บทที่ 4 ฆ่าไก่เพิ่มเลเวล

บทที่ 4 ฆ่าไก่เพิ่มเลเวล

“เสี่ยวเจียง มาซื้อไก่อีกแล้วเหรอ?”

ชายวัยกลางคนที่ป้อมยามร้องทักเจียงหาน

เจียงหานยิ้มและตอบกลับไป

นับตั้งแต่สัตว์และพืชเกิดการกลายพันธุ์ สัตว์ที่ยังคงสภาพปกติไม่กลายพันธุ์นั้นเหลืออยู่น้อยเต็มที ด้วยเหตุนี้ อุตสาหกรรมปศุสัตว์จึงได้รับผลกระทบอย่างหนัก

นอกจากจำนวนสัตว์ที่สามารถเพาะเลี้ยงเป็นจำนวนมากโดยไม่กลายพันธุ์จะลดลงแล้ว อีกสาเหตุหนึ่งคือสัตว์ที่เลี้ยงไว้อาจเกิดการกลายพันธุ์ขึ้นเมื่อไหร่ก็ได้

รัฐบาลจึงเข้ามาควบคุมตลาดนี้ด้วยตนเองอย่างเบ็ดเสร็จ

มีการส่งผู้ฝึกยุทธ์ไปประจำการตามฟาร์มเลี้ยงสัตว์ หากพบสัตว์ตัวใดมีการกลายพันธุ์ ก็จะถูกกำจัดทิ้งทันที

ในเมืองหลานที่เจียงหานอาศัยอยู่ มีฟาร์มปศุสัตว์ทั้งหมด 7 แห่ง ซึ่งทำหน้าที่ผลิตเนื้อสัตว์ป้อนประชากรถึง 80% ของทั้งเมือง ส่วนอีก 20% ที่เหลือได้มาจากการที่ผู้ฝึกยุทธ์ออกไปล่าสัตว์อสูรในเขตทุรกันดาร

และฟาร์มที่เจียงหานมาเยือนในขณะนี้ก็เชี่ยวชาญด้านการเลี้ยงไก่โดยเฉพาะ

ก่อนหน้านี้เขามาซื้อไก่ที่นี่บ่อยๆ จึงคุ้นเคยกับลุงยามเป็นอย่างดี

แต่ครั้งนี้เจียงหานไม่ได้มาซื้อไก่

เขามาเพื่อฆ่าไก่

การอัปเกรดระบบจำเป็นต้องใช้ค่าประสบการณ์ และในตอนนี้เจียงหานยังไม่สามารถเข้าไปล่าสัตว์อสูรในเขตทุรกันดารเพื่อเก็บค่าประสบการณ์ได้

หลังจากไตร่ตรองดูแล้ว มีเพียงฟาร์มเลี้ยงสัตว์เท่านั้นที่เหมาะสมที่สุด

สำหรับฟาร์มขนาดนี้ การเชือดไก่วันละหลายหมื่นตัวถือเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก

จากนั้นเขาจะใช้บัตรเพิ่มประสบการณ์การบ่มเพาะใบนั้น

การเลื่อนขึ้นสู่เลเวลสองก็ไม่น่าจะมีปัญหา

“เอ่อ จริงสิลุงหลี่ ที่นี่ยังรับคนงานฆ่าไก่อยู่ไหมครับ?”

เจียงหานยืนเกาะหน้าต่างป้อมยามแล้วเอ่ยถาม

“รับสิ จะมาทำพาร์ตไทม์เหรอ?” ชายวัยกลางคนได้ยินดังนั้นก็ชี้มือไปทางถนนเส้นหนึ่ง “เดินตามทางนี้ไปที่โซน B2 ได้เลย”

เจียงหานเดินไปตามทางที่ลุงหลี่บอก

โซน B2 หาไม่ยาก ความจริงแล้วฟาร์มแห่งนี้ครอบคลุมพื้นที่หลายพันไร่ สิ่งปลูกสร้างที่สร้างขึ้นในภายหลังมีการวางผังเมืองไว้อย่างดีเยี่ยม

