บทที่ 155 : เข้าใจเมิ่งเต๋อ จนกลายเป็นเมิ่งเต๋อ  (ฟรี)

บทที่ 155 : เข้าใจเมิ่งเต๋อ จนกลายเป็นเมิ่งเต๋อ

(เมิ่งเต๋อ เป็นชื่อรองของโจโฉ ซึ่งมีชื่อเสียงเรื่องความเจ้าชู้และชอบภรรยาของคนอื่น การพูดแบบนี้จึงมีความหมายแฝง)

หา?

หลินผิงตกใจไปเลย

ก็แหม... เธอนิสัยขี้อายอยู่แล้ว เรื่องที่กล้าบ้าบิ่นขนาดนี้มันเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้จริงๆ

แต่พอครุ่นคิดอย่างละเอียดแล้ว คำพูดของหลินเซินมันก็ไม่ได้ผิดอะไรเลยนะ

ในเมื่อตัวเองตัดสินใจจะแก้แค้นเสิ่นหมิงชวนแล้ว ก็ควรจะละทิ้งตัวเองที่อ่อนแอในอดีตไปเสีย ทำให้เรื่องมันรุนแรงกว่าเดิมถึงจะถูก!

ให้ความหวังเขา แล้วก็ทำลายความหวังนั้นต่อหน้าเขา

นี่แหละคือการแก้แค้นที่ดีที่สุดสำหรับเขา!

หลินผิงเม้มริมฝีปากแน่น ภายใต้แสงไฟที่อ่อนโยนของร้านอาหาร พอมองเห็นใบหน้าที่แดงระเรื่อของเธอได้ลางๆ

แต่ไม่นานนัก สาวใหญ่แสนสวยคนนี้ก็ตัดสินใจได้

มุมปากของหลินเซินยกขึ้นเล็กน้อย แต่เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอุบัติเหตุขึ้น เขาก็ไปปิดไฟในห้องทั้งหมด

เหลือเพียงแค่แสงจันทร์ที่เย็นเยียบสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง ปกคลุมเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดด้วยม่านบางๆ สีเงิน

ในจำนวนนั้นก็รวมถึงใบหน้าที่สวยงามและมีเสน่ห์ของหลินผิงด้วย ดูสวยงามและอ่อนโยนเป็นพิเศษ

สองสามวันนี้หลินผิงนอกจากจะฝึกฝนภาคปฏิบัติแล้ว ยังเรียนรู้ความรู้ทางทฤษฎีมากมายอีกด้วย

ตัวอย่างเช่น ผู้ชายเป็นสิ่งมีชีวิตที่มองด้วยสายตา

เมื่อเทียบกับประสบการณ์ที่แท้จริงแล้ว พวกเขากลับให้ความสำคัญกับการแสดงออกของคุณมากกว่าเสียอีก

ดังนั้นเวลาที่ต้องทำเรื่องแบบนี้ ก็ต้องเพิ่มรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในการกระทำและสีหน้าเข้าไปด้วย

แสดงให้เห็นถึงเสน่ห์ของตัวเองออกมา

ดังนั้นหลินผิงถึงได้เหลือบตามองอย่างเย้ายวนชวนฝัน เงยใบหน้าที่แดงระเรื่อเล็กน้อยขึ้น สีหน้าหลงใหล

สามทุ่มครึ่ง

เสิ่นหมิงชวนที่กำลังนอนหลับอุตุอยู่ ร่างกายก็พลันสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างแรงแล้วก็ตื่นขึ้นมาทันที รู้สึกเหมือนตัวเองตกลงมาจากที่สูง

หลับไปแล้วเหรอ?

เสิ่นหมิงชวนมองไปรอบๆ อย่างงัวเงีย ท่ามกลางความมืดมิด เขาก็พบว่าตัวเองนอนฟุบอยู่บนโต๊ะอาหาร

ส่วนข้างๆ ก็ยังมีเงาร่างคนหนึ่งนั่งอยู่

พอเห็นแล้วเสิ่นหมิงชวนก็ตกใจจนตัวสั่นไปทั้งตัว ฤทธิ์เหล้าที่เคยทำให้มึนงงในหัวก็พลันสร่างขึ้นมาเกินครึ่ง

เขาขยี้ตา มองดูอย่างละเอียดและพยายามจะจำแนกดูว่าเป็นใครที่อยู่ข้างๆ แล้วก็ทำหน้าตกใจ

“เจ้านายหลิน?” “คุณตื่นแล้วเหรอครับ?”

หลินเซินหันหน้ามายิ้มบางๆ นี่ทำให้เสิ่นหมิงชวนจู่ๆ ก็รู้สึกอับอายเป็นพิเศษ

“ขอโทษครับเจ้านายหลิน! ผมเผลอหลับไปไม่รู้ตัว อาผิงล่ะครับ?” “เธอไปกล่อมแอนแอนนอนแล้วครับ”

หลินเซินพยักเพยิดไปทางห้องด้านใน นี่ทำให้ในใจเสิ่นหมิงชวนดีใจเป็นอย่างมาก

อาผิงยอมที่จะอยู่ที่บ้านฉันแล้วเหรอ?

