บทที่ 1 ผีสาวเสียสติ

บทที่ 1 ผีสาวเสียสติ

สิบปี ณ ยมโลก

เสียงโซ่ตรวนลากครูดพื้นดังระงม ผีสาวในชุดขาวผู้ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนทั้งข้อมือและข้อเท้า มีบาดแผลลึกจนเห็นกระดูก แต่นางไม่อาจโทษใครได้ นี่เป็นผลจากการที่นางอาละวาด เกลือกกลิ้ง แสร้งทำเป็นเสียสติเพราะไม่ยอมไปเกิดใหม่

เส้นผมของผีสาวกระเซอะกระเซิง ร่างกายปกคลุมด้วยไอความตายสีดำทะมึนจนแทบมองไม่เห็นเค้าเดิม

"เห็นเย่เย่ของฉันไหม?" แม้กำลังจะถูกลงทัณฑ์ แต่นางกลับไม่แยแสเลยสักนิด ไม่ว่าจะเจอใคร นางก็จะเอ่ยถามประโยคนี้เสมอ

ราวกับว่ามันกลายเป็นความทรงจำฝังลึกในสัญชาตญาณไปแล้ว

ยมทูตผู้คุมตัวถึงกับพูดไม่ออก "นังบ้าคนนี้ ผ่านมาสิบปีแล้วนางก็ยังไม่ยอมไปเกิดใหม่ แม้แต่ยายเมิ่งก็จนปัญญาจะจัดการกับนาง"

"เฮ้อ นั่นสิ นางเอาแต่ร้องหาคนชื่อเย่เย่ ที่นี่มีเด็กชื่อเย่เย่เสียที่ไหนกัน! อย่าว่าแต่เด็กเลย แม้แต่ผีชื่อนี้ก็ไม่มี!"

"อนิจจา นางเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว เย่เย่คือลูกที่นางเลี้ยงดูมาด้วยตัวคนเดียว หลังจากลูกตายเพราะอุบัติเหตุรถชน นางก็ฆ่าตัวตายตามเพื่อจะลงมาอยู่เป็นเพื่อนลูกในยมโลก เวทนาหัวอกคนเป็นพ่อเป็นแม่เสียจริง"

"ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ หากนางโดนทัณฑ์อสนีบาตฟาดใส่อีกครั้ง คงไม่ต้องไปเกิดใหม่แล้ว วิญญาณคงแตกซ่านกลายเป็นเถ้าธุลีแน่"

บนแท่นประหาร เพชฌฆาตที่มีใบหน้าอิดโรยค่อยๆ ยกเปลือกตาขึ้น เมื่อเห็นคนคุ้นเคย เขาก็แค่นเสียงเบาๆ

"ฉู่หยวน นี่เป็นปีที่สิบที่เจ้าวนเวียนอยู่ในยมโลก รู้ใช่ไหมว่าจุดจบจะเป็นเช่นไร?"

ฉู่หยวนยังคงเฉยเมย นางก้มหน้าพึมพำประโยคเดิมซ้ำๆ "เย่เย่ ฉันอยากเจอเย่เย่..."

"เฮ้อ..." แม้แต่เพชฌฆาตที่ควรจะละทางโลก ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก เมื่อเห็นนางเป็นเช่นนี้ก็ยังอดถอนหายใจไม่ได้

"ช่างเถอะ การวิญญาณแตกสลายก็ถือเป็นการหลุดพ้นรูปแบบหนึ่ง" เพชฌฆาตพึมพำ พลางชูศัสตราวุธสายฟ้าในมือขึ้นชี้ฟ้า

ชั่วอึดใจต่อมา ความมืดมิดในยมโลกก็ถูกฉีกกระชากด้วยแสงสว่างจ้า พร้อมเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง

เสียง "เปรี้ยง" ดังสนั่น สายฟ้าฟาดลงกลางร่างอันบอบบางของฉู่หยวนอย่างแม่นยำ

"อ๊าก—" นางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ภายใต้แสงสว่างที่ฉีกกระชากร่าง ใบหน้าของนางบิดเบี้ยว น้ำตาโลหิตสีแดงฉานไหลรินจากหางตา

ในที่สุดก็จะจบสิ้นแล้วหรือ? น่าเสียดายที่ยังหาเย่เย่ไม่เจอเลย

ฉู่หยวนหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง พลางคิดในใจเงียบๆ: เย่เย่ แม่ขอโทษนะลูก ชาติหน้าไปเกิดเป็นลูกของคนอื่นนะ

[ติ๊ง—โฮสต์ ยินดีด้วยที่คุณได้รับระบบการเจริญพันธุ์ ฉันคือผู้ช่วยระบบของคุณ ระบบ!]

