ตอนที่ 8 ท่านอ๋องอันเปิดเส้นทางอาชีพใหม่ให้ตัวเอง!

ตอนที่ 8 ท่านอ๋องอันเปิดเส้นทางอาชีพใหม่ให้ตัวเอง!

"นี่คือเกี้ยวที่คุณหนูหนิงว่าหรือ?" มุมปากพ่อบ้านจูกระตุก เขาอยากย้อนเวลากลับไปตบปากช่างพูดของตัวเองเหลือเกิน!

หนิงจืออีทำหน้าภูมิใจพลางชื่นชม "ดูดีไซน์ที่โฉบเฉี่ยวและการตกแต่งอันวิจิตรบรรจงนั่นสิ ใครมีตาหามีแววไม่ ก็ต้องมองว่าสวยจริงไหมพ่อบ้านจู?"

หนิงหยวนจือถึงกับกุมขมับ เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเกี้ยวเหล็กมันจะมีความงามตรงไหน!

ต้องหน้าหนาขนาดไหนถึงกล้าถามคำถามแบบนี้ออกมาได้!

เขาขอประกาศตัดขาดความสัมพันธ์แต่เพียงฝ่ายเดียว นี่ไม่ใช่น้องสาวของเขา!

พ่อบ้านจูทำหน้าเหมือนคนท้องผูก ตะโกนก้องในใจ 'คุณหนูพูดเองเออเองหมดแล้ว จะให้ข้าน้อยพูดอะไรอีกล่ะขอรับ?!!!'

จะบอกว่าไม่สวยก็เท่ากับยอมรับว่าเป็นคนตาถั่ว เขาจึงจำใจต้องตอบว่า "สวย สวยมาก! งดงาม! หยดย้อย!"

ในที่สุดเขาก็เข้าใจ คุณหนูห้าสกุลหนิงจงใจเล่นงานเขาชัดๆ! ก่อนหน้านี้เขากับนางไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กัน แล้วเขาไปล่วงเกินนางตอนไหนกันนะ?

หนิงจืออีเหลือบมองความเละเทะบนพื้นแล้วยังรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง นางจึงปีนขึ้นไปนั่งบนเกี้ยวเสียเลย

พ่อบ้านสกุลหนิงรีบพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วแสง สั่งให้บ่าวไพร่คลุมเกี้ยวด้วย "อาภรณ์" อันวิจิตรตระการตา ด้วยการตกแต่งนี้ เกี้ยวจึงเปลี่ยนโฉมทันที อย่างน้อยภายนอกก็ดูคล้ายกับเกี้ยวที่คุณหนูทั่วไปใช้นั่งเวลาเดินทาง

เหล่าองครักษ์มองหน้ากัน ลังเลอยู่หน้าเกี้ยวเหล็กล้วน นี่มันหนักขนาดไหนกันเนี่ย? ถ้าต้องแบกกลับไปถึงจวนอ๋องอัน พวกเขาจะรอดไหม?

ชีวิตองครักษ์ก็มีค่านะเว้ย!

หนิงจืออีแหวกม่านโผล่หัวออกมาถาม "ทำไมเกี้ยวยังไม่ออกเดินอีก? หรือว่าองครักษ์จวนอ๋องอันจะอ่อนแอเกินกว่าจะแบกหญิงสาวตัวเล็กๆ บอบบางอย่างข้าไหว?"

ถ้าไม่มีแรงแบกเกี้ยว แล้วเอาแรงที่ไหนไปพังบ้านนาง? นั่นมันเงินทองทั้งนั้นนะเว้ย!

มีแรงเหลือเฟือกันนักใช่ไหม? งั้นก็แบกเกี้ยวไปจนกว่าจะขาดใจตายไปข้างนึงเลย!

