บทที่ 8 สามีจอหงวนผู้ปรารถนาทายาท (7)

บทที่ 8 สามีจอหงวนผู้ปรารถนาทายาท (7)

ซ่งถังอินมีสีหน้าสงบนิ่ง ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เผยให้เห็นกลิ่นอายความสูงส่งและเย็นชาของบัณฑิต "พี่หญิง ข้าได้ยินว่าท่านแม่ได้รับบาดเจ็บรึ?"

"เอ่อ..." ซ่งซิ่วเอ๋อร์อึกอัก ท่าทีแข็งกร้าวเมื่อครู่อ่อนลงทันตา "คะ... แค่บาดเจ็บเล็กน้อย ไม่เป็นไรมากหรอก"

นางรีบแก้ตัวพัลวัน กลัวว่าซ่งถังอินจะรู้เข้าว่านางเป็นคนตบหน้าท่านแม่ แล้วจะโดนตำหนิเอาได้

ซ่งซิ่วเอ๋อร์ค่อนข้างเกรงกลัวน้องชายคนนี้อยู่ลึกๆ เพราะทั้งปีทั้งชาติเขาไม่เคยยิ้มแย้มเลย ราวกับก้อนน้ำแข็งเดินได้

ก่อนที่เขาจะได้เป็นขุนนาง นางยังพอจะวางมาดพี่สาวข่มเขาได้บ้าง แต่ตอนนี้พอเห็นชุดขุนนางเต็มยศและได้ยินน้ำเสียงเรียบเฉยนั้น นางก็รู้สึกต่ำต้อยกว่าถึงสามส่วนโดยอัตโนมัติ

ทั้งสองเดินเคียงกันไปยังเรือนซงเฮ่อของซ่งคังซื่อ

ซ่งถังอินเอ่ยถาม "หยวนเอ๋อร์ล่ะ? นางไปคารวะท่านแม่หรือยัง?"

เมื่อเช้าตอนเขาจะออกไปทำงาน ฉู่หยวนบอกว่าจะไปคารวะแม่สามี

เขาตั้งใจจะบอกว่าไม่ต้องรีบร้อนก็ได้ แต่ยังไม่ทันได้อ้าปาก ฉู่หยวนก็ใช้นิ้วเรียวแตะที่ริมฝีปากเขาเบาๆ "ท่านพี่ ท่านเป็นห่วงข้า ข้าเข้าใจดี แต่สะใภ้ไปคารวะแม่สามีเป็นเรื่องสมควรทำ ข้าพักฟื้นจากการแท้งลูกมาครึ่งเดือนก็เพียงพอแล้ว หากนานกว่านี้ท่านแม่จะไม่พอใจ แล้วท่านพี่ก็จะลำบากใจ หยวนเอ๋อร์ไม่อยากให้ท่านพี่ต้องลำบากใจเจ้าค่ะ"

ซ่งถังอินประหลาดใจเล็กน้อยที่ได้ยินเช่นนั้น รู้สึกราวกับว่าฉู่หยวนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนหลังจากแท้งลูกคราวนี้

ไม่ใช่แค่รูปลักษณ์ภายนอก แต่รสนิยม ความคิดอ่าน และการวางตัวดูเฉลียวฉลาดขึ้น

อย่างเรื่องการคารวะ เมื่อก่อนนางก็ทำเหมือนกัน พยายามทำตัวเป็นสะใภ้ที่ดีอย่างระมัดระวังเพื่อให้ทุกคนชื่นชม แต่นางรู้แค่ลงมือทำ ไม่รู้จักพูดจา นางเป็นคนพูดน้อย หัวอ่อน และปากหนัก

แต่คนแก่ชอบลูกหลานปากหวานช่างฉอเลาะ นางจึงเสียเปรียบอยู่เสมอ

หรือว่านางจะโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้วจริงๆ?

