บทที่ 21 การเผชิญหน้า

บทที่ 21 การเผชิญหน้า

ฉีหยวนหันขวับกลับไปมองด้วยความประหลาดใจ แล้วก็พบว่าเป็นลูกค้าคนสุดท้ายที่เขาเห็นเมื่อคืนก่อน

ฉีหยวนจำอีกฝ่ายได้แม่นยำ เพราะมัดกล้ามที่เด่นสะดุดตาของเขานั่นแหละ

"คุณนั่นเอง?"

เลิ่งฮุยพยักหน้าตอบ "ผมยืนอยู่ข้างหลังพวกคุณมาตลอด ได้ยินที่คุณวิเคราะห์มาทั้งหมดแล้ว คุณเก่งมาก การวิเคราะห์มีเหตุผลน่าเชื่อถือทีเดียว"

พอโดนชมซึ่งหน้าแบบนี้ ฉีหยวนก็เกาหัวแกรกๆ หัวเราะแก้เก้อด้วยความเขินอายเล็กน้อย

จังหวะนั้นเองเหลิ่งฮุยก็เอ่ยถามต่อ "ในเมื่อคุณบอกว่าคู่แข่งหน้าไม่อายคนนั้นจะยุยงชาวเน็ตให้มาที่นี่ในคืนนี้ คุณพอจะมีวิธีหาตัวเขาเจอไหม?"

พอได้ยินคำถาม ทุกคนต่างหันขวับมามองฉีหยวนเป็นตาเดียว

"เอ่อ ผมก็พอมีวิธีอยู่บ้างครับ แต่โอกาสสำเร็จอาจจะไม่สูงมาก ทั้งนี้ทั้งนั้นขึ้นอยู่กับว่าอีกฝ่ายรอบคอบแค่ไหนด้วย"

เลิ่งฮุยรีบประสานมือแสดงความคารวะทันที

"ขอฟังรายละเอียดหน่อย เถ้าน้อยทำให้ผมได้กลับมาลิ้มรสความอร่อยของอาหารได้อีกครั้ง แม้เขาจะคิดว่าตัวเองไม่ได้ช่วยอะไร แต่สำหรับผม เขาคือผู้มีพระคุณ ถ้าคุณช่วยเขาให้พ้นจากวิกฤตครั้งนี้ได้ ผมยินดีติดหนี้บุญคุณคุณครั้งหนึ่ง"

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของฉีหยวนก็ฉายแววประหลาดใจ เขามองสำรวจเลิ่งฮุยใหม่อีกครั้งอย่างอดไม่ได้

เมื่อเห็นว่าสีหน้าของอีกฝ่ายดูปกติ แต่แววตากลับจริงจังและแน่วแน่เป็นพิเศษ ฉีหยวนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประทับใจ

เด็กมัธยมปลายอยู่ในวัยที่ใสซื่อและโรแมนติกที่สุด การได้มาเจอจอมยุทธ์ผู้ผดุงคุณธรรมที่หาตัวจับยากแบบในนิยาย จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไงไหว?

เขาจึงรีบโบกไม้โบกมือพร้อมหัวเราะร่า "พี่ชาย พูดเกินไปแล้วครับ พวกเรามาช่วยเถ้าน้อยเพราะความเต็มใจ ไม่ต้องมาติดหนี้บุญคุณอะไรกันหรอกครับ"

"อีกอย่าง เถ้าน้อยแกเป็นคนรักความสะอาดจะตาย จากที่ผมสังเกตเมื่อคืน แกเช็ดเคาน์เตอร์ไม่ต่ำกว่าสิบเจ็ดสิบแปดรอบ คนแบบนั้นจะเอาน้ำเน่ามาทำเต้าหู้เหม็นได้ยังไง เป็นไปไม่ได้หรอกครับ"