ดีมากเลย!

ถึงแม้จะอยู่ในห้องของแอนแอน แต่นี่ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ได้ว่า ความรู้สึกขุ่นเคืองในใจเธอกำลังค่อยๆ เลือนหายไปแล้ว

ขอแค่อาผิงยอมกลับมาที่บ้านหลังนี้ ตัวเองก็มีโอกาส 100% ที่จะกลับมาคืนดีกับเธอ!

"อิอิ”

เสิ่นหมิงชวนอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ ก่อนจะรีบเข้าไปตีสนิทกับหลินเซินต่อ

“เจ้านายหลินครับ ดึกขนาดนี้แล้วหรือว่าคุณจะพักที่บ้านผมเลยดีไหมครับ? ผมไปนอนที่โซฟา คุณนอนบนเตียงใหญ่ในห้องนอนใหญ่เลยครับ”

“ได้สิครับ”

หลินเซินหรี่ตามองพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย

เสิ่นหมิงชวนเดินโซซัดโซเซลุกขึ้นยืน กำลังจะไปเปิดไฟ ทันใดนั้นก็โดนหลินเซินห้ามไว้

“คุณไปนอนเถอะครับ”

“ครับ งั้นเจ้านายหลินคุณก็พักผ่อนเร็วๆ นะครับ”

ถึงแม้จะงงๆ อยู่บ้างว่าทำไมหลินเซินถึงได้อยากจะอยู่ในที่ที่มืดขนาดนี้ แต่ตอนนี้เสิ่นหมิงชวนมีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น นั่นก็คือ นอน!

ง่วงมาก!

ความเหนื่อยล้าทั้งร่างกายและจิตใจทำให้ฝีเท้าของเสิ่นหมิงชวนดูจะโซซัดโซเซ พอมาถึงข้างโซฟาแล้วก็ “ตุบ” ล้มตัวลงนอนทันที

ไม่นานนัก เสียงกรนที่ดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

หลินเซินสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นว่าเสิ่นหมิงชวนน่าจะไม่ตื่นขึ้นมาง่ายๆ แล้วถึงจะถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งอก

เขาก้มหน้าลงมองไปใต้โต๊ะ พอสายตาปรับเข้ากับความมืดได้แล้ว ก็พอจะมองเห็นสาวใหญ่แสนสวยที่คุกเข่าอยู่บนพื้นเย็นๆ ได้ลางๆ

“ออกมาเถอะครับ เขาไปนอนแล้ว”

หลินเซินลูบหัวหลินผิงอย่างอ่อนโยน นี่ทำให้เธอเม้มริมฝีปากแน่น

ถึงแม้คำขอของหลินเซินจะทำให้เธอรู้สึกอับอายอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ แต่ก็ช่วยไม่ได้ นี่คือทางที่เธอเลือกเอง

ในฐานะที่เป็นคนรัก หน้าที่เดียวก็คือการตอบสนองความต้องการของอีกฝ่าย ถึงแม้จะยอมรับได้ยากหน่อยก็ตาม

แต่โชคดีที่หลินเซินยังคงรักษาศักดิ์ศรีให้เธออยู่ ทำให้เธอในวันธรรมดาสามารถใช้ชีวิตได้อย่างมีเกียรติและมั่งมี แถมยังมอบสภาพแวดล้อมในการเติบโตที่มั่นคงให้กับแอนแอนอีกด้วย

ตัวเองยังมีอะไรที่จะไม่พอใจอีกล่ะ?

หลินผิงมุดออกมาจากใต้โต๊ะ พอหลังจากลุกขึ้นยืนแล้วก็จัดกระโปรงรัดรูปที่ยุ่งเหยิงอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะมองไปยังโซฟาด้วยความเป็นห่วง

การที่เสิ่นหมิงชวนตื่นขึ้นมากะทันหันเมื่อครู่เกือบจะทำให้เธอตกใจตายเลยนะ!

แต่โชคดีที่หลินผิงรู้จักอดีตสามีคนนี้ของตัวเองดีอยู่แล้ว

เขาเวลาดื่มเหล้าแล้วหลับไป โดยทั่วไปแล้วก็จะตื่นขึ้นมากลางคันครั้งหนึ่ง จากนั้นก็จะหลับสนิทไปจนถึงเช้า

“ไปกันเถอะครับ ไปห้องนอนใหญ่ ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณหน่อย”

หลินเซินก้าวเข้าไปใกล้ๆ โอบรอบเอวที่โค้งเว้าเย้ายวนของหลินผิง

แต่ร่างอรชรของเธอกลับสั่นไหวเล็กน้อย สีหน้าที่ร้อนรนเต็มไปด้วยความสับสนลังเล

หลินเซินเห็นแล้วก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“ทำไมเหรอครับ? ยังไม่เตรียมใจเหรอ?” หลินผิงเม้มริมฝีปาก ก่อนจะพึมพำเบาๆ

