บทที่ 471 การประลองแลกเปลี่ยน
บทที่ 471 การประลองแลกเปลี่ยน
บทที่ 471 การประลองแลกเปลี่ยน
ห้องประชุม วังหลิงเซียว
ตรงข้ามกับอู๋เชียนเยว่ มีชายหนุ่มผู้สง่างามนั่งอยู่คนหนึ่ง
ชายหนุ่มผู้นี้คือศิษย์พี่ใหญ่แห่งหอคุณธรรม ศิษย์อันดับหนึ่ง จั๋วอวี่หาง
ยอดฝีมือระดับต้นแห่งระดับตัดวิถี ไม่ด้อยไปกว่าอู๋เชียนเยว่อย่างแน่นอน
“ยินดีต้อนรับพี่จั๋วที่มาเยือนวังหลิงเซียว หากมีสิ่งใดที่ขาดตกบกพร่องไป ก็ขออภัยด้วย” อู๋เชียนเยว่กล่าวอย่างสุภาพ
แม้แต่ละอิทธิพลจะมีความบาดหมางกัน แต่หากยังไม่ได้ฉีกหน้ากันจริง ๆ ก็ยังต้องรักษาหน้าตาไว้
ไม่อย่างนั้นจะดูไม่มีมารยาท
“ท่านหญิงเชียนเยว่พูดเกินไปแล้ว หอคุณธรรมของข้าเลื่องลือกิตติศัพท์ของหลิงเซียวมานาน วันนี้เพียงทำตามความต้องการของเหล่าศิษย์น้อง พาพวกเขามาแลกเปลี่ยนฝีมือกับศิษย์ผู้มีพรสวรรค์ของหลิงเซียว และช่วยขัดเกลาอารมณ์ของศิษย์น้องทั้งหลายเสียหน่อย ให้พวกเด็กไม่เอาไหนเหล่านั้นได้รู้ว่า นอกฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน” จั๋วอวี่หางตอบพร้อมรอยยิ้ม
ฝ่ายหนึ่งเรียกพี่จั๋ว อีกฝ่ายเรียกท่านหญิงเชียนเยว่ ทั้งสองต่างเป็นผู้นำของคนรุ่นใหม่ในฝ่ายของตน ต่างก็อยากเป็นศิษย์พี่หรือศิษย์พี่หญิง มากกว่าจะยอมเป็นศิษย์น้อง
“พี่จั๋วถ่อมตัวเกินไป ใครเล่าจะไม่รู้ว่าหอคุณธรรมรุ่งเรืองขึ้นอย่างรวดเร็ว จนทำให้ผู้คนตะลึง หลิงเซียวของข้ายังต้องเรียนรู้จากหอคุณธรรมอีกมาก”
“ฮ่า ๆ ก็แค่คำร่ำลือของคนนอก หอคุณธรรมของเรายังห่างไกลจากเจ็ดอิทธิพลสูงสุด ครั้งนี้เรามาเพื่อการแลกเปลี่ยนและเรียนรู้เท่านั้น”
“ไม่ทราบว่าพี่จั๋วอยากแลกเปลี่ยนกันในรูปแบบใดหรือ”
“เช่นนี้เถอะ พวกเราสองคนไม่ต้องเข้าร่วม ให้ต่างฝ่ายส่งศิษย์น้องออกมาห้าคนมาประลองกัน เพื่อการเรียนรู้กันและกัน เป็นอย่างไร”
“เมื่อพี่จั๋วว่าเช่นนั้น ข้าในฐานะเจ้าบ้านจะขัดได้อย่างไรเล่า”
“ท่านหญิงเชียนเย่อย่าเข้าใจผิด พวกเราไม่ได้จะต้องเอาชนะเพียงอย่างเดียว เพียงแค่หวังว่าเหล่าศิษย์ผู้มีพรสวรรค์ของหลิงเซียวจะช่วยอบรมสั่งสอนศิษย์น้องที่ไม่เอาไหนของข้าหน่อยก็เท่านั้น”
“เหมือนกันเลย ข้าก็คิดเช่นนั้น ศิษย์น้องของข้าก็ต้องการบทเรียนจากศิษย์ผู้มีพรสวรรค์ของหอคุณธรรมเช่นกัน จะได้ไม่หลงตัวเอง ไม่ยอมใครไปเสียหมด”
การสนทนาระหว่างอู๋เชียนเยว่กับจั๋วอวี่หางดูเหมือนจะผ่อนคลาย เป็นการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ผลแพ้ชนะไม่สำคัญ แต่ความจริงแล้วในใจของทั้งคู่ต่างต้องการชัยชนะ
เพราะมันเกี่ยวข้องกับศักดิ์ศรีของอิทธิพลแต่ละฝ่าย
หอคุณธรรมต้องการแสดงให้คนในดินแดนว่านเซี่ยงเห็นว่า พวกเขานั้นเหนือกว่าหลิงเซียวในทุกด้าน ยกเว้นเพียงพลังรบสูงสุด