คำพูดของฉีหยวนทำให้สีหน้าเคร่งขรึมของเลิ่งฮุยดูอ่อนลงเล็กน้อย

ตอนนั้นเอง ฉีหยวนก็ส่งสัญญาณให้ทุกคนขยับเข้ามาใกล้ๆ

"ทุกคนครับ วิธีของผมง่ายมาก ลองคิดดูสิ คนที่ทำเรื่องสกปรกพรรค์นี้ได้ นิสัยใจคอต้องแย่ขนาดไหน ถึงตอนนั้นหมอนั่นคงจะแฝงตัวอยู่ในฝูงชน แล้วแอบหัวเราะเยาะอยู่ในใจแน่ๆ"

เลิ่งฮุย คนงานเมิ่ง และเฒ่าเฉินสบตากัน แล้วพยักหน้าเห็นด้วยพร้อมเพรียง

"ดังนั้น ขั้นตอนแรกของเราคือสังเกตว่าใครหัวเราะได้น่ารังเกียจที่สุด จำไว้นะครับ ต้องเป็นเสียงหัวเราะแบบหื่นกาม แล้วก็ชอบแอบมองคนข้างๆ ด้วยสายตาลุกลี้ลุกลน"

"เขาเรียกว่าอะไรนะ... อ้อ ใช่ 'มีพิรุธ' ไง คนที่หัวเราะได้หื่นกามน่ารังเกียจสุดๆ แถมยังมีพิรุธชัดเจน ฟันธงได้เลยว่าเป็นหมอนั่นแน่นอน"

"พอเจอตัวแล้ว เราค่อยลองหยั่งเชิงดูครับ"

"อย่างเช่น แกล้งกระซิบข้างหูเขาว่า: 'ความลับแตกแล้วนะ'"

"หรือพูดว่า: 'เถ้าแก่ น่าจะจ่ายค่าจ้างหน้าม้าได้แล้วมั้ง?'"

"หรืออะไรก็ได้ที่ทำให้เขาร้อนตัว แล้วด้นสดเอาหน้างานเลยครับ"

พอฟังแผนการของฉีหยวนจบ ทุกคนก็พากันขำขัน บรรยากาศตึงเครียดในตอนแรกเริ่มผ่อนคลายลง

แต่แล้วจู่ๆ ฉีหยวนก็กุมขมับด้วยความกลัดกลุ้มอีกครั้ง

"ติดอยู่อย่างเดียวครับ ถึงตอนนั้นเถ้าน้อยต้องโดนคนที่ไม่รู้เรื่องรุมล้อมอยู่แน่ๆ พวกเราคงไปยืนประกบเถ้าน้อยตลอดเวลาไม่ได้ ผมกลัวว่าจะมีพวกเลือดร้อนบางคนไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้วลงมือเลย ถ้าเถ้าน้อยบาดเจ็บหรือแผงลอยโดนพัง คงดูไม่จืดแน่"

พอได้ยินดังนั้น หลี่อันกำลังจะอ้าปากบอกว่าไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัยของลู่ชวน

แต่เลิ่งฮุยชิงผิวปากดังวี้ดขึ้นมาเสียก่อน

พริบตาเดียว ชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่ที่กล้ามเนื้อแน่นจนเสื้อแทบปริก็เดินออกมาจากมุมตึก

เลิ่งฮุยยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา พร้อมโบกมือใหญ่ๆ ของเขา

"เรื่องความปลอดภัยของเถ้าน้อย ผมกับพี่น้องจัดการเอง มาดูกันซิว่าใครจะกล้าแตะต้องเขา"

ฉีหยวนและคนอื่นๆ สบตากัน แล้วต่างพากันกลืนน้ำลายเอือกใหญ่

เวลากลับมาสู่ปัจจุบัน

เลิ่งฮุยลอบมองสีหน้าไม่ยอมจำนนของชายหนุ่มเบื้องหลังแล้วพยักหน้าในใจ

ไม่ลำพองยามชนะ ไม่ท้อถอยยามพ่ายแพ้ เผชิญหน้ากับคำครหาจากคนนับพัน ยังคงสงบนิ่งและเยือกเย็น

แม้ลู่ชวนจะยังไปไม่ถึงขั้นนั้น แต่เขาก็ยังกล้าแสดงความโกรธและความไม่ยอมจำนนเมื่อเผชิญกับข้อกล่าวหาจากคนนับร้อย แทนที่จะหดหัวเงียบกริบ

