บทที่ 8: เด็กแปดขวบจะเคลียร์เกมได้จริงหรือ?

บทที่ 8: เด็กแปดขวบจะเคลียร์เกมได้จริงหรือ?

เมื่อเฝ้าดูผู้เข้าแข่งขันในห้องถ่ายทอดสดของเกาหลีใต้ที่มีสภาพร่อแร่เหมือนจะตายแหล่มิตายแหล่ ทุกคนต่างก็รู้สึกงุนงงเล็กน้อย

【ไอ้บ้าเอ๊ย คิมจิมินผู้เข้าแข่งขันของพวกเราพยายามเอาชีวิตรอดอย่างหนัก แต่ตอนนี้สภาพจิตใจของเธอดูเหมือนจะพังทลายลงแล้ว】

【โธ่เว้ย คิมจิมินซวยชะมัด ภารกิจแรกดันไปเจอกับไอ้ลูกแก้วบ้าบอพวกนั้น ที่แท้มันคือลูกตาทั้งนั้นเลย】

【เฮ้อ ก็เพราะแบบนี้แหละ คิมจิมินถึงได้ดูสติแตกไปหน่อย เธอดูมีแนวโน้มจะเป็นบ้าเอาง่ายๆ】

【หวังว่าเธอจะผ่านภารกิจที่สองนี้ไปได้นะ】

ภายในห้องถ่ายทอดสด ชาวเกาหลีใต้นับไม่ถ้วนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์

จากข้อความคอมเมนต์ที่ไหลผ่านหน้าจอ พอจะเดาได้ว่าคิมจิมินต้องเผชิญกับอะไรมาก่อนหน้านี้

เป็นไปได้มากว่าระหว่างทำภารกิจแรก เธอเผลอไปเก็บลูกแก้วที่ตกอยู่ และเมื่อภารกิจจบลง เธอก็ต้องขวัญผวาเมื่อพบว่ามันคือลูกตา

ผู้เล่นคิมจิมินเดินเข้าไปในห้องน้ำและเริ่มถอดเสื้อผ้าออกทันที

อาจเป็นเพราะเธอตัวสูงเกินไป เซ็นเซอร์จึงปิดบังได้เพียงจุดสำคัญเท่านั้น

สิ่งนี้สร้างความฮือฮาให้กับผู้คนในห้องถ่ายทอดสดทันที

【เชี่ย สมกับเป็นเกาหลีใต้ ไม่แปลกใจเลยที่ระดับไวอากร้าในแม่น้ำบ้านเขาจะเกินมาตรฐาน มันมีเหตุผลของมันจริงๆ】

【จริงด้วย ถ้าเป็นฉัน ก็คงอดใจไม่ไหวเหมือนกัน】

【พวกชาวอินเดียกำลังแสดงความหื่นกามกันใหญ่】

【สมแล้วที่เป็นเกาหลีใต้ ยังคงมีเซอร์วิสให้ดู แต่ทำไมของประเทศเซี่ยถึงมี 'แสงศีลธรรม' บังมิดขนาดนั้น ส่วนของเกาหลีใต้บังแค่บางจุดเอง?】

【เป็นไปได้ไหมว่าผู้เข้าแข่งขันประเทศเซี่ยตัวเล็กเกินไป สูงไม่ถึงครึ่งของคนอื่นด้วยซ้ำ?】

【ดูสิ เริ่มแล้ว】

ในห้องถ่ายทอดสด หลังจากเสียงอื้ออึงเงียบลง คิมจิมินก็เริ่มอาบน้ำปรากฏในภาพ

เธอดูเหมือนหุ่นยนต์ที่ทำท่าทางตามโปรแกรมที่ตั้งไว้

น้ำอุ่นที่กระทบร่างกายดูเหมือนจะทำให้คิมจิมินได้สติขึ้นมาบ้าง

เธอมองไปรอบๆ และหมอกในห้องน้ำตรงหน้าก็เริ่มหนาขึ้นเรื่อยๆ

คิมจิมินรีบหุบปากแน่น ปล่อยให้น้ำอุ่นชะโลมทั่วร่างกาย

ค่อยๆ... ห้องน้ำทั้งห้องเริ่มเลือนหายไป เหลือเพียงความขาวโพลนเวิ้งว้าง

ในโลกสีขาวโพลนนี้ คิมจิมินรู้สึกเหมือนมีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า

แม้จะหลับตาอยู่ แต่เงาดำทะมึนนั้นกลับดูเหมือนจะประทับติดแน่นอยู่ที่เปลือกตาด้านนอก

เงานั้นวนเวียนไม่ไปไหน ราวกับถูกฝังลึกลงในจิตใจของเธอ

"ภาพหลอน... ทั้งหมดคือภาพหลอน"

"ฉันแค่ต้องไม่ส่งเสียงก็พอ"

คิมจิมินคิดในใจขณะที่ยังคงอาบน้ำต่อไป

แต่เมื่อเธอชโลมแชมพูลงบนศีรษะ ฟองสบู่จำนวนมหาศาลก็เริ่มทะลักออกมาจากหนังศีรษะ

ฟองสบู่มากมายผุดออกมาจนแทบจะท่วมท้นตัวเธอ และค่อยๆ...