ภายใต้ข้ออ้างของการทำงานพาร์ตไทม์ช่วงสุดสัปดาห์ ในที่สุดเจียงหานก็ได้งานค่าแรง 80 หยวนแลกกับการทำงาน 4 ชั่วโมง

หลังจากเปลี่ยนเป็นชุดทำงานผ้าลินิน เขาก็เดินเข้าสู่โรงฆ่าสัตว์

งานฆ่าไก่นั้นง่ายแสนง่าย เพียงแค่ไปยืนประจำจุด รอคนที่ทำขั้นตอนก่อนหน้าส่งไก่เป็นๆ มาให้ จับมันไว้ แล้วเชือดคอ ส่วนงานหลังจากนั้นจะมีคนอื่นมารับช่วงต่อเอง

แม้เจียงหานจะไม่เคยทำงานพาร์ตไทม์ที่นี่มาก่อน แต่เขาก็รู้วิธีฆ่าไก่ดี

“ใช้งานบัตรเพิ่มประสบการณ์”

“ใช้งานบัตรเพิ่มประสบการณ์สำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์จากการสังหารมอนสเตอร์เป็นสองเท่า ค่าความชำนาญพรสวรรค์เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า เวลาคงเหลือ: 2:59:59”

“สังหารแม่ไก่แก่ธรรมดา 1 ตัว ได้รับค่าประสบการณ์ +2”

“ค่าประสบการณ์ปัจจุบัน: 3 / 1000”

“พรสวรรค์ระดับ B ‘โจมตีจุดตาย’ ทำงาน ค่าความชำนาญ +2”

“ค่าความชำนาญปัจจุบัน: 4 / 500”

ได้ผล!

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบในหัว เจียงหานก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

เขาหันไปพูดกับชายวัยกลางคนที่เพิ่งเอาไก่เป็นมาส่งและกำลังจะเดินออกไปว่า “น้าครับ ช่วยส่งไก่มาให้ผมอีกเยอะๆ ได้ไหมครับ?”

ชายวัยกลางคนมองเจียงหานด้วยความงุนงง

งานนี้ไม่ใช่ยิ่งฆ่าเยอะยิ่งได้เงินเยอะเสียหน่อย เพราะเขาจ่ายค่าจ้างเป็นรายชั่วโมง

คนอื่นมีแต่จะพยายามอู้งาน แต่ทำไมเจียงหานถึงกระตือรือร้นอยากทำงานเพิ่มนัก?

แม้จะสงสัย แต่ชายวัยกลางคนก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เขาพยักหน้ารับแล้วเดินจากไป

ส่วนเจียงหานมองตะกร้าใส่ไก่เป็นสองใบตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกาย

พวกนี้มันคือค่าประสบการณ์เดินได้ชัดๆ!

ในขณะที่ผลของบัตรคูณประสบการณ์ยังทำงานอยู่ เขาต้องกอบโกยค่าประสบการณ์ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ถ้าพลาดโอกาสนี้ไป คงหาไม่ได้ง่ายๆ อีกแล้ว

“สังหารแม่ไก่แก่ธรรมดา 1 ตัว ได้รับค่าประสบการณ์ +2”

“พรสวรรค์ระดับ B ‘โจมตีจุดตาย’ ทำงาน ค่าความชำนาญ +2”

“พรสวรรค์ระดับ B ‘โจมตีจุดตาย’...”

ตลอดสองชั่วโมงเต็ม เจียงหานแทบจะลืมไปแล้วว่าเขาฆ่าไก่ไปกี่ตัว

การทำงานซ้ำๆ เดิมๆ ราวกับเครื่องจักรทำให้ความคิดของเจียงหานเริ่มด้านชาไปบ้าง

คนส่งไก่ส่งมาเท่าไหร่ เขาก็ฆ่าไปเท่านั้น

จนช่วงหลัง หลายคนเริ่มมองเจียงหานราวกับเห็นตัวประหลาด

เจ้านี่ไม่รู้จักเหนื่อยหรือไง?