ความกล้าหาญของเขาเหนือกว่าผู้ใหญ่หลายคนเสียอีก

ในทางกลับกัน เมื่อมองดูผู้ใหญ่ตรงหน้าเหลิ่งฮุยสังเกตทุกคำพูดและการกระทำของพวกเขา แล้วรู้สึกสะอิดสะเอียน

แต่ละคนคิดว่าตัวเองยืนอยู่บนจุดสูงสุดของศีลธรรมและความถูกต้อง รังแกชายหนุ่มร่างผอมบางอย่างอำเภอใจ คนแข็งแรงรังแกคนอ่อนแอ คนมากรังแกคนน้อย ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความอ่อนแอและความไร้ยางอายในกมลสันดาน

หลงเชื่อข่าวลือ แห่ตามกันไป ขาดวิจารณญาณ ถูกคนชั่วยุยงด้วยคำพูดไม่กี่คำก็คล้อยตามโดยไม่รู้ตัว แสดงถึงสติปัญญาที่ตื้นเขินและโง่เขลา

สำหรับคนพวกนี้เหลิ่งฮุยอยากจะถ่มน้ำลายใส่ให้รู้แล้วรู้รอด แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้

ช่างเถอะ มีข้าอยู่ตรงนี้ พวกแกอย่าหวังจะได้ก้าวเข้ามาทำร้ายผู้มีพระคุณของข้าแม้แต่ก้าวเดียว

คิดได้ดังนั้น แววตาของเลิ่งฮุยก็ยิ่งแน่วแน่ขึ้น

สัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่เปลี่ยนไปของเลิ่งฮุย เหล่าพี่น้องลูกน้องเหมือนได้รับแรงกระตุ้น ต่างพากันยืดอกขึ้นอย่างฮึกเหิม

ด้วยเหตุนี้ ฝูงชนนับร้อยที่เดิมทีฮึกเหิม พอโดนสายตาของเลิ่งฮุยและพรรคพวกจ้องเขม็งเข้าใส่ ก็พากันฝ่อลงทันที

เมื่อกระแสของทั้งสองฝ่ายผลัดกันรุกผลัดกันรับ สถานการณ์ในที่เกิดเหตุก็เริ่มสับสนอลหม่านขึ้นมาอีกครั้ง

ทำเอาพ่อค้าหัวทองเริ่มร้อนรน

"อะไรวะเนี่ย! คนเป็นร้อยดันมากลัวคนแค่สิบเอ็ดคน! ถุย!"

"เออ ฉันก็ว่าพวกนั้นปอดแหกเกินไป ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป แผนเราจะไม่ล่มเหรอวะ?! บ้าเอ๊ย"

"นั่นดิ เป็นงี้ไปได้ไง ฉันอุตส่าห์..."

พ่อค้าหัวทองเผลอรับลูกคู่ไปโดยไม่รู้ตัว แต่พูดไปได้ครึ่งประโยค จู่ๆ ก็รู้ตัวว่าหลุดปาก รีบเอามือตะครุบปากตัวเองทันที แววตาฉายแววตื่นตระหนก สงสัย และโกรธเกรี้ยวปะปนกันมั่วไปหมด

ฉีหยวนกอดดอกแค่นหัวเราะ

เจอตัวแล้ว~

พ่อค้าหัวทองโกรธจัดแต่แสร้งทำเป็นใจเย็น

"ฉันไม่รู้ว่าพวกแกพูดเรื่องอะไร ฉันจะกลับแล้ว"

ทันทีที่หันหลังกลับ จู่ๆ เขาก็โดนเจ้าอ้วนที่อยู่ข้างหลังผลักจนเกือบหัวทิ่มพื้น

"ฉันบอกเหรอว่าให้แกไปได้?"