เสียงอะไรน่ะ?

ฉู่หยวนลืมตาขึ้นด้วยความงุนงง นางวิญญาณแตกสลายไปแล้วไม่ใช่หรือ?

ระบบสามารถอ่านความคิดของนางได้ จึงหัวเราะคิกคักอย่างซุกซน [ไม่หรอก เพราะความยึดติดที่คุณมีต่อลูกตรงตามเงื่อนไขการผูกมัดของระบบการเจริญพันธุ์พอดีเป๊ะ ระบบจึงเลือกคุณให้เป็นผู้ทำภารกิจข้ามมิติ]

ฉู่หยวนตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เข้าใจสถานการณ์

ก่อนตาย งานหลักของนางคือครูสอนศิลปะ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่านางจะล้าหลัง นางเองก็อ่านนิยายออนไลน์มาไม่น้อย

ดังนั้น นางจึงรู้ดีว่าผู้ทำภารกิจข้ามมิติคืออะไร

หัวใจของฉู่หยวนที่เคยด้านชาดั่งเถ้าถ่านกลับมาเต้นระรัวอีกครั้ง "ระบบ ถ้าทำภารกิจสำเร็จ ฉันจะได้รางวัลไหม?"

[แน่นอน]

"ฉันตกลง ผูกมัดเลย!" ฉู่หยวนตอบรับทันทีโดยไม่เสียเวลาคิด

ระบบถึงกับอึ้ง [คุณแน่ใจนะว่าจะไม่ถามก่อนว่าระบบการเจริญพันธุ์คืออะไร?]

ฉู่หยวนตอบว่า "ผูกมัดแล้วค่อยทำความเข้าใจก็ยังไม่สาย ความต้องการของฉันมีเพียงอย่างเดียว... ทำให้เย่เย่ของฉันฟื้นคืนชีพ"

ระบบ [...]

ในฐานะผู้ช่วยระบบ เจ้าระบบจึงอธิบายให้โฮสต์ฟังตามหน้าที่

[สรุปง่ายๆ คือ คุณต้องไปยังโลกต่างๆ เพื่อทำภารกิจตั้งครรภ์และคลอดบุตร เมื่อสะสมแต้มได้มากพอ คุณก็จะสามารถขอพรได้ พรข้อใดก็ได้ทั้งนั้น อยากให้เย่เย่ลูกชายของคุณกลับมาเกิดใหม่ก็ย่อมได้ไม่มีปัญหา]

[เพื่อให้การทำภารกิจและรับรางวัลราบรื่นยิ่งขึ้น โฮสต์ เราจำเป็นต้องทำการล้างพื้นที่สีดำในสมองส่วนเปลือกของคุณ เพื่อกำจัดอารมณ์ด้านลบและความหดหู่ คุณยอมรับหรือไม่?]

ฉู่หยวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นนิ้วมือที่ซีดเซียวและผอมแห้งออกมา หลายปีที่ผ่านมาในยมโลกทำให้นางเหนื่อยล้าทั้งกายและใจจนหมดความสนใจในทุกสิ่งจริงๆ

เมื่อคิดได้ดังนั้น นางก็พยักหน้า "ตกลง"

[โฮสต์ตกลงทำการล้างข้อมูล กำลังดำเนินการกำจัดอารมณ์ด้านลบ... ล้างข้อมูลเสร็จสมบูรณ์!]

ชั่วอึดใจต่อมา ฉู่หยวนรู้สึกว่าร่างกายเบาสบายขึ้น ภาพความทรงจำแห่งความสุขและความรื่นเริงนับไม่ถ้วนฉายวาบเข้ามาในหัวราวกับสไลด์โชว์ ทำให้นางรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า

ทันใดนั้น แผงหน้าจอเสมือนจริงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าฉู่หยวน

ชื่อของนางอยู่ที่มุมซ้ายบน และมุมขวาบนระบุว่า 'แต้มสะสม: 0'

ด้านล่างมีรายการไอเทมมากมายเรียงรายละลานตาราวกับหน้าร้านค้าออนไลน์ มีทั้งสิ่งที่ฉู่หยวนคุ้นเคยและสิ่งที่ไม่เข้าใจ

ตัวอย่างเช่น ฉู่หยวนชี้ไปที่สิ่งที่มีลักษณะเหมือนช็อกโกแลตเฟอร์เรโร รอชเชอร์ "นี่มันช็อกโกแลตไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงเรียกว่ายาเม็ดทับทิมล่ะ?"