พ่อบ้านจูส่งสายตาเย็นชา เหล่าองครักษ์ไม่กล้าพูดอะไรอีก รีบยกเกี้ยวขึ้นแล้วเดินออกไป ความจริงมันไม่ได้ทำจากเหล็กล้วน แต่แค่บุแผ่นเหล็กไว้ด้านนอกเท่านั้น

มันดูหนักมาก แต่ความจริงแล้ว... ก็ไม่ได้เบาเลยสักนิด

หนิงหยวนเจ๋อทิ้งให้น้องชายเก็บกวาดความยุ่งเหยิงที่บ้านแล้วเดินตามขบวนไป หนิงหยวนอีที่เพิ่งเดินมาถึงระเบียงทางเดิน เห็นเพียงแผ่นหลังไวๆ ของขบวนอ๋องอัน สายตาเย็นชาและเฉยเมยของเขามองตามทิศทางที่พวกเขาจากไป คิ้วขมวดมุ่น

'หนิงจืออี อย่าทำให้ทุกคนผิดหวังอีกนะ!'

ตลอดทางที่เหลือ หนิงจืออีไม่ได้หาเรื่องพ่อบ้านจูต่อ นางนั่งเงียบๆ ในเกี้ยว ฟังระบบเปิดเผยความลับต่างๆ

......

ภายในจวนอ๋องอัน ณ เรือนพักที่ตกแต่งอย่างงดงามแต่ไม่หรูหราจนเกินงาม หญิงสาวใบหน้าซีดเผือดนอนอยู่บนเตียง ข้างเตียงมีสตรีรูปร่างอวบอัดงดงามนั่งเฝ้าอยู่

นับตั้งแต่องค์หญิงหย่งอันพลัดตกน้ำและหมดสติไป น้ำตาของพระชายาอันก็ไม่เคยเหือดแห้ง นางเฝ้าอยู่ข้างเตียงองค์หญิงหย่งอันทั้งวันทั้งคืน คอยดูแลปรนนิบัติอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

ใครเห็นเข้าก็ต้องบอกว่านางมีหัวใจของความเป็นแม่อย่างแท้จริง

อ๋องอันมองดูด้วยความปวดใจและเป็นห่วง "โหรวเอ๋อร์ เจ้าไปพักเถอะ ขืนอดหลับอดนอนแบบนี้ ร่างกายเจ้าจะรับไม่ไหวเอานะ"

น้ำตาไหลอาบแก้มเนียนของพระชายาอัน นางสะอึกสะอื้น "หม่อมฉันจะข่มตาหลับลงได้อย่างไรในเมื่อองค์หญิงหย่งอันยังไม่ฟื้น? ความเจ็บปวดของลูกก็เหมือนความเจ็บปวดของแม่ ท่านพี่ หม่อมฉันปวดใจเหลือเกินเพคะ"

"หากไม่ต้องคอยดูแลองค์หญิงหย่งอัน หม่อมฉันอยากจะไปคุกเข่าหน้าพระพุทธรูป สวดมนต์อ้อนวอนขอให้องค์หญิงหย่งอันปลอดภัย"

หัวใจของอ๋องอันแทบละลายกลายเป็นน้ำ มีภรรยาเช่นนี้ ผู้ชายคนหนึ่งจะต้องการอะไรอีก!

นึกถึงเรื่องที่ลูกสาวไม่ชอบหน้าโหรวเอ๋อร์ และโหรวเอ๋อร์ต้องคอยรองรับอารมณ์ลูกสาวคนโตของเขามาโดยตลอด เขายิ่งรู้สึกผิดและตั้งมั่นในใจว่าจะต้องชดเชยให้นางอย่างดีในวันหน้า

'ยังจะมาสงสารแม่โหรวเอ๋อร์ของท่านอีกเหรอ? รู้ไหมว่านังงูพิษนี่กำลังจะฆ่าลูกสาวท่าน?!'

'วางยาพิษองค์หญิงหย่งอันให้หมดสติ คุกเข่าหน้าพระพุทธรูปเพื่อแช่งให้องค์หญิงหย่งอันตายเร็วขึ้นซะมากกว่ามั้ง'

'ต่อหน้าทำเป็นดอกบัวขาว ลับหลังเป็นหมาป่าใจโหด สวมหน้ากากสองหน้าได้แนบเนียนจริงๆ'

"ใครกัน? บังอาจนัก! จับตัวมันมา!"

อ๋องอันลุกขึ้นยืนตวาดลั่น ใครกล้าสามหาวใส่ร้ายพระชายาอันซึ่งหน้าเยี่ยงนี้!

