บทที่ 17 ถ้าตกลงไปแล้วกินไม่อิ่ม ไม่มีทางขึ้นมาได้หรอก

บทที่ 17 ถ้าตกลงไปแล้วกินไม่อิ่ม ไม่มีทางขึ้นมาได้หรอก

"ท่านพ่อ ช้าก่อน!"

ตู้เส้าเฟิงวิ่งสุดชีวิตเข้าไปคว้าชายแขนเสื้อของท่านตู้ติงเอาไว้

ท่านตู้ติงสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมสีหน้า เขาจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว!

"มีอะไรก็รีบๆ พ่นออกมา!"

ไม่อย่างนั้นข้าจะกลั้นตดไม่อยู่แล้ว!

ตู้เส้าเฟิงสูดหายใจเข้าลึก ระงับความรู้สึกแสบๆ คันๆ ในลำคอ "ท่านพ่อ ท่านจะไปปลดทุกข์หรือขอรับ?"

ท่านตู้ติง: "เจ้าก็จะไปเหมือนกันรึ? ห้องส้วมมีตั้งหลายห้อง ไม่ต้องมาแย่งข้าหรอกน่า แล้วจะดึงข้าไว้ทำไม? หลีกไป!"

เขาจะราดอยู่รอมร่อแล้ว!

"ท่านพ่อ ท่านหาที่ปลดทุกข์ที่อื่นก่อน เดี๋ยวข้าจะเล่ารายละเอียดให้ฟัง"

ตู้ติงมองลูกชายด้วยสายตาเหมือนมองคนบ้า พลางกัดฟันกรอด "ข้าคือเสนาบดีศาลต้าหลี่ผู้ยิ่งใหญ่ เป็นปัญญาชน เป็นขุนนางราชสำนักต้าหลี่เชียวนะ!"

"ข้าจะไปทำเรื่องไร้อารยะอย่างการปลดทุกข์เรี่ยราดได้อย่างไร? ไสหัวไปซะ!"

พูดจบ เขาก็สะบัดตัวเดินจ้ำอ้าว มองดูห้องสุขาที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ อีกเพียงก้าวเดียวก็จะถึงสวรรค์แห่งการปลดปล่อยแล้ว

ชัยชนะอยู่แค่เอื้อม!

"ท่านพ่อ ห้องส้วมนั่นมีคนวางยาไว้ ถ้าท่านเข้าไป ท่านจะตกลงไปในบ่ออุจจาระ เข้าไปสิ" ตู้เส้าเฟิงเอ่ยเสียงเรียบ เมื่อเห็นว่าเกลี้ยกล่อมไม่ได้ผล

มือของตู้ติงที่กำลังจะผลักประตูชะงักค้างอยู่กลางอากาศ สมองยังไม่ทันได้ประมวลผล ก็ได้ยินเสียงลูกชายตัวดีพูดต่อ "ห้องส้วมนั่นไม่ได้ทำความสะอาดมานานแล้ว ในนั้นมีแต่อุจจาระเต็มไปหมด ถ้าท่านตกลงไป รับรองว่าไม่ได้ขึ้นมาแน่จนกว่าจะกินจนอิ่ม"

"อุ๊บ!" ตู้ติงทำท่าจะอาเจียนด้วยความขยะแขยง ระหว่างตกลงไปในบ่อขี้เพื่อกินขี้ กับการทำตัวไร้อารยะ เขาเลือกอย่างหลังโดยไม่ลังเล

หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ สองพ่อลูกก็หามุมสงบ ตู้ติงกัดฟันถาม "เล่ามาซิว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

เขาสาบานเลยว่า ถ้าเรื่องเมื่อครู่เป็นการล้อเล่นของลูกชายตัวซวยคนนี้ เขาจะตีให้ตายคาตีน!

ตู้เส้าเฟิงเห็นสีหน้าอำมหิตของบิดา จึงไม่กล้าอ้อมค้อม เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกี่ยวกับอาตู้อาและองค์ชายสามให้ฟังจนหมดเปลือก

"เจ้าไปรู้เรื่องพวกนี้มาจากไหน?"

ตู้ติงรู้ความสามารถของลูกชายดี ข้อมูลพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่ลูกเขาจะไปสืบรู้มาเองได้แน่นอน!

