บทที่ 30: พี่สาวผู้ใช้หน้าอกเข้าหาคนอื่น (ฟรี)

บทที่ 30: พี่สาวผู้ใช้หน้าอกเข้าหาคนอื่น

หา?

พอได้ยินคำพูดของเจียงหว่านแล้ว หลินเซินก็งงไปเลย

คุณจะบอกว่า ในมหาวิทยาลัยที่กว้างใหญ่ไพศาลขนาดนี้ บังเอิญเจอรุ่นพี่ที่ไม่ได้เจอกันมาสามปี แถมเธอยังเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของเอกภาษาอังกฤษที่กู้หว่านฉิงสอบติดอีกเนี่ยนะ?

ความบังเอิญที่ลงตัวเป็นลำดับขั้นแบบนี้ทำให้หลินเซินเริ่มจะสงสัยแล้วว่า ทั้งหมดนี้มันถูกจัดฉากไว้หรือเปล่า

“จริงๆ เหรอคะ?”

กู้หว่านฉิงเบิกตากลมโตที่สดใสเป็นประกาย มองสำรวจเจียงหว่านอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวทักทายอย่างสุภาพ

“สวัสดีค่ะอาจารย์ที่ปรึกษา!”

นังหนูนี่มันเข้าทางเก่งจริงๆ!

หลินเซินแอบบ่นในใจ ท่าทีที่เรียบร้อยของกู้หว่านฉิงก็ทำให้เจียงหว่านดีใจเป็นอย่างมาก

“สวัสดีจ้ะ ในเมื่อพวกเธอมาเที่ยวชมมหาวิทยาลัย งั้นฉันเป็นไกด์ให้แล้วกันนะ”

“จะสะดวกเหรอครับ?”

หลินเซินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“วันนี้วันจันทร์ พี่น่าจะมีงานต้องทำไม่ใช่เหรอครับ?”

“งานของอาจารย์ที่ปรึกษาน่ะ ต้องรอเปิดเทอมถึงจะยุ่งจ้ะ”

เจียงหว่านอธิบาย

“พวกเราก็ถือว่าเป็นครูประเภทหนึ่งเหมือนกัน ตอนนี้ก็ยังปิดเทอมฤดูร้อนอยู่ งานไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่”

“งั้นก็ดีเลยครับ”

ถ้ามีอาจารย์ที่ปรึกษาของมหาวิทยาลัยพาเที่ยวชมเอง หลินเซินก็ไม่ต้องเดินด้อมๆ มองๆ ไปทั่วเหมือนคนตาบอดแล้ว

ดังนั้น ในการนำทางของเจียงหว่าน ทั้งสามคนก็ออกเดินทางจากประตูทิศตะวันตก เริ่มต้นการเที่ยวชมมหาวิทยาลัยจากทิศตะวันตกไปยังทิศตะวันออก

โรงยิม → ศูนย์กิจกรรมนักศึกษาและคณาจารย์ → สนามหญ้า

ทัศนียภาพในมหาวิทยาลัยโดยทั่วไปมักจะมีเอกลักษณ์เฉพาะของแต่ละแห่ง ส่วนมหาวิทยาลัยภาษาต่างประเทศเซี่ยงไฮ้ก็คือสไตล์ยุโรปที่เชื่อมโยงกับนานาชาติ

กู้หว่านฉิงทึ่งกับเรื่องนี้มาก

แสงแดดสาดส่องผ่านช่องว่างระหว่างใบไม้ลงบนถนน เกิดเป็นเงาแสงระยิบระยับ การเดินเล่นท่ามกลางบรรยากาศแบบนี้ ราวกับว่าจิตใจก็ได้รับการชำระล้างอย่างล้ำลึก ทำให้รู้สึกบริสุทธิ์และสงบมากขึ้น

นี่สำหรับหลินเซินที่ไม่ชอบชีวิตที่เร่งรีบมาโดยตลอดแล้ว มันช่างเหมาะสมอย่างยิ่งเลยทีเดียว

“แค่ค่าดูแลรักษาสนามหญ้านี่อย่างเดียว ในแต่ละปีก็ต้องเสียเงินไปไม่น้อยเลยนะ”

