บทที่ 489 งานแต่งที่กำลังดำเนินไป

บทที่ 490 งานแต่งที่กำลังดำเนินไป

บริเวณหน้าประตูอาคาร

ครั้งนี้หัวหน้าขบวนรถไม่ได้ประดับรถนำขบวนเหมือนปกติ เขาเลือกที่จะลดรายละเอียดบางส่วนลง เหลือเพียงแค่การผูกผ้าดอกไม้ไว้ที่กระจกมองข้างเท่านั้น

ก็นะ รัศมีของ Maybach S680 นั้นทรงพลังพออยู่แล้ว ต่อให้ไม่ประดับอะไรเลย มันก็ดึงดูดสายตาผู้คนได้มากเกินพอ

ดอกไม้สีแดงพวกนี้เป็นเพียงแค่ส่วนประกอบเท่านั้น

ในขณะที่ข้างนอกกำลังเตรียมการกันอย่างเคร่งเครียด ภายในบ้าน เฉินช่างก็กำลังดึงตัวหลินเซินไว้เพื่อคุยธุระ

"มีอีกเรื่องที่ต้องรบกวนพี่เซินครับ" เฉินช่างเอ่ยพลางยิ้มประจบ

"รถคันนั้น ให้ผมเป็นคนขับได้ไหมครับ? ผมกลัวว่าถ้าให้คนอื่นขับ เขาอาจจะทำรถพี่เสียหาย..."

"แบบนั้นมันจะไม่ค่อยดีมั้งครับ" หลินเซินยิ้มตอบ

"ที่ไหนเขามีเจ้าบ่าวมาขับรถนำขบวนให้เพื่อนเจ้าบ่าวกันล่ะ? ถ้าจะขับ ผมต่างหากที่ต้องขับให้นาย"

"แต่ว่า..." คำพูดนี้ทำให้เฉินช่างรู้สึกซาบซึ้งใจ ทว่าเขาก็ยังรู้สึกเกรงใจอยู่ดี

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงจะตอบรับน้ำใจของหลินเซินไปแล้ว อย่างมากก็แค่เลี้ยงข้าวคืนสักมื้อหลังงานจบ

แต่ฐานะของหลินเซินตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วนี่นา!

เขาประสบความสำเร็จอย่างสูง กลายเป็นประธานบริษัทเสินหนานที่มีทรัพย์สินหลักสิบล้าน

ใครจะกล้าให้บอสระดับนี้มาเป็นคนขับรถให้กันล่ะ? เกิดวันหน้าต้องไปขอร้องอะไรเขาเข้า จะอ้าปากไม่ออกเอาได้นะ

ด้วยเหตุนี้ เฉินช่างจึงรู้สึกลำบากใจเป็นอย่างยิ่ง

แน่นอนว่าหลินเซินมองออก เขาจึงตบไหล่เพื่อนแล้วถามว่า

"พวกเราเป็นอะไรกัน?"

"เพื่อนสมัยเด็กไงครับ" เฉินช่างตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด ซึ่งทำให้หลินเซินพอใจมาก

"เพราะงั้น นายคิดว่าความสัมพันธ์ของพวกเรายังต้องมานั่งเกรงใจเรื่องหน้าตาทางสังคมอะไรพวกนี้อีกเหรอ?"

"แค่ขับรถเอง นายก็เอาเรื่องฐานะมาเกี่ยวซะงั้น งั้นผมเปลี่ยนคำถามใหม่ละกัน" หลินเซินยิ้มพลางจ้องหน้าเฉินช่าง

"ถ้าวันหนึ่งนายรวยขึ้นมา มีเงินหลายสิบล้าน แล้วกลับมาร่วมงานแต่งงานของผม ผมขอให้นายช่วยขับรถให้ นายจะทำไหม?"

"ทำแน่นอนครับ!" เฉินช่างตอบทันที ความรู้สึกอึดอัดใจที่มีมาครู่หนึ่งก็มลายหายไปสิ้น

เขามักจะคิดเสมอว่า ถ้าผู้ชายคนหนึ่งประสบความสำเร็จอย่างสูง งานยุ่งขึ้น ก็คงจะไม่ใส่ใจรักษาความสัมพันธ์เก่าๆ อีกต่อไป

ทว่าหลินเซินไม่เป็นแบบนั้น เขาเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่โตมาด้วยกัน ขอแค่เขาสะดวก การช่วยเหลือกันก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา

เมื่อคิดได้เช่นนั้น เฉินช่างจึงรินน้ำชาให้หลินเซินหนึ่งแก้ว และยอมรับน้ำใจของเขาแต่โดยดี

จากนั้น เขาก็เริ่มเตรียมตัวสำหรับขั้นตอนการไปรับเจ้าสาว

อย่างแรกคือการขนย้ายสิ่งของต่างๆ ขึ้นรถ แล้วขบวนรถจึงเคลื่อนตัวออกไป

หลินเซินนั่งประจำที่ในตำแหน่งคนขับของรถ Maybach ต่อหน้าทุกคน โดยมีฉินเยว่หนานนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ

ส่วนเบาะหลังเป็นของเฉินช่าง และช่างภาพนิ่งที่ติดตามงาน

พูดตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่ช่างภาพได้นั่งรถราคาแพงขนาดนี้ เขาดูประหม่าเล็กน้อย และอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม

"รู้สึกว่ารถคันนี้ดีกว่า Benz S-Class ที่ผมเคยนั่งมาทั้งหมดเลยนะครับเนี่ย! มิน่าล่ะใครๆ ถึงบอกว่าเบาะหลังของ Maybach คือที่นั่งระดับประธานที่หรูหราที่สุดในโลก สบายจริงๆ ครับ"

"นั่นอาจจะเป็นเพราะ Benz S ที่คุณเคยนั่งมาก่อนหน้านี้เป็นรถมือสองหลายเจ้า ไม่ก็รถดัดแปลงน่ะครับ" หลินเซินยิ้มตอบ ซึ่งทำให้ช่างภาพตกใจมาก

"รถคันนี้เป็นของพี่จริงๆ เหรอครับเนี่ย! พี่ทำงานอะไรเหรอครับถึงหาเงินได้เยอะขนาดนี้!"

"ก็ต้องสร้างธุรกิจเองล่ะครับ"

คำตอบของหลินเซินเป็นไปตามที่ช่างภาพคาดไว้ เขาถึงขั้นหันกล้องมาทางหลินเซินแล้วกดรัวชัตเตอร์

"ขอเสียมารยาทถามหน่อยนะครับ พี่ทำธุรกิจด้านไหนเหรอครับ?"

"สัตว์เลี้ยงครับ"

หลินเซินเหลือบมองไปข้างหลัง เห็นช่างภาพจ่อกล้องมาที่เขา เขาจึงพูดอย่างจนใจว่า

"พี่ครับ พี่จะถ่ายเจ้าบ่าวหรือจะถ่ายผมกันแน่เนี่ย?"

"ขอโทษครับๆ" ช่างภาพนึกขึ้นได้รีบหันกล้องไปทางเฉินช่างทันที

การโดนแย่งซีนแบบนี้ เฉินช่างไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองอะไรเลย กลับรู้สึกว่ามันตลกดีด้วยซ้ำ

หลังจากนั้นก็เป็นช่วงกิจกรรมสั้นๆ เจ้าบ่าวคุยกับช่างภาพ และหลังจากการจุดประทัด ขบวนรถก็เริ่มเคลื่อนตัวมุ่งหน้าไปรับเจ้าสาว

ตลอดทางเรียกได้ว่าดึงดูดสายตาผู้คนได้ไม่น้อย

อย่างแรกเลยคือขบวนรถแต่งงานมักจะเป็นที่สนใจอยู่แล้ว ยิ่งมี Maybach S680 ของหลินเซินที่ดูเจิดจ้าขนาดนี้

โดยเฉพาะสีทูโทนที่ดูหรูหรานั้น Benz E ที่เอามาแต่งเป็น S ทั่วไปไม่กล้าทำตามแน่ๆ เพราะมันคุมอารมณ์รถไม่อยู่

ในที่สุด ภายใต้การนำทางของเฉินช่าง หลินเซินก็นำขบวนรถมาถึงหน้าบ้านเจ้าสาว และขึ้นไปทำพิธีรับตัว

ระหว่างทางมีคนมาดักขอซองแดงเพื่อความเป็นสิริมงคลอยู่บ้าง ซึ่งหลินเซินก็ไม่ได้ขี้เหนียว แจกซองแดงที่เฉินช่างเตรียมไว้ให้อย่างเต็มที่

ก็นะ มันมีเทคนิคอยู่เล็กน้อย คือคนที่เจอกลางทางก็ให้ซองละห้าหยวน สิบหยวน หรือยี่สิบหยวน พอขึ้นไปข้างบนค่อยให้ซองละห้าสิบหรือหนึ่งร้อยหยวน

