บทที่ 71 ตกม้าตาย

บทที่ 71 ตกม้าตาย

อิ่นหยวนจี๋ดีดกระบี่ของซูซีเหยา ก่อนจะพุ่งเข้าใกล้นางด้วยเจตนาร้าย

เขาต้องการใช้โอกาสนี้สัมผัสเรือนร่างของนางให้รู้ว่ามันดีอย่างที่เห็นหรือไม่

ในระหว่างการต่อสู้ การสัมผัสร่างกายเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้

ไม่มีใครสามารถตำหนิเขาได้

ที่จริงแล้ว หากอิ่นหยวนจี๋ต้องการชนะ เขาก็สามารถทำได้ตั้งนานแล้ว

แต่เขาไม่ต้องการ

เมื่อพบกับสาวงามที่มีพลังอ่อนด้อย หน้าตาสวย และรูปร่างดีเยี่ยม

จะปล่อยโอกาสนี้ไปได้อย่างไร?

ซูซีเหยาหวนคิดถึงคำพูดน่ารังเกียจของอีกฝ่าย

ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวจนต้องรีบถอยหลัง

กลายเป็นการวิ่งไล่ล่ากันไปมา

ไม่นานก็ถึงขอบเวทีประลอง

เมื่อรู้ว่าถอยต่อไปไม่ได้แล้ว ซูซีเหยาตั้งสติให้มั่น

ก่อนจะเหวี่ยงกระบี่ออกไปด้วยพลังทั้งหมด

อิ่นหยวนจี๋รีบหยุดการเคลื่อนไหวและเบี่ยงตัวหลบกระบี่อย่างง่ายดาย

แต่ระยะห่างระหว่างพวกเขาก็เพิ่มขึ้นไม่น้อย

ผู้ชมรอบข้างต่างรู้สึกเป็นห่วงซูซีเหยา

แม้พวกเขาจะคาดเดาผลลัพธ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่ก็อดถอนหายใจไม่ได้

เหตุใดคนเช่นนี้จึงได้ชัยชนะ?

ไม่อาจเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นได้จริงหรือ?

ซูซีเหยารู้ว่าตนเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอิ่นหยวนจี๋ แต่นางไม่อยากยอมแพ้เพียงเท่านี้

หากแค่เรื่องนี้นางยังรับมือไม่ได้

แล้วจะปกป้องพี่ใหญ่และบิดาของนางได้อย่างไรในอนาคต?

"ศิษย์น้อง เจ้าฟันกระบี่ช้าเกินไปแล้ว 

ให้ศิษย์พี่สอนเจ้าว่าต้องฟันกระบี่ยังไง"

อิ่นหยวนจี๋ชักกระบี่ออกมาและพุ่งเข้าโจมตี ซูซีเหยาตั้งรับด้วยความยากลำบาก

"ติ้ง! ติ้ง! ติ้ง!..."

เสียงกระบี่กระทบกันดังไม่ขาดสาย

ทุกครั้งที่ซูซีเหยาฟันกระบี่ออกไป ล้วนถูกกดดันจนไม่มีโอกาสโต้กลับ

เพียงไม่นาน นางก็เหนื่อยหอบแทบไม่ไหว

อิ่นหยวนจี๋เร่งจังหวะกระบี่ขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งซูซีเหยาเริ่มตามไม่ทัน

เขาปัดกระบี่ของนางจนกระเด็นหลุดมือออกไป

เพียงแค่เขาชี้กระบี่ไปที่ซูซีเหยา การต่อสู้ก็จะจบลงแล้ว

แต่เขากลับโยนกระบี่ทิ้งไป ทำให้ทั้งสองฝ่ายไร้อาวุธ

ผู้ชมแทบจะสบถด่าออกมา

ทุกคนรู้ดีว่าเป้าหมายของอิ่นหยวนจี๋คืออะไร

การมีอาวุธทำให้เข้าประชิดตัวได้ยาก หากไม่ประชิดก็จะทำอะไรซูซีเหยาไม่ได้

แล้วคำพูดของเขาต่อมาก็ทำให้ทุกคนโกรธจนแทบกัดฟัน

"ศิษย์น้อง ไม่มีอาวุธแล้ว ศิษย์พี่จะเริ่มลงมือจริง ๆ ล่ะนะ"

สิ้นเสียงเขาก็พุ่งเข้าใส่นางทันที

ซูซีเหยาทำได้เพียงหลบหลีกไปมา

นี่ไม่ใช่การประลอง แต่มันคือการรังแกชัด ๆ!

