ตอนที่1 ระบบมหาเวทย์กลืนกินดวงดาวงั้นเหรอ?

นิวยอร์ก

ถนนปาร์ค เลขที่ 66

ร่างหนึ่งที่ค่อนข้างผอมเพรียวค่อย ๆ ก้าวออกมาจากฝูงชนอย่างช้า ๆ

เขามีสันจมูกโด่ง คิ้วเข้ม ดวงตาคม ใบหน้าหล่อใสสะอาดตาแบบชายหนุ่ม แฝงรอยยิ้มกวน ๆ เล็กน้อยที่มุมปาก เป็นใบหน้าชาวจีนโดยแท้อย่างไม่มีข้อสงสัย

มองเผิน ๆ เขาสวมชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยแบบมาตรฐาน

ในขอบเขตสายตา

รอบตัวเต็มไปด้วยตึกระฟ้าสูงตระหง่านเสียดฟ้า

ถนนหนทางแน่นขนัดไปด้วยผู้คน เสียงอึกทึกจอแจดังระงม คึกคักเป็นอย่างยิ่ง!

"ถนนปาร์ค นิวยอร์กงั้นเหรอ?"

เจียงเฉินขมวดคิ้ว มองภาพความเจริญเบื้องหน้า พร้อมทั้งผู้คนต่างชาติหลากหลายสีผิว

กลุ่มอาคารมากมายเรียงรายในสไตล์อเมริกันอันคุ้นเคย

ความทรงจำราวกับถูกกั้นด้วยกาลเวลา พลันถาโถมเข้ามาในสมองของเขาเหมือนคลื่นทะเล

เมื่อเวลาผ่านไป เจียงเฉินยิ่งรู้สึกว่าทุกสิ่งตรงหน้าช่างคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

วินาทีถัดมา

บนใบหน้าของเจียงเฉินค่อย ๆ ปรากฏแววประหลาดใจ เปลือกตาสั่นไหวเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง

ไม่ต้องสงสัยอีกต่อไป!

เขาได้เกิดใหม่แล้ว!

สถานะของเขาคือ นักศึกษาชั้นปีที่ 3 แห่งมหาวิทยาลัยนิวยอร์ก ประเทศสหรัฐอเมริกา

ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ เขาได้มาอยู่ในโลกมาร์เวลที่เกิดเหตุระเบิดอยู่แทบไม่เว้นวัน และต้องเผชิญกับการบุกปล้นของเอเลียนอยู่ตลอดเวลา!

ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือมหานครที่มีทั้งอเวนเจอร์ส, X-Men, บราเธอร์ฮูดออฟมิวแทนต์ส และเหล่าวายร้ายจากทุกสารทิศอาละวาดอยู่ทั่วทุกมุมเมือง ต่อให้มีเงินมากแค่ไหน ก็ไม่อาจซื้อโอกาสรอดชีวิตได้

"ชิบหายเอ๊ย…… ฉันนี่มันซวยแปดชาติจริง ๆ!"

เจียงเฉินสบถด่าออกมาด้วยความจนใจ

เสียงหนึ่งที่แปลกประหลาดและเย็นชา ก็หลั่งไหลเข้าสู่ห้วงความคิดของเขา

"ติ๊ง ยินดีต้อนรับโฮสต์เจียงเฉินสู่การข้ามมิติ มายังโลกมาร์เวล!"

"ติ๊ง ระบบมหาเวทย์กลืนกินดวงดาว(กลายพันธุ์) เปิดใช้งานสำเร็จ!"

"พร้อมกันนั้น ระบบมหาเวทย์กลืนกินดวงดาว(กลายพันธุ์) จะช่วยให้โฮสต์ดูดกลืนสสารทุกชนิด เพื่อให้ได้รับความสามารถและพรสวรรค์ที่สอดคล้องกัน!"

ให้ตายเถอะ!

หลังจากได้ยิน เจียงเฉินถึงกับตกตะลึงไปหลายวินาที

เขารู้สึกได้ถึงพลังประหลาดชนิดหนึ่งที่แผ่กระจายไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว ท้องก็พลันร้องจ๊อก ๆ ขึ้นมา

"หิวจัง……"

"ครืน——!"

ในชั่วพริบตาเดียว

เสียงฟ้าร้องคำรามฉีกกระชากท้องฟ้า คลื่นเสียงอันมหาศาลดังกึกก้องอยู่ข้างหู ราวกับระฆังยักษ์ถูกตีขึ้นอย่างรุนแรง

เจียงเฉินรู้สึกได้ทันทีว่า เหนือศีรษะของเขา เมฆดำหนาทึบกำลังกดทับลงมา ทำให้ทั่วทั้งร่างรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

ในวินาทีนั้นเอง

ความหิวกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย ถูกแทนที่ด้วยความสิ้นหวังที่ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ!

เขาเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว จ้องมองไปยังท้องฟ้าเบื้องบนอย่างแน่วแน่

ท้องฟ้าที่เดิมทีปลอดโปร่งสดใส ราวกับถูกพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ไม่อาจอธิบายได้พุ่งเข้าปะทะ เสาแสงหนึ่งพุ่งทะยานสู่ฟ้า ฉีกกระชากห้วงมิติในพริบตาเดียว

ชั่วขณะถัดมา

เมฆดำกลิ้งตัวปั่นป่วน เสียงฟ้าร้องอันน่าหวาดผวาดังสะท้านจากความเงียบ แผ่ซ่านเข้าหู กวาดล้างไปทั่วทุกทิศ

ฟ้าดินเปลี่ยนสี!

เพียงเห็นว่า

ช่องว่างเคลื่อนย้ายสีดำมืดมิดไร้ก้นบึ้งหนึ่ง ปรากฏขึ้นตรงขอบฟ้า และขยายตัวออกไปโดยรอบไม่หยุด จนปกคลุมครึ่งหนึ่งของท้องฟ้า!

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว……

ในตอนนั้นเอง

ลำแสงเลเซอร์จ้าแสบตานับไม่ถ้วน ร่วงหล่นลงมาราวกับห่าฝนกระหน่ำ

ตูม! ตูม! ตูม!……

ชั่วขณะที่ลำแสงจ้าเหล่านั้นกวาดผ่าน ตึกสูงทั้งย่านใจกลางนครนิวยอร์กราวกับถูกโจมตีด้วยขีปนาวุธแบบถล่มอิ่มตัวจากต่างชาติ ระเบิดพังพินาศในพริบตาเดียว

ครืน ครืน ครืน……

ตึกสูงจำนวนมากถล่มลงมาอย่างบ้าคลั่ง เศษหินนับไม่ถ้วนปะปนกับเศษกระจกโปรยปรายลงมา

ตกใส่ชาวเมืองจำนวนมากที่ยังตั้งตัวไม่ทัน

"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย"

"บ้าเอ๊ย! พระเจ้า นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

"ไรว่ะนั้น?!"

"มะ..มันคือรูหนอน! เอเลียนบุกโลกแล้ว"

"ฮือออ…… หนีเร็ว"

เมื่อผู้คนเริ่มรู้ตัว

มนุษย์ที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นดิน ก็ราวกับกระแสน้ำหลากที่เขื่อนแตก แตกตื่นวิ่งหนีกันอลหม่านไปทุกทิศทุกทาง

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว……

ในชั่วพริบตา

ลมกรรโชกรุนแรงพัดกวาดผ่าน เงาร่างจำนวนมากพุ่งออกมาจากรูหนอน

สิ่งมีชีวิตจากนอกโลกขนาดยักษ์นับร้อย ราวกับอสูรโบราณในตำนาน ส่งเสียงคำรามกึกก้องสะเทือนฟ้าดิน

อสูรแต่ละตัวมีลำตัวยาวสูงสุดหลายร้อยเมตร รูปร่างคล้ายตะขาบ หัวแหลมเป็นสันนูน ใบหน้าดุร้าย นัยน์ตาสีแดงฉานเปล่งประกายแห่งการเข่นฆ่าอย่างไร้ขอบเขต

เมื่อเทียบกับสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ มนุษย์ช่างเล็กจ้อยจนแทบไร้ความหมาย

เมื่อทุกอย่างถาโถมลงมาราวกับวันสิ้นโลก ใจกลางนครนิวยอร์กก็ระเบิดความโกลาหลขึ้นอย่างสมบูรณ์

เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือด้วยความตื่นตระหนกดังระงมไปทั่ว ราวกับคลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำ แผ่สะเทือนไปทุกสารทิศ

"บ้าเอ๊ย! เพิ่งเกิดใหม่ก็จับฉันมาอยู่ในที่แบบนี้เลยเหรอ ยังจะให้คนอยู่รอดได้อีกไหมเนี่ย!"

เจียงเฉินขมวดคิ้วแน่น ภายในใจเหมือนมีฝูงสัตว์หมื่นตัววิ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง

ไม่นึกเลยว่าเพิ่งจะได้มาเกิดใหม่ ก็ต้องเผชิญหน้ากับความตายอีกครั้ง!

ไม่ได้การแล้ว! ฉันจะไม่ยอมมานั่งรอความตายเฉยๆแน่นอน!

ต่อให้ต้องตาย อย่างน้อยก็ขอให้อิ่มท้องก่อนเถอะ!

เจียงเฉินฝืนบังคับตัวเองให้สงบลง ความหิวก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง

แล้วเหลือบมองไปเห็นร้านเคเอฟซีที่อยู่ใกล้ๆ มันกลายเป็นตัวเลือกเดียวของเจียงเฉินในทันที

เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เจียงเฉินพุ่งเข้าไปในห้องครัวของร้านเคเอฟซี คว้าไก่ทอดที่เพิ่งทำเสร็จมาหนึ่งชิ้น ตั้งใจจะยัดเข้าปากกินอย่างตะกละตะกลาม!

ซ่าาาาา~

แต่กลับเห็นว่า ไก่ทอดในมือของเขาราวกลับถูกบางอย่างดูดกลืนจนหมดและในชั่วพริบตานั้นก็กลายเป็นผงธุลี

จากนั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้งในห้วงความคิดของเขา

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับ……"