บทที่ 20: อินอินเป็นนักบูรณะใบหน้าศพด้วยงั้นเหรอ?

บทที่ 20: อินอินเป็นนักบูรณะใบหน้าศพด้วยงั้นเหรอ?

"อินอิน หนูแน่ใจนะว่ามีศพอยู่ตรงนี้จริงๆ?"

โกจินจ้องมองพื้นกระเบื้องที่เรียบเนียนไร้รอยตำหนิตรงหน้าพลางเอ่ยถามด้วยความฉงน หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงไม่มีทางเชื่อเด็ดขาดว่าจะมีศพซ่อนอยู่ใต้แผ่นกระเบื้องที่ดูปกติดีเช่นนี้

แต่หลังจากได้ประจักษ์กับทักษะอันน่าอัศจรรย์ของแม่หนูน้อยคนนี้มาแล้ว เขาจะยังกล้าสงสัยในตัวเธอได้อีกหรือ?

หนิงอินอินพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"อื้ม มีบางอย่างอยู่ข้างล่างนี้จริงๆ ค่ะ อินอินมองเห็น"

คำตอบซื่อๆ ของเด็กน้อยทำเอาโกจินตะลึงงันไปอีกครั้ง

"มองเห็นงั้นเหรอ?"

เจ้าตัวเล็กมองเห็นอะไรกันแน่... หรือว่ามีวิญญาณอาฆาตยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วย?

แค่คิด โกจินก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ดูเหมือนเขาจะประเมินความสามารถของเด็กคนนี้ต่ำเกินไปเสียแล้ว

ภายในห้องถ่ายทอดสด

[ฉันไม่เห็นอะไรเลยแฮะ]

[นั่นสิ หรือเจ๊อินจะมีเนตรหยินหยาง?]

[เป็นไปไม่ได้หรอก ของแบบนั้นไม่มีจริงในโลกสักหน่อย]

[งั้นจะอธิบายเรื่องที่น้องมองเห็นผีได้ยังไงล่ะ?]

[สงสัยพ่อคงสอนมาดีมั้ง]

[พ่อบ้านไหนสอนลูกมองเห็นผีกันล่ะเฮ้ย?]

[ช่างเถอะ รอดูตอนทุบพื้นเดี๋ยวก็รู้เรื่อง]

ผู้ชมในไลฟ์ต่างถกเถียงกันอย่างดุเดือดเกี่ยวกับความสามารถของหนิงอินอิน หลายคนเริ่มเรียกเธอว่า "เจ๊อิน" กันติดปาก เพราะฟังดูน่าเอ็นดูและเข้าถึงง่ายกว่า

ในขณะที่ทุกคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์ สายตานับไม่ถ้วนต่างจับจ้องไปที่หน้าจออย่างไม่วางตา

โกจินเดินไปหยิบค้อนปอนด์ที่วางอยู่ใกล้ๆ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นของที่มีอยู่เดิมในหอพักหญิงแห่งนี้ เขาเงื้อค้อนขึ้นสุดแขนแล้วฟาดลงไปที่พื้นอย่างแรง

"ตึง! ตึง!" เสียงทุบหนักหน่วงดังก้องกังวาน

"คุณลุง สู้ๆ!"

หนิงอินอินตบมือเชียร์อยู่ข้างๆ อย่างร่าเริง

ไม่นานนัก รอยร้าวก็ปรากฏขึ้นบนพื้นกระเบื้องที่เคยเรียบเนียน รอยแตกนั้นค่อยๆ ขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งแผ่นกระเบื้องแตกกระจายออก เผยให้เห็นว่าพื้นที่ข้างใต้กลวงโบ๋!

"อินอิน หนูเก่งมาก รู้ได้ยังไงเนี่ยว่ามีช่องว่างอยู่ตรงนี้"

โกจินยกนิ้วโป้งให้ด้วยความชื่นชมจากใจจริง

หนิงอินอินส่ายหน้าเบาๆ

"ปะป๊าสอนมาดีค่ะ ปะป๊าเก่งที่สุดในโลก แค่มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าศพอยู่ตรงไหน"

เธอพูดถึงพ่ออีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าหนิงเฉินคือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเด็กน้อย

ทว่าคำพูดนั้นกลับทำให้โกจินใจหายวาบ... แค่มองแวบเดียวก็รู้จุดซ่อนศพ?