บนอัฒจันทร์ เจ้าสำนักลั่วอิ๋นเทียนและปรมาจารย์เซียวเจิ้งเสวียน

ต่างไม่อาจทนดูได้

สิ่งที่อิ่นหยวนจี๋กระทำได้ทำให้สำนักเสินเซียวเสื่อมเสียอย่างที่สุด

หลังจากการประลองจบลง พวกเขาต้องไปฟ้องบรรพบุรุษให้ได้

ส่วนกองกำลังอื่น ๆ ก็มองเหตุการณ์นี้เป็นเรื่องขบขัน

หลายคนสังเกตเห็นความผิดปกติ

พฤติกรรมเช่นนี้ของอิ่นหยวนจี๋ ควรได้รับการตำหนิ

หรือแม้แต่ถูกตัดสิทธิ์การประลอง

แต่ผู้อาวุโสของสำนักกลับเงียบเฉย

นั่นหมายความว่าอะไร?

หมายความว่าพวกเขาไม่อยากยุ่งกับเรื่องนี้

แม้แต่เจ้าสำนักลั่วอิ๋นเทียนและปรมาจารย์เซียวเจิ้งเสวียนยังนิ่งเฉย

ก็แสดงให้เห็นว่าภูมิหลังของอิ่นหยวนจี๋แข็งแกร่งเพียงใด

เกรงว่ามีบรรพบุรุษระดับเก้าอยู่เบื้องหลัง จึงกล้าทำตัวโอหังเช่นนี้

ไม่ว่าจะเป็นอำนาจใด บรรพบุรุษระดับเก้าล้วนเป็นผู้มีอำนาจเด็ดขาด

แม้แต่ในขุมกำลังระดับสูงของแค้วนตะวันตก ผู้แข็งแกร่งระดับเก้าก็มีอยู่ไม่มากนัก

พวกเขาคือเสาหลักของแต่ละสำนัก

ซูซีเหยาหลบหลีกไปมาอย่างยากลำบาก ในใจเต็มไปด้วยความคับแค้น

ถ้าพ่อของนางไม่ถูกทำลายพรสวรรค์

ถ้าพี่ใหญ่ของนางมีพรสวรรค์ที่โดดเด่น

พวกเขาต้องปกป้องนางได้แน่นอน

…………………………………………………………………………..

ตอนนี้พวกเขาต้องปกป้องตัวเองให้ได้

ซูซีเหยาบอกตัวเองว่านางต้องเข้มแข็ง ต้องพยายาม

และห้ามทำให้พ่อและพี่ใหญ่ผิดหวัง

เมื่อถูกไล่ประชิดตัว การสัมผัสร่างกายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ซูซีเหยาต้องใช้สองมือป้องกัน

แต่ทว่าอิ่นหยวนจี๋กลับไม่ได้ใช้พลังทั้งหมด เขาเพียงแค่แกล้งนางเล่น

ทันใดนั้น ซูซีเหยาเผลอพลาดท่า ถูกอิ่นหยวนจี๋คว้าข้อมือขวาไว้

เขาฉีกยิ้มลามก เตรียมจะดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด

แต่ในจังหวะเดียวกัน ซูซีเหยากลับเสียหลัก ลื่นไถลไปด้านหลังโดยไม่ตั้งใจ

อิ่นหยวนจี๋เห็นดังนั้นจึงฉวยโอกาสกระโจนใส่

เขาคิดว่าการกดซูซีเหยาลงกับพื้นคงจะดีกว่าการกอดไว้ในอ้อมแขนแน่นอน

ในใจเขาร้อนรนด้วยความคาดหวังถึงความรู้สึกที่กำลังจะสัมผัสเรือนร่างอันเร่าร้อนของนาง

"เฮเฮ! น่าตื่นเต้นจริง ๆ!"