“เอ่อ... ฉันไปห้องน้ำบ้วนปากก่อนนะคะ” “ได้ครับ ผมจะรอ”

หลินเซินยิ้มบางๆ เดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่ก่อนเป็นคนแรก

การจัดวางโดยรวมดูเรียบง่าย การตกแต่งก็ดูอบอุ่น

แต่เนื่องจากสองสามปีมานี้เสิ่นหมิงชวนอยู่คนเดียว ก็เลยทำให้สภาพแวดล้อมดูจะรกรุงรังเล็กน้อย

ผ้าห่มบนเตียงคู่ขดตัวอยู่ตรงมุมเตียง ข้างหมอนก็มีสายชาร์จต่างๆ กองอยู่เต็มไปหมด บนโต๊ะข้างเตียงก็เป็นที่เขี่ยบุหรี่ที่เต็มไปด้วยก้นบุหรี่

นี่ทำให้หลินเซินที่เกลียดกลิ่นบุหรี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย จู่ๆ ก็ไม่อยากจะนอนในห้องนอนใหญ่นี้เสียแล้ว

แต่โชคดีที่มีเซอร์ไพรส์

บนผนังที่หัวเตียงติดแน่นอยู่มีรูปถ่ายแต่งงานที่ประณีตงดงามแขวนอยู่ ชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ของ “เวอร์ชันสาว” หลินผิงสวยงามเป็นพิเศษ

เครื่องสำอางประณีต ใบหน้าได้รูป รูปร่างน่าทึ่ง

โดยรวมแล้วให้ความรู้สึกที่พอจะเทียบกับฉินเยว่นานกับเจียงหว่านได้อยู่บ้างนะ แต่ในบรรดาคนทั่วไปแล้วก็ถือว่าสวยมากเลยทีเดียว

สงสัยตอนสาวๆ คงจะมีผู้ชายมาตามจีบเยอะแยะเลยสินะ

ในรูปถ่ายแต่งงาน หลินผิงนั่งอยู่ข้างๆ เสิ่นหมิงชวนที่ยืนอยู่ สีหน้าไม่มีความทุกข์ระทมที่สลักอยู่ระหว่างคิ้วในตอนนี้เลย มีเพียงแค่ความคาดหวังในชีวิตแต่งงานใหม่กับความสุขที่เข้มข้นเท่านั้น

น่าเสียดายที่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

หลินเซินเปิดหน้าต่างระบายอากาศ นั่งลงบนขอบเตียงหยิบมือถือขึ้นมา ก็สังเกตเห็นโดยบังเอิญว่าในแอปเสี่ยหงซูมีคอมเมนต์มากถึงหลายสิบข้อความเลยทีเดียว

แถมยอดไลค์ยังทะลุหนึ่งร้อยไปแล้ว

หลินเซินประหลาดใจเล็กน้อย รู้สึกเหมือนต่อไปนี้ไม่ต้องจ่ายเงินซื้อทราฟฟิกเองแล้วล่ะมั้ง

เพียงแค่ทำภารกิจให้ต้าหลานซูอัปเกรด เขาก็จะกลายเป็น “ราชาแห่งทราฟฟิก” ในอนาคต!

แต่สิ่งที่ตามมาก็คือ ปัญหาใหม่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินเซิน

นั่นก็คือต่อไปนี้เขาจะออกกล้องเองได้หรือเปล่า

ก็แหม... เดี๋ยวนี้คนดังเรื่องเยอะ ยิ่งมีชื่อเสียงมากเท่าไหร่ก็ยิ่งจะโดนสาธารณชนจับตามองมากเท่านั้นแหละ แค่พลาดนิดเดียวก็อาจจะเสียชื่อเสียงได้เลยนะ

แบดบอยอย่างตัวเอง ถ้าดังขึ้นมาล่ะก็ เกรงว่าถึงตอนนั้นคงจะต้องโดนทั้งเน็ตตามล่าแน่ๆ?

หลินเซินยิ้มๆ ตัดสินใจว่าต่อไปนี้จะไม่โผล่หน้าไปในเน็ตอีกแล้ว แต่จะเปลี่ยนไปใช้วิธีอื่นในการหาทราฟฟิกแทน

นั่นก็คือการใช้ชื่อ “หน่วนจว่าวอัว แคท คาเฟ่” !

แบบนี้ก็ทั้งสามารถดึงดูดความสนใจให้กับร้านของตัวเองได้ แล้วก็ยังสามารถทำภารกิจของส่ายหยางได้อีกด้วย นี่มันยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัดๆ!)

หลินเซินเปิดแอปเสี่ยหงซูขึ้นมา เป็นอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้จริงๆ นั่นแหละ ข้างล่างโพสต์มีแต่คำเยาะเย้ยถากถางกับคำด่าล้วนๆ

[ให้แกขอพรแกก็กล้าคิดเนอะ!]