[นั่นคือผลิตภัณฑ์วิจัยล่าสุดของเรา ทับทิม สื่อความหมายถึงการมีลูกหลานมากมายและความโชคดี หลังจากกินเข้าไป คุณจะสามารถตั้งครรภ์ลูกแฝด 2-4 คนในท้องเดียว]

ลูกแฝดเหรอ? ฉู่หยวนนึกถึงความเจ็บปวดตอนคลอดลูกตามธรรมชาติขึ้นมาทันที จึงส่ายหน้าปฏิเสธอย่างสุภาพ

"แล้วยาต้นเหล็กกับยาดอกหลิวล่ะ?"

[ต้นเหล็กไม่ผลิดอก หากกินยานี้จะได้ลูกชาย ส่วนดอกหลิวนั้นมีความเป็นหญิง หากกินยานี้จะได้ลูกสาว โฮสต์ ความรู้ชีววิทยาของคุณแย่มากเลยนะ]

ฉู่หยวนพูดไม่ออกไปครู่ใหญ่ "พวกคุณนั่นแหละที่ต้องโทษตัวเอง ตั้งชื่อชวนปวดหัวแบบนี้ทำไม ใช้ชื่อยาได้ลูกชายกับยาได้ลูกสาวไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ?"

[นั่นไม่ใช่สไตล์ของระบบฉัน ระบบของฉันเน้นความสุนทรีย์ทางภาษา!]

ฉู่หยวนขี้เกียจจะต่อปากต่อคำ หลังจากเลื่อนดูหน้าจอเพื่อสำรวจสินค้า นางก็รู้สึกท้อใจเล็กน้อย "ระบบนี้ไม่ค่อยเป็นมิตรกับมือใหม่เลยนะ ของชิ้นหนึ่งราคาตั้งหลายร้อยแต้ม แต่ฉันมี 0 แต้ม พ่อระบบสุดหล่อ แล้วฉันจะทำภารกิจให้สำเร็จเร็วๆ ได้ยังไง?"

ระบบหัวเราะคิกคัก เสียงสังเคราะห์อิเล็กทรอนิกส์ทำเอานางขนลุก

ทว่าฉู่หยวนกลับปิ๊งไอเดียขึ้นมา "ฉันรู้แล้ว! มีแพ็กเกจของขวัญสำหรับมือใหม่ไหม?"

เสียงหัวเราะอย่างภาคภูมิใจของระบบราวกับถูกกดปุ่มหยุดกะทันหัน

น้ำเสียงของมันห่อเหี่ยวลงทันที [โฮสต์ กรุณาตรวจสอบแพ็กเกจของขวัญมือใหม่ แล้วเดินทางไปยังโลกภารกิจทันที]

เมื่อสัมผัสได้ถึงความรู้สึกดิ่งวูบ ฉู่หยวนก็อดไม่ได้ที่จะอยากสบถออกมา

นี่มันจะรีบเกินไปแล้ว!

อย่างน้อยก็ให้เวลาเตรียมใจบ้างสิ! แล้วนางไม่มีสิทธิ์เลือกโลกภารกิจเลยหรือไง?

ระหว่างที่ร่วงหล่นลงมาอย่างรวดเร็ว เสียงน่ารำคาญของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง [โฮสต์ โลกที่คุณกำลังจะไปเยือนล้วนเป็นโลกของหญิงสาวผู้อาภัพ ที่เหมือนกับคุณ คือถ้าไม่เสียลูกไปตั้งแต่ยังเล็ก ก็เป็นหมันไม่สามารถมีลูกได้]

[ภารกิจของคุณคือทำให้ความปรารถนาที่จะมีลูกของพวกนางเป็นจริง เพื่อให้พวกนางได้มีชีวิตใหม่ เอ่อ... บางที อาจจะ... ไม่แน่ใจนักนะ แต่คงจะมีคำขอแถมเพิ่มมาอีกสักข้อสองข้อ...]

