยันว่านี่คือความจริง

เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะบ้า รีบสวมรองเท้าลวกๆ เตรียมจะวิ่งออกไปตามหาเธอ

จังหวะนั้นเอง ประตูห้องพักก็เปิดออก

พยาบาลคนเมื่อคืนเดินประคองเด็กสาวเข้ามา

มือหนึ่งของพยาบาลชูถุงน้ำเกลือขึ้นสูง อีกมือช่วยประคองร่างของเด็กสาว ส่วนไป๋อวี้ตัวน้อยก็ค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเตาะแตะอย่างเชื่องช้า เข้ามาพร้อมกับผู้ดูแล

"เสี่ยวไป๋อวี้ ดูเหมือนพี่ชายของหนูจะตื่นแล้วนะ คงจะเหนื่อยแย่เลยถึงได้หลับยาวขนาดนี้ เมื่อคืนกว่าเขาจะพาหนูมาส่งโรงพยาบาลก็ดึกมากแล้ว หนูต้องขอบคุณเขาให้มากๆ นะรู้ไหม"

เด็กสาวไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ สายตามองไปเห็นไป๋อวี้ที่กำลังนั่งอยู่ขอบเตียงและพยายามใส่รองเท้าด้วยท่าทางลนลาน

ดวงตาดำขลับคู่สวยจ้องมองมาที่เขา ขนตายาวงอนกะพริบปริบๆ ไม่รู้ว่าในใจเธอกำลังคิดอะไรอยู่

เมื่อเห็นภาพนี้ ไป๋อวี้ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ที่แท้เธอก็แค่ไปเข้าห้องน้ำ ทำเอาเขาตกอกตกใจเสียเปล่า

พอลองคิดดูแล้วก็สมเหตุสมผล เมื่อคืนเธอได้รับน้ำเกลือไปตั้งขนาดนั้น แถมเขายังหลับไปนาน ตื่นเช้ามาเธอก็ต้องปวดฉี่อยากเข้าห้องน้ำเป็นธรรมดา

"เอาล่ะ พี่ไม่กวนแล้วนะเสี่ยวไป๋อวี้! เดี๋ยวค่อยมาวัดไข้ใหม่อีกรอบ หนูต้องเชื่อฟังพี่ชายแล้วพักผ่อนเยอะๆ ล่ะ ไข้ลดเมื่อไหร่ถึงจะอนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลได้~"

พยาบาลช่วยประคองเด็กสาวขึ้นเตียง และแขวนถุงน้ำเกลือไว้ที่เสาข้างเตียงให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกไป

เมื่อประตูห้องปิดลง ความเงียบก็เข้าปกคลุม บรรยากาศเริ่มกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที

แม้ไป๋อวี้จะมีคำถามมากมายอยากจะถาม แต่ตอนนี้เขากลับไม่รู้ว่าจะเริ่มบทสนทนาอย่างไรดี ส่วนเด็กสาวเองก็เอาแต่ก้มหน้านิ่ง ไม่พูดไม่จา จ้องมองเข็มน้ำเกลือที่หลังมือตัวเองเขม็ง ราวกับไม่กล้าที่จะเอ่ยปาก

ไป๋อวี้คิดอยู่ครู่หนึ่ง ตัดสินใจว่าเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อนดีกว่า

ไป๋อวี้: "เอ่อ..."

เด็กสาว: "เอ่อ..."

เขาคาดไม่ถึงว่า ทันทีที่อ้าปากจะพูด เด็กสาวเองก็พูดคำเดียวกันออกมาพร้อมกันพอดี

ไป๋อวี้: "เธอพูดก่อนสิ"

เด็กสาว: "นายพูดก่อนสิ"

เมื่อทั้งคู่พูดประโยคเดียวกันพร้อมกันอีกครั้ง ห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันอีกรอบ

ไป๋อวี้: "....."

เด็กสาว: "....."

ไป๋อวี้ยกมือนวดขมับอย่างจนปัญญา

ส่วนเด็กสาวนั่งอยู่บนเตียง มือจิกผ้าห่มแก้เก้อ ใบหน้าเริ่มขึ้นสีระเรื่อด้วยความขัดเขิน

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมพูด ไป๋อวี้จึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นอีกครั้ง:

"ตอนนี้รู้สึกโอเคขึ้นหรือยัง? มีตรงไหนไม่สบายตัวไหม?"

"ไม่... แค่เวียนหัวนิดหน่อย น่าจะเพราะนอนนานไป แล้วก็มีไข้อ่อนๆ..."

เด็กสาวยังคงไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมอง มือยังคงเขี่ยชายผ้าห่มเล่นราวกับมันเป็นของเล่นที่สนุกเสียเต็มประดา