ตอนที่18 เกวน สเตซี่ผู้เข้าใจผิด
ตอนที่18 เกวน สเตซี่ผู้เข้าใจผิด
ผลอิโตะอิโตะ!
ผลปีศาจของโดฟลามิงโก!
เส้นใยพวกนี้คมกริบไม่ต่างจากคมเคียว ฟันเหล็กได้ราวกับตัดโคลน
เมื่อเห็นปาร์คเกอร์หมดสติ ด็อกเตอร์ลิซาร์ดก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่งยิ่งขึ้น!
ตอนนี้ก็เหลือแค่ลิงผิวเหลืองตัวนี้เท่านั้น!
เขายังจะพลิกฟ้าได้อีกงั้นเหรอ?
ฮ่าๆๆ!
กำจัดสไปเดอร์ แมนไป ต่อไปการกระทำของฉันก็จะไร้อุปสรรค!
อย่างไรก็ตามในจังหวะที่ด็อกเตอร์ลิซาร์ดกำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขากลับสังเกตเห็นว่าชายชาวจีนตรงหน้าคนนี้นิ่งสงบเกินคาด
สายตาที่เยือกเย็นนั้น ราวกับรู้อยู่แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นหรือไม่ก็เหมือนกับว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขา
ชวนให้เดาไม่ออกอย่างยิ่ง!
“นายไม่ควรจะกลัวหน่อยเหรอ?”
“ไม่เห็นฉันแปลงร่างแล้วหรือไง? ทำไมนายไม่กรีดร้องเหมือนคนอื่นๆ ให้ฉันฟังล่ะ?”
ด็อกเตอร์ลิซาร์ดค่อยๆ เดินเข้าไปหาเจียงเฉินอย่างไม่เร่งรีบ “พูดมาเถอะ! ก่อนจะฉีดสาร นายยังมีอะไรอยากพูดอีกไหม?”
“จริงๆ แล้วฉันสงสัยมากเลยว่า แม่ของนายรู้ไหมว่าลูกชายของเธอหน้าตาน่าเกลียดขนาดนี้?”
“อ้อ จริงสิ.....แม่ของนายก็เป็นพวกเดียวกับนายเหมือนกันหรือเปล่า?” เจียงเฉินพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
“จะต่อยนายฉันยังรู้สึกว่ามือจะสกปรกเลยด้วยซ้ำ”
“แก!” ด็อกเตอร์ลิซาร์ดตะโกนคำรามอย่างเดือดดาล
แค่ชาวจีนธรรมดาคนหนึ่ง กล้าดูถูกเขาขนาดนี้งั้นเหรอ?
เขาคิดว่าตัวเองเป็นฮีโร่ที่ช่วยนิวยอร์กจริงๆ หรือไง?
น่าขำสิ้นดี! ท่ามกลางความโกรธเกรี้ยวด็อกเตอร์ลิซาร์ดยกมือข้างหนึ่งเป็นท่าคว้าจับ พุ่งเข้าหาเจียงเฉินโดยตรง
ฟึบบ
ฝ่ามือฉีกอากาศออกมา ทำให้ห้องทดลองสั่นสะเทือนเล็กน้อย
และในเสี้ยววินาทีถัดมาราวกับมีความหนาวเย็นอันชั่วร้ายที่แทงลึกถึงกระดูกก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างของด็อกเตอร์ลิซาร์ด
ฉึก!!
เสียงใยเส้นนึง พุ่งออกไปราวกับวิญญาณร้ายที่โผล่ออกมาหลอกในตอนกลางวันแสกๆ พุ่งเข้าปกคลุมด็อกเตอร์ลิซาร์ดอย่างรวดเร็ว
ตูม!
ไม่รู้ว่ามันมาอยู่เหนือศีรษะของด็อกเตอร์ลิซาร์ดตั้งแต่เมื่อไร ก่อนจะฟาดลงมาอย่างฉับพลัน พันรัดเขาแน่นหนา และแขวนเขาลอยขึ้นไปติดกับเพดาน!
“แก! ทำไมแกถึงมีพลังของมันด้วย?!”
“กันแน่....ใครกันแน่ที่คือสไปเดอร์แมนตัวจริงว่ะ?!”
ด็อกเตอร์ลิซาร์ดคำรามอย่างบ้าคลั่ง พลางดิ้นรนฉีกกระชากใยแมงมุมอย่างสุดแรง
และในตอนนั้นเอง เขาก็เพิ่งตระหนักได้อย่างฉับพลันยิ่งเขาออกแรงมากเท่าไร กลับยิ่งถูกมัดแน่นขึ้นเท่านั้น!