ผู้ชายคนนั้นถ้าไม่ใช่ยอดฝีมือผู้เปี่ยมด้วยพรสวรรค์ ก็คงเป็นฆาตกรต่อเนื่องที่เชี่ยวชาญเรื่องการอำพรางศพเป็นแน่

"จบงานนี้ ฉันคงต้องไปหาพ่อของอินอินเพื่อขอบคุณด้วยตัวเองสักครั้งแล้วล่ะ"

โกจินกล่าวอย่างจริงใจ หากไม่มีหนิงอินอิน เขาคงตายไปตั้งแต่ภารกิจแรกแล้ว

พูดจบ เขาก็นั่งลงและเริ่มงัดแผ่นกระเบื้องที่แตกออก

เมื่อเศษกระเบื้องถูกดึงออกไป ทันใดนั้นใบหน้าเปื้อนเลือดก็โผล่ขึ้นมาจากความมืด

ใบหน้านั้นแหลกเหลวจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ ปากฉีกแสยะยิ้มสยอง เบ้าตากลวงโบ๋ไร้ลูกตาจ้องเขม็งสวนขึ้นมาสบตากับโกจินพอดี

"เคร้ง!"

ค้อนปอนด์หลุดจากมือโกจินร่วงลงพื้น เขาหน้าซีดเผือดเป็นกระดาษ เข่าอ่อนจนทรุดลงไปกองกับพื้น หัวใจเต้นรัวเร็วด้วยความหวาดกลัวสุดขีดต่อภาพสยดสยองตรงหน้า

หนิงอินอินชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ท่ามกลางใบหน้าที่เละเทะยับเยิน มีเพียงรอยยิ้มแสยะนั่นที่ยังพอมองออกว่าเป็นปาก

"ว้าว พี่สาวสวยจัง... เสียดายที่หน้าหายไปแล้ว"

เสียงใสแจ๋วของเด็กน้อยดังกังวานไปทั่วห้องน้ำ

คำพูดของเธอเรียกสติโกจินให้กลับเข้าร่าง เขาหอบหายใจถี่ ไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองจะตกใจจนทำอะไรไม่ถูกขนาดนี้ เมื่อตั้งสติมองดูอีกครั้ง ความกลัวก็ค่อยๆ จางหายไป

"อินอิน แล้วเราจะทำยังไงกันต่อดี?"

เขาหันไปขอความเห็นจากเด็กน้อย

หนิงอินอินเม้มปากเล็กๆ ทำท่าครุ่นคิด

ในขณะเดียวกัน ห้องถ่ายทอดสดก็แทบระเบิด

[เชี่ย! จัมพ์สแกร์ชัดๆ! ศพโผล่มาถูกจังหวะเป๊ะ]

[โอ้โห จังหวะเปิดกระเบื้องปุ๊บ หน้าโผล่ปั๊บ หัวใจจะวาย]

[หน้าเละขนาดนั้นคงโดนค้อนทุบมาชัวร์ สยองชิบ]

[คนตายต้องโดนทรมานขนาดไหนเนี่ย หน้าถึงได้เละขนาดนี้]

[ภารกิจบอกให้ 'จัดแต่งสภาพศพที่เน่าเปื่อยให้ดูดี' แล้วสภาพนี้จะไปแต่งยังไงไหว?]

[ดูหน้าสิ เละจนดูไม่ได้แล้ว]

[ต่อให้เป็นนักบูรณะใบหน้าศพระดับเทพมาเองก็คงส่ายหัว]

[งั้นภารกิจที่สองนี่ก็เป็นไปไม่ได้เลยน่ะสิ!]

ผู้ชมต่างพากันถอนหายใจด้วยความสิ้นหวังเมื่อเห็นสภาพใบหน้าที่ยับเยิน จะมีใครซ่อมแซมใบหน้าที่ถูกทำลายจนละเอียดขนาดนี้ได้กัน?