ต้องมียอดฝีมือคอยหนุนหลังอยู่แน่ๆ!

ยอดฝีมือผู้นั้นเป็นมิตรหรือศัตรูกันแน่?

"ท่านพ่อ ข้าได้ยินมา..."

ตู้ติงกลั้นหายใจรอฟังอย่างตั้งใจ แต่หน้าของลูกชายกลับแดงก่ำ ไม่ยอมพูดใจความสำคัญออกมาสักคำ

มือของตู้ติงเอื้อมไปที่ขอบกางเกง น้ำเสียงกดต่ำ "ไอ้ลูกเวร ถ้ามัวแต่อมพะนำ ข้าจะจัด 'ของดี' ให้เจ้าสักชุด"

"ท่านพ่อ ใจเย็นๆ ข้าได้ยินมาว่า..." ตู้เส้าเฟิงแทบจะคุกเข่าลงไปกราบ เขาแค่อยากบอกว่าเขารู้เรื่องทั้งหมดนี้จากการได้ยินเสียงในใจของหนิงจืออี้ แต่ปากเจ้ากรรมกลับเหมือนถูกเย็บติดกัน พูดไม่ออกสักคำ

"ท่านพ่อ ข้าพูดไม่ได้ ข้าพูดส่วนสำคัญไม่ได้ขอรับ"

เมื่อเห็นลูกชายเหงื่อแตกพลั่ก สีหน้าตื่นตระหนกดูไม่ใช่การล้อเล่น ตู้ติงจึงฉุกคิดอะไรบางอย่าง เขาเดินไปสำรวจห้องสุขาด้วยตัวเอง และหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ห้องสุขามีทั้งหมดสามห้อง แผ่นไม้กระดานของห้องกลางที่เขาใช้เป็นประจำนั้นผุพังเสียหายหนักที่สุด เขาลองกระทืบเท้าลงไปแรงๆ แผ่นไม้ก็ส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด รับน้ำหนักได้อีกไม่นานแน่

อีกสองห้องที่เหลือก็มีความเสียหายบ้างแต่ไม่รุนแรงเท่า ทว่าหากเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ ข้อแก้ตัวที่ดีที่สุดก็คือห้องสุขาทรุดโทรมตามกาลเวลาจนเกิดอุบัติเหตุถล่มลงมา

มันคืออุบัติเหตุ!

"ลูกพ่อ เจ้าไปเจอวาสนาปาฏิหาริย์มาใช่หรือไม่?"

คิดว่าการได้ยินเสียงในใจคนอื่นก็นับเป็นวาสนาอย่างหนึ่ง เขาจึงพยักหน้าหงึกหงัก

"ท่านพ่อ เป็นวาสนาที่ยิ่งใหญ่มากขอรับ เพราะแบบนี้ข้าถึงรีบกลับมาช่วยท่านได้ทันเวลา"

"ฮ่าๆ ดี! ดีแล้วที่ลูกพ่อมีวาสนา เรื่องนี้เก็บไว้เป็นความลับ อย่าไปบอกใครเชียว และที่สำคัญ ห้ามทำอะไรที่เป็นภัยต่อผู้มีพระคุณของเราเด็ดขาด"

เด็กหนุ่มพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ท่านพ่อ ข้าเข้าใจแล้ว นับแต่นี้ไป นางคือผู้มีพระคุณของตระกูลเรา ลูกจะปกป้องผู้มีพระคุณแม้ต้องแลกด้วยชีวิต"

"ดี! ลูกพ่อเป็นลูกผู้ชายตัวจริง!"

แววตาของตู้ติงเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ แม้ลูกชายจะซุกซนไปบ้าง แต่ทั้งนิสัยและหน้าตาก็ถือว่ายอดเยี่ยม

"เสียมารยาทที่ไม่ตอบแทน ในเมื่อมีคนวางแผนเล่นงานเรา สองพ่อลูกเราก็ควรจะ 'ตอบแทน' กลับไปให้สาสมไม่ใช่รึ?" ตู้ติงหัวเราะ แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร แต่รอยยิ้มบนริมฝีปากกลับกว้างขึ้นเรื่อยๆ

ทว่าตู้เส้าเฟิงกลับกลัวพ่อตัวเองที่สุดในเวลาแบบนี้ ทุกครั้งที่เขาไปก่อเรื่องใหญ่มาตอนเด็กๆ พ่อก็จะยิ้มร่าแบบนี้แหละ

แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาโดนตีน้อยลงเลย!

