ตอนที่ 23 : การกลับมาของคนคุ้นหน้า

ตอนที่ 23 : การกลับมาของคนคุ้นหน้า

"ชื่อจริงของเขา บางทีพวกนายอาจจะลืมไปแล้ว

แต่เมื่อสามปีก่อน ซูเปอร์โนวารุกกี้ที่เปิดตัวอย่างร้อนแรงด้วยค่าหัว 360 ล้านเบรี ชายที่โลกภายนอกรู้จักกันในนาม หน้ากากเหล็กเซโร่..."

"เขาเองเหรอ!"

"หน้ากากเหล็กเซโร่? กัปตันกลุ่มโจรสลัดดินแดนแห่งแสงน่ะนะ?"

"ซูเปอร์โนวาคนนั้นเหรอ?"

"เป็นไปไม่ได้?! เขาหายสาบสูญไปแล้วไม่ใช่เหรอ?!"

"เดี๋ยวนะ... เซโร่ หรือว่าจะเป็นคนที่แม่ใหญ่เมื่อสามปีก่อน..."

ห้องโถงระเบิดเสียงฮือฮาทันที! เสียงสูดหายใจด้วยความตกใจและเสียงวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความไม่อยากเชื่อ ผสมปนเปกันจนกลายเป็นเสียงกึกก้องเพียงหนึ่งเดียว!

ดวงตาของไดฟุกุเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม ปากของเขาอ้าค้าง ส่งเสียงไม่ออกอยู่นาน

"หน้ากากเหล็กเซโร่?" บนบัลลังก์ บิ๊กมัมเท้าคางกับฝ่ามือ คิ้วขมวดเล็กน้อย

"อืม... ชื่อนี้ แม่ใหญ่เหมือนจะเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนนะ คุ้นหูจัง"

"แม่ใหญ่! แน่นอนว่าคุณต้องเคยได้ยินสิครับ!" พระอาทิตย์โพรมีธีอุสที่ลอยอยู่ข้างๆ รีบเตือนความจำทันที

"เมื่อสามปีก่อนไง! ตอนนั้นคุณเห็นข่าวเกี่ยวกับเขา แล้วคิดว่าเจ้าเด็กหน้ากากนั่นมีแววรุ่ง คุณลืมไปแล้วเหรอครับ?"

"มามามามา!" จู่ๆ บิ๊กมัมก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ดวงตาเป็นประกายขณะจ้องมองรัสเซลที่อยู่ด้านล่างเวที ราวกับเพิ่งเห็นเขาชัดๆ เป็นครั้งแรก

"ใช่แล้ว ใช่แล้ว! แม่ใหญ่จำได้แล้ว!" บิ๊กมัมตบที่วางแขนของบัลลังก์อย่างแรง ตื่นเต้นเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นใหม่

"เจ้าเด็กที่ใส่หน้ากากประหลาดๆ นั่นเอง! ตอนนั้นแม่ใหญ่ยังบอกเลยว่า ถ้าเขามาถึงโลกใหม่เมื่อไหร่ จะจับให้แต่งงานกับสมูทตี้ แล้วให้มาเป็นสมาชิกตระกูลชาร์ล็อตซะเลย!"

"แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีข่าวคราวของเขาอีกเลย ทำเอาแม่ใหญ่ผิดหวังไปพักใหญ่แหนะ! มามามามา~"

"นึกไม่ถึงจริงๆ! หลังจากอ้อมโลกมาตั้งไกล สุดท้ายแกก็มาที่ท็อตโต้แลนด์จนได้ นี่คงเป็นพรหมลิขิตสินะ?"

หลังจากรู้ตัวตนที่แท้จริงของรัสเซล บิ๊กมัมก็ยิ่งมองเขาแล้วยิ่งถูกใจ แต่คำถามก็ตามมา

จู่ๆ บิ๊กมัมก็หุบยิ้มลงเล็กน้อย ดวงตาหรี่ลงด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์ "ในเมื่อแกคือหน้ากากเหล็กเซโร่คนนั้น ทำไมแกถึงไม่บอกฉันก่อนหน้านี้?"

เมื่อเจอกับคำถามนี้ รัสเซลรู้สึกเหมือนเดจาวู

อ้อ เขาจำได้แล้ว พี่เขยของเขาดูเหมือนจะเคยถามคำถามเดียวกันนี้มาก่อน

รัสเซลชำเลืองมองพี่เขยที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ โดยสัญชาตญาณ พลางคิดในใจว่า ตอนนั้นฉันพูดว่าอะไรนะ?

