ตอนที่ 65 มรดกของจักรพรรดิโบราณ(ตอนฟรี)
ตอนที่ 65 มรดกของจักรพรรดิโบราณ(ตอนฟรี)
ประตูของวังเซียนเปิดออกต่อหน้าพวกเขา
แสงปราณส่องประกายเจิดจ้าอยู่ภายใน กลิ่นอายเซียนมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง ดูเหมือนว่าจะมีสมบัติมากมายนับไม่ถ้วน และมีเสียงดนตรีแผ่วเบาที่ร้องเรียกให้ผู้คนเดินเข้าไปในนั้น
ดวงตาของเย่เซียวเต็มไปด้วยความโลภ
สมบัติลับและสมบัติจิตวิญญาณทั้งหมดถูกเก็บรวมไว้ในวังเซียน
เข้าสู่วังเซียนจักได้รับความเป็นนิรันดร์!
ตามเสียงนั้น ภายในวังเซียนนี้เป็นมรดกของจักรพรรดิโบราณที่บรรจุกฎแห่งเซียน!
ผู้บ่มเพาะคนใดที่สามารถต้านทานสมบัติเช่นนี้ได้?
แต่เขาไม่กล้าที่จะผลีผลาม และสายตาของเขามองไปยังร่างหนึ่ง
ซูสือ!
วังเซียนได้เปิดออกแล้ว แต่เขากลับไม่มีสิทธิ์พูด และตอนนี้สถานการณ์ก็ถูกมารตนนี้ควบคุมโดยสมบูรณ์!
ถ้าอีกฝ่ายตั้งใจจะฆ่าเขาจริงๆ...
เย่เซียวถอยหลังไปสองสามก้าวเงียบๆ
ซูสือยืนเอามือไพล่หลัง มองดูวังอันวิจิตรเบื้องหน้าด้วยดวงตาเฉียบแหลม
"ไปกันเถอะ"
พูดจบก็ยกเท้าก้าวเข้าประตูวัง
คนอื่นเดินตามหลัง
เย่เซียวถอนหายใจด้วยความโล่งอกและตามพวกเขาเข้าไปโดยรักษาระยะห่างเพื่อความปลอดภัย
โอกาสเป็นสิ่งสำคัญ แต่มันไม่คุ้มกับชีวิตของเขา!
เข้ามาในวัง
ห้องโถงสีขาวสว่างสะท้อนแสงไข่มุกผลึก ละเอียดอ่อนและลวงตาราวกับดอกไม้ในเมฆ จนยากที่จะบอกได้ว่าเป็นภาพสะท้อนหรือความจริง
เมฆลอยไหลอยู่ใต้เท้าของพวกเขาและหลังคาแกะสลักลายมังกรทอง
มันช่างหรูหราราวกับว่าเป็นวังเซียนจริงๆ!
บนบัลลังก์มังกรทองสูงใหญ่ มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่
สวมชุดเกราะสีทอง ถือดาบขนาดใหญ่ที่คมกริบและไร้เทียมทาน เขาเป็นราชาที่มองลงไปยังโลก!
"นี่คือ..."
ทุกคนตะลึง
ไม่คาดคิดว่าจะมีใครอาศัยอยู่ในวังเซียนแห่งนี้!
เย่เซียวหายใจติดขัด “นี่อาจเป็นจักรพรรดิฮั่นเจียงในตำนาน? เขายังมีชีวิตอยู่จริงๆ!”
จักรพรรดิโบราณหลี่ฮั่นเจียง ราชาเซียนที่เหยียบโลกไว้ใต้เท้า เขาทำให้ภูเขาและแม่น้ำราบเรียบเป็นระยะทางแสนลี้ และพิชิตโลกเป็นเวลาหลายร้อยปี!
บุคคลที่ทรงพลังเช่นนี้ได้หายตัวไปอย่างลึกลับ และไม่มีใครในโลกสามารถค้นพบร่องรอยของเขาเลยแม้แต่น้อย
บางคนกล่าวว่าเขาเสียชีวิตอย่างสันโดษ และบางคนกล่าวว่าเขาได้ขึ้นสู่อาณาจักรเบื้องบนแล้ว
ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาในขณะนี้!
เย่เซียวได้รับกุญแจเพื่อเปิดประตูนี้โดยบังเอิญ และได้รู้ว่ามรดกของจักรพรรดิโบราณกำลังจะถูกเปิดออก
ตอนนี้เขาเห็นด้วยตาของเขาเอง!