แค่ค่าจ้างพาร์ตไทม์ไม่กี่สิบหยวน จำเป็นต้องทุ่มเทขนาดนี้เลยเหรอ?

แน่นอนว่าเจียงหานไม่รู้หรอกว่าคนอื่นคิดอย่างไร

สิ่งเดียวที่ขับเคลื่อนเขาคือเสียงแจ้งเตือน “ได้รับค่าประสบการณ์ +2” ที่ดังขึ้นในหัวอย่างต่อเนื่อง และแถบความก้าวหน้าที่ขยับเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ค่าความชำนาญของพรสวรรค์เพิ่มขึ้นช้ากว่าแถบค่าประสบการณ์เล็กน้อย

สาเหตุหลักเป็นเพราะโอกาสติดโจมตีจุดตายมีเพียง 30% แต่ถึงอย่างนั้น ผ่านไปสองชั่วโมง มันก็เพิ่มขึ้นมาจนเกินสี่ร้อยแต้มแล้ว ขาดอีกแค่ไม่กี่ครั้งก็จะเต็มหลอด

ทันทีที่มีดเชือดไก่ในมือเจียงหานตวัดลง เสียงแจ้งเตือนของระบบในหัวก็เปลี่ยนไป

“สังหารแม่ไก่แก่ธรรมดา 1 ตัว ได้รับค่าประสบการณ์ +2”

“พรสวรรค์ระดับ B ‘โจมตีจุดตาย’ ทำงาน ค่าความชำนาญ +2”

“ติ๊ง... ยินดีด้วย โฮสต์สะสมค่าประสบการณ์ครบ 1,000 หน่วย”

“เลื่อนระดับอัตโนมัติ เลเวลปัจจุบัน: Lv2”

“ยินดีด้วย โฮสต์ปลดล็อกระบบภารกิจ”

“ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับรางวัลแต้มสถานะอิสระ 100 แต้ม”

“ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับภารกิจมือใหม่: นักชำแหละ”

“นักชำแหละ: สังหารสิ่งมีชีวิตใดก็ได้ 100 หน่วย รางวัลภารกิจ: ช่องใส่พรสวรรค์เพิ่มเติม * 1”

ชุดข้อความแจ้งเตือนที่รัวเข้ามาทำให้เส้นประสาทที่ด้านชาของเจียงหานตื่นตัวขึ้นมาทันที

“เปิดหน้าต่างสถานะ”

ม่านแสงสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นตรงหน้า

และค่าสถานะเดิมก็ได้เปลี่ยนไปแล้ว

“โฮสต์: เจียงหาน”

“ค่าพลังรบ: 516”

“เลเวล: 2”

“พละกำลัง: 25 ความว่องไว: 23 ร่างกาย: 26 จิตวิญญาณ: 17”

“แต้มสถานะอิสระคงเหลือ: 100”

“ค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้ในการอัปเกรดครั้งต่อไป: 1 / 2000”

“พรสวรรค์ปัจจุบัน: พรสวรรค์ระดับ B (โจมตีจุดตาย Lv1)”

“ความชำนาญพรสวรรค์ปัจจุบัน: โจมตีจุดตาย (420 / 500)”

“ไอเทมที่มีในปัจจุบัน: ไม่มี”

“พื้นที่จัดเก็บในระบบคงเหลือ: 0 / 1000”

“ภารกิจปัจจุบัน: (นักชำแหละ)”

เลเวลเพิ่มขึ้นหนึ่งระดับ ค่าพลังรบยังไม่เปลี่ยนแปลง แต่เขาได้รับรางวัลเป็นแต้มสถานะหนึ่งร้อยแต้ม และระบบภารกิจก็ถูกเปิดใช้งาน

ส่วนภารกิจมือใหม่นั่น... เจียงหานอ่านรายละเอียดภารกิจแล้วก็เข้าใจทันที

ที่แท้ระบบก็ไม่ได้ทำได้แค่อัปเกรดพรสวรรค์ แต่ยังช่วยให้เขาครอบครองพรสวรรค์ได้หลายอย่างพร้อมกันอีกด้วย!