ขณะที่กำลังครุ่นคิด ซ่งซิ่วเอ๋อร์ก็แค่นเสียงขึ้นจมูก "นางน่ะเหรอ? ไม่ได้ไปคารวะหรอก นางจงใจไปยั่วโมโหท่านแม่มากกว่า"

"ทำไมพี่หญิงพูดเช่นนั้น?" ซ่งถังอินขมวดคิ้วแน่น ไม่ชอบใจที่ซ่งซิ่วเอ๋อร์ชอบนินทาว่าร้ายคนอื่นลับหลังอยู่เรื่อย

ภายในเรือนซงเฮ่อ สาวใช้กำลังประคบเย็นที่หน้าผากของซ่งคังซื่อ ซ่งซิ่วเอ๋อร์ทำงานหนักมาตั้งแต่เด็ก และหลังจากแต่งงานไปอยู่สกุลเว่ยก็ไม่มีเงินจ้างสาวใช้ ต้องทำงานครัวเองเรื่อยมา นางจึงมีแรงเยอะกว่าผู้หญิงทั่วไป

ฝ่ามือเมื่อครู่นางใส่แรงไปเต็มที่ แม้จะประคบเย็นอยู่นาน รอยแดงจางๆ รูปนิ้วมือทั้งห้าก็ยังคงปรากฏชัดบนใบหน้าของซ่งคังซื่อ

ซ่งคังซื่อหงุดหงิดงุ่นง่าน ถอนหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวไปหมด

ฉู่หยวนสั่งให้ห้องครัวเตรียมซุปพุทราจีนเม็ดบัว แล้วยกมาให้ซ่งคังซื่อด้วยท่าทีนอบน้อม "ท่านแม่ เม็ดบัวช่วยลดความร้อนในร่างกาย พุทราจีนช่วยบำรุงผิวพรรณ ท่านรับสักถ้วยไหมเจ้าคะ?"

กิริยามารยาทของนางอ่อนน้อมไร้ที่ติ แต่สายตากลับชำเลืองมองไปทางประตูเรือน ซ่งถังอินน่าจะใกล้มาถึงแล้วใช่ไหมนะ?

ซ่งคังซื่อกำลังอารมณ์ไม่ดี พอเห็นหน้าฉู่หยวนก็ยิ่งของขึ้น "กิน กิน กิน! วันๆ นอกจากกินแล้วเจ้าทำอะไรเป็นบ้าง? ลูกชายข้าแต่งงานกับคนทึ่มๆ แบบนี้ได้ยังไง แถมยังเป็นแม่ไก่แก่ที่เป็นหมันอีก!"

ฉู่หยวนสูดจมูกฟุดฟิด "ท่านแม่ ท่านอารมณ์ไม่ดีจะดุด่าว่ากล่าวข้าอย่างไร ข้าก็จะอดทนเจ้าค่ะ แต่ซุปพุทราจีนเม็ดบัวถ้าเย็นแล้วจะไม่อร่อย ให้ลูกสะใภ้ป้อนท่านดีไหมเจ้าคะ?"

พูดจบ ฉู่หยวนก็ก้าวเข้าไปหาพร้อมถ้วยซุปในมือ จังหวะที่นางถือช้อนเตรียมจะป้อนนั่นเอง เพล้ง! ทั้งช้อนและถ้วยถูกซ่งคังซื่อปัดกระเด็นตกพื้น!

ซ่งคังซื่อลุกขึ้นยืนเท้าสะเอว "ข้าบอกแล้วไงว่าไม่กิน! หูตึงหรือไง? เอาเวลาไปคิดหาวิธีสืบทอดทายาทให้สกุลซ่งดีกว่าไหม! วันๆ เอาแต่นั่งทับส้วมแต่เบ่งไม่ออก ไม่อายบ้างหรือไงฮะ?!"

ซ่งถังอินก้าวเข้ามาในลานเรือนพอดี เห็นฉากที่ฉู่หยวนกำลังถูกแม่บังเกิดเกล้าของเขาด่าทอเข้าเต็มตา

ซ่งคังซื่อมาจากพื้นเพชาวบ้านร้านตลาด อ่านหนังสือแทบไม่ออก คำด่าทอจึงหยาบคายฟังไม่ได้ศัพท์

ซ่งถังอินที่ไม่ได้ยินคำพูดหยาบคายเช่นนี้มานานถึงกับตะลึงงัน ก่อนที่ใบหน้าจะมืดครึ้มลงราวกับก้นหม้อ!