หลี่อันตีหน้ายักษ์ เอ่ยเสียงเหี้ยม

เพราะไอ้พ่อค้าหัวทองนี่แหละที่ทำให้แผนประจบสอพลอของเขาล่มไม่เป็นท่า แถมยังไปสะกิดต่อมโมโหเข้าให้

เขายังไม่รู้เลยว่าท่านจอมมารจะลงโทษเขายังไงหลังจากนี้

พอนึกถึงเรื่องนี้ ความแค้นในใจของหลี่อันก็ยิ่งทวีคูณ

"แก... แกจะทำร้ายร่างกายเหรอ?"

พ่อค้าหัวทองดูท่าทางร้ายกาจ แต่เนื้อแท้แล้วขี้ขลาดตาขาว

เขาไม่รู้ว่าตัวเองโดนจับได้ยังไง แต่พอเห็นสองคนนี้ ไม่สิ มีอีกหกคนเดินล้อมเข้ามาจากทุกทิศทาง พร้อมส่งยิ้มเหี้ยมเกรียมมาให้ เขาก็รู้แล้วว่าความแตกยับเยิน

แต่เขาก็ยังอยากจะดิ้นรนอีกสักหน่อย เผื่อว่าอีกฝ่ายจะไม่มีหลักฐาน เผื่อว่า...

"ทำร้ายร่างกาย? ไม่ๆๆ พวกเราเป็นปัญญาชน จะไปทำร้ายร่างกายคนอื่นได้ยังไง?"

คนงานเมิ่งส่ายหน้าแก้ความเข้าใจผิด

ไม่ทำร้ายร่างกาย?

เหอะ ถ้าไม่ทำร้ายร่างกาย งั้นฉันก็ไม่กลัวว้อย!

พ่อค้าหัวทองคาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้ดีตีนแดงขนาดนี้ ก็ลิงโลดใจขึ้นมาทันที

ทว่า ประโยคต่อมาของฉีหยวนกลับทำให้เขาหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

"ทำร้ายร่างกายมันติดคุกนะคุณ พวกเราไม่ได้โง่ แต่ไอ้คนที่กุข่าวลือเสียหาย ใส่ร้ายป้ายสีคนอื่น แล้วยุยงปลุกปั่นให้คนนับร้อยมาชุมนุมก่อความวุ่นวายเนี่ย โทษหนักเอาเรื่องอยู่นา~"

พ่อค้าหัวทองหน้าถอดสี รีบปฏิเสธเสียงแข็ง

"แก... แกพูดบ้าอะไร!"

เห็นปฏิกิริยาของพ่อค้าหัวทอง ฉีหยวนก็รู้ทันทีว่ามาถูกทาง เขาขยิบตาให้คนอื่น

หลี่ฉีหงและเจิงอวี้เฉิงเข้าใจความหมายทันที รีบก้าวเข้าไปคว้าแขนพ่อค้าหัวทองคนละข้างแล้วบิดล็อกไว้แน่น

เล่นเอาพ่อค้าหัวทองขวัญกระเจิง ร้องเสียงหลง "แก... พวกแกจะทำอะไร? ไหนบอกจะไม่ทำร้ายร่างกายไง?"

ฉีหยวนก้าวเข้าไป ล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากางเกงของพ่อค้าหัวทอง ชูขึ้นฟ้าแล้วแสยะยิ้ม "แกจ้างหน้าม้ามาปั่นกระแสใส่ร้ายคนอื่นในคลิปของหลี่อัน แล้วยังยุยงให้ชาวเน็ตมาถล่มร้านชาวบ้าน หลักฐานทั้งหมดน่าจะอยู่ในมือถือเครื่องนี้ใช่ไหมล่ะ?"

"เดี๋ยวพอคุณตำรวจมา แล้วกู้แชทที่แกคุยกับพวกหน้าม้าออกมาได้ แกจบเห่แน่~"

รู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองทำอะไรไว้ พ่อค้าหัวทองแข้งขาอ่อนปวกเปียกทันทีที่ได้ยิน หน้าซีดเผือดลงไปถนัดตา

ครั้งก่อนที่โดนจับเข้าโรงพัก เขาแค่โดนตักเตือน

แต่คราวนี้ถ้าโดนจับอีก มีหวังได้ไปนอนกินข้าวแดงในคุกของจริงแน่!!!