ในอดีต เคยมีคนบอกว่าพระชายาอันหน้าเนื้อใจเสือ เตือนให้เขาระวังตัว ในฐานะเชื้อพระวงศ์ เขาไม่เชื่อคำพูดคนอื่นง่ายๆ เขาเชื่อแต่สิ่งที่เห็นกับตา

โหรวเอ๋อร์ของเขาอ่อนโยนมาตลอดหลายปี ดูแลลูกชายลูกสาวที่เกิดจากภรรยาเอกเป็นอย่างดี นางไม่ใช่คนแบบที่คนนอกนินทาแน่นอน

เขาเลือกที่จะเชื่อโหรวเอ๋อร์!

เลือกที่จะเชื่อพระชายาอันของเขา!

องครักษ์จวนอ๋องอันชักดาบออกมาเผชิญหน้ากับหนิงจืออีและคณะที่กำลังเดินเข้ามา หนิงหยวนเจ๋อก้าวออกมาขวางหน้าองครักษ์และกล่าว "คารวะท่านอ๋องอันและพระชายาอัน"

อ๋องอันกำลังโกรธจัด หนิงหยวนเจ๋อรู้สึกว่าวันนี้คงเป็น "งานเลี้ยงหงเหมิน" (งานเลี้ยงที่แฝงเจตนาสังหาร) และคงไม่ง่ายที่จะออกจากจวนอ๋องอันได้อย่างปลอดภัย

น้องสาวของเขากับองค์หญิงหย่งอันตกน้ำไปพร้อมกัน คุณหนูอีกคนที่อยู่ในเหตุการณ์บอกว่าหนิงจืออีเป็นคนผลัก แต่องค์หญิงหย่งอันหมดสติไปสามวันแล้ว ยังชี้ตัวคนร้ายไม่ได้ หนิงจืออีจึงยังปลอดภัยอยู่ในจวนสกุลหนิง

อ๋องอันจ้องมองหนิงจืออีอย่างพินิจพิเคราะห์ ในกลุ่มนี้มีนางเป็นเด็กสาวเพียงคนเดียว เขาสงสัยว่าคำพูดสามหาวเมื่อครู่ต้องมาจากนางแน่ๆ

เขาเคยได้ยินข่าวลือว่าบุตรสาวสกุลหนิงกับลูกสาวของเขาไม่ถูกกัน เห็นแก่มิตรภาพที่มีต่อแม่ทัพหนิง และคิดว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของเด็กสาว

เขาไม่เพียงไม่เข้าไปยุ่งเรื่องความบาดหมาง แต่หลังจากแม่ทัพหนิงเสียชีวิต เขายังคอยดูแลจวนสกุลหนิงเป็นอย่างดี แต่จวนสกุลหนิงตอบแทนเขาอย่างไร? ด้วยการทำร้ายลูกสาวของเขาจนต้องนอนหมดสติอยู่บนเตียง!

และตอนนี้นางยังกล้าใส่ร้ายพระชายาอันของเขา ดูเหมือนเขาจะใจดีเกินไปตลอดหลายปีที่ผ่านมา

โหรวเอ๋อร์ต้องทนรับคำครหามามากมาย ถึงเวลาต้องล้างมลทินให้นางแล้ว

'เฮอะ ก็อย่างว่า มีแม่เลี้ยงก็เหมือนมีพ่อเลี้ยง มาดูกันซิว่าอ๋องอันผู้ยกสมบัติจวนอ๋องให้คนอื่น จะเป็นคนแบบไหนกัน'

'ลูกชายถูกเมียน้อยวางยาจนร่างกายอ่อนแอ กลายเป็นคนไร้น้ำยา ลูกสาวถูกเมียน้อยวางยาจนเสียชีวิต ไม่เพียงไม่ล้างแค้นให้ลูกๆ แต่ยังมอบสถานะเชื้อพระวงศ์ให้ลูกติดเมียน้อย และสุดท้ายก็ยกสมบัติทั้งหมดของจวนอ๋องให้คนนอก'

'ซู้ดดด นี่มันพวกผลาญสมบัติตระกูลรูปแบบใหม่รึเปล่าเนี่ย? ท่านอ๋องอันเปิดเส้นทางอาชีพใหม่ให้ตัวเองแล้ว!'

