ตอนที่ 61 : พลังพิเศษสุดยอด แต่เดี๋ยวมันก็จะเป็นของฉันแล้ว!

ตอนที่ 61 : พลังพิเศษสุดยอด แต่เดี๋ยวมันก็จะเป็นของฉันแล้ว!

ชายหนุ่มล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า

เขากดหมายเลขโทรออก

ครู่ต่อมา ปลายสายก็กดรับ

"เหล่าจาง ช่วยอะไรหน่อยสิ"

ชายหนุ่มฉีกยิ้มกว้าง "มีจอมมารพลังสายมิติระดับ Lv.6 โผล่มาในเขตฉัน นายก็รู้ว่าพวกพลังสายมิติมันยุ่งยากแค่ไหน เพราะงั้นรีบมาช่วยฉันจัดการมันหน่อย"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ตามมาด้วยเสียงก่นด่าอย่างเหลืออด

"แกยังมีหน้ามาขอให้ฉันช่วยอีกเหรอ?"

"คราวที่แล้วที่ฉันขอให้แกช่วย แกอ้างโน่นอ้างนี่สารพัด สุดท้ายหลอกแดกไวน์ชั้นดีของฉันไปลังนึงถึงจะยอมโผล่หัวมา ทีตอนนี้จะให้ฉันไปช่วยแกงั้นเหรอ?"

"ถุย!"

"ฝันไปเถอะ!"

'ปากคอเราะร้ายจริง'

ชายหนุ่มถือโทรศัพท์ออกห่างจากหูเล็กน้อย เมื่อเสียงด่าจากปลายสายเงียบลง เขาจึงดึงกลับมาแนบหูและพูดต่อด้วยรอยยิ้ม "อย่าพูดแบบนั้นสิเหล่าจาง เรื่องคราวที่แล้วมันธุระส่วนตัวของนาย แต่ครั้งนี้ฉันขอให้ช่วยเรื่องงานราชการนะ"

"งานหลวงกับงานราษฎร์มันเหมือนกันที่ไหน?"

"เหล่าจาง แบบนี้ไม่ดีนะ จิตวิญญาณแห่งความรับผิดชอบของนายหายไปไหนหมด? ตอนที่เราสาบานตนเข้าร่วมสมาคม เราตกลงกันว่าจะปกป้องประชาชนและรักษาความมั่นคงของสังคมไม่ใช่เหรอ"

ชายหนุ่มร่ายยาวถึงคุณธรรมสูงส่งชุดใหญ่

เมื่อเขาพูดจบ เหล่าจางที่ปลายสายก็แค่หัวเราะแห้งๆ และตอบกลับมาสั้นๆ สองคำ

"ไสหัวไป!"

"โธ่ เหล่าจาง นายเป็นอะไรไปเนี่ย?" ชายหนุ่มยังคงตื๊อไม่เลิก พลางใช้นิ้วก้อยแคะหูไปด้วย "เมื่อก่อนนายไม่เป็นแบบนี้นะ เห็นนายเป็นแบบนี้แล้วฉันปวดใจจริงๆ ตอนนี้ใจฉันเริ่มรู้สึกไม่ดีแล้วด้วย ฉันบอกไว้ก่อนนะ นายต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ฉันด้วย!"

"ไปตายซะ!" เหล่าจางด่าเปิง "ถ้าอยากให้ฉันช่วยก็ได้ เรียกฉันว่า 'พ่อ' สิ แล้วฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ"

"แค่นี้เองเหรอ?"

ชายหนุ่มเบะปาก จากนั้นตะโกนใส่โทรศัพท์โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย "พ่อครับ!"

เหล่าจาง: "..."

บ้าเอ๊ย เขาเกือบลืมไปว่าไอ้หมอนี่มันหน้าด้านขนาดไหน

ขาดทุน! ขาดทุนย่อยยับ!

"เฮ้! ฉันเรียกแล้วนะ นายจะมาเมื่อไหร่?"

ชายหนุ่มยิ้มร่า ไม่มีความเขินอายเลยสักนิด

ยังไงแถวนี้ก็ไม่มีใครอยู่

ตราบใดที่เขาไม่ยอมรับว่าเรียกเหล่าจางว่าพ่อ ใครจะไปรู้ล่ะ?