ศีรษะของคิมจิมินถูกฟองสบู่ปกคลุมจนมิด

ความรู้สึกขาดอากาศหายใจเข้าจู่โจม เธอพบว่าตัวเองหายใจไม่ออก

คิมจิมินเริ่มตื่นตระหนก เธอลนลานยื่นหัวเข้าไปใต้ฝักบัวเพื่อล้างฟองออก แต่ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ฝักบัวก็หยุดไหล

กลับมีของเหลวเหนียวหนืดพ่นออกมาแทน

ของเหลวนั้นเริ่มไหลเจิ่งนอง และฟองสบู่ก็ยิ่งทวีจำนวนมากขึ้น

ด้วยความสุดวิสัย คิมจิมินปาดตา ตั้งใจจะลืมตาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่เมื่อเธอลืมตาขึ้น เธอก็กรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง

ห้องน้ำหายไปไหน? ที่นี่มันโรงฆ่าสัตว์ชัดๆ!

พื้นเจิ่งนองไปด้วยคราบสีแดงฉาน และบนผนังก็เต็มไปด้วยรอยฝ่ามือสีเลือดแปะอยู่ทั่วทุกแห่งหน

ที่น่าสยดสยองที่สุดคือ มีชายท่าทางขี้โรคคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เขากำลังฉีกยิ้มและจ้องมองเธอด้วยสายตาประหลาด

เมื่อเห็นดังนั้น คิมจิมินก็ยิ่งกรีดร้องดังขึ้นไปอีก

ในวินาทีนั้น ชายคนนั้นก็พุ่งตัวเข้ามา เขาเข้าถึงตัวคิมจิมินด้วยความเร็วที่น่าขนลุก

พร้อมกับเสียงหัวเราะโหดเหี้ยม จอภาพของห้องถ่ายทอดสดเกาหลีใต้ก็ตัดเป็นสีดำสนิททันที

เมื่อเห็นการตายของผู้เล่น ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดเกาหลีใต้ต่างตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ

【แม่งเอ๊ย ตกใจหมดเลย】

【ผู้ชายคนนั้นน่ากลัวชะมัด ไม่มีใครหนีรอดจากมันได้แน่ๆ】

【ห้องน้ำกลายเป็นโรงฆ่าสัตว์ตั้งแต่เมื่อไหร่? สยองเกินไปแล้ว】

【คิมจิมินนี่ไม่ได้เรื่องเลย แค่ไม่ส่งเสียงก็รอดแล้วแท้ๆ ยัยนี่พาพวกเราซวยกันหมด】

【ใช่ จบเห่แล้ว ฉันกลัวว่าหายนะสยองขวัญกำลังจะเกิดขึ้นที่เกาหลีใต้ของพวกเราเหมือนกัน】

【มีผู้เข้าแข่งขันประเทศไหนที่ยังไม่ตายบ้าง?】

ในห้องถ่ายทอดสด ผู้ชมชาวเกาหลีใต้ต่างพากันบ่นด้วยความโกรธแค้น

เมื่อเห็นผู้เข้าแข่งขันของตัวเองตาย พวกเขายิ่งรู้สึกยอมรับไม่ได้

อีกแค่ภารกิจเดียวแท้ๆ แต่สุดท้ายก็มาตายจนได้

ในเวลานี้ ผู้ชมชาวประเทศเซี่ยต่างพากันงุนงงไปหมด

【เดี๋ยวนะ มันน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?】

【ทำไมภาพฝั่งประเทศเซี่ยของเราถึงต่างจากทางนั้นลิบลับเลยล่ะ?】

【คุณพระช่วย ที่แท้มันสยองขวัญขนาดนี้เชียว? ดูเหมือนฉันจะประเมินเกมสยองขวัญนี่ต่ำไปสินะ】

【โชคดีที่ประเทศเซี่ยของเรามี 'ภาพยันต์สะกดมาร' ไม่งั้นเราคงตายกันหมดแล้วจริงๆ】

【เหลืออีกแค่ภารกิจเดียว พอเสร็จแล้วก็จะจบ อินอิน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ห้ามตายเด็ดขาดนะลูก】