ในขณะที่ชาวเน็ตกำลังโอดครวญ

ณ ร้านบูรณะศพร้อยปีในเมืองเป่ยลี่ ประเทศเซี่ย

ชายชราและเหล่าลูกศิษย์หนุ่มสาวหลายคนกำลังนั่งล้อมวงกันอยู่ในโถงบรรพชน สายตาจดจ้องไปที่การถ่ายทอดสด

"ร้านบูรณะศพ" หรือสถานที่รับแต่งหน้าและซ่อมแซมศพ เพื่อให้ผู้เสียชีวิตได้จากไปในสภาพที่งดงามและสมบูรณ์ที่สุด ดังคำกล่าวที่ว่า "มาอย่างบริสุทธิ์ ก็ต้องจากไปอย่างบริสุทธิ์"

นั่นคือศาสตร์แห่งอาชีพของพวกเขา ร้านเก่าแก่แห่งนี้มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วเป่ยลี่

ทว่าบัดนี้ บรรยากาศภายในโถงกลับเงียบกริบและเต็มไปด้วยความตึงเครียด

"พวกเจ้าคิดว่าศพนี้เป็นอย่างไร?"

ท่านผู้เฒ่าเจ้าสำนักเอ่ยถามขึ้น

"ท่านอาจารย์ ข้าเห็นว่าการบูรณะนั้นเป็นไปไม่ได้เลย หากผู้ตายแค่หัวแตกหรือหน้าหายไปครึ่งซีก เรายังพอมีทางซ่อมแซมได้ แต่เคสนี้ใบหน้าเละเทะจนไม่เหลือเค้าโครงเดิมเลย"

"จริงด้วยครับ ถ้าไม่รู้โครงหน้าเดิม จะให้พวกเรานั่งเทียนปั้นหน้าขึ้นมาใหม่เองหรือไง?"

เสียงเห็นด้วยดังเซ็งแซ่

ท่านผู้เฒ่าพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม

"หากไม่มีเค้าโครงหน้าเดิม หรือแม้แต่รูปถ่ายตอนยังมีชีวิตอยู่ การบูรณะก็ย่อมเป็นไปไม่ได้"

"ภารกิจนี้ โดยพื้นฐานแล้วไม่มีทางทำให้สำเร็จได้เลย"

เขาส่ายหน้า มองเห็นจุดจบของภารกิจนี้ลางๆ

"คุณปู่ครับ มันไม่มีหนทางเลยจริงๆ เหรอ? เกมสยองขวัญคงไม่น่าจะออกภารกิจที่ไม่มีทางทำได้มาให้หรอกมั้งครับ"

เด็กหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความสงสัย

ชายชรานิ่งคิดครู่หนึ่ง

"สำหรับศพสภาพนี้ การบูรณะแทบจะเป็นไปไม่ได้... เว้นเสียแต่ว่าจะหารูปถ่ายก่อนตายเจอ แล้วให้นักบูรณะใบหน้าศพระดับปรมาจารย์มาลงมือเอง"

"ลำพังแค่ฝีมือปู่ ก็คงทำไม่ได้เช่นกัน"

สิ้นเสียงของชายชรา เสียงถอนหายใจก็ดังระงมไปทั่วโถงบรรพชน

ในจังหวะที่ทุกคนลงความเห็นว่าศพนี้เกินเยียวยา เสียงหนึ่งก็ดังออกมาจากไลฟ์สดของเกมสยองขวัญ

หลังจากยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง หนิงอินอินก็ประกาศกร้าว

"อื้ม หน้าพี่สาวพังหมดแล้ว เดี๋ยวอินอินจะทำหน้าใหม่ให้เองค่ะ"

"แต่ตรงนี้แคบไป หน่อยกพี่สาวออกมาก่อนดีกว่า"

คำพูดไร้เดียงสานั้นดังก้องกังวาน

คนในโถงบรรพชนถึงกับนิ่งค้างไปตามๆ กัน พวกเขาแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เด็กแปดขวบเนี่ยนะจะปั้นหน้าศพขึ้นมาใหม่? ทั้งที่ศพนั้นเน่าเฟะและไม่เหลือโครงหน้าเดิมเลยสักนิด

เป็นไปไม่ได้... หรือว่าแม่หนูน้อยคนนี้จะเป็นนักบูรณะใบหน้าศพด้วย?