"ท่านพ่อ ไม่ใช่แค่ถูกวางแผนเล่นงานนะขอรับ แต่ถูกวางแผนให้ไปกินขี้ต่างหาก"

ตู้ติง: ?

มือเขาเอื้อมไปที่ขอบกางเกงอีกครั้ง ก่อนจะจัดการศัตรูภายนอก เขาควรจะตีไอ้ลูกอกตัญญูคนนี้ให้ตายก่อนดีกว่า!

คนอะไรไม่มีวิจารณญาณ สมควรโดนตีให้ตาย!

......

ผ่านไปประมาณหนึ่งถ้วยชา อาตู้อาก็เดินโซซัดโซเซมาทางเรือนชั้นนอก ท้องไส้ปั่นป่วนแทบระเบิด

ตามการคำนวณของเขา พี่ชายแสนดีน่าจะตกลงไปในบ่ออุจจาระเรียบร้อยแล้ว เขาจะไปเข้าห้องน้ำในเรือนชั้นในไม่ได้เด็ดขาด เดี๋ยวจะเสียแผนหมด!

เดิมทีเขามีเรื่องสำคัญต้องทำจึงไม่อยากดื่มมาก แต่ไม่รู้ทำไมท้องไส้ถึงได้ปั่นป่วนขนาดนี้ จนต้องรีบมาปลดทุกข์

พอเดินมาถึงหัวมุม ตู้ติงก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ คว้าคออาตู้อาไว้หมับ

"น้องรอง จะหนีไปไหน ท่านลู่เป็นแขกคนสำคัญ เจ้าต้องดูแลให้ดีสิ มา ไปดื่มกับท่านลู่ต่อพร้อมกับพี่ชายเถอะ"

เมื่อเห็นพี่ชายยืนอยู่ตรงหน้าปกติดี อาตู้อาก็ลอบเจ็บใจที่แผนล้มเหลว แต่ท้องไส้เขาปวดบิดจนไม่มีเวลามาคิดหาสาเหตุ แม้แต่จะพูดเสียงดังยังไม่กล้า หน้าแดงก่ำ โบกไม้โบกมือพัลวัน "พี่ใหญ่ ข้าปวดท้อง ท่านไปอยู่เป็นเพื่อนท่านลู่ก่อนเถอะ"

ตู้ติงยิ้มหวาน "ปวดท้องรึ? ห้องส้วมก็อยู่นี่แล้ว จะถ่อไปถึงเรือนชั้นนอกทำไม? เส้าเฟิง ช่วยพยุงอาของเจ้าเข้าไปหน่อย"

"ได้เลยขอรับ ท่านอา เชิญทางนี้" ไปกินขี้ซะเถอะ

"ไม่ ข้าจะไปเรือนชั้นนอก ไม่... อย่า... ข้าไม่อยากเข้า..."

น่าเสียดายที่ไม่มีใครฟังเขา สองพ่อลูกหิ้วปีกเขาคนละข้าง ประตูห้องส้วมเปิดออกและปิดลง พร้อมกับแรงผลักส่ง อาตู้อาก็เข้าไปอยู่ในห้องส้วมห้องกลางเรียบร้อย

พอเข้ามาแล้ว อาตู้อาก็ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่นิดเดียว กลัวว่าขยับนิดเดียวจะร่วงลงไป นั่นคงเป็นจุดจบจริงๆ

"ช่วยด้วย! ใครก็ได้ ช่วยด้วย!"

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ราวกับมีสัตว์ร้ายอยู่ข้างกาย

ด้วยความเครียดจัด เขาจึงลืมไปว่าเพื่อความสะดวก เขาได้ไล่บ่าวไพร่ในบริเวณนั้นออกไปหมดแล้ว ต่อให้ตะโกนจนคอแตกก็ไม่มีใครมา

สิ่งที่ทำให้เขาหวาดกลัวยิ่งกว่าคือเสียงลั่นเปรี๊ยะที่ดังข้างหู "พี่ใหญ่ พี่ใหญ่! เส้าเฟิง ช่วยอาด้วย!"