"เจ้า... เจ้า..." อ๋องอันตกตะลึงและโกรธจัดจนลืมตัวไปชั่วขณะ เขากระพริบตาถี่ๆ เขาตาฝาดไปหรือเปล่า? เด็กสาวคนนี้ยังไม่ได้ขยับปากเลย แล้วเสียงมาจากไหน?

ที่นางพูดเป็นความจริงหรือ?

ลูกชายคนโตหนีออกจากบ้านไปท่องเที่ยวเพราะเขาบังคับให้แต่งงาน ลูกชายต่อต้านการแต่งงานอย่างหนัก ทุกครั้งที่พูดเรื่องนี้ก็ทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูดแต่พูดไม่ออก

สองพ่อลูกมักลงเอยด้วยการทะเลาะกันทุกครั้งที่คุยเรื่องนี้ หรือว่าเหตุผลที่แท้จริงที่ลูกชายไม่อยากแต่งงานเพราะเขา... ไร้น้ำยา?

หัวใจของอ๋องอันเต้นรัว ราวกับจะกระดอนออกมาจากปาก

ลูกชายข้า!

ไม่จริง เรื่องนี้ต้องไม่ใช่เรื่องจริง!

หนิงหยวนเจ๋อใจเต้นแรง สิ่งที่หนิงจืออีพูดได้รับการยืนยันแล้ว ตอนนี้เขาต้องยืนยันอีกเรื่องหนึ่ง: ทุกคนได้ยินความคิดของหนิงจืออีหรือเปล่า?

เขาแอบชำเลืองมองพระชายาอัน เห็นสีหน้าของนางไม่เปลี่ยนแปลง เขาก็โล่งใจ แต่เมื่อเห็นสีหน้าทั้งตกใจและสับสนของอ๋องอัน ซึ่งเหมือนกับหนิงหยวนจือเมื่อครู่นี้เปี๊ยบ เขาก็รู้ทันทีว่าอ๋องอันก็ได้ยินความคิดของหนิงจืออีเช่นกัน

สรุปแล้ว เงื่อนไขในการได้ยินความคิดของหนิงจืออีคืออะไรกันแน่?

หนิงจืออีทำความเคารพ "คารวะท่านอ๋องอัน หม่อมฉันมีเรื่องสำคัญจะกราบทูลเพคะ"

"หม่อมฉันกับองค์หญิงหย่งอันประสบอุบัติเหตุตกน้ำพร้อมกัน องค์หญิงหย่งอันได้รับการช่วยเหลือขึ้นฝั่งก่อนหม่อมฉัน ตามหลักแล้ว พระองค์น่าจะฟื้นก่อนหม่อมฉันด้วยซ้ำ"

เมื่อเกี่ยวกับลูกสาว อ๋องอันจึงข่มความโกรธไว้ อยากฟังว่านางจะแก้ตัวอย่างไร "เจ้าหมายความว่ายังไง?"

พระชายาอันเผลอกำผ้าเช็ดหน้าแน่น นางสังหรณ์ใจไม่ดี

หนิงจืออียิ้มกว้างอวดฟันขาวให้พระชายาอัน แล้วพูดตรงๆ ว่า "ความหมายของหม่อมฉันคือ มีคนไม่อยากให้องค์หญิงหย่งอันฟื้น และมีคนกำลังแอบทำร้ายพระองค์เพคะ!"

ดวงตากลมโตใสกระจ่างของเด็กสาวจ้องมองอ๋องอันเขม็ง โดยไร้ซึ่งความเกรงกลัว

'อ้อ โกรธจนกำผ้าเช็ดหน้าแน่นเลยเหรอ? เดี๋ยวมีเรื่องให้โกรธกว่านี้อีก'

'รอดูคุณหนูผู้นี้เสกปาฏิหาริย์ ปลุกองค์หญิงหย่งอันให้ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้แหละ'

อ๋องอันตะลึงงัน ลูกสาวของเขารักษาได้หรือ?