ตอนที่ 112 แผนสุดอัจฉริยะของซูสือ(ตอนฟรี)

แก้มของเฉินชิงหลวนแดงขณะที่นางกัดฟัน

คนโรคจิต!

แต่ หลังโดนขังแบบนั้น ความตึงเครียดในใจนางก็สลายไปมาก

พอมองแผลด้านหน้าเขา ความกังวลก็ฉายผ่านดวงตาของซูสือ

ไฟสีทองอ่อนจุดขึ้นที่ปลายนิ้วเขา"นี่อาจเจ็บหน่อยนะ'

เฉินชิงหลวน"ข้าไม่กลัวเจ็บ"

ซูสือกดไฟลงบนแผล และปราณอสูรที่หลงเหลือก็โดนไฟกลืนกินไป

ตัวของเฉินชิงหลวนสั่นลเกน้อย แต่กัดฟัน ไม่พูด

หลังกลืนกินปราณอสูร ซูสือก็หยิบเม็ดยาออกจากแหวนและบดเป็นผงก่อนป้ายแผล

"นี่คือเม็ดยาทองแหลก มันจะช่วยให้แผลหายเร็วขึ้น ไม่ทิ้งรอยแผลเป็น"

ซูสือยิ้ม"หลังของผู้ตรวจการหลวงเฉินควรกลับมาสวยเหมือนเดิม"

เฉินชิงหลวนบ่น"จะสวยหรือไม่สวยแล้วไง?ข้าไม่สนใจ"

แม้จะพูดแบบนี้ นางก็ยังแอบโล่งใจ

เหนือสิ่งอื่นใด นางคือผู้หญิง นางจะไม่สนใจได้ไง?

ซูสือไม่พูดต่อ"แผลภายนอกหายดีแล้ว มาช่วยเจ้าทะลวงเส้นปราณให้ปลอดโปร่งกัน"

เขากดฝ่ามือบนหลังนาง

พลังปราณเข้าพุ่งเข้าตัวนางเหมือนเข็มชั้นดี ไหลทะลวงเข้าเส้นปราณนาง

แก้มขาวซีดของเฉินชิงหลวนค่อยๆฟื้นคืนสีเลือด

นางรับรู้ถึงอุณหภูมิร้อนบนแผ่นหลังและเขินอายเล็กน้อย"ตอนเจ้าทะลวงเส้นปราณให้ข้า ข้าก็สวมชุดไม่ได้เหรอ?"

"แค่ก!"

ปราณของซูสือยุ่งเหยิง"มันไม่ใช่ว่าข้าลืม...แต่ไม่เป็นไร แบบนี้การรักษาจะดีกว่า"

"ไร้สาระ ข้าไม่เชื่อหรอก"

เฉินชิงหลวนบ่นเบาๆ แต่มุมปากกลับขดขึ้นเล็กน้อย

อากาศกลายเป็นเงียบ

ซูสือส่งถ่ายพลังปราณของเขาเงียบๆ

เฉินชิงหลวนพูดขึ้น"ซูสือ..."

"ว่าไง?"

"กลับไปเมืองหลวงเว่ยหยางกับข้านะ"

ซูสือตัวแข็ง"เมืองหลวง?"

เฉินชิงหลวนพยักหน้า"ฝ่าบาทอยากให้เจ้าเดินทางไปวังหลวงเพื่อรับรางวัล และ พ่อของข้าก็อยากเจอเจ้า"

"ประมุขเฉิน?เขาอยากเจอข้าไปทำไม?'

ซูสืออยากรู้

เฉินชิงหลวนพูด"ครั้งก่อนเจ้าช่วยพ่อข้าไว้จากเงื้อมมือของจักรพรรดินีมาร และคครั้งนี้ก็ช่วยข้าไว้ในเมืองหวงหยวน เขาเลยอยากขอบคุณเจ้า"

ซูสือส่ายหัว"ไม่เห็นจำเป็นเลย..."

"นอกจากพวกเขาแล้ว ข้าก็อยากให้เจ้าไปด้วย"

"หืม?"

เฉินชิงหลวนพูดอย่างจริงจัง"ข้าอยากไปเมืองหลวงกับเจ้า อยากให้เจ้าไปเจอกับครอบครัวของข้า..."

ข้าอยากให้เจ้ารู้จักข้าจริงๆ...

นางกลั้นประโยคนี้ไว้ในใจ ไม่กล้าพูดออกมา

ซูสือมองแผลเป็นบนหลังนาง หยุดชั่วขณะและถอนหายใจ"พวกเจ้าชอบทำให้ข้าเสียหน้ากันจริงๆ"

เฉินชิงหลวนพูดอย่างประหม่า"มีอะไรหรือ?"

ซูสือพูด"เห็นได้ชัดว่าข้าคือมาร ข้าไม่ได้ทำชั่วเลย แต่ตอนนี้กลับถูกมองเป็นวีรบุรุษ และตอนนี้ก็กำลังจะไปเป็นแขกงองวังหลวง ข่าวจะต้องไปถึงหูของผู้บ่มเพาะวิถีมารคนอื่น และพวกเขาจะต้องหัวเราะเยาะข้าแน่"

"อุ้ฟ.."

เฉินชิงหลวนหัวเราะ"แล้วเจ้าจะไปไหม?"

ซูสือพูด"ถ้าข้าไปข้าก็ต้องเสียชื่อเสียงนะสิ!"

เฉินชิงหลวนพยักหน้า"งั้นเจ้าจะขออะไรจากข้าก็ได้"

ซูสือหัวเราะ"แน่ใจนะว่าขออะไรก็ได้?"

เฉินชิงหลวนตอบ"ยกเว้น ยกเว้นคำขอที่เกินเลย!"