ในห้องถ่ายทอดสด ตอนนี้ผู้ชมชาวประเทศเซี่ยเข้าใจถึงความสยองขวัญที่แท้จริงของเกมนี้แล้ว

เป็นเพราะหนิงอินอินผ่านด่านต่างๆ ได้อย่างง่ายดายเกินไป พวกเขาจึงเผลอคิดไปว่าเกมมันก็งั้นๆ

แต่หลังจากได้เห็นการตายอันน่าสยดสยองของประเทศอื่นกับตาตัวเอง หลายคนถึงเพิ่งได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเกม

เกมนี้โดยเนื้อแท้แล้วคือเกมแห่งความตาย การจะชนะไม่เพียงต้องอาศัยความกล้าหาญ แต่บางครั้งยังต้องพึ่งพาโชคชะตาอีกด้วย

ผู้ชมจำนวนมากที่เคยไปสิงอยู่ตามห้องถ่ายทอดสดของประเทศอื่นเริ่มหลั่งไหลกลับเข้ามา

พวกเขาอยากจะมาดูว่าผู้เล่นประเทศเซี่ยจะรอดพ้นจากภารกิจสุดท้ายได้หรือไม่

ประเทศอย่างญี่ปุ่นและเกาหลีใต้ ที่ผู้เล่นตายไปแล้ว ต่างกรูกันเข้ามาในห้องถ่ายทอดสดของประเทศเซี่ย

【ภารกิจสุดท้าย... ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเด็กคนเดียวจะผ่านไปได้】

【ไอ้บ้าเอ๊ย ประเทศเซี่ยต้องหมกเม็ดอะไรไว้แน่ๆ เด็กจะไปรู้อะไร? รีบๆ ตายไปซะที】

【ส้นตีนเถอะ เด็กไม่สมควรได้เข้าร่วมเกมด้วยซ้ำ】

【เยี่ยมเลย พอคิดว่าจะได้เห็นโลลิตัวน้อยตายอย่างสยดสยอง ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมานิดๆ】

【ขอพระเจ้าอวยพร ผู้เล่นอินเดียของพวกเราตายไปแล้ว ดังนั้นผู้เล่นประเทศเซี่ยต้องไม่รอด】

【ผู้เล่นประเทศเราตายหมดแล้ว ทำไมพวกแกถึงมีสิทธิ์รอด?】

ในห้องถ่ายทอดสด ผู้ชมจากต่างประเทศนับไม่ถ้วนต่างพากันสาดคอมเมนต์เข้ามา

โดยเฉพาะเกาหลีใต้

เป็นที่รู้กันดีว่าเกาหลีใต้นั้นไม่ชอบเด็กเอามากๆ หลายสถานที่ถึงขนาดมีป้ายห้ามเด็กเข้า

ด้วยเหตุนี้ การเห็นหนิงอินอินยังมีชีวิตอยู่จึงสร้างความไม่พอใจอย่างรุนแรงในใจของพวกเขา

ท่ามกลางเสียงอื้ออึงที่ถาโถมเข้ามา หนิงอินอินผู้เป็นเจ้าตัวกลับไม่รู้อีโหน่อีเหน่เลยสักนิด

ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่บนโซฟา

สวมชุดกระโปรงตัวเก่ง

เจ้าตัวเล็กเริ่มง่วงงุนบ้างแล้ว แต่เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จ เธอจึงอดทนและจ้องมองโทรทัศน์จอใหญ่ตรงหน้า

ทีวีเครื่องนี้ค่อนข้างเก่า ดูเหมือนทีวีพลาสม่ารุ่นโบราณ

โซฟาก็ดูทรุดโทรม นั่งแล้วหนิงอินอินรู้สึกไม่สบายตัวเท่าไหร่

ทีวีกำลังฉายภาพบางอย่างที่แปลกประหลาด เป็นภาพขาวดำ

ยากที่จะดูออกว่ามีอะไรอยู่ในนั้น

มองเห็นได้ลางๆ ว่ามีชายคนหนึ่งถือมีดปังตอ วิ่งไล่ล่าอย่างบ้าคลั่งอยู่บนถนน

ด้วยความเบื่อหน่าย หนิงอินอินจึงเริ่มฮัมเพลง

"น้องสาวตัวน้อยอุ้มตุ๊กตา..."

เสียงร้องเพลงของหนิงอินอินค่อยๆ ดังขึ้นในบ้านเช่าอันเงียบสงัด

ผู้ชมที่เดิมทีไม่ได้สนใจอะไร ต่างเบิกตากว้างและขนลุกซู่เมื่อค่อยๆ ได้ยินเนื้อเพลง

จะมีเด็กแปดขวบบ้านไหนมาร้องเพลงแบบนี้กัน?