บทที่ 26 มนุษย์สายพันธุ์ใหม่

บทที่ 26 มนุษย์สายพันธุ์ใหม่

"ฉันจะใช้ดินปั้นเป็นเตาก่อน"

"จากนั้นจุดไฟด้วยไม้ลิ้นจี่ที่ด้านล่าง"

"เอาเนื้อวัวสดใส่เข้าไปอบในนั้น เตาปิดสนิทไม่ให้กลิ่นรั่วออกมา แล้วยังซึมซับกลิ่นหอมของไม้ลิ้นจี่เข้าไปอีก!"

"เนื้อวัวเข้มข้น กลิ่นรมควัน หอมผลไม้รวมเป็นหนึ่งเดียว!"

หลิวตี้ยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นแล้วพูดว่า "นี่แหละคือบาร์บีคิวผลไม้สูตรแท้!"

เสียงสูดน้ำลาย...

ฝาแฝดน้อยทั้งสองถึงกับกลืนน้ำลายกลับเข้าไป

เยี่ยนชิงเหวินเองก็กำลังกลืนน้ำลาย พยายามอดกลั้นสุดฤทธิ์!

หลิวตี้ยิ้มบางๆ มีดในมือหมุนอย่างพลิ้วไหว ก่อนจะเฉือนเนื้อวัวชิ้นใหญ่ลงมา

แล้วเขาก็หั่นเป็นแผ่นบางขนาด 1 เซนติเมตรอย่างชำนาญ

"ส่วนเครื่องปรุงนั้น ไม่ต้องอะไรหรูๆ แค่เกลือทะเลธรรมดาก็พอ!"

หลิวตี้หยิบเกลือทะเลขึ้นมา โปรยลงบนจานอย่างมีลีลาโดยให้เกลือไหลไปตามแขน

ราวกับซอลต์เบ!

"ว้าว!"

สามสาวบ้านเยี่ยนเบิกตาโต

ในจานคือเนื้อวัวอบกรอบนอกนุ่มใน มันเดือดปุดๆ

เกลือทะเลใสๆ ผสานกับน้ำมันจนค่อยๆ ละลาย กลิ่นหอมโชยออกมาอีกระลอก!

"หลิวตี้ ฉันอยากกินเนื้อวัว!"

เยี่ยนไคไคตาเป็นประกายเหมือนซอมบี้ เดินไปทางจานเนื้อวัวอย่างเชื่องช้า

"เดี๋ยว!"

หลิวตี้ยกมือห้ามแล้วยิ้มถาม "อาหารมื้อนี้ชดใช้หนี้ได้เท่าไหร่ล่ะ?"

"เอ่อ..."

เยี่ยนไคไคชะงัก คิดถึงบัตรธนาคารที่อยู่ในห้องกระจกขึ้นมาทันที พูดไม่ออกเลย

"หลิวตี้ ฉันก็อยากกิน"

เยี่ยนชิงเหวินจ้องเขาด้วยสายตาเว้าวอนอย่างพยายามเก็บอาการ

"ก็ได้ๆ แต่ต้องตกลงกันก่อน!"

หลิวตี้หยิบมีดขึ้น เดินไปที่ภูเขาน้ำแข็ง ขีดวงหนึ่งออกมา

"เนื้อวัว พวกเธอกินได้แค่ในจานนี้เท่านั้น ส่วนปลาก็ได้แค่ตรงมุมเล็กๆ ของภูเขาน้ำแข็งนี้!"

"ที่เหลือเป็นของฉันทั้งหมด!"

"หลิวตี้ ไม่ยุติธรรมเลย! ทำไมเธอได้เยอะขนาดนั้น!" เยี่ยนไคไคบ่น

"ไม่เห็นด้วยก็ได้! ฉันรู้ว่าสามสาวบ้านเยี่ยนสั่งอาหารไว้แล้ว พวกเธอก็กินของพวกเธอไป อันนี้ฉันจะเอาหมด!"

สามสาวมองหน้ากัน เยี่ยนชิงเหวินหน้าแดงแวบหนึ่ง

ฟึ่บ!

เยี่ยนไคไคคว้าชิ้นเนื้อวัวใส่ปากในพริบตา "งั้นฉันจะเริ่มก่อนล่ะ!"

จากนั้นเยี่ยนซินซินก็ตามด้วยการกินแบบไม่มีลิมิต!

เยี่ยนชิงเหวินยังคงรักษากริยามารยาท กินอย่างเป็นผู้ดี ใช้มีดกับส้อมแบ่งเนื้อวัวอย่างเรียบร้อย

ผ่านไป 3 นาที

สามสาวน้ำตาซึม

อร่อยเกินไปแล้ว!

ตายตอนนี้ก็ไม่เสียดาย!