ขณะเดินข้ามสนามหญ้าไปตามทางเดินหิน เจียงหว่านก็อธิบาย

“ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนยังมีกองถ่ายละครมาขอยืมสนามหญ้านี้ถ่ายละครไอดอลวัยเรียนเลยนะ ตอนนั้นยังชวนฉันไปเป็นนักแสดงรับเชิญด้วย”

“นั่นก็แสดงว่ารุ่นพี่เจียงหว่านมีเสน่ห์มากเลยสิครับ”

คำชมแบบไม่ได้ตั้งใจของหลินเซินทำให้เจียงหว่านยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะเบาๆ

“หลินเซิน ฉันจำได้ว่าเมื่อสามปีก่อนคุณเป็นคนที่ค่อนข้างจะซื่อๆ ทื่อๆ นะ ทำไมตอนนี้ถึงได้พูดจาเก่งขึ้นขนาดนี้ล่ะ?”

“คนเรามันก็ต้องมีการเปลี่ยนแปลงกันบ้างสิครับ”

หลินเซินยกมือขึ้นกอดท้ายทอยแล้วก็ทอดถอนใจ

“พอได้ก้าวเข้าสู่สังคมทำงานแล้ว ต่อให้พูดไม่เก่งก็ต้องกลายเป็นคนพูดเก่งไปเองแหละครับ”

“นี่แหละคือเหตุผลที่ฉันเลือกทำงานในโรงเรียนไงล่ะ”

เจียงหว่านรู้สึกเห็นด้วยกับเรื่องนี้มาก

“ถึงแม้จะไม่ค่อยราบรื่นเท่าไหร่ แต่ก็ยังดีที่เพื่อนร่วมงานไม่มีเรื่องชิงดีชิงเด่นกันมากนัก”

“ก็คือพูดกันตรงๆ ไปเลยใช่ไหมครับ?”

หลินเซินสบตากับเจียงหว่านแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน การพูดคุยที่ดูสนิทสนมคุ้นเคยกันระหว่างคนทั้งสองก็ทำให้กู้หว่านฉิงที่อยู่ข้างๆ มีสีหน้าหม่นหมองเล็กน้อย

ไม่ใช่เพราะถูกละเลยหรอกนะ แต่เป็นเพราะเหตุผลที่แปลกประหลาดกว่านั้น

แปลกจนกู้หว่านฉิงไม่กล้าที่จะพูดออกมาเลยทีเดียว

“แล้วรุ่นพี่เจียงหว่านคะ ที่พี่ไปถ่ายรูปที่ภูเขาเสอซานเมื่อก่อน เป็นเพราะชอบเหรอคะ?”

“งานพาร์ทไทม์น่ะจ้ะ”

เจียงหว่านกะพริบตา ท่าทางที่เคยดูเป็นผู้ใหญ่สุขุมก็มีแววซุกซนและมีชีวิตชีวาขึ้นมาเล็กน้อย

“จำนวนผู้ติดตามในติ๊กต็อกของฉันเกินล้านคนแล้วนะจะบอกให้”

หา?

พอเห็นหลินเซินกับกู้หว่านฉิงทำหน้าประหลาดใจพร้อมกัน เจียงหว่านก็ยิ้มอย่างภูมิใจ ก่อนจะเปิดมือถือขึ้นมาโชว์หน้าโปรไฟล์ติ๊กต็อกของตัวเองให้พวกเขาดู

[สุ่ยเยียนเวย]

[7.688 ล้านไลค์; 87 ผู้ติดตาม; 1.06 ล้านแฟนคลับ]

[อาจารย์ที่ปรึกษามหาวิทยาลัยตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ขอบคุณทุกคนที่ชื่นชอบและติดตามนะคะ!]

[รับงานอีเวนต์ชุดจีนโบราณ/คอสเพลย์อนิเมะ รีวิวสินค้า/โปรโมทสถานที่ท่องเที่ยว ติดต่อผ่านซิงถูได้เลยค่ะ] (แพลตฟอร์มสำหรับ Influencer ในจีน)

“เก่งมากเลยครับ!”