ฉันไม่ควรพูดกลับกลอก ไม่งั้นเดี๋ยวพี่เขยจะสงสัยเอาอีก

หลังจากเตรียมคำพูดเสร็จ รัสเซลก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวและเงยหน้ามองบิ๊กมัม "ได้โปรดให้อภัยที่ผมปิดบังมาก่อนหน้านี้ครับ แม่ใหญ่"

"วันนั้น เมื่อผมรู้ว่าคุณจำตัวตนที่แท้จริงของผมไม่ได้ เดิมทีผมวางแผนว่าจะแกล้งทำเป็นยอมจำนน แล้วหาโอกาสหนีไป แต่พอผมได้เห็นคุณหนูสมูทตี้ ผมก็เปลี่ยนใจ..."

"ยิ่งพอผมรู้ว่าแม่ใหญ่ได้กำหนดคู่หมั้นให้สมูทตี้ และคนที่เธอจะต้องแต่งงานด้วยก็คือผม มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกว่านี่คือลิขิตสวรรค์ เราเกิดมาคู่กัน!"

"นั่นคือเหตุผลที่ผมเปิดเผยตัวตนกับสมูทตี้ เพราะสิ่งที่ผมต้องการไม่ใช่แค่สัญญาแต่งงาน แต่เป็นหัวใจของเธอครับ"

พูดจบ รัสเซลไม่ได้มองบิ๊กมัมอีก แต่หันกลับไปเดินหาสมูทตี้

รัสเซลไม่พูดอะไร เขาแค่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วยื่นมือขวาไปทางสมูทตี้

แทบจะเป็นวินาทีเดียวกับที่รัสเซลยื่นมือออกไป สมูทตี้ก็ขยับตัวเช่นกัน

สมูทตี้โค้งตัวเล็กน้อย สบตากับรัสเซล และวางมือลงบนมือของเขา

รอยยิ้มบนใบหน้าของรัสเซลเบ่งบานราวกับแสงอาทิตย์ ทั้งสองกุมมือกันและหันหน้าไปทางบัลลังก์พร้อมกัน

"พอมองย้อนกลับไป การตัดสินใจวู่วามในตอนนั้น คือสิ่งที่ถูกต้องและโชคดีที่สุดที่ผมเคยทำในชีวิต"

ห้องโถงเงียบไปชั่วขณะ จากนั้นเริ่มจากใครสักคน เสียงหัวเราะที่เป็นมิตร เสียงผิวปากแสดงความยินดี และเสียงปรบมือก็ค่อยๆ ดังขึ้น

"ฮือๆๆ นี่คือความรักสินะ? พี่สมูทตี้โชคดีจังที่ได้เจอกับผู้ชายที่รักพี่มากขนาดนี้!"

"แต่อีกคนเมื่อกี้บอกว่ารัสเซลไม่ดีพอสำหรับพี่สมูทตี้ไม่ใช่เหรอ?"

"ฉันเปลี่ยนใจแล้วย่ะ เข้าใจไหม?!"

"คบกัน! คบกัน! คบกัน!"

เมื่อบรรยากาศบิวต์มาถึงจุดนี้ รัสเซลจึงตัดสินใจตีเหล็กเมื่อกำลังร้อน คุกเข่าข้างหนึ่งลงและมองไปที่บิ๊กมัม

"แม่ใหญ่ ผม รัสเซล ขอร้องคุณอย่างเป็นทางการ ได้โปรดมอบลูกสาวที่มีค่าที่สุดของคุณ ชาร์ล็อต สมูทตี้ ให้เป็นภรรยาของผมด้วยครับ"

"ผมยินดีที่จะปกป้องเธอไปตลอดชีวิต จะซื่อสัตย์ต่อคุณ และอุทิศพละกำลังและความจงรักภักดีให้กับท็อตโต้แลนด์และตระกูลชาร์ล็อต"

--- หมายเหตุตัวเล็ก : ความคิดนี้เป็นเพียงคำสัญญาดั้งเดิมของรัสเซล และไม่ได้แสดงถึงความคิดที่แท้จริงของเขา

หลังจากเขาพูดจบ ห้องโถงก็เงียบกริบลงทันที ลูกสาวหลายคนของตระกูลชาร์ล็อตกลั้นหายใจ รอคอยปฏิกิริยาของแม่ใหญ่

สมูทตี้ยืนเอามือปิดปาก จ้องมองชายที่คุกเข่าอยู่ข้างกายอย่างไม่วางตา ความทรงจำในอดีตหลั่งไหลเข้ามา และน้ำตาก็เอ่อคลอในดวงตา

"ติ๊ง~ สมูทตี้..."