ซูซีเหยาหงายหลังลงพื้น

เมื่อเห็นอิ่นหยวนจี๋กำลังจะทาบทับร่างของนาง นางใช้มือซ้ายที่ว่างอยู่ควานหาไปรอบ ๆ จนไปคว้ากระบี่ของตนที่ถูกปัดกระเด็นก่อนหน้านี้

นางรีบยกมันขึ้นมากั้นกลางระหว่างพวกเขาทันที

โชคดีที่อิ่นหยวนจี๋สังเกตเห็นได้ทันเวลา

เมื่อมีคมกระบี่ขวางอยู่ตรงหน้า เขาจึงไม่กล้ากระโจนเข้าไปอีก

รีบกลิ้งตัวหลบไปข้าง ๆ

ในที่สุดร่างของทั้งสองก็แยกออกจากกัน

ซูซีเหยาลุกขึ้นยืน กระบี่ของนางเปื้อนเลือดเล็กน้อย

ส่วนอิ่นหยวนจี๋นอนคว่ำกับพื้นอยู่นาน

ทุกสายตาในสนามต่างจับจ้องมองไปที่ร่างของเขา

ผ่านไปสิบกว่าวินาที อิ่นหยวนจี๋ค่อย ๆ ลุกขึ้นช้า ๆ

เมื่อทุกคนเห็นเลือดบนใบหน้าเขาและสีหน้าที่บิดเบี้ยวจากความเจ็บปวด

ซูซีเหยาถึงกับถอยหลังไปสองก้าวอย่างหวาดกลัว

ปรากฏว่าตอนที่เขากลิ้งตัวหลบ เขาถูกคมกระบี่ของซูซีเหยาบาดเข้าที่ใบหน้า

ทำให้เกิดแผลลึกยาว

ผู้ชมรอบสนามต่างรู้สึกสะใจ

บางคนถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดัง

"ฮ่าฮ่าฮ่า..."

"คนคำนวณไม่สู้ฟ้าลิขิต คิดจะฉวยโอกาสงั้นรึ?"

"เป็นไงล่ะ ตอนนี้หน้าแหกเลย!"

"สมแล้วที่โดนเอาคืน"

ใบหน้าของอิ่นหยวนจี๋ซึ่งเดิมทีก็ไม่หล่อเหลาอยู่แล้ว

ตอนนี้ยิ่งดูน่าเกลียดขึ้นไปอีก

อิ่นหยวนจี๋โกรธจัด ดวงตาของเขาฉายแววแห่งความอาฆาต

แต่เดิมเขาไม่เคยมองซูซีเหยาอยู่ในสายตา

คิดว่านางเป็นแค่เด็กสาวอายุสิบกว่าปีที่ไม่มีพิษสง

เขาเพียงต้องการแกล้งนางและหาความสนุกใส่ตัว

ไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะพลาดท่าเช่นนี้ แถมยังถูกคนอื่นเห็นเข้าเต็มตา

ในฐานะคนที่รักศักดิ์ศรี อิ่นหยวนจี๋ยิ่งอับอายแทบแทรกแผ่นดินหนี

แต่ก่อนหน้านั้น เขาต้องล้างแค้นเรื่องที่ถูกทำลายใบหน้าเสียก่อน

ซูซีเหยาก็ไม่คิดว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นนี้ นางไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเขาเลย

ทั้งหมดเป็นเพียงปฏิกิริยาตอบโต้ตามสัญชาตญาณเท่านั้น

"ศิษย์พี่...ขะ...ขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ..." ซูซีเหยาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"ขอโทษงั้นรึ? คิดว่าคำขอโทษจะเพียงพอหรือไง?"

อิ่นหยวนจี๋พูดลอดไรฟัน ดวงตาเต็มไปด้วยโทสะ

ซูซีเหยารู้ว่าเขาโกรธจัด การต่อสู้ไม่ควรดำเนินต่อไป

นางรีบหันไปหาผู้คุมการแข่งขัน

"ท่านอาวุโส ข้า..."

แต่ก่อนที่นางจะกล่าวจบ

อิ่นหยวนจี๋ไม่ยอมให้นางยอมแพ้

หากนางยอมแพ้ เขาจะไม่สามารถแตะต้องนางได้อีกต่อไป

ในขณะที่นางเพิ่งเอ่ยคำแรก พลังของอิ่นหยวนจี๋ก็ปะทุออกมา

เขาพุ่งเข้าใส่ในพริบตา ระยะห่างเพียงไม่กี่เมตรถูกทำลายลงในชั่วพริบตา

ฝ่ามือของเขากระแทกเข้าไปกลางแผ่นหลังของซูซีเหยาอย่างแรง!