"ท่านแม่!" เขาตะโกนเสียงต่ำ

ซ่งคังซื่อเพิ่งรู้ตัวว่าลูกชายมาถึงแล้ว จึงหุบปากฉับด้วยความกระดากอาย "อาหยิน มาแล้วรึลูก? หิวไหม? แม่ให้ครัวทำอาหารกลางวันของโปรดลูกไว้แล้วนะ"

ซ่งถังอินไม่สนใจนาง สายตาเย็นชาทอดมองไปที่ฉู่หยวน ก่อนจะค่อยๆ อ่อนโยนขึ้น

ฉู่หยวนรีบวิ่งไปหาเขาราวกับภรรยาตัวน้อยที่เฝ้ารอสามีกลับบ้าน "ท่านพี่ ท่านกลับมาแล้ว ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ ท่านแม่อารมณ์ไม่ดี ดุด่าข้าบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา ข้าไม่เก็บมาใส่ใจ ท่านพี่ก็อย่าคิดมากเลยนะเจ้าคะ"

โกรธสิ! ซ่งถังอิน ถ้าเจ้าทนเรื่องนี้ได้ เจ้าก็ไม่ใช่ลูกผู้ชายแล้ว!

ฉู่หยวนกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งในใจ

เป็นไปตามคาด ซ่งถังอินปรายตามองซ่งซิ่วเอ๋อร์อย่างเย็นชา แล้วหันไปจ้องเขม็งใส่ซ่งคังซื่อ "ท่านแม่ พี่หญิง ตอนข้าไม่อยู่ พวกท่านรังแกหยวนเอ๋อร์แบบนี้หรือ? หยวนเอ๋อร์มาจากตระกูลบัณฑิต นางอ่อนโยน มีคุณธรรม มีการศึกษา และรู้กาลเทศะ ต่อไปนี้ห้ามพวกท่านพูดจาหยาบคายใส่หน้าแบบนี้อีก!"

เยี่ยมมาก ซ่งถังอิน!

ฉู่หยวนลิงโลดในใจ

ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ไร้เยื่อใยต่อภรรยา และไม่ใช่พวกที่คอยไกล่เกลี่ยแบบขอไปทีระหว่างเมียกับแม่ เพียงแต่ฉู่หยวนคนก่อนใช้วิธีผิดๆ จึงถูกยัยแก่มหาภัยกับตัวป่วนรังแกฟรีๆ มาตั้งนาน

"..." ซ่งคังซื่อพูดไม่ออก หน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีด บวกกับรอยตบจากซ่งซิ่วเอ๋อร์ ยิ่งทำให้ดูตลกขบขันพิลึก

สีหน้าของซ่งซิ่วเอ๋อร์ก็ดูไม่จืดเช่นกัน นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างไม่ยอมแพ้ "น้องชาย เจ้ายังจะมาโทษพวกเราอีกเหรอ? ที่พวกเราทำไปก็เพื่อหวังดีต่อเจ้าทั้งนั้นนะ! นางเป็นหมันมาห้าปีแล้ว ผิดกฎ 'เจ็ดขับ' ชัดๆ สกุลซ่งของเราไม่หย่านางทิ้งก็บุญหัวแล้ว พอพวกเราบอกให้นางหาอนุให้เจ้า นางก็เอาแต่บ่ายเบี่ยงไม่ยอมท่าเดียว ในใจนางไม่มีเจ้า ไม่มีสกุลซ่งของเราเลยสักนิด!"

ซ่งคังซื่อพยักหน้าเห็นด้วยเป็นพัลวัน "ใช่ๆ อาหยิน นางขี้หึงจะตาย ถึงไม่ยอมให้เจ้ามีอนุ ถ้าแม่รู้แต่แรกว่าลูกสาวสกุลฉูเป็นคนแบบนี้ แม่ไม่มีทางให้เจ้าแต่งงานกับนางแน่!"

ดวงตาคู่สวยของฉู่หยวนคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตา นางส่ายหน้าอย่างน่าสงสาร "อาหยิน ข้าเปล่านะ..."

แน่นอนว่านางเปล่า เมื่อเช้านางเพิ่งถามจือเยว่ไปหยกๆ ว่าสมัครใจไหม

แต่ซ่งถังอินไม่รู้เรื่องนี้ ที่ผ่านมาเขาไม่พอใจทุกครั้งที่ฉู่หยวนพูดเรื่องรับอนุ พอซ่งคังซื่อกับซ่งซิ่วเอ๋อร์ยกเรื่องนี้ขึ้นมาอ้าง อารมณ์ของเขาก็พุ่งพล่านทันที

"เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหยวนเอ๋อร์ ตัวข้าเองต่างหากที่ไม่มีความคิดจะรับอนุ สุภาพชนมีภรรยาเดียว แม้น้ำในแม่น้ำจะมีถึงสามพันสาย แต่ข้าขอตักดื่มเพียงกระบวยเดียว ข้าซ่งถังอินขอเพียงใช้ชีวิตอย่างไม่ละอายต่อฟ้าดิน ต่อฮ่องเต้ และต่อบิดามารดา เรื่องทายาทสืบสกุลนั้นหาใช่เรื่องสำคัญที่สุดไม่!"