เสียงที่ยิ่งใหญ่ดังก้อง:
“เพื่อที่จะสามารถเข้าสู่วังเซียนและเห็นจักรพรรดิผู้นี้ได้ บุคคลนั้นต้องมีพรสวรรค์ ความอุตสาหะ และไร้เทียมทานจึงจะแข็งแกร่งดั่งหินผา”
จักรพรรดิโบราณเงยหน้าขึ้นช้าๆ
เขาอยู่ภายใต้หมวกม่านลูกปัด พวกเขามองไม่เห็นใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน แต่พวกเขายังคงรู้สึกได้ถึงการจ้องมองที่เหมือนคบไฟของเขา:
“ระดับศักดิ์สิทธิ์ขั้นสมบูรณ์? นี่หายากจริงๆ”
เขาเอ่ยถึงซูสือ
การแสดงออกของซูสือนั้นสงบนิ่ง “มันไม่นับเป็นอะไรหรอก หากเทียบกับความหล่อเหลาของข้า พรสวรรค์ของข้าก็เพียงแค่ปานกลางเท่านั้น”
“???”
ทุกคนตกตะลึง
คำพูดของเขาดูทะนงตนเกินไป!
ผู้ที่นั่งอยู่ตรงหน้าพวกเขาคือจักรพรรดิโบราณ!
จักรพรรดิโบราณพูดไม่ออกเล็กน้อย
ดูเหมือนเขาไม่รู้จะตอบอย่างไร
ม่านลูกปัดแกว่งไปมา และมีเสียงดังขึ้นอีกครั้ง:
“นี่คือโชคชะตา ข้าจะมอบมรดกสุดท้ายให้เจ้า”
จักรพรรดิโบราณยื่นมือออกมาเหมือนจะเรียกเขา
เย่เซียวก้มหน้าและกำหมัดแน่น
นี่เป็นมรดกของจักรพรรดิโบราณฮั่นเจียงจริงๆ!
ไม่ต้องพูดถึงมรดก แค่รอยรั่วเล็กน้อยจากรอยแตกของนิ้วก็เพียงพอที่จะบ่มเพาะเข้าสู่อาณาจักรเซียน!
ความแค้นและความไม่พอใจในใจของเขากำลังแผดเผา เกือบจะกลืนกินเย่เซียว!
อย่างไรก็ตาม คำตอบของซูสือทำให้เขาตกใจ
“ข้ารักษาสัญญาเสมอ ข้าจะยกมรดกนี้ให้กับคนอื่น”
ให้คนอื่น?
ทุกคนตะลึง
ซูสือบ้าไปแล้วเหรอ?
จักรพรรดิโบราณดูไม่พอใจเล็กน้อย: “อวดดี! มรดกสูงสุดของข้า เจ้าจะส่งต่อให้คนอื่นอย่างง่ายดายได้อย่างไร!”
ซูสือยักไหล่และพูดอย่างเฉยเมยว่า “ข้าไม่ต้องการมันอยู่แล้ว ท่านควรให้กับคนที่เขาต้องการ”
"ข้าต้องการ!"
เย่เซียวตะโกนเสียงดัง
เขาคุกเข่าลงคำนับต่อหน้าจักรพรรดิโบราณ “ฝ่าบาท องค์จักรพรรดิ ผู้ปกครองมาหลายศตวรรษ! ข้ายินดีรับมรดกของท่าน!”
คำพูดของเขาไม่ต่อเนื่องกันเพราะกลัวว่าซูสือจะถอนคำพูด!
“ไอโง่นี่!”
หญิงชุดดำก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อยเช่นกัน
แต่นางยังคงมีสติ และสัญชาตญาณของนางบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ!
จักรพรรดิโบราณเงียบไปนาน และถอนหายใจ “ช่างเถอะ ข้าจะมอบให้เจ้า”
ใบหน้าของเย่เซียวแดงก่ำและตื่นเต้น!
ดวงตาของซูสือนิ่งมาก
มรดกตกทอดให้คนอื่นได้จริงหรือ?
เขาไม่ได้โง่!
ภายใต้วิชารับรู้มังกรแท้จริง จักรพรรดิโบราณในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายแรงกล้า!
หมอกสีดำปกคลุมท้องฟ้าและบรรยากาศแห่งความตายราวกับเมฆปกคลุมท้องฟ้าและดวงอาทิตย์!
จักรพรรดิบ้าอะไร!
นี่มันปีศาจโบราณชัดๆ!
เมื่อเห็นฝ่ามือของจักรพรรดิโบราณลูบที่หน้าผากของเย่เซียว ซูสือก็กระซิบ: “เตรียมตัวให้พร้อม!”
จ้านชิงเฉิงและคนอื่นๆ เห็นว่ามีบางอย่างผิดปกตินานแล้ว และพวกเขาทั้งหมดก็ยืนรอข้างๆ
บูม!
ทันทีที่ฝ่ามือกดลงบนหน้าผากของเย่เซียว หมอกสีดำหนาทึบก็กลืนกินทั้งสองทันที!
“อ๊าาา!”
เสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังขึ้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องอันน่าสะเทือนใจของเย่เซียวภายในหมอกสีดำนั้น
หญิงสาวในชุดดำตัวสั่นและมองซูสือด้วยความประหลาดใจ
มันอาจจะเป็น....
“เขารู้อยู่แล้วเหรอ?”