"เฮ้ ไคไค กินช้าหน่อย เหลือให้ฉันบ้าง!"

"ซินซิน โลกนี้เป็นยุคของผู้แข็งแกร่ง ใครคว้าทันก็ได้ไป!"

"พี่สาม เธอไม่บอกว่ากลางคืนไม่กินเนื้อสัตว์เหรอ? กินเยอะขนาดนี้ได้ยังไง!"

"พี่สาม เธอกินปลาชิ้นที่ 5 แล้วนะ เนื้อวัวก็ชิ้นที่ 6!"

เยี่ยนชิงเหวินค่อยๆ เคี้ยว แต่ยิ่งกินก็ยิ่งเร็วขึ้น

ภาพลักษณ์เทพธิดาเยือกเย็นพังทลาย!

เธอยอมแพ้แล้ว!

หลิวตี้คราวนี้ไม่ได้โม้จริงๆ!

ฝีมือทำอาหารของเขาอยู่ในระดับโลกเลยก็ว่าได้!

เสียดาย...

ไม่น่าจ้างเขาเป็นคนขับรถเลย ควรจ้างเป็นพ่อครัวต่างหาก!

มองดูสามพี่น้องที่กำลังกินกันอย่างตะกละ หลิวตี้ยิ้มมุมปาก

เขาเองก็พร้อมเริ่มแล้ว!

สาเหตุที่ได้มื้ออาหารสุดหรูแบบนี้ ก็เพราะม่อถงเตือนว่า

ร่างกายของเขาเพิ่งได้รับการเสริมแกร่งจนถึงขีดสุดของมนุษย์ทั่วไปภายในเวลา 5 ชั่วโมงที่ผ่านมา!

เป้าหมายต่อไปของเขาคือ — ทำลายขีดจำกัดทางพันธุกรรม!

ทะลุขีดจำกัดทางร่างกายโดยกำเนิดของมนุษย์ทั่วไป!

การเสริมแกร่งของม่อถงขึ้นอยู่กับพลังงานที่เขาบริโภคเข้าไป!

ตอนนี้

เนื้อวัวเกือบ 30 ชั่ง ปลาอีกกว่า 20 ตัว ล้วนเป็นโปรตีนและพลังงานสูง!

รวมกับน้ำแล้วคือวัตถุดิบชั้นยอดในการสร้างมวลกล้ามเนื้อ!

เริ่มได้!

หลิวตี้เปิดโหมดกินเต็มสูบอีกครั้ง แสดงให้เห็นถึงความหิวโหยระดับตำนาน!

เนื้อวัวขนาดหนึ่งชั่ง กลืนแค่สองคำ!

มือหนึ่งตักปลาคำใหญ่ ยัดเข้าปากในคราวเดียว!

มีม่อถงแปลงพลังงานให้ ไม่ต้องห่วงเรื่องท้องแตก!

ตรงกันข้าม พลังงานที่กินเข้าไปยังไม่พอเสียด้วยซ้ำ!

‘ตรวจพบโปรตีนจากเนื้อวัว สังเคราะห์เป็นเส้นใยกล้ามเนื้อ 0.3 กรัม ความแข็งแกร่งกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้น 1.6%’

‘ตรวจพบโปรตีนจากเนื้อวัว สังเคราะห์เป็นเส้นใยกล้ามเนื้อ 0.5 กรัม ความแข็งแกร่งกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้น 2.1%’

‘ตรวจพบโปรตีนจากเนื้อวัว สังเคราะห์เป็นเส้นใยกล้ามเนื้อ 0.9 กรัม ความแข็งแกร่งกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้น 4.6%’

‘ค่าความแข็งแกร่ง: 895%!’

‘ค่าความทนทานของร่างกายเพิ่มขึ้น: 630%!’

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

สามสาวบ้านเยี่ยนกินอาหารที่แบ่งไว้ไม่ถึงหนึ่งในสิบของทั้งหมด ก็รู้สึกพอใจมากแล้ว

ส่วนหลิวตี้ กินเรียบหมดทุกอย่าง!

"นี่มันยังเป็นคนอยู่หรือเปล่าเนี่ย? อึก..."

เยี่ยนไคไคมองเขาอย่างตะลึง พร้อมกับเรอโดยไม่ตั้งใจ

"กินได้ขนาดนี้ ไม่กลัวท้องแตกตายหรือยังไง?"

"เนื้อวัวเยอะขนาดนี้ น่าจะเทียบกับแชมป์กินจุของต่างประเทศได้เลย!"

เยี่ยนชิงเหวินสีหน้าซับซ้อน "อาจเป็นเพราะเขาเคยลำบากมามากก็ได้นะ..."