"ติ๊ง~ ค่าความชอบของ ชาร์ล็อต กาเล็ตต์ ที่มีต่อโฮสต์ +10 ค่าความชอบปัจจุบันคือ 8/100"

วินาทีถัดมา สมูทตี้ก็คุกเข่าข้างหนึ่งลงข้างๆ รัสเซล ผมสีเงินยวงทิ้งตัวลงมาราวกับน้ำตก เธอเงยหน้ามองแม่ของเธอบนบัลลังก์ น้ำเสียงหนักแน่นอย่างที่สุด

"แม่ใหญ่คะ ได้โปรดอนุญาตให้เราแต่งงานกันด้วยเถอะค่ะ"

"ซู๊ด~"

เสียงสูดลมหายใจเข้าพร้อมกันดังสะท้อนไปทั่วห้องโถง ลูกๆ หลายคนต่างทั้งประหลาดใจและคาดหวัง

เพราะถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด นี่อาจจะเป็นคู่แรกในตระกูลชาร์ล็อตที่ได้ลงเอยกันเพราะความรัก

บิ๊กมัมมองดูคู่รักที่อาภัพคู่นี้ คู่รักที่รักกันปานจะกลืนกิน เธอกุมแก้มด้วยสีหน้าซาบซึ้งใจ

วินาทีถัดมา บิ๊กมัมก็ตบที่วางแขนของบัลลังก์อย่างแรง

"ดี! ดี! ดี!" บิ๊กมัมพูดว่า 'ดี' สามครั้ง "ในเมื่อพวกแกรักกันขนาดนี้ แล้วแม่ใหญ่จะมีเหตุผลอะไรต้องปฏิเสธล่ะ?"

"การแต่งงานของพวกแกแม่ใหญ่อนุญาต!"

"รัสเซล! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกคือสมาชิกของตระกูลชาร์ล็อต ส่วนเรื่องงานแต่งงาน..."

"ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะจัดงาน 'งานเลี้ยงน้ำชาแต่งงาน' ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด หรูหราที่สุด และหอมหวานที่สุดในประวัติศาสตร์ของท็อตโต้แลนด์ให้พวกแก! มามามามา~"

"ติ๊ง~ ค่าความชอบของ ชาร์ล็อต ลินลิน ที่มีต่อโฮสต์ +10 ค่าความชอบปัจจุบันคือ 12/100"

รัสเซล : ???

บิ๊กมัมโบกไม้โบกมืออย่างตื่นเต้น "ส่งบัตรเชิญไปให้ทุกกลุ่มที่เรามีความสัมพันธ์อันดีด้วยเดี๋ยวนี้! พวกเขาต้องมาร่วมงานแต่งงานของสมูทตี้และรัสเซล ถ้าใครทำพัง อย่าหาว่าแม่ใหญ่ไม่ปรานี!"

เพรอสเพโรโค้งคำนับทันที "ยินดีด้วยครับแม่ใหญ่ เมื่อท่านทำบัตรเชิญเสร็จแล้ว ผมจะส่งออกไปให้กลุ่มพันธมิตรทันที อีกอย่าง ยินดีด้วยนะครับ น้องสมูทตี้ น้องเขยรัสเซล เชื่อมือพี่ได้เลย งานแต่งของพวกเธอจะหรูหราอย่างไม่เคยมีมาก่อนแน่นอน"

เมื่อเห็นดังนี้ ลูกๆ คนอื่นก็เก็บสีหน้าต่างๆ ของตนและเข้ามารุมล้อมคู่หมั้นหมาดๆ

"รัสเซล ฉันเคยล่วงเกินนายไปก่อนหน้านี้ ในเมื่อแม่ใหญ่อนุญาตและพี่สมูทตี้ก็เต็มใจ งั้นในฐานะพี่น้อง เราย่อมยินดีกับนายด้วย"

"ดูแลสมูทตี้ให้ดี เธอเป็นพี่สาวที่โดดเด่นที่สุดของเรา ถ้านายทำให้เธอเสียใจ พวกเราเหล่าพี่น้องจะไม่ยอมอยู่เฉยแน่"