"ลูกพ่อ ไปกันเถอะ เราไปเจอเจ้าโจรชั่วลู่นั่นกัน" ตู้ติงจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ กลับมาเป็นสุภาพบุรุษมาดเนี๊ยบเช่นเดิม แต่รอยยิ้มมีเลศนัยผุดขึ้นที่มุมปาก

พอลองคิดดูแล้ว ลู่เหมาอาจจะเข้าร่วมกับองค์ชายสามไปแล้วเหมือนอาตู้อา เรื่องในวันนี้น่าจะเป็นแผนการสมรู้ร่วมคิดของทั้งสองคน

งั้นเขาก็ต้องดูแลท่านลู่ให้ดีๆ แล้วก็ให้ท่านลู่เป็นพยานที่อยู่ให้เขาด้วย

อืม ไม่ต้องยิ่งใหญ่อะไรมาก แค่เลี้ยง 'โต๊ะจีนขี้เต็มคำ' ให้ฟรีๆ สักมื้อก็พอ

เมื่อสามพี่น้องสกุลหนิงมาถึงจวนสกุลตู้ จวนก็วุ่นวายโกลาหลไปหมด บ่าวไพร่วิ่งวุ่นไปช่วยคนกันจ้าละหวั่น

พอได้ยินบ่าวไพร่คุยกัน หนิงจืออี้ก็งุนงง

'อาตู้อางั้นเหรอ?'

'ตู้ติงไม่ได้ตกบ่อขี้ แต่อาตู้อาต่างหากที่ตกบ่อขี้ไปกินขี้ซะเอง!'

"เสียงอะไรน่ะ?" ตู้ติงงุนงง เขากำลังเล่นละครฉากใหญ่อยู่ "พวกเจ้า รีบไปช่วยน้องรองออกมาเร็วเข้า!"

"น้องรองผู้โชคร้ายของข้า ป่านนี้คงกินขี้ไปตั้งเท่าไหร่แล้ว!" เขาต้องแสดงทั้งความเสียใจปานจะขาดใจ ทั้งอยากจะกระโดดลงไปช่วย แต่ก็ต้องแสดงความจนใจที่ถูกคนรอบข้างรั้งตัวไว้

ในขณะเดียวกัน สายตาของเขาก็ลอบกวาดมองไปรอบๆ พยายามหาเจ้าของเสียงเมื่อครู่

เฮ้อ คนงานยุ่งก็แบบนี้แหละ!

เขามองไปรอบๆ จนเห็นสามพี่น้องสกุลหนิง หนิงจืออี้โบกมือทักทายเขา "สวัสดีค่ะ ท่านลุงตู้"

'ดี เจ้าหมาลู่เหมาก็อยู่ที่นี่ด้วย จับมันส่งไปกินขี้ด้วยอีกคนซะ ไอเดียชั่วๆ นี่เป็นของมันแน่ๆ'

'อิจฉาที่ตู้ติงเก่งกว่าตัวเองทุกอย่าง ก็เลยคิดแผนสกปรก หวังจะฆ่าให้ตายแถมทำลายชื่อเสียงตู้ติง จิตใจชั่วช้าจริงๆ'

ตู้ติงตาโตเป็นไข่ห่าน วาสนาของลูกชายมาถึงแล้ว!

ด้วยคำเตือนล่วงหน้าจากลูกชาย ตู้ติงจึงแปลกใจแต่ก็ยอมรับความจริงได้อย่างง่ายดายว่าเขาได้ยินเสียงในใจของหนิงจืออี้

นี่มันโชคลาภของสกุลตู้ชัดๆ!

เป็นบุญวาสนาที่บรรพบุรุษต้องสั่งสมจนควันเขียวพุ่งออกจากหลุมศพแน่ๆ!

พอได้ยินหนิงจืออี้พูดถึงลู่เหมา หัวใจเขาก็กระตุกวูบ กลัวว่าเจ้าหมาทรยศนี่จะได้ยินด้วย แต่หลังจากสังเกตอยู่นาน ก็ไม่พบความผิดปกติบนใบหน้าของลู่เหมา

ดูท่าคนผู้นี้จะไม่ได้ยินอะไร

เยี่ยม!

วิชาการแสดงสกุลตู้ เริ่มปฏิบัติการ!