ตอนนี้หลิวตี้กำลังหลับตานิ่งสงบ

เมื่อ 10 นาทีก่อน ร่างกายของเขาเพิ่งแตะระดับการเสริมแกร่ง 1000%!

ทันใดนั้น เขารู้สึกเหมือนได้ยินเสียงแตกภายในร่างกาย

เหมือนกรงแก้วที่ขังเขาไว้แตกกระจาย!

ในช่วงครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา กล้ามเนื้อของเขาพองโต พละกำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด!

แต่ตอนนี้ ทุกอย่างกลับสู่ความสงบ

พลังอันแข็งแกร่งยังคงอยู่ แต่ควบคุมได้ตามใจ จะระเบิดเหมือนน้ำหลาก หรืออ่อนโยนเหมือนลมว่าวก็ได้!

ม่อถง: "หลิวตี้ เจ้าทะลวงขีดจำกัดทางพันธุกรรมแล้ว นี่คือการเปลี่ยนแปลงขั้นพื้นฐานของชีวิต จากเดิมที่ควบคุมร่างกายเฉยๆ ตอนนี้คือการดึงศักยภาพทั้งหมดของร่างกายออกมา!"

"ขีดจำกัดพันธุกรรมระยะที่หนึ่ง หรือเรียกว่า ‘ความลับของร่างกายมนุษย์’ ระยะที่สอง ตอนนี้เรียกเจ้าได้ว่า ‘มนุษย์สายพันธุ์ใหม่’ จะเหมาะกว่า!"

"ตอนนี้เจ้าสามารถบดขยี้มนุษย์ได้ถึง 99.99%! ไม่ใช่ระดับเดียวกันอีกต่อไป!"

"แล้วอีก 0.01% ล่ะ?" หลิวตี้ถาม

"พวกนั้นคือผู้มีพรสวรรค์ทางกายภาพโดยกำเนิด เหมือนอัจฉริยะทางสมองนั่นแหละ มีอยู่ในสังคมมนุษย์จริงๆ"

"โอ้ แบบนี้เอง เรานี่ช่างไม่รู้อะไรเสียเลย!"

"ไม่ต้องห่วง หลิวตี้ ถึงพวกนั้นจะมีพันธุกรรมที่ดี แต่ก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้! ส่วนเจ้า เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น!"

ขณะที่หลิวตี้กำลังจดจ่อกับการรับรู้การเปลี่ยนแปลงในร่างกาย

เสียงของเยี่ยนชิงเหวินดังขึ้นมา "ไคไค ซินซิน กินเยอะขนาดนี้แล้ว อย่านอนเลย ไปออกกำลังกัน!"

"หาา พี่สาม จะให้ไปซ้อมต่อยอีกเหรอ?"

เยี่ยนไคไคทำหน้าบูด

"ใช่ ไปซ้อมมวยต่อเลย! จนกว่าจะเผาผลาญพลังงานหมด!"

เยี่ยนชิงเหวินลุกขึ้น มองหลิวตี้แวบหนึ่งแล้วพูดว่า "หลิวตี้ ไปด้วย!"

เยี่ยนไคไคตาเป็นประกาย "พี่สาม ให้หลิวตี้เป็นคู่ซ้อมเถอะ ท่าทางจากครั้งก่อนเราก็ลืมไปหมดแล้ว ขอทบทวนหน่อย!"

เยี่ยนชิงเหวินคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ก็ดี ฉันดูแล้วหลิวตี้ผอมบางแบบนี้ เจออันตรายขึ้นมาคงไม่มีแรงป้องกันตัว ต้องฝึกไว้บ้าง!"

"ฮ่าๆ หลิวตี้ แกเสร็จแน่! พี่สามหลังจากเจอเรื่องนั้น ก็ฝึกเทควันโดอย่างเอาเป็นเอาตาย ตอนนี้ได้สายแดงแล้ว!"

ทันใดนั้น เยี่ยนไคไคนึกภาพหลิวตี้ถูกพี่สาวโยนไปมา ก็รู้สึกผิดขึ้นมาหน่อย

เธอหัวเราะเจื่อนๆ "หลิวตี้ อย่าว่าฉันเลย ฉันก็โดนพี่สาวอัดจนกลัวเหมือนกัน! สามปีมานี้ เธอไม่เพียงแค่เรียนเอง ยังบังคับให้พวกเราต้องเรียนด้วย บอกว่าเด็กผู้หญิงต้องป้องกันตัวเองได้!"

แล้วก็เห็นหลิวตี้ลืมตา สีหน้าแปลกประหลาด เอ่ยเบาๆ ว่า "เยี่ยนชิงเหวิน แน่ใจนะว่าอยากซ้อมกับฉัน?"

"แน่ใจ!"

"อย่าพูดมาก!"