[ก็แสดงว่าแกขี้เหร่อ่ะดิ! เดาสุ่มเลยว่าเป็นลุงแก่หัวล้านพุงพลุ้ยอายุสี่ห้าสิบกำลังฝันกลางวันอยู่ล่ะสิ คิดว่าผู้หญิงสมัยนี้จะเห็นแก่เงินกันหมดหรือไง?] [แกบอกว่าแกรวย หลักฐานล่ะ? ใครมันจะโม้ไม่เป็นกัน! ถ้ารายได้เดือนละหลายหมื่น เงินเก็บเจ็ดหลักแบบนั้นยังไม่เรียกว่ารวยหรอกนะ แฟนเก่าฉันมีแบบนี้เยอะแยะไป] [ไอ้คนแบบแกยังจะอยากหาแฟนที่ทั้งสวยทั้งหุ่นดีอีกเหรอ? ไม่ส่องกระจกดูตัวเองบ้างเลย คาดว่าเขาคงจะไม่ชายตามองแกด้วยซ้ำ ไอ้ผู้ชายกระจอก!]

“รู้สึกว่าชาวเน็ตยุคนี้พลังโจมตีสูงจริงๆ นะ”

หลินเซินยิ้มๆ ไม่ได้โกรธอะไร ตรงกันข้ามกลับเลื่อนดูคอมเมนต์ที่โดนถล่มเหมือนกับกำลังหาเรื่องสนุกทำ

เป็นไปตามคาด โพสต์ที่คึกคักและเต็มไปด้วยข้อถกเถียงขนาดนี้ทำภารกิจของต้าหลานซูสำเร็จแล้ว

【ภารกิจอัปเกรด: โปรดโพสต์บันทึกที่มีข้อโถกเถียงในแอปเสี่ยหงซู (สำเร็จแล้ว) 】

【ต้าหลานซู W.1-Iv.2】

【ผลลัพธ์การแฮก: การได้รับทราฟฟิกออนไลน์จะเพิ่มขึ้นโดยธรรมชาติ 20%-30%】

【รางวัล: หนังสือประสบการณ์ระดับต้น M1］

【ภารกิจอัปเกรด: โปรดใช้หลักฐานโต้แย้งข้อความเชิงลบที่มุ่งเป้ามาที่คุณ และได้รับผู้ติดตาม 100 คน】

หนังสือประสบการณ์เหรอ?

หลินเซินลองกดเปิดดูแล้วก็เบิกตากว้างทันที

【โปรดเลือกทักษะหนึ่งอย่างที่คุณเรียนรู้จากแอปส่ายหยางเพื่อเพิ่มค่าประสบการณ์ +100】

【ตัวเลือกที่มีให้: ความเชี่ยวชาญภาษาอังกฤษระดับ B2 (0/100) , ความเข้าใจในทฤษฎีความน่าจะเป็นและสถิติศาสตร์ (0/200) 】 

ดีขนาดนี้เลยเหรอ!?

ในใจหลินเซินเต็มไปด้วยความประหลาดใจและความตื่นเต้น

เขาคิดว่ารางวัลของต้าหลานซูอาจจะเหมือนกับส่ายหยาง คือเป็นเรื่องเกี่ยวกับความรู้

แต่ไม่คาดคิดว่า แอปฯ ฉบับแฮกทั้งสองตัวนี้จะเข้ากันได้ดีขนาดนี้!

ตัวหนึ่งรับผิดชอบในการให้ความรู้เป็นรางวัล อีกตัวหนึ่งรับผิดชอบในการเพิ่มค่าประสบการณ์ให้กับความรู้

ส่งเสริมซึ่งกันและกันเลยนะ!

หลินเซินไม่ได้คิดอะไรมาก กดเพิ่มค่าประสบการณ์ให้กับความเชี่ยวชาญภาษาอังกฤษระดับ B2 ทันที

ก็แหม... มีแค่อันนี้เท่านั้นแหละที่สามารถอัปเกรดได้สำเร็จในครั้งเดียว

【ยินดีด้วย: ความเชี่ยวชาญภาษาอังกฤษระดับ B2—ความเชี่ยวชาญภาษาอังกฤษระดับ C1 (0/300, สามารถใช้งานและเข้าใจข้อความที่ซับซ้อนและยาวได้อย่างคล่องแคล่ว, การแสดงออกลื่นไหลเป็นธรรมชาติ, สามารถสนทนาเชิงลึกในสาขาวิชาชีพได้, การเขียนมีตรรกะที่รัดกุม, คำศัพท์หลากหลาย) 】

“รู้สึกเหมือนน่าจะเก็บหนังสือประสบการณ์ไว้ก่อนนะ” หลินเซินใช้ไปแล้วก็รู้สึกเสียดายขึ้นมาหน่อยๆ

ก็แหม... ภาษาอังกฤษระดับ B2 สำหรับเขามันก็เพียงพอแล้ว

เขาก็ไม่ได้คิดจะไปศึกษาต่อในสาขาวิทยาศาสตร์ ไม่จำเป็นต้องเชี่ยวชาญภาษาอังกฤษระดับวิชาชีพ C1 ขนาดนั้นสักหน่อย

แต่ก็ใช้ไปแล้ว จะทำยังไงได้ล่ะ?