หลินเซินไม่คิดเลยว่าเจียงหว่านจะมีอีกด้านหนึ่งแบบนี้ด้วย

แต่จากรูปร่างของเธอแล้ว ถ้าไม่ดังก็คงจะผิดหลักธรรมชาติแล้วล่ะ

ไม่ว่าจะเป็นชุดจีนโบราณหรือคอสเพลย์อนิเมะ ในวิดีโอของเธอก็ดูทุ่มเทมาก เรียกได้ว่าทำออกมาได้สมบูรณ์แบบเลยทีเดียว

“ก็แค่โชคดีน่ะค่ะ”

เจียงหว่านพูดอย่างถ่อมตัว

“พอดีฉันก็ชอบวัฒนธรรมจีนโบราณอยู่แล้วด้วย ถ้าหาเงินได้ด้วยก็ยิ่งดีใหญ่เลยค่ะ”

“สมกับเป็นรุ่นพี่เจียงหว่านจริงๆ ครับ”

หลินเซินจู่ๆ ก็สังเกตเห็นชื่อในโลกออนไลน์ของเจียงหว่าน

“คำว่าสุ่ยเยียนเวยนี่มีความหมายพิเศษอะไรหรือเปล่าครับ?”

“จันทร์เย็นน้ำค้างหนัก แม่น้ำยามเย็นเมฆหมอกจาง” (บทกวีจีน)

กู้หว่านฉิงที่อยู่ข้างๆก็พูดขึ้นมาทันที

“นี่เป็นบทกวีจากเรื่อง 《เจียงสิง》 (เดินทางตามแม่น้ำ) ของกวีสมัยราชวงศ์ถังชื่อเจียงเหวยไม่ใช่เหรอคะ? พี่เจียงหว่านน่าจะใช้คำที่เสียงคล้ายกันใช่ไหมคะ?”

“เธอรู้จักบทกวีนี้ด้วยเหรอ”

เจียงหว่านมองไปทางกู้หว่านฉิงด้วยความประหลาดใจ

ก็แหม... เจียงเหวยก็ไม่ใช่กวีที่มีชื่อเสียงอะไรมากมาย คนที่รู้จักเขาน่ะมีน้อยมาก

แต่ตอนนี้ตรงหน้าก็มีอยู่คนหนึ่งแล้ว

“ตอนมัธยมปลายหนูเคยท่องบทกวีนี้ค่ะ”

กู้หว่านฉิงแลบลิ้นออกมาเล็กน้อย ท่าทางที่น่ารักของเธอทำเอาเจียงหว่านอดที่จะลูบหัวเธอเบาๆ ไม่ได้ ดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชมและเอ็นดู

“ไว้ว่างๆ พวกเรามาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันหน่อยนะ”

“ดีเลยค่ะ!”

ด้วยการชักนำของเจียงหว่าน กู้หว่านฉิงก็แอดวีแชทเป็นเพื่อนกับเธอ ความสัมพันธ์จากตอนแรกที่ไม่รู้จักกันก็ค่อยๆ สนิทสนมมากขึ้น

หลินเซินดีใจมากที่ได้เห็นภาพที่อบอุ่นแบบนี้

ช่วงเช้าเดินเที่ยวเล่นกันจนถึงสนามหญ้า ด้วยคำเชิญของเจียงหว่าน ทั้งสามคนก็ไปลองชิมอาหารกลางวันที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยภาษาต่างประเทศเซี่ยงไฮ้

จะว่าอร่อยมากก็ไม่ใช่ แต่อย่างน้อยก็ราคาไม่แพงและคุ้มค่า

นั่งอยู่ที่มุมโรงอาหาร หลินเซินก็รู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปสู่ช่วงชีวิตมหาวิทยาลัยอีกครั้ง เริ่มจะหวนรำลึกถึงอดีตกับเจียงหว่าน

“ตอนนั้นคุณเป็นผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่งเลยนะ ไม่คิดเลยว่าตอนนี้จะหล่อขึ้นขนาดนี้แล้ว”

เจียงหว่านมองสำรวจหลินเซินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดทีเล่นทีจริง

“นี่คิดจะเดบิวต์เป็นดาราชายหรือไง?”