ผ่านไปไม่รู้เท่าไหร่ ในที่สุดเสียงตะโกนก็หยุดลง
หมอกสีดำค่อยๆ สลายไป เผยให้เห็นสัตว์ประหลาดที่ดุร้ายและน่ากลัว!
ร่างกายที่สูงหลายสิบเมตรประกอบด้วยหมอกสีดำ ราวกับน้ำที่กำลังเดือดพล่าน แขนทั้งสี่ที่ทรงพลังโบกสะบัด รูปลักษณ์ภายนอกน่าสะพรึงกลัวอย่างมาก!
ใบหน้าที่แต่เดิมถูกบังด้วยหมวกม่านลูกปัด ตอนนี้มองเห็นได้ชัดเจน
นั่นคือเย่เซียว!
เสียงของสัตว์ประหลาดดังอึกทึก “น่าเสียดายที่ข้าไม่อาจได้รับร่างกายระดับศักดิ์สิทธิ์ขั้นสมบูรณ์”
ดวงตาสีแดงจ้องไปที่ซูสือ ความโลภและความไม่พอใจในดวงตาของเขาไม่ได้ถูกปิดซ่อน!
เซินอี้เหรินพูดออกมาอย่างยากลำบาก "นี่ ดูไม่เหมือนจักรพรรดิโบราณสักนิด!"
“ใครบอกว่าเป็นจักรพรรดิโบราณ?”
ดวงตาของซูสือเย็นชา “มรดกของจักรพรรดิโบราณสิ้นสุดลงตั้งแต่ปีนขึ้นบันไดมาแล้ว”
ทุกอย่างเป็นภาพลวงตา ดังนั้นจึงไม่มีทางที่จะมีสมบัติเซียน
เสียงสั่นสะเทือนในอากาศได้กล่าวไว้ชัดเจนแล้วว่า
[การดำรงอยู่ของวิถีเซียนคืออะไรหากเมื่อทุกอย่างเป็นภาพลวงตา?]
ส่วนสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้น เป็นเพียงปีศาจร้ายครองรังนกกางเขนเท่านั้น!
ไม่มีใครจะออกไปได้หากไม่ฆ่ามัน!
นี่เป็นเหตุผลที่ซูสือเก็บเย่เซียวไว้!
“อ๊ากกก!”
เสียงคำรามดังก้องในห้องโถง เสียงของเย่เซียวและสัตว์ประหลาดซ้อนทับกัน “ซูสือ แก!”
เจตนาฆ่าอย่างบ้าคลั่งทำให้อุณหภูมิลดลงจนเยือกแข็ง!
แม้ว่าเย่เซียวจะหมดสติไป แต่ความเกลียดชังต่อซูสือในใจของเขาก็ยังพลุ่งพล่าน!
เช้ง!
ใบหน้าของเฉินชิงหลวนเย็นชามาก และกระบี่ก็ออกมาจากฝัก “สำนักเทียนอี้ ข้าอยากจะฆ่าเจ้ามานานแล้ว!”
"ตายซะ!"
ร่างกายของนางพุ่งออกไปราวกับสายฟ้า
เซินอี้เหรินถือดาบใหญ่กระโดดขึ้นฟันใส่สัตว์ประหลาดตรงหน้า!
เสื้อคลุมของจ้านชิงเฉิงลอยขึ้น และแสงศักดิ์สิทธิ์ก็สว่างไสวราวกับดวงอาทิตย์แผดเผา!
และซูสือ...
เขากำลังค้นกล่องและตู้ด้านข้าง
แม้แต่ลูกตามังกรที่แกะสลักบนเสาเขาก็ยังสนใจ
หญิงสาวชุดดำขมวดคิ้วและพูดว่า “เจ้ากำลังทำอะไร?”
“ขโมยสมบัติ เจ้าไม่เห็นหรือไง?”
ซูสือไม่หันกลับไปมองและพูดต่อ “แม้ว่าจักรพรรดิโบราณนี้จะปลอม แต่วังแห่งนี้ก็เป็นของจริง และถ้าเจ้าสังเกตให้ดี ทุกสิ่งล้วนเป็นของโบราณ!”
หญิงชุดดำมองคนที่กำลังต่อสู้ “เจ้า...เจ้าไม่กลัวแม้แต่นิดเลยเหรอ?”
“มันเป็นแค่สัตว์ประหลาด ค่อยจัดการทีหลังได้”
“ข้านำพวกเขามาด้วย สัตว์ประหลาดนั่นจะไม่สามารถทำอะไรได้อยู่พักหนึ่ง”
ซูสือชี้ไปที่เท้าของนางและพูด “ขอโทษนะ แต่พรมนี้ดูเหมือนจะเป็นสมบัติวิญญาณ”
หญิงชุดดำพูดไม่ออก
เห็นได้ชัดว่าคนๆ นี้เป็นสัตว์ประหลาดตัวจริง!