หลินเซินถอนหายใจเบาๆ จากนั้นก็เปิดแอปเสี่ยหงซู ใช้หลักฐานที่เป็นความจริงโต้กลับคอมเมนต์เด่นๆ สองสามอันที่มุ่งเป้ามาที่ตัวเอง เพื่อที่จะทำภารกิจของต้าหลานซูให้สำเร็จ

ว่าฉันไม่มีเงินเหรอ?

ฉันก็แคปรูปยอดเงินในบัญชีแปดล้านหยวนโพสต์ลงคอมเมนต์เลยสิ

ถึงแม้ว่าในโลกออนไลน์มันอาจจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ในโลกแห่งความเป็นจริงมันก็ถือว่าโอเคมากแล้วนะ

ว่าฉันขี้เหร่เหรอ?

ฉันไม่จำเป็นต้องโพสต์รูปเต็มหน้า แค่ใส่หน้ากากอนามัย แล้วถ่ายรูปหุ่นก็พอแล้ว

ส่วนเรื่องหน้าตาจะเป็นยังไง ก็แล้วแต่จะคิดไป ฉันไม่จำเป็นต้องเถียง

มุมปากของหลินเซินยกขึ้นเล็กน้อย รู้สึกว่าหลังจากโต้ตอบกับพวกนักเลงคีย์บอร์ดกลุ่มนี้แล้ว อารมณ์ก็พลันปลอดโปร่งขึ้นมามากเลยทีเดียว

ทันใดนั้น หลินผิงก็แอบผลักประตูห้องนอนใหญ่เข้ามา

บนใบหน้าที่แดงระเรื่อของเธอยังคงมีหยดน้ำติดอยู่เล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าอยู่ในห้องน้ำทำศึกทางความคิดมาเป็นเวลานานแล้ว

แต่สุดท้าย เธอก็ยังคงเลือกที่จะยอมรับความจริง

ในเมื่อเลือกที่จะเป็นคนรักแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องมาทำตัวอิดออดอีกต่อไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นตัวเองก็ต้องการด้วยไม่ใช่เหรอ?

ประสบการณ์การเป็นโสดในช่วงสองสามปีมานี้ ทำให้สาวใหญ่คนสวยวัยสามสิบต้นๆ คนนี้ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส

เป็นวัยที่ต้องการผู้ชายมากที่สุด แต่กลับต้องมาทนอยู่กับความเหงาและความอ้างว้าง

ถึงแม้หลินผิงจะไม่เคยยอมรับว่าตัวเองต้องการที่จะเป็นคนรักของหลินเซินเพราะความต้องการทางสรีรวิทยา

แต่ปฏิกิริยาของร่างกายกลับซื่อสัตย์มาก

เธอต้องการผู้ชาย

ต้องการผู้ชายที่หนุ่มแน่นแข็งแรงมาตอบสนองความต้องการของตัวเอง

แล้วหลินเซินก็เข้ากับเงื่อนไขนี้มากเลยทีเดียว

หน้าตาก็หล่อ หุ่นก็ดี ทั้งตัวก็อบอวลไปด้วยกลิ่นอายฮอร์โมนเพศชายที่เป็นเอกลักษณ์

ลักษณะเหล่านี้ราวกับขั้วแม่เหล็กที่ต่างกันแต่ดึงดูดกันอย่างแรง ดึงดูดหลินผิงอย่างลึกซึ้ง ทำให้เธอในที่สุดก็เลือกที่จะเดินเข้าไปในห้องนอนใหญ่ที่เคยใช้ชีวิตอยู่แห่งนี้

เพียงแต่ว่าเจ้าของบ้านผู้ชายเปลี่ยนจากผู้ชายในรูปถ่ายแต่งงานบนผนัง มาเป็นหลินเซินที่หล่อเหลากว่าอยู่ตรงหน้า

“มานั่งสิครับ”

หลินเซินตบที่นั่งข้างๆ ตัวเอง พอเห็นท่าทางที่เขินอายของหลินผิงแล้วก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

“นี่คือเตียงที่พี่เคยนอนเมื่อก่อนนะ ทำไมรู้สึกเหมือนพี่จะไม่สบายใจกว่าผมอีกอ่ะครับ?”

“ไม่ใช่ค่ะ....”

หลินผิงเถียงอย่างอ่อนแรง ก็แหม... เสิ่นหมิงชวนก็นอนหลับอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ถ้าบอกว่าไม่ประหม่าก็คงจะโกหกแล้วล่ะ

แต่สุดท้ายเธอก็ยังคงค่อยๆ นั่งลงข้างๆ หลินเซิน แล้วก็โดนเขาโอบกอดเข้าไปในอ้อมแขนทันที

“อย่าประหม่าเลยครับ ผมขอพูดอะไรกับพี่สักสองสามเรื่องก่อน”

หลินเซินใช้มือขวาสัมผัสส่วนโค้งของเอวกับสะโพกที่เซ็กซี่ของหลินผิงไปพลาง กระซิบถามเบาๆ

“ตอนนั้นนักศึกษาพาร์ทไทม์สองสามคนที่ผมหามา พี่ก็ยังติดต่ออยู่ใช่ไหมครับ?”