ก็นะ ญาติพี่น้องเพื่อนฝูงทั่วไปคงไม่มีใครมาสนใจหรอกว่าคู่แต่งงานจะเป็นยังไง

สุดท้ายก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร หลินเซินตามเฉินช่างขึ้นไปบนบ้าน

ทันทีที่ก้าวเข้าประตู คนอื่นก็นึกว่าเขาเป็นเจ้าบ่าวเสียอีก หลายคนกุลีกุจอเข้ามาขวางหน้าเขาเพื่อขอซองแดง

นี่เป็นโอกาสทองของเฉินช่าง เขาอาศัยจังหวะชุลมุนแทรกตัวผ่านฝูงชนไปถึงหน้าประตูห้องนอนใหญ่ได้สำเร็จ

ทุกคนถึงได้รู้ตัวว่าทักคนผิด จึงพากันกรูไปหาเฉินช่างแทน

ภาพนี้ทำให้หลินเซินรู้สึกตลกอยู่ไม่น้อย

กลุ่มญาติๆ ที่ปกติแทบไม่เคยเห็นหน้ากัน กลับมารวมตัวกันในตอนนี้เพื่อสิ่งนี้ หลินเซินจึงเริ่มมีความคิดที่จะจัดงานแต่งงานแบบเรียบง่ายในอนาคต

ถึงตอนนั้นก็เชิญเฉพาะคนที่สำคัญจริงๆ แล้วค่อยไปจัดงานเลี้ยงฉลองที่บ้านเกิดทีหลังก็น่าจะพอ

หลินเซินตามเฉินช่างไปที่หน้าประตูห้องนอนใหญ่ เพื่อช่วยเขาเปิดทาง

เช่น เกมเคาะประตู เกมหลังจากเข้าห้องได้แล้ว เป็นต้น

ทว่าเรื่องที่ทำให้หลินเซินประหลาดใจคือ เกมที่เฉินช่างปรึกษาไว้ตอนแรก ว่าอาจจะมีเกมอุ้มเพื่อนเจ้าสาว จู่ๆ ก็ถูกยกเลิกไปกะทันหัน

คาดว่าหวงซินคงจะเป็นคนกล่อมเพื่อนเจ้าสาวของเธอเอง ซึ่งนี่ก็นับว่าเป็นการให้เกียรติหลินเซินเป็นการส่วนตัว

ก็นะ ถ้าไม่มีเขาอยู่ตรงนี้ ขั้นตอนงานแต่งก็คงจะดำเนินไปตามปกติ

นี่นับเป็นผลประโยชน์ที่มาจากฐานะและตำแหน่งทางสังคมจริงๆ

เมื่อมองไปรอบๆ เห็นสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้องมาที่เขา แทนที่จะมองไปที่เฉินช่าง หลินเซินก็เข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่งขึ้นมา

การที่จะทำให้ตัวเองเป็นที่นิยม อย่างแรกคือต้องพัฒนาตัวเอง ไม่ใช่ไปคอยวิ่งไล่ประจบใคร

รูปลักษณ์ภายนอกและบุคลิกภาพจัดว่าเป็นส่วนที่สำคัญมาก

เพราะความหล่อเนี่ยมันสร้างผลประโยชน์ให้เราได้เยอะจริงๆ คนอื่นจะเกิดความรู้สึกยำเกรงและเกรงใจเราขึ้นมาอย่างประหลาด

และต่อมาก็คือฐานะ

ด้วยปัจจัยเหล่านี้ ต่อให้คุณจะมาในฐานะแค่เพื่อนเจ้าบ่าวที่มาช่วยงาน ก็ไม่มีใครกล้ามาล่วงเกินคุณ

แน่นอนว่าเกมต่างๆ ก็ยังต้องดำเนินต่อไป

เพียงแต่หลินเซินถูกแบ่งให้ทำเกมที่ง่ายที่สุด

ทั้งหมดมีห้าเกม นอกจากเฉินช่างในฐานะเจ้าบ่าวที่ต้องทำทุกเกมแล้ว เพื่อนเจ้าบ่าวอีกสี่คนต้องรับผิดชอบคนละหนึ่งเกม

ส่วนหลินเซิน รับหน้าที่ทำวิดพื้นแบบมีน้ำหนักกดทับ

เดิมทีตั้งใจจะสุ่มเลือกเพื่อนเจ้าสาวหนึ่งคนมาเป็น "น้ำหนัก" แต่หวงซินกลับถามหลินเซินด้วยความใส่ใจว่า

"พี่เซิน ให้พี่หนานมาช่วยดีไหมคะ?"