พอเห็นท่าทางของนาง ซูสือก็หัวเราะ

ตอนทั้งสองพบกันครั้งแรก นางไม่เป้นแบบนี้

ตอนนั้น นางกัดฟันและบอกว่าอยากฆ่าเขา แต่ตอนนี้นางกลับหน้าแดง และเขินอายจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองเขาเลย

นางเปลี่ยนไปมากจนเหมือนคนละคน

'ดูเหมือนว่าข้าควรจะต้องมั่นใจในเสน่ห์ของข้ามากขึ้น'

ซูสือให้กำลังใจตัวเอง

จู่ๆความคิดหนึ่่งก็ผุดในหัวเขา

ถ้าเขาเอาสาวงามของวังและวิถีธรรมะทั้งหมดมาเป็นสาวของเขา นั่นไม่เท่ากับว่าเขาจะยึดครองทั้งเก้าภูมิภาคได้โดยไม่ต้องหลั่งเลือดหรือ?

"ข้านี่มันอัจฉริยะจริงๆ!"

เช้าตรู่วันต่อมา

หวังเหมามาถึงโรงเตี๊ยมแต่เช้า พร้อมด้วยทหารที่แบกหีบใบใหญ่มามากมาย

ภายในคือของขวัญขอบคุณที่ประชาชนเมืองหวงหยวนเตรียมให้ซูสือ

แต่ เขาเคาะประตูอยู่ครึ่งวันก็ไม่มีใครตอบ

ตอนเขาผลักเปิดประตูเข้าไป เขาถึงพบว่ามันว่างเปล่า

"ซูเซิ่งจื่อไปแล้ว?"

หวังเหมาขมวดคิ้ว

ตอนนี้ เขาพบกระดาษชิ้นหนึ่งบนโต๊ะ"เอาของกลับไป ข้าจะกลับมาดื่มกับท่านครั้งหน้า"

หวังเหมาส่ายหัว หัวเราะอย่างขมขื่น"ดูเหมือนซูเซิ่งจื่อจะเดาทุกอย่างไว้หมดแล้ว"

"แต่'ครั้งหน้า' ช่วยเขียนให้ชัดได้ไหม?"

วังจ้าวเทียน

เฟงิเฉาเกอกำลังตรวจสอบกองเอกสาร

เสียงเท้าดังขึ้น และตามด้วยขุนนางหญิงที่เดินเข้ามา

"ฝ่าบาท มีข่าวจากแม่ทัพหยูเจ้าค่ะ"

เฟิงเฉาเกอไม่คิดเงยหน้า"เรื่องทางชายแดนเหนือไม่เป็นไปด้วยดีใช่ไหม?"

นางมีการคาดเดาอยู่แล้วในหัว

การผลักชายแดนไปข้างหน้าจะต้องก่อให้เกิดความโกรธของพวกคนนอกแน่

ขุนนางหญิงพูด"บรรพชนเฒ่าของเผ่ากวางเดิมมีท่าทีแข็งกร้าว มุ่งมั่นจะไม่ยอมเด็ดขาด แต่..."

"แต่อะไร?"

"แต่ซูสือได้ปรากฏตัว และคนนอกก็ยอมถอยทันที การผลักชายแดนไปข้างหน้าสามร้อยลี้สำเร็จเจ้าค่ะ คนนอกจะไม่มาหยุดมันอีก"

เฟิงเฉาเกอหยุดชะงัก

หมึกหยดลงบนกระดาษ

แต่นางไม่สนใจสักนิด

"ซูสือปรากฏตัว?"

"เจ้าค่ะ ซูสือกับผู้ตรวจการหลวงเฉินแห่งมือปราบมารกำลังมุ่งหน้ามาทางเมืองหลวงเว่ยหยาง"

เฟิงเฉาเกอเงยหน้า ความแปลกใจแวบผ่านตานาง"เขามาจริงๆ?"

"เขาควรจะมาถึงเมืองหลวงวันนี้"

ขุนนางหญิงถาม"งั้นเราควรส่งคนไปต้อนรับเขาที่ประตูเมืองไหมเจ้าคะ?"

นี่คือวีรบุรุษของมนุษย์

เฟิงเฉาเกอส่ายหัว"ในเมื่อเขาหายตัวไปหลายวัน ข้าคิดว่าเขาคงไม่อยากทำตัวเด่น"

"เจ้าค่ะ"

ขุนนางถอยไป

"ซูสือ..."

ด้านนอกเมืองหลวงเว่ยหยาง

คนสองคนลอยลงจากอากาศ มันคือซูสือกับเฉินชิงหลวง

ดินแดนเมฆาอยู่ไม่ไกลจากชายแดนเหนือ จ้านชิงเฉิงจึงกลับสำนักไปแล้ว

มีแค่สองคนที่เดินทางมาด้วยกัน

พอมองมือของพวกเขาที่เกาะกุมกันแน่น เฉินชิงหลวนก็เขินอายเล็กน้อย

นางยังไม่หายจากบาดแผลภายในและไม่สามารถใช้พลังปราณได้คล่อง ซูสือจึงเป็นคนที่แบกนางมาตลอดทาง

พอเห็นความเงียบของซูสือ เฉินชิงหลวนก็ถาม'เจ้าคิดอะไรอยู่?"

"ข้ากำลังคิดว่า ถ้าฝ่าบาทของข้ากลายเป็นจักรพรรดินีผู้ปกครองอาณาจักรขึ้นมา แล้วสถานะของข้าควรจะเป็นอะไร?"

"เจ้าชาย?"

"เจ้าชายรัชทายาท?"

"ไม่ ข้าไม่ใช่บุตรชายของฝ่าบาท"

เฉินชิงหลวนกุมขมับ

สมองคนคนนี้ปกติดีไหม?