“ค่ะ”

เดิมทีร่างกายของหลินผิงยังคงเกร็งอยู่บ้าง แต่ภายใต้การปลอบโยนอย่างอ่อนโยนของหลินเซินก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง

“ช่วงนี้พวกเขาก็ยังถามอยู่เลยค่ะว่าจะมาทำงานไหม ก็แหม... ใกล้จะเปิดเทอมแล้วนี่คะ”

“เดิมทีผมวางแผนไว้ว่าจะให้พวกเขาทำงานเต็มเวลาในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า คงจะต้องให้พวกเขาทำงานพาร์ทไทม์ช่วงที่เรียนอยู่แล้วล่ะครับ” มือขวาของหลินเซินไม่ได้จำกัดอยู่แค่การลูบไล้เอวกับสะโพกของหลินผิงอีกต่อไปแล้ว แต่กลับเปลี่ยนไปสอดเข้าไปใต้รักแร้ของเธอแทน

“ถ้าตกลงก็ OK ถ้าไม่ตกลงก็เปลี่ยนคนครับ”

“ค่ะ”

หลินผิงเม้มริมฝีปากแน่นแล้วก็ตอบรับเบาๆ ดวงตาคู่สวยที่เย้ายวนค่อยๆ เลื่อนลอย

ส่วนหลินเซินก็ยังคงทำหน้าไม่เปลี่ยนสีพูดต่อไป

“เรื่องที่สอง,

เกี่ยวกับเรื่องแมว

“พอพื้นที่ของคาเฟ่แมวขยายใหญ่ขึ้นแล้ว จำนวนแมวก็ต้องเพิ่มขึ้นด้วย ถึงตอนนั้นผมจะหาคนมาซื้อแมวล็อตใหม่ คุณช่วยดูแลหน่อยแล้วกันนะ ให้พวกมันอย่าไปทะเลาะกับแมวก่อนหน้านี้ ว่าง่ายๆ น่ารักๆ

หน่อยนะ เรียนรู้ที่จะเอาใจลูกค้า ทำได้ไหมครับ?”

“ได้ค่ะ”

หลินผิงพยักหน้า ร่างอรชรก็บิดไปมาอย่างไม่สงบ เผลอเบียดเข้าหาหลินเซินใกล้ชิดมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“แต่ว่าเจ้านายหลินคะ คุณเลือกแมวดีที่สุดอย่าไปเลือกมาจากสถานสงเคราะห์แมวนะคะ แมวจรจัดส่วนใหญ่มักจะมีความป่าเถื่อนกับข้อบกพร่องทางนิสัย ไม่ค่อยจะเชื่องกับคนเท่าไหร่ค่ะ” “ผมรู้ครับ ผมมีช่องทางอยู่”

พอรู้สึกได้ว่าร่างอรชรของหลินผิงยิ่งอ่อนระทวยลงแล้ว มุมปากของหลินเซินก็ยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะใช้มือซ้ายวางไว้บนต้นขาของเธอ

ต้นขาที่อวบอิ่มนุ่มนวลเข้าคู่กับถุงน่องสีดำที่เนียนละเอียดน่าสัมผัส จับแล้วรู้สึกดีมากเลยทีเดียว

“เรื่องที่สาม การดำเนินงาน คุณปกติเล่นติ๊กต็อกไหมครับ?”

“ไม่ค่อยจะเล่นเท่าไหร่ค่ะ....”

ในอกของหลินผิงอัดแน่นไปด้วยความร้อนแรงอย่างเข้มข้น ความปรารถนาที่เก็บกดอยู่ในส่วนลึกของหัวใจมานานก็ถูกหลินเซินค่อยๆ ปลุกขึ้นมา

“คุณอยากจะให้ฉันทำยังไงเหรอคะ?”

“ถึงตอนนั้นผมจะให้แอคเคาท์ติ๊กต็อกอย่างเป็นทางการของร้านคาเฟ่แมวหน่วนจว่าวอัวให้คุณหนึ่งแอคเคาท์ การโพสต์วิดีโอไม่ต้องให้คุณทำ คุณเพียงแค่ช่วยผมรับคำด่าก็พอแล้ว” โดนด่าเหรอ?

ดวงตาคู่สวยที่พร่ามัวไปด้วยม่านน้ำตาของหลินผิงกลับมามีประกายสดใสขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะได้ยินหลินเซินอธิบาย

“ก็แหม... คาเฟ่แมวมันเป็นธุรกิจบริการ ไม่สามารถจะรับประกันความพึงพอใจของลูกค้าได้ 100% หรอกนะ พอเจอพวกที่ชอบจับผิดกับคำตำหนิและวิจารณ์ที่ไร้สมองเกินไปหน่อยแล้ว ถึงตอนนั้นก็ต้องให้คุณมาช่วยจัดการให้ผมแล้วล่ะครับ” “ไม่จำเป็นต้องไปเถียงกับพวกเขาหรอกนะ เพียงแค่ขอโทษแล้วก็บอกว่าจะทำให้ดีขึ้นในครั้งต่อไป ผมเชื่อว่าคุณเหมาะที่จะทำเรื่องนี้มากเลยนะ” หลินเซินก้มหน้าลงมองใบหน้าที่สวยงามไร้ที่ติของหลินผิงแล้วก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ ส่วนเธอก็ทำแก้มป่องอย่างน้อยใจเล็กน้อย

นี่มันไม่ใช่ว่าเอาฉันมาเป็นกระสอบทรายให้ลูกค้าระบายอารมณ์เหรอ!