เมื่อเทียบกับใยแมงมุมที่ปาร์คเกอร์ยิงออกมา ใยที่ห่อหุ้มร่างเขาในตอนนี้เหนียวและแข็งแกร่งกว่าหลายเท่าตัว!
“นี่มัน……”
“เป็นไปไม่ได้?!”
“ลิงผิวเหลืองอย่างแก จะทำแบบนี้ได้ยังไง?!”
“ก...แกทำแบบนี้ได้ยังไง”
ด็อกเตอร์ลิซาร์ดคำรามออกมาด้วยสีหน้าตกตะลึง
ความโกรธบนใบหน้าของเขาค่อยๆ เลือนหายและถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวอย่างชัดเจน
ฉึก!
เจียงเฉินดีดนิ้วเบาๆ ลำแสงหนึ่งพุ่งออกมาราวกับดาบคมกริบ เจาะทะลุขาขวาของด็อกเตอร์ลิซาร์ด
“ไม่........นี่มันไม่จริง!”
ด็อกเตอร์ลิซาร์ดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกายโซเซ และขนลุกซู่ไปทั้งตัว
“อดทนหน่อย เดี๋ยวก็จบแล้ว ไม่ต้องห่วง ตอนตายจะไม่เจ็บมากหรอก”
พูดจบ เจียงเฉินก็กางฝ่ามือออกอย่างแผ่วเบา
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว
ในพริบตาเดียว
ภายใต้พลังของผลอิโตะอิโตะ เส้นใยละเอียดนับไม่ถ้วนที่มองไม่เห็นก็พุ่งทะลุร่างของด็อกเตอร์ลิซาร์ด ก่อนจะราวกับใบมีดเล็กจิ๋ว นับไม่ถ้วน ฟันลงทีละเส้น ทีละเส้น!
“ไม่......อย่า.....”
“อ๊ากกก”
“ขอร้องล่ะ ฆ่าฉันที!”
“ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว......”
เจียงเฉินฟันลงไปทั้งหมด3,650ครั้ง
ในชั่วขณะนั้น เสียงคร่ำครวญของด็อกเตอร์ลิซาร์ดก็เงียบหายไปโดยสิ้นเชิง
ร่างของเขาในตอนนี้ ไม่มีผิวหนังส่วนใดสมบูรณ์ เลือดชโลมจนเละเทะไปทั้งตัว ราวกับกองเนื้อบดที่แน่นิ่งไร้ชีวิต
กลิ่นคาวเลือดอบอวลไปทั่วห้องทดลองทำให้เจียงเฉินรู้สึกไม่สบายตัวอยู่ไม่น้อย
...........
เจียงเฉินเดินออกไปทางประตูใหญ่
เขาไม่หันกลับมาแม้แต่น้อย และไม่อยากหยุดอยู่ที่นี่แม้เพียงเสี้ยววินาที
“แหวะ!!”
หลังจากเจียงเฉินจากไป บริเวณหน้าต่างก็มีเสียงอาเจียนดังขึ้น ราวกับกลั้นไว้นานแล้วจนทนไม่ไหว
คนผู้นั้นคือเกวน!
“เขา....เขาเป็นสไปเดอร์แมนงั้นเหรอ?”
เธอมองแผ่นหลังของเจียงเฉินอย่างเงียบงัน เพียงรู้สึกว่าหัวใจเต้นรัวราวกับกวางน้อยนับไม่ถ้วนวิ่งชนกันอยู่ในอก
เดิมทีเธอกำลังจะมาหาปีเตอร์ ปาร์คเกอร์แต่เมื่อมาถึงห้องทดลอง กลับพบว่าปีเตอร์ ปาร์คเกอร์หมดสติไปแล้ว
ขณะที่เธอกำลังกังวลเรื่องความเป็นความตายของปีเตอร์ ปาร์คเกอร์
เธอก็ได้เห็นกับตาตัวเอง ว่าเจียงเฉินทรมานด็อกเตอร์ลิซาร์ดตลอดทั้งกระบวนการ
สิ่งนี้ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงฮีโร่ลึกลับที่ออกปฏิบัติการยามค่ำคืน ปราบปรามความชั่วและผดุงความยุติธรรม
[สไปเดอร์ แมน]
แน่นอนว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงความคิดของเกวนฝ่ายเดียวเธอไม่ได้รับคำตอบยืนยันจากเจียงเฉินโดยตรง
แต่ในใจของเธอเจียงเฉินได้กลายเป็นฮีโร่ไปแล้ว!
“ฉันต้องไปหาเขาให้ได้ แล้วถามให้รู้เรื่อง”
“แล้วก็......”