ฉู่หยวนถลึงตา "ถ้าซื้อหนึ่งแถมหนึ่งก็พอไหว แต่ทำไมต้องซื้อหนึ่งแถมสองด้วย?"

เมื่อกี้เปรยตาดูเห็นว่าการทำภารกิจสำเร็จหนึ่งครั้งได้แต้มแค่ 1,000 ถึง 10,000 แต้ม แต่นางต้องใช้แต้มขั้นต่ำ 1 ล้านแต้มถึงจะขอพรข้อแรกได้ แค่นี้ก็ยากเลือดตาแทบกระเด็นแล้ว นี่มียังโปรโมชันซื้อหนึ่งแถมสองอีก? มันไม่สมเหตุสมผลเลย!

ใครจะรู้ว่าน้ำเสียงของระบบจะฟังดูรันทดยิ่งกว่าฉู่หยวนเสียอีก [เฮ้อ โฮสต์ คุณต้องเข้าใจพวกเรานะ เจ้าของร่างบางคนที่คุณต้องเข้าไปสิงสู่รับมือยากมาก ถ้าเราไม่ตกลงตามคำขอของพวกนาง พวกนางก็จะไม่ยอมผูกมัดกับระบบ แล้วระบบตัวน้อยๆ อย่างฉันก็จะถูกโละทิ้ง ดังนั้น โฮสต์ สู้ๆ นะ! เพื่อเป้าหมายร่วมกันของเรา!]

ฉู่หยวนสวนกลับ "นั่นเป้าหมายของแก ไม่ใช่ของฉัน"

[เหมือนกันนั่นแหละ! ฉันต้องมีชีวิตรอดเพื่อเป็นระบบที่มีประโยชน์ต่อจักรวาล ส่วนคุณก็ต้องชุบชีวิตเย่เย่แล้วกลับไปเสพสุขกับครอบครัว มาพยายามไปด้วยกันเถอะ! แต้มจงเจริญ!]

ฉู่หยวนคิดว่าระบบนี้ชักจะ "จูนิเบียว" หน่อยๆ แล้ว

ชื่อระบบเหรอ? ชื่อก็เบียวเหมือนกันนั่นแหละ

[โฮสต์ อย่าแอบด่าระบบสุดหล่อในใจนะ ฉันได้ยิน สำหรับโลกแรก ระบบได้คัดเลือกสาวงามล่มเมืองที่มีชื่อเดียวกับคุณและกำลังประสบปัญหาเรื่องการมีทายาทไว้ให้แล้ว ข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับนางจะถูกส่งเข้าสมองของโฮสต์ผ่านคลื่นสมองในไม่ช้า โฮสต์ โปรดทำผลงานให้ดีล่ะ]

พูดจบ ระบบก็ตัดการเชื่อมต่อทันที แล้วฉู่หยวนก็ตกลงกระแทกพื้นดังตุ้บ

ยังไม่ทันที่นางจะเรียบเรียงสถานการณ์ของเจ้าของร่างเดิม เสียงร้องไห้คร่ำครวญของสตรีก็ดังขึ้นข้างหู หญิงสาวคนหนึ่งร้องไห้ฟูมฟายพลางเกาะแขนนางแน่น "ท่านพี่ ท่านพี่ ตื่นสิเจ้าคะ! ข้าขอโทษ ข้าไม่น่าชวนท่านไปดูปลาที่สระบัวเลย ท่านพี่ยิ่งมีลูกยากอยู่ สองท้องแรกก็แท้งไปแล้ว คราวนี้อุตส่าห์ระมัดระวังจนผ่านช่วงอันตรายสามเดือนแรกมาได้ เกือบจะมั่นคงอยู่แล้วเชียว ข้า... ข้า... ข้า... ฮือๆ... ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ท่านพี่ตกลงไปในสระบัวได้ยังไงกัน ฮือๆๆ... ข้าอยากจะวิ่งชนเสาตายให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!"

เสียงร้องไห้ที่น่ารำคาญราวกับแมลงวันนับร้อยตัวบินว่อน ฉู่หยวนลืมตาขึ้นและขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด

"อย่าดีแต่พูด รีบไปตายซะสิ"

เจ้าของเสียงร้องไห้ "..."