เพื่อปูทางในการแทนที่หลิงเซียวในอนาคต
หากวันใดหอคุณธรรมปรากฏยอดฝีมือที่ทัดเทียมเสินหลิงซินในระดับจุดสูงสุดของแดนเหยียบเซียนได้ วันนั้นก็คือวันที่พวกเขาจะแทนที่หลิงเซียว
ฝ่ายหลิงเซียว ในฐานะหนึ่งในเจ็ดอิทธิพลสูงสุดของดินแดนว่านเซี่ยง ยิ่งไม่อาจพ่ายแพ้ต่ออิทธิพลที่เพิ่งเกิดใหม่ ไม่เช่นนั้นจะเสียหน้า
ศิษย์พี่หญิงของหลิงเซียวและศิษย์พี่ใหญ่ของหอคุณธรรมตกลงวิธีการแลกเปลี่ยนกันแล้ว
นอกจากพวกเขาทั้งสอง แต่ละฝ่ายจะส่งศิษย์ออกมาห้าคนเพื่อทำการประลอง
“พี่จั๋ว พวกท่านเพิ่งมาถึงหลิงเซียว พักผ่อนสักสองสามวันก่อนดีไหม ข้าจะให้คนพาพวกท่านชมสถานที่ต่าง ๆ แล้วค่อยจัดการเรื่องแลกเปลี่ยน จะดีหรือไม่” อู๋เชียนเยว่ถาม
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เริ่มให้เร็วที่สุดจะดีกว่า ข้าจะได้พาเหล่าศิษย์น้องกลับไปทุ่มเทในการฝึกฝน ไม่อย่างนั้นพวกเขาจะปล่อยเนื้อปล่อยตัวมากเกินไป แล้วจะเก็บกลับมายาก” จั๋วอวี่หางโบกมือ
“ก็ดีเช่นกัน” อู๋เชียนเยว่าไม่ได้คะยั้นต่อ
จุดประสงค์ที่พวกเขามาหลิงเซียวก็เพื่อแลกเปลี่ยนฝีมือ ไม่ใช่เรื่องอื่น จะพูดมากไปก็ไร้ประโยชน์
...
บริเวณเชิงเขาเทียนจื้อ
หลินเฟิงเดินนำหน้าไปยังกลุ่มคน ถามศิษย์ของวังหลิงเซียวจงว่า “ศิษย์น้องผู้นี้ ขอถามหน่อยว่าศิษย์ธรรมดาของหลิงเซียวพักอยู่ที่ใด”
เขาเคยได้ยินจากอู๋เชียนเยว่ว่า ผู้คนจากแผ่นดินเก้าแคว้นถูกแบ่งเป็นสองกลุ่ม
กลุ่มหนึ่งเข้าร่วมกองทัพแห่งจักรวรรดิโหลวหลานเพื่อฝึกฝน อีกกลุ่มเข้าร่วมวังหลิงเซียว โดยเริ่มจากการเป็นศิษย์ธรรมดา
……………………………………………………………………………………
สำหรับเรื่องที่ว่าศิษย์น้องหญิงและอาจารย์ถูกผู้อาวุโสมารับเป็นศิษย์แล้วจะยังอยู่ที่เดิมหรือไม่นั้น ตอนนี้ก็ไม่สามารถสนใจได้มากนักแล้ว
ต้องค่อย ๆ ดำเนินไปทีละขั้น
“ศิษย์พี่ท่านอยู่ยอดเขาไหนหรือ ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยเห็นท่านเลย” ศิษย์ของวังหลิงเซียวเห็นหลินเฟิงมีอากัปกิริยาสง่างาม จึงถามด้วยความสุภาพ
“เอ่อ... ข้าเพิ่งเข้าร่วมใหม่ ถูกผู้อาวุโสท่านหนึ่งรับเป็นศิษย์”
“อย่างนี้นี่เอง ไม่ทราบว่าเป็นผู้อาวุโสท่านใด”
ยังพูดไม่ทันจบ
“โม๋ง โม๊ง โม๋ง”
เสียงระฆังดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน
ศิษย์ของวังหลิงเซียวจงรีบกล่าวกับศิษย์ยอดฝีมือของหอคุณธรรมว่า “ทุกท่าน นี่คือสัญญาณเรียกตัวศิษย์ของวังหลิงเซียว เมื่อได้ยินเสียงระฆังสามครั้ง ศิษย์ทุกคนต้องรีบไปรวมตัวที่โถงใหญ่ทันที ห้ามล่าช้า ไม่เช่นนั้นจะถูกลงโทษอย่างหนัก”
“ถ้าอย่างนั้นก็กลับไปพร้อมกันเลยเถอะ” ศิษย์ยอดฝีมือของหอคุณธรรมคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
“ศิษย์พี่ เชิญเราไปกันเถอะ”