แต่หลินเซินดูคนแม่นจริงๆ

หลินผิงนิสัยขี้ขลาดอ่อนโยน ปฏิบัติต่อคนอื่นอย่างสุภาพเรียบร้อย ไม่กลัวเลยว่าเธอจะไปทะเลาะกับลูกค้า

แต่ก็ไม่สามารถจะปล่อยให้เธอต้องมาทนรับอารมณ์ด้านลบจากลูกค้านานเกินไปได้นะ ไม่อย่างนั้นสักวันหนึ่งก็คงจะซึมเศร้าแน่ๆ

ดังนั้นหลินเซินจึงก้มหน้าลงปลอบใจ

“ถึงตอนนั้นถ้าคุณโดนด่าก็บอกผมนะ ผมจะพาคุณไปกินดื่มเที่ยวเล่น คำพูดที่ไม่น่าฟังก็ลบๆ ไปบ้างก็ได้ แต่พยายามจะรักษาความอดทนและสุภาพไว้” “ค่ะ~”

เสียงของหลินผิงยิ่งอ่อนโยนมากขึ้นไปอีก สายตาที่เหลือบมองขึ้นมาก็เย้ายวนราวกับใยไหม

ตอนนี้เธอได้กลายเป็นสภาพที่ปรารถนาอย่างหาที่สุดไม่ได้แล้ว

“หลิน...คะ ฉัน.....”

หลินเซินเห็นแล้วก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย พอเห็นสีหน้าของหลินผิงยิ่งแดงระเรื่อมากขึ้น เขาก็ประกบริมฝีปากของเธออย่างเด็ดเดี่ยวทันที

ส่วนเธอก็ตอบรับอย่างกระตือรือร้น

ในตอนนี้หลินผิงเหมือนกับนักเดินทางที่กำลังมองหาแหล่งน้ำในทะเลทราย ได้เจอ “โอเอซิส” ที่ปรารถนามานานอย่างหลินเซินแล้ว

ไม่นานนัก กระโปรงรัดรูปท่อนบนของเธอก็หลุดออกไปแล้วก็กองอยู่ที่เอวบางๆ

นี่จึงทำให้ เธอกลายเป็นท่าทางที่เย้ายวนเป็นพิเศษ

ผิวขาวเนียนยิ่งดูจะละเอียดอ่อนในยามค่ำคืน การปิดบังของสองแขนไม่มีประโยชน์เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับยิ่งเพิ่มเสน่ห์ความเป็นภรรยาที่ดูจะติดเรทเข้าไปอีก

ส่วนข้างล่างก็เป็นการจับคู่ของกระโปรงรัดรูปกับเรียวขาสวยในถุงน่องสีดำ ทำให้โดยรวมดูเซ็กซี่และสวยงาม

ต้องยอมรับเลยว่า สาวใหญ่คนสวยคนนี้ก็มีดีอยู่บ้างเหมือนกันนะ

รูปร่างกับผิวพรรณก็ดูแลดีมาก บวกกับเสน่ห์ที่มาพร้อมกับอายุ

มุมปากของหลินเซินยกขึ้นเล็กน้อย นอนอยู่บนเตียง ราวกับเป็นคุณปู่ยกสองมือขึ้นกอดท้ายทอย

หลินผิงชะงักไปครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่ารู้ว่าตัวเองควรจะทำอะไรแล้ว

ข้อดีของสาวใหญ่มันก็อยู่ตรงนี้นี่แหละนะ

แต่ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอย่อมต้องตอบสนองทุกความต้องการของหลินเซินเป็นอันดับแรกอย่างแน่นอน

เที่ยงคืน

หลินเซินยืนอยู่ข้างเตียงแต่งตัว สีหน้าดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่า

จากนั้นเขาก็หยิบมือถือขึ้นมาเรียกรถรับจ้าง แล้วก็พูดสั่งหลินผิงที่นอนคว่ำอยู่บนเตียงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ผมไปก่อนนะครับ อย่าลืมเอาผ้าปูที่นอนไปทิ้งในตะกร้าผ้า ทำความสะอาดของจุกจิกในห้อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งขยะในถังขยะ อย่าลืมเอาไปทิ้งด้วยนะครับ”

“ค่ะ….”