"ตอนนี้แหละ"

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังชายหนุ่มอย่างกะทันหัน

"สมกับเป็นนายจริงๆ เหล่าจาง ไวปานวอก!"

ชายหนุ่มวางโทรศัพท์ลงด้วยรอยยิ้ม และยื่นมือไปหาเหล่าจางที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาแล้ว

เพียะ!

"อย่ามาทำรุ่มร่าม!"

เหล่าจางปัดมือชายหนุ่มออกและถลึงตาใส่ด้วยความรำคาญ

ชายหนุ่มยิ้มอย่างไม่ถือสา

"รีบหน่อย พอจัดการเรื่องนี้เสร็จ เราไปดื่มกันเถอะ"

"ดื่มไวน์ลังนั้นที่นายให้ฉันคราวที่แล้วนั่นแหละ"

ถ้าหมอนี่ไม่พูดเรื่องไวน์ก็คงดี ทันทีที่พูดถึง เหล่าจางก็เดือดปุดๆ ขึ้นมาทันที

นั่นมันของสะสมล้ำค่าของเขาเชียวนะ

แต่กลับถูกไอ้เวรที่ดูไวน์ไม่เป็นหลอกเอาไปดื่มหน้าตาเฉย

"ไปให้พ้นหน้าฉันเลย เห็นหน้านายแล้วหงุดหงิด!"

เหล่าจางหันหน้าหนีด้วยความรำคาญ และสีหน้าโกรธเกรี้ยวก่อนหน้านี้ก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในทันที

"พลังพิเศษสายตัดมิติ ตึงมือจริงๆ ด้วยแฮะ"

ชายหนุ่มวางมือบนไหล่ของเหล่าจางและพูดด้วยรอยยิ้ม "มีนายลงมือเองทั้งคน เหล่าจาง แค่นี้กล้วยๆ น่า จริงไหม?"

"ขอเวลาครึ่งชั่วโมง"

เหล่าจางพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

นี่เป็นพลังพิเศษสายมิติระดับ Lv.6 เหมือนกัน ถ้าพลังของเขาไม่ได้บังเอิญมีผลข่มกันพอดี อย่าว่าแต่ครึ่งชั่วโมงเลย ต่อให้ 24 ชั่วโมงเขาก็ไม่รับประกันว่าจะจัดการได้

เมื่อเห็นเหล่าจางเริ่มงาน ชายหนุ่มก็รู้กาลเทศะ ไม่เข้าไปรบกวนอีก

แม้ปกติเขาจะทำตัวไม่ค่อยน่าเชื่อถือ แต่เขารู้ดีว่าเวลาไหนควรทำตัวยังไง

ไม่อย่างนั้น สำนักงานใหญ่คงไม่ส่งเขามาเป็น 'ประธานสาขา' หรอก

ประธานสาขาสมาคมฮีโร่ประจำเมือง ไม่เพียงต้องมีความแข็งแกร่ง แต่ต้องมีคุณสมบัติในการจัดการกับเหตุการณ์ต่างๆ ด้วย

ไม่อย่างนั้น ถ้ามีดีแค่พละกำลัง อย่างมากก็เป็นได้แค่นักเลงหัวไม้ระดับสูง

ให้มาบริหารสาขาเหรอ?

คงเละเทะไม่เป็นท่า!

ประธานสาขาเมืองเหยียนถนัดที่สุดเรื่องการใช้คนให้เป็นและเคารพความสามารถทางวิชาชีพของผู้อื่น เขาไม่ใช้อำนาจบาตรใหญ่สั่งการมั่วซั่ว หรือทำตัวอวดฉลาดสอนจระเข้ให้ว่ายน้ำ...

ภายในหมู่บ้านตระกูลโจว;

ทันทีที่เหล่าจางเริ่มพยายามล็อกพิกัดมิติจากภายนอก 'จอมมาร' ในฐานะเจ้าของมิติทางเลือกนี้ ก็สัมผัสได้ทันทีจากภายใน

"ช้าไม่ได้แล้ว"

ดวงตาสีแดงของจอมมารวูบไหวเล็กน้อย

จากนั้นนางก็มองไปยังส่วนหนึ่งของมิติทางเลือก ดวงตาฉายแววรังเกียจอย่างรุนแรง

"เจ้าพวกขยะไร้ประโยชน์ ว่าแล้วเชียว ราชาผู้นี้ต้องลงมือเองสินะ!"