ศิษย์ของวังหลิงเซียวเรียกหลินเฟิง
ในฐานะที่เป็นศิษย์ผู้รับหน้าที่ต้อนรับอิทธิพลภายนอกมาตลอด เขาได้ฝึกฝนสายตาให้เฉียบแหลม มองคนได้อย่างแม่นยำ
พอเห็นหลินเฟิงก็รู้ทันทีว่าไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ฐานะต้องสูงแน่ ๆ ผูกมิตรไว้ไม่เสียหาย
“ตกลง” หลินเฟิงตอบรับทันที
ในเมื่อศิษย์ของหลิงเซียวต้องไป นั่นหมายความว่าศิษย์น้องหญิงและอาจารย์ก็คงจะไปเช่นกัน แบบนี้จะหาเจอได้ง่ายขึ้น
ศิษย์ทั้งหมดของหลิงเซียวเริ่มมุ่งหน้าไปยังโถงหลัก ไม่นานก็รวมตัวกันบนลานกว้างหน้าหอหลัก
อู๋เชียนเยว่อยืนอยู่บนเวที งานแลกเปลี่ยนของคนรุ่นใหม่จะไม่มีผู้แข็งแกร่งรุ่นเก่าเข้ามาเกี่ยวข้อง
ในฐานะศิษย์พี่หญิงของหลิงเซียว แน่นอนว่าต้องเป็นผู้ควบคุมสถานการณ์
นางกวาดสายตามองศิษย์ของหลิงเซียว ก่อนจะเอ่ยว่า “วันนี้เรียกทุกคนมาก็เพื่อเรื่องการแลกเปลี่ยนประลองกับหอคุณธรรม ข้าและศิษย์พี่จั๋วอวี่หางได้ตกลงกันแล้ว ว่าพวกเราสองคนจะไม่เข้าร่วม ให้แต่ละฝ่ายส่งศิษย์ออกมาห้าคนเพื่อทำการประลอง โดยเน้นการแลกเปลี่ยน ฝึกฝนให้ถึงเพียงพอ ห้ามทำให้ถึงตาย”
คำพูดเพิ่งจบลง บรรยากาศในสนามก็เริ่มมีเสียงซุบซิบเบา ๆ
“ที่แท้ก็เป็นการประลองแลกเปลี่ยนกับหอคุณธรรม ไม่รู้ว่าศิษย์พี่หญิงจะเลือกใครห้าคนออกมา”
“ต้องถามด้วยหรือ แน่นอนว่าต้องเป็นศิษย์พี่หยางกับศิษย์พี่หญิงหลานพวกเขานั่นแหละ”
หลินเฟิงแอบอยู่ในกลุ่มฝูงชน กำลังมองหาศิษย์น้องหญิงและอาจารย์
เพื่อไม่ให้ถูกอู๋เชียนเยว่พบเข้า เขาจึงยืนอยู่ด้านหลังมาก และไม่กล้าใช้แดนกระบี่ ทำได้เพียงใช้สายตาค้นหา
แต่ศิษย์ของหลิงเซียวมีจำนวนมาก หากจะพึ่งแต่สายตา จะหาจนถึงเมื่อไรกัน
เขายังต้องจับตาดูอู๋เชียนเยว่อยู่ตลอดด้วย
“หยางเซียว เจ้าขึ้นมารับมือคนแรกเถอะ” อู๋เชียนเยว่กล่าวกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่หน้าสุด
“ครับ ศิษย์พี่หญิง” ชายหนุ่มที่ถูกเรียกชื่อกระโดดขึ้นเวทีเบา ๆ
เสียงพูดคุยด้านล่างก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง
“ทำไมศิษย์พี่หญิงถึงให้ศิษย์พี่หยางขึ้นเวทีเป็นคนแรกล่ะ เขาเป็นเจ้าของยอดเขาเสวียนจื้อ ความสามารถรองจากศิษย์พี่หญิงเพียงคนเดียว น่าจะเป็นคนสุดท้ายไม่ใช่หรือ”
“เจ้ารู้บ้างไหมเนี่ย ศิษย์พี่หญิงกำลังแสดงพลังให้อีกฝ่ายเห็น ต้องการชัยชนะอย่างเด็ดขาดในนัดแรก เพื่อลดแรงกดดันให้กับศิษย์คนอื่น หากแพ้ตั้งแต่แรก แล้วคนหลังจะสู้ยังไง”
“นั่นสินะ ศิษย์พี่หญิงคิดรอบคอบนัก ข้าเทียบไม่ติดจริง ๆ”
“ศิษย์พี่หยางต้องชนะ”
“ศิษย์พี่หยางต้องชนะ”
“ศิษย์พี่หยางต้องชนะ”
ในสนามเต็มไปด้วยเสียงเชียร์หยางเซียวไม่ขาดสาย
สนามเจ้าบ้านย่อมมีข้อได้เปรียบที่ฝ่ายมาเยือนไม่มี