หลินผิง “อืม” เบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอ่อนเพลียและเหนื่อยล้า

ในตอนนี้ สมองของเธอขาวโพลนและมึนงงไปหมด หลังจากพักอยู่พักใหญ่ถึงจะค่อยๆ ได้สติกลับมา ดวงตาคู่สวยที่เลื่อนลอยค่อยๆ มีประกายสดใสขึ้นมา

พอเธอลุกขึ้นจากเตียง เงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ ก็พบว่าหลินเซินหายไปแล้ว

ท่ามกลางความมืดมิด พอจะได้กลิ่นแปลกๆ ลอยมาจางๆ นี่ทำให้หลินผิงอดที่จะหน้าแดงก่ำไม่ได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพอก้มหน้าลงมองดูสภาพที่ดูจะยุ่งเหยิงของตัวเองแล้ว แก้มก็ยิ่งร้อนผ่าวเป็นพิเศษ

น่าอายจัง!

ถึงแม้ในใจจะรู้สึกอับอายอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ แต่สิ่งที่ตามมาก็คือความรู้สึกพึงพอใจและสบายใจอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมานานแล้ว

หลินผิงเม้มริมฝีปากแน่น ในหัวก็เอาแต่หวนรำลึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนนี้

เธอ ในที่สุดก็ก้าวข้ามขั้นนั้นไปได้แล้ว ความสัมพันธ์กับหลินเซินก็เกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพ!

ถึงแม้อนาคตจะดูจะมืดมน แต่หลินผิงก็ไม่ได้รู้สึกว่าการตัดสินใจของตัวเองมันมีปัญหาอะไร

แอนแอนต้องการสภาพแวดล้อมในการดำรงชีวิตที่มั่นคง ดังนั้นในฐานะที่เป็นแม่ของเธอ เธอก็ต้องลุกขึ้นมาสู้!

แล้วหลินเซินก็คือที่พึ่งที่ดีที่สุด!

ถึงแม้จะโดนคนอื่นรังเกียจและด่าทอ แต่ขอแค่แอนแอนมีความสุขก็พอแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นตัวเองยังต้องแก้แค้นเสิ่นหมิงชวนอีกนะ!

พอคิดได้แล้ว ความวิตกกังวลและความไม่สบายใจในใจของหลินผิงก็ค่อยๆ เลือนหายไป

หลังจากลงจากเตียงแล้ว เธอก็ทำตามที่หลินเซินสั่ง อย่างแรกเลยก็คือเก็บชุดชั้นในกับกระโปรงรัดรูปที่อยู่บนพื้นขึ้นมาใส่

ถุงน่องเพราะโดนฉีกขาดไปแล้ว ก็เลยทำได้เพียงแค่ทิ้งลงในถังขยะ รอเอาไปทิ้งพร้อมกับลูกโป่งครึ่งลูกทีหลัง

ไม่อย่างนั้นถ้าโดนจับได้ก็แย่แล้ว

หลินผิงทนความปวดเมื่อยที่ขาทั้งสองข้างทำความสะอาดห้องนอนใหญ่เสร็จแล้ว เปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่แล้ว ก็เหนื่อยจนไม่อยากจะทำให้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

ดังนั้นเธอจึงแอบเข้าไปในห้องด้านในที่แอนแอนนอนอยู่ นอนลงข้างๆ เธอ มองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน

ที่รักจ๋า ขอแค่หนูเติบโตอย่างมีความสุขก็พอแล้ว

แม่ความสามารถไม่พอ ไม่สามารถจะทำให้หนูมีชีวิตที่ดีที่เซี่ยงไฮ้ได้

แต่ไม่เป็นไรนะ แม่หาที่พึ่งได้แล้ว แถมยังเป็นพี่หลินเซินที่หนูชอบที่สุดอีกด้วย

หลังจากหลินผิงจูบหน้าผากแอนแอนฟอดหนึ่งแล้ว เธอก็ค่อยๆ หลับไป

วันที่ 28 สิงหาคม ปี 2025, วันศุกร์

อุณหภูมิ 21°C~31°C, ฟ้าแจ่มใสสลับเมฆมาก, ลมตะวันออกเฉียงใต้ระดับ 2, ความชื้น 31%

สิบโมงเช้า เสิ่นหมิงชวนก็ค่อยๆ ตื่นขึ้นมาจากโซฟา

อาการปวดหัวจากการเมาค้างทำให้ตาเขาพร่ามัวไปหมด จากนั้นก็เป็นอาการปวดท้องเป็นพักๆ กับรสชาติเปรี้ยวๆ ของเหล้าในปาก

เสิ่นหมิงชวนเอามือปิดปาก รีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที กอดโถส้วมอาเจียนไม่หยุด

ครู่ต่อมาถึงจะนั่งลงบนพื้นอย่างอ่อนแรง มองไปยังตะกร้าผ้าที่อยู่ตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ดวงตาสองข้างไร้ประกาย

ข้างในมีผ้าปูที่นอนเก่าๆ กองอยู่ ดูเหมือนจะเป็นผ้าปูที่นอนที่เพิ่งจะเปลี่ยนมาจากห้องนอนใหญ่

เสิ่นหมิงชวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เบิกตากว้างทันที