ว้าว!

ฉู่หยวนประหลาดใจที่ซ่งถังอินพูดประโยคนี้ออกมาได้ ในฐานะคนโบราณ ความคิดอ่านก้าวหน้าขนาดนี้ทำให้นางอยากจะปรบมือเชียร์!

วินาทีนี้ ฉู่หยวนเผลอทำตาเป็นประกายวิบวับ จ้องมองซ่งถังอินด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ

และซ่งถังอินก็สังเกตเห็นสีหน้าของนาง แววตาของเขาทอประกาย รู้สึกทั้งซาบซึ้งและได้คิดทบทวน

ในที่สุดหยวนเอ๋อร์ก็เชื่อใจและเข้าใจความคิดของเขาแล้วหรือ?

เมื่อก่อนเวลาเขาพูดแบบนี้ นางมักจะลังเลและหวาดกลัว ถามว่า "ท่านพี่ จะไม่ดูไม่ดีหรือเจ้าคะ? ท่านแม่จะตำหนิข้าไหม? ชาวบ้านจะนินทาเอาได้นะเจ้าคะ?"

ซ่งถังอินมีความทระนงในศักดิ์ศรีของบัณฑิตและจิตใจที่แน่วแน่ ไม่แคร์คำคนนินทา แต่ถ้าภรรยาที่ร่วมเรียงเคียงหมอนไม่เข้าใจเขา และมองว่าเขาสร้างภาพ นั่นคงทำให้เขาผิดหวังมากเกินไป

หยวนเอ๋อร์ที่เคยรู้ใจเขาเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่?

ซ่งถังอินเคยสับสน งุนงง และเมื่อความผิดหวังเพิ่มพูนขึ้น ความรักที่มีต่อฉู่หยวนก็จืดจางลง

แต่วันนี้ เขาดีใจเหลือเกิน หยวนเอ๋อร์คนเดิมที่เขารักใคร่และคุ้นเคยกลับมาแล้ว!

ซ่งถังอินก้าวเข้าไปกุมมือฉู่หยวน "ขอโทษที่ทำให้เจ้าต้องลำบาก ต่อไปนี้ข้าจะไม่ให้เจ้าต้องน้อยเนื้อต่ำใจเพราะเรื่องลูกอีกแล้ว!"

นี่คือคำสัญญาของลูกผู้ชาย

ฉู่หยวนเจ็บมือนิดหน่อยจากแรงบีบของซ่งถังอิน แต่นางไม่ขัดขืน แสร้งทำเป็นซาบซึ้งจนน้ำตาไหล แล้วฝืนยิ้มหวานหยดย้อย "อื้ม หยวนเอ๋อร์เชื่อท่านพี่เจ้าค่ะ ในใจหยวนเอ๋อร์ ท่านพี่คือสุภาพชนที่ประเสริฐที่สุดในใต้หล้า ท่านพี่คือยอดขุนนางจอหงวนฮีโร่ของหยวนเอ๋อร์เลยนะเจ้าคะ"

คำหวานหว่านล้อมย่อมได้ใจคน ไม่มีใครไม่ชอบฟังคำสรรเสริญเยินยอ

เมื่อได้ยินดังนั้น ภูเขาน้ำแข็งพันปีอย่างซ่งถังอินก็อดไม่ได้ที่จะเม้มปากยิ้ม ข้อนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ที่หน้าผากของฉู่หยวน "ยัยตัวแสบ!"

ไม่ไกลนัก แม่บังเกิดเกล้าของฉู่หยวนพร้อมด้วยฉู่ผิงรีบรุดมาทันทีที่ได้ข่าว ฮูหยินฉูผู้สง่างามไม่พูดพร่ำทำเพลง โผเข้ากอดลูกสาวทั้งน้ำตา "หยวนเอ๋อร์ หยวนเอ๋อร์ลูกแม่ เราจะไม่อยู่บ้านสกุลซ่งที่จ้องจะกินเลือดกินเนื้อคนนี่อีกต่อไปแล้ว ไปกันเถอะลูก แม่จะพาเจ้ากลับเมืองอานชิ่ง สกุลซ่งอยากจะรับใครเข้ามาก็เชิญ จะสิบคนแปดคนก็เชิญตามสบายเลย!"