"ได้ครับ"

หลินเซินกวักมือเรียกฉินเยว่หนานที่ยืนอยู่ที่มุมห้องรับแขก ทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่เธอด้วยความตื่นตาตื่นใจ

ผู้หญิงอะไรมีรัศมีสง่างามขนาดนี้!

ความสวยน่ะสร้างได้ด้วยเสื้อผ้าและการแต่งหน้า แต่รัศมีเฉพาะตัวนี่สิที่เป็นเอกลักษณ์หนึ่งเดียว

ต่อให้ฉินเยว่หนานจะแต่งกายเรียบง่าย แต่ท่วงท่าการเดินที่กระฉับกระเฉงว่องไวของเรียวขาที่ยาวสวยนั้นก็เพียงพอที่จะแสดงถึงออร่าของเธอ

ความนิ่งขรึม ความทะนงตน

บวกกับใบหน้าที่เย็นชาแต่แฝงด้วยเสน่ห์ และรูปร่างที่ทำให้คนไม่อาจละสายตาได้

ต่อให้เป็นเจ้าสาวอย่างหวงซิน ก็ยังยากที่จะประชันความโดดเด่นกับฉินเยว่หนานได้ แม้จะเป็นในวันที่เธอสวยที่สุดอย่างวันแต่งงานก็ตาม

ทว่าฉินเยว่หนานก็รู้กาลเทศะดี เธอรู้ว่าตนเองเป็นเพียงตัวประกอบ จึงไม่ได้พูดอะไรมากและทำตัวเรียบง่ายที่สุด

เธอเดินเข้ามาหาหลินเซิน เขาจึงยิ้มพลางถอดเสื้อสูทส่งให้เธอ และเธอก็รับมาถือไว้แล้วพับพาดไว้ที่แขนอย่างรู้ใจ

"คุณจะให้ฉัน..."

"ผมจะวิดพื้นน่ะครับ พี่ช่วยมานั่งบนหลังผมทีนะ"

เมื่อหลินเซินเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตข้างใน กลุ่มเพื่อนเจ้าสาวที่เดิมทีเต็มไปด้วยรอยยิ้มก็พลันส่งสายตาตกตะลึงมาให้พร้อมกัน

จากนั้นก็เผลอใช้มือปิดปากเพื่อซ่อนอาการอยากจะไหลของน้ำลาย ในแววตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความชื่นชมและโหยหา

รูปร่างนั่นมันจะเกินไปแล้ว!

ใช่แล้ว คำว่า "เกินไป" นี่แหละเหมาะสมที่สุด

ก่อนหน้านี้หลินเซินแค่คิดว่าตัวเองหุ่นดี ฉินเยว่หนานก็คิดแบบนั้น แค่นึกว่าเขาดูแลตัวเองมาเป็นอย่างดี

ทว่านั่นเป็นผลมาจากความเคยชินของทั้งคู่

ความจริงหุ่นของหลินเซินจัดอยู่ในประเภท "ชายหนุ่มกล้ามเนื้อบาง" ที่เป็นที่นิยมมากในโลกโซเชียล

ความจริงรูปร่างของหลินเซินภายใต้การส่งเสริมจากระบบ [สุขภาพและการออกกำลังกาย] นั้น ดีกว่าผู้ชายทั่วไปถึง 95% แล้ว

คือมีเส้นกล้ามเนื้อที่ชัดเจนแต่ไม่ดูหนาจนเกินไป และไม่มีร่องรอยของการเพาะกายที่ดูฝืนธรรมชาติ

น้ำหนักตัวไม่มาก แต่กล้ามเนื้อกลับชัดเจนมาก

กล้ามอกและกล้ามท้องที่แข็งแกร่งแม้จะดูลางๆ ภายใต้เสื้อเชิ้ต แต่ความโปร่งและบางของเสื้อเชิ้ตสีขาวกลับช่วยเน้นความกระชับของรูปร่างได้เป็นอย่างดี

โดยเฉพาะหุ่นทรงสามเหลี่ยมคว่ำที่มีไหล่กว้างและเอวคอดของเขา ยิ่งทำให้กลุ่มผู้หญิงในงานพากันส่งสายตาชื่นชมมาให้ไม่ขาดสาย

หล่อมากจริงๆ!