บทที่ 465 เซ็นสัญญา
บทที่ 465 เซ็นสัญญา
บทที่ 465 เซ็นสัญญา
สองแสนหยวน?
ภายในร้านขายของชำ เมื่อคุณตาเจ้าของร้านได้ยินราคานี้ สีหน้าของเขาก็พลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที
เพราะลูกชายของเขาเคยบอกไว้ว่า ร้านขายของชำของเขาตั้งอยู่ในทำเลที่ค่อนข้างอับ และมีพื้นที่เพียงยี่สิบกว่าตารางเมตรเท่านั้น
ที่สำคัญที่สุดคือ ระดับใบอนุญาตจำหน่ายยาสูบอยู่ที่เพียงสองดาว ซึ่งสามารถขายได้แค่บุหรี่รุ่นธรรมดาและรุ่นที่ขายดีทั่วไปเท่านั้น
สิ่งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งต่อยอดขายของร้านขายของชำ
ยอดขายส่วนใหญ่ในแต่ละวันของร้านประเภทนี้มาจากยาสูบ สุรา และเครื่องดื่ม ส่วนที่เหลือคือขนมขบเคี้ยวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
โดยปกติแล้ว ร้านขายของชำที่มีระดับการจำหน่ายยาสูบเพียงสองดาว ราคาเซ้งมักจะอยู่ที่หลักไม่กี่หมื่นหยวน
แต่ร้านนี้ตั้งอยู่ในทำเลที่ดี
อย่างแรกคือตั้งอยู่ในเขตชุมชนเก่า มีโรงเรียนและโรงเรียนอนุบาลอยู่รอบๆ ถือเป็นร้านที่มีลูกค้าหมุนเวียนค่อนข้างสม่ำเสมอ
ประการที่สอง ถนนฝั่งตรงข้ามร้านล้วนเต็มไปด้วยร้านอาหาร
เมื่อถึงเวลาค่ำคืน ทุกคนจะตั้งแผงปิ้งย่างและแผงอาหารผัดไว้ด้านนอก จนกลายเป็นถนนคนเดินยามค่ำคืนที่น่าตื่นตาตื่นใจ
สิ่งนี้มีส่วนช่วยอย่างมากในการกระตุ้นยอดขายของร้าน
แม้พื้นที่จะเล็กมาก แต่ก็มีมูลค่าสูงมากเช่นกัน
ด้วยเหตุนี้ ลูกชายของคุณตาจึงแนะนำให้เขาเซ้งร้านออกไปในราคาหนึ่งแสนหยวน
แต่ผลปรากฏว่า หลินเซินกลับเสนอราคาให้ถึงสองแสนหยวนโดยตรง!
ราคานี้เกินกว่าความคาดหมายของคุณตาไปมาก จนเขาถึงกับยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง
“คุณแน่ใจนะ?”
“แน่นอนครับ”
หลินเซินยิ้มบางๆ
“ถ้ายังไง คุณตาลองปรึกษากับลูกชายดูก่อนก็ได้ครับ”
“ได้ๆๆ”
ด้วยจำนวนเงินที่มากขนาดนี้ คุณตาไม่กล้าตัดสินใจโดยพลการ
เพราะพายที่ร่วงลงมาจากฟ้าไม่มีจริง และมื้อเที่ยงที่ฟรีมักจะมีราคาแพงที่สุดเสมอ
เขาเกรงว่าเรื่องนี้อาจจะมีเล่ห์เหลี่ยมอะไรซ่อนอยู่
ดังนั้น ด้วยความกลัวว่าหลินเซินจะวางกับดัก คุณตาจึงรีบลุกขึ้นเดินไปด้านข้างเพื่อแอบโทรศัพท์หาลูกชายของเขา
“ลูกเอ๊ย”
“พ่อ? มีอะไรครับ?”