“รุ่นพี่เจียงหว่านครับ พี่ก็อย่ามาล้อผมเล่นสิครับ”

หลินเซินหัวเราะแห้งๆ อย่างเขินอาย คำเรียกที่สุภาพและเป็นทางการอยู่ตลอดเวลาทำเอาเจียงหว่านอดที่จะแซวเตือนไม่ได้

“ยังจะเรียกฉันว่ารุ่นพี่อีกเหรอ? ทำตัวห่างเหินแบบนี้ฉันเสียใจนะ”

“ขอโทษครับ! งั้นต่อไปนี้ผมเรียกคุณว่าเจียงหว่านแล้วกันนะครับ”

“แบบนี้สิถึงจะค่อยยังชั่วหน่อย”

เจียงหว่านใช้มือขวาเท้าแก้มแล้วก็ยิ้ม

“งั้นฉันเรียกคุณว่า... น้องหลินเซินดีไหมจ๊ะ~?”

ซี้ด!

น้ำเสียงที่อ่อนโยนและนุ่มนวลของเจียงหว่านทำเอาหลินเซินอดที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ไม่ได้ ในใจก็รู้สึกคันยุบยิบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งรอยยิ้มของเธอมีเสน่ห์มาก บวกกับหน้าอกที่อวบอิ่มจนแทบจะทะลักออกมา มันยากที่จะไม่หลงใหลจริงๆ!

“ล้อเล่นน่า”

พอเห็นหลินเซินดูเกร็งๆ เจียงหว่านก็หัวเราะแล้วก็เปลี่ยนเรื่องคุยทันที

หลังจากกินข้าวกลางวันเสร็จแล้ว ตอนบ่ายทั้งสามคนก็เดินเที่ยวชมมหาวิทยาลัยกันต่อ

ครั้งนี้ส่วนใหญ่จะไปดูที่ศูนย์บรรณสารสนเทศ ศูนย์กิจกรรมนักศึกษาและคณาจารย์ และอาคารเรียนต่างๆ

กู้หว่านฉิงตื่นตาตื่นใจกับสิ่งเหล่านี้มาก ถามนู่นถามนี่เจียงหว่านไม่หยุด พร้อมกับถือโอกาสขอคำแนะนำเรื่องการเรียนในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนของตัวเองไปด้วย

คำตอบที่ได้กลับทำให้เธอประหลาดใจเล็กน้อย

เที่ยว!

“น้องหว่านฉิงจ๊ะ ตอนนี้ภารกิจเดียวของหนูก็คือการเที่ยว เล่นสนุก ใช้ชีวิตให้เต็มที่ แล้วก็เปิดโลกทัศน์ให้กว้างขึ้นนะ”

“ค่ะ!”

คำแนะนำของเจียงหว่านทำให้กู้หว่านฉิงครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะพยักหน้ารับคำแบบกึ่งเข้าใจกึ่งไม่เข้าใจ

ส่วนหลินเซินที่อยู่ข้างๆ ก็เปิดมือถือขึ้นมา กดเข้าไปดูแอป【โลว์เต๋อ】ที่ทำภารกิจสำเร็จแล้ว

【ภารกิจอัปเกรด: สุ่มเช็กอินมหาวิทยาลัย (สำเร็จแล้ว) 】

【รางวัล: โลว์เต๋อ lv.4 → lv.5】

【เงินทุนสำหรับธุรกิจที่สะสมได้ทุกครั้งที่ผ่านจุดสีแดงเพิ่มขึ้นจาก 25,000 → 30,000, ปัจจุบันสะสมได้: 350,000】

【รางวัลไอเทม: ลอตเตอรี่ขูดแบบสุ่ม*1】

【ภารกิจอัปเกรด: เช็กอินสวนสนุกชื่อดังของเซี่ยงไฮ้ – ดิสนีย์แลนด์】

“เปิด!”

หลินเซินใช้นิ้วโป้งเลื่อนหน้าจอมือถืออย่างรวดเร็ว นี่คือสิ่งที่เขารอคอยมากที่สุดในแต่ละวัน

เขามีลางสังหรณ์ว่า ครั้งนี้ที่อยู่ในมหาวิทยาลัยจะต้องขูดได้รางวัลใหญ่แน่นอน!

【ยินดีด้วย! คุณขูดได้รางวัลหายาก: ในหนังสือมีบ้านทองคำ (ทองคำแท่ง 20 กรัม) *1】

【คุณสามารถเลือกที่จะเก็บไว้ แล้วนำไปแลกที่ร้านทองใดก็ได้ หรือจะให้ระบบคำนวณเป็นเงินตามราคาทองคำในวันนี้เลยก็ได้】