สิบต่อหนึ่งตั้งนานสองนานก็ยังจัดการไม่ได้ ที่สำคัญคือนางดูออกว่า 'ของเล่นชิ้นใหม่' ที่นางสนใจนั้นเป็นเพียงฮีโร่ระดับ Lv.5 ชัดๆ

พลังพิเศษของเขาแค่อาจจะแปลกประหลาดและพลิกแพลงได้หลากหลายไปหน่อย

แต่นั่นไม่ใช่ข้ออ้างให้ขยะสิบตัวนั้นใช้เวลานานขนาดนี้โดยไม่สำเร็จ!

"มนุษย์มีคำกล่าวว่า 'คุณภาพสำคัญกว่าปริมาณ' ในการทำสงคราม ซึ่งมันจริงแท้แน่นอน"

คนโง่สิบคนก็เทียบไม่ได้กับยอดฝีมือเพียงคนเดียว

โชคดีที่;

นางยังมีเวลา

ตราบใดที่นางลงมือเอง นางเชื่อว่าจะสามารถจับ 'ของเล่นชิ้นใหม่' ที่น่าสนใจนี้ได้ในเร็วๆ นี้

ส่วนความวุ่นวายข้างนอกนั่น?

อย่างแย่ที่สุด นางก็แค่ทิ้งมิติทางเลือกนี้ไป

นางสามารถตัดเฉือนมิติสร้างพื้นที่ใหม่ได้ทุกเมื่ออยู่แล้ว

โลกมนุษย์ไม่ได้เหมือนกับโลกที่นางเคยอยู่ ซึ่งเต็มไปด้วยเทพมารสารพัดชนิด จอมมารระดับ Lv.6 อย่างนาง เป็นได้อย่างมากก็แค่มดปลวกตัวใหญ่หน่อยในโลกนั้น

นางไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามเลยแม้แต่น้อย

แต่ในโลกมนุษย์น่ะเหรอ?

นางสามารถแสดงความสามารถได้เต็มที่ตามใจปรารถนา โดยไม่ต้องกังวลว่าจะถูกเทพมารน่ากลัวพวกนั้นเพ่งเล็ง

"เจ้าหนู! ถึงราชาผู้นี้อยากจะเล่นกับเจ้าต่ออีกหน่อย แต่ตอนนี้ข้ากำลังรีบนิดหน่อยน่ะสิ"

จอมมารพึมพำกับตัวเองด้วยรอยยิ้ม

วินาทีถัดมา;

ฟุ่บ

ร่างของนางหายวับไปจากจุดเดิมในทันที

แม้ว่าพลังพิเศษสายมิติของนางจะไม่ใช่ประเภท 'เคลื่อนย้ายในพริบตา' แต่นางก็สามารถทำผลลัพธ์แบบเดียวกันได้ภายในมิติทางเลือกที่นางสร้างขึ้นเอง

ฟุ่บ!

ท่ามกลางซากปรักหักพัง

ร่างของจอมมารปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน

ทันทีที่มาถึง นางเห็นลูกน้องไร้ประโยชน์ทั้งสิบของนางกำลังถูกปั่นหัวราวกับลิง

สิ่งนี้ทำให้สีหน้าของนางบูดบึ้ง

"ไม่ได้เรื่อง! พวกเจ้าทั้งหมด ถอยไปให้พ้นหน้า 'ราชาผู้นี้' ซะ!"

นางสะบัดแขนเสื้อยาวและตวาดด้วยความโกรธ

หืม?

หลัวเฉินที่กำลังตั้งอกตั้งใจแสดงละคร ก็ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาในขณะนี้

ช่างเป็นผู้หญิงที่งดงามอะไรเช่นนี้!

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของเขาจริงๆ ไม่ใช่รูปร่างหน้าตาของผู้หญิงคนนั้น แต่เป็นคำพูดเปิดตัวของนางต่างหาก

ราชาผู้นี้?

ดี ดี ดี! ในที่สุด 'บอสลับ' อย่างแกก็ยอมโผล่หัวออกมาสักทีสินะ!