“คือ ที่ลูกบอกว่าร้านขายของชำร้านนี้ควรจะเซ้งออกไปในราคาหนึ่งแสนหยวนน่ะ”
คุณตากอดโทรศัพท์พลางชำเลืองมองหลินเซินที่อยู่ในร้าน แล้วถามด้วยความระมัดระวัง
“ตอนนี้มีพ่อหนุ่มคนหนึ่งมา เขาบอกว่าเป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกันกับเสี่ยวซวี่ เขาเสนอราคาซื้อร้านเราที่สองแสนหยวนเลยนะ”
สองแสน?
เมื่อได้ยินราคานี้ ปลายสายก็อึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ ว่า
“พ่อ พ่อแน่ใจนะ?”
“แน่ใจสิ เขาบอกว่าจะให้สองแสนจริงๆ” คุณตายืนยันอย่างหนักแน่น
“ตอนนี้เขาอยู่ในร้านนี่แหละ ลูกอยากคุยกับเขาหน่อยไหม?”
“ไม่ต้องครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้! แป๊บเดียว รอผมสิบนาที!”
พูดจบ ปลายสายก็ตัดไปทันที
คุณตาเดินกลับเข้ามาในร้านแล้วยิ้มให้อย่างเป็นกันเองกับหลินเซิน
“ลูกชายน้ากำลังมาครับ รบกวนรอสักครู่นะครับ”
“ได้ครับ”
หลินเซินและฉินเยว่หนานนั่งรออยู่ในร้าน ขณะที่คุณตาก็ชวนคุยเรื่องสัพเพเหระเพื่อสร้างความคุ้นเคย
“คุณตั้งใจจะกลับมาจากตู้โหมวเพื่อมาทำงานที่นี่เหรอ? น้าจำได้ว่าคุณเรียนจบสูงนะ หางานประจำทำได้สบาย ไม่จำเป็นต้องมาซื้อร้านขายของชำหรอก”
“ผมไม่ได้ซื้อให้ตัวเองครับ”
หลินเซินยิ้มกล่าว
“ผมตั้งใจจะซื้อร้านให้แม่ครับ ท่านเกษียณอยู่บ้านไม่มีอะไรทำ และท่านก็ชอบทำมาค้าขายแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ผมเลยตั้งใจจะเซ้งให้ท่านสักร้านหนึ่ง”
“งั้นแม่ของคุณก็โชคดีจริงๆ” คุณตาเอ่ยด้วยความอิจฉา
“ไม่นึกเลยว่าท่านจะมีลูกที่กตัญญูและมีความสามารถขนาดนี้ คุณทำงานอะไรอยู่ที่ตู้โหมวเหรอ?”
“อุตสาหกรรมสัตว์เลี้ยงครับ”
“อ้อๆ อุตสาหกรรมสัตว์เลี้ยงสินะ!”
คุณตาเข้าใจทันที ก่อนจะยิ้มอย่างมีความสุข
“น้าชอบสัตว์เลี้ยงมากเลยล่ะ ที่บ้านเลี้ยงแมวไว้ตัวหมาไว้ตัว น้าตั้งใจจะพาพวกมันไปหาลูกชายด้วย แต่ไม่รู้ว่าลูกสะใภ้จะยอมไหม... แล้วคุณเคยได้ยินชื่อ ‘เสินหนาน’ บ้างไหม?”
เสินหนาน?!
พอได้ยินชื่อนี้ หลินเซินก็ถึงกับอึ้งไปจริงๆ
กิจกรรมการตลาดส่วนใหญ่ที่เขาจัดขึ้นมักจะอยู่ในตัวเมืองตู้โหมว
แม้แต่การตลาดออนไลน์ เขาก็เน้นโปรโมตเฉพาะภูมิภาคจีนตะวันออกเท่านั้น แทบไม่เคยขยับขึ้นมาทางเหนือเลย
เพราะในอนาคตเขามีแผนจะไปตรวจสอบที่ปักกิ่งและตั้งสำนักงานสาขาที่นั่นอยู่แล้ว
ถึงตอนนั้นค่อยโปรโมตเสินหนานในแถบนี้ก็ยังไม่สาย
แต่หลินเซินไม่คาดคิดเลยว่า คุณตาธรรมดาๆ ในอำเภอเล็กๆ บ้านเกิดของเขาจะรู้จักชื่อเสินหนาน!
เขาโปรโมตไปไกลขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
หลินเซินจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องและถามด้วยความสงสัย
หลินเซินและฉินเยว่หนานสบตากัน ทั้งคู่ต่างเห็นความเหลือเชื่อในแววตาของกันและกัน
เพราะไม่มีใครคาดคิดว่าคุณตาจะเอ่ยชื่อนี้ออกมา
“ดูเหมือนจะเป็นบริษัทสัตว์เลี้ยงที่ทำอาหารและของเล่นสัตว์เลี้ยงโดยเฉพาะนะ” คุณตาแนะนำอย่างอารมณ์ดี
“คุณตาครับ เสินหนานคืออะไรเหรอครับ?”
“น้าเคยเห็นใน TikTok น่ะ แล้วก็ลองเข้าไปดูในไลฟ์สด เห็นว่าอาหารสุนัขบ้านเขาดูท่าทางดีทีเดียว ทั้งถูกและคุณภาพสูง น้าเลยตั้งใจจะซื้อกลับมาให้เจ้าตูบที่บ้านลองชิมดู”
“เพราะเจ้าตูบที่บ้านน้า ตอนเด็กๆ มันเคยโดนรถชนข้างนอกจนขาหัก กระเพาะมันก็เลยย่อยอะไรไม่ค่อยได้ อาหารเม็ดทั่วไปมันไม่ยอมกินเลย”
“แต่พอซื้ออาหารของเสินหนานมาให้มันกิน มันกลับกินเฉยเลย! แถมดูเหมือนจะชอบมากด้วย ตอนนี้เริ่มกลับมากินอย่างอื่นได้บ้างแล้ว น้าเลยรู้สึกว่ามันมหัศจรรย์มาก!”
“น้าเห็นว่าคุณทำเกี่ยวกับอุตสาหกรรมสัตว์เลี้ยง ก็น่าจะรู้จักบริษัทนี้ใช่ไหมล่ะ? เลยอยากจะถามข้อมูลหน่อย”
“ก็ค่อนข้างคุ้นเคยเลยครับ”
หลินเซินสบตากับฉินเยว่หนานอีกครั้ง เมื่อได้รับการพยักหน้าชื่นชมเบาๆ จากเธอ เขาจึงยิ้มและแนะนำตัว
“เพราะผมคือผู้ก่อตั้งเสินหนานครับ”
“คุณคือ...?”
คุณตาถึงกับอึ้งไป เขาสำรวจหลินเซินตั้งแต่หัวจรดเท้าพลางรู้สึกเหลือเชื่อในใจ
พรหมลิขิตมันจะบังเอิญขนาดนี้เชียวหรือ?
“ใช่ครับ”
หลินเซินไม่ได้ตั้งใจจะเอาหลักฐานอะไรออกมาพิสูจน์ตัวตน เขาแค่รู้สึกว่าตำแหน่งประธานบริษัทเสินหนานไม่ได้มีชื่อเสียงโด่งดังอะไรขนาดนั้น
คุณตาจะเชื่อหรือไม่ก็เป็นเรื่องของท่าน เขาไม่จำเป็นต้องบังคับ
ดังนั้น หลินเซินจึงแนะนำเพียงฉินเยว่หนาน
“คนนี้คือแฟนของผมครับ เธอชื่อฉินเยว่หนาน ตัวอักษรสุดท้ายของชื่อเธอ (นาน) และตัวอักษรสุดท้ายของชื่อผม (เซิน) รวมกันเป็นคำว่า ‘เสินหนาน’ ครับ”
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!”