ตอนที่ 11 ปรับสภาพ

หลังจากอ่านข้อมูลเกี่ยวกับสุนัขทหารแล้ว กู้เฉิงหยวนกลับรู้สึกไม่ค่อยปลื้มมันเท่าใดนัก

แม้มันจะมีฟังก์ชันตรวจสอบฝ่ายศัตรูและฝ่ายเราอันน่ากลัว แต่จากความเข้าใจของกู้เฉิงหยวน สุนัขทหารเหมาะสำหรับข่มขู่และไล่ล่ามากกว่าจะใช้ในการโจมตี

หากพูดถึงพลังต่อสู้โดยตรงแล้ว แม้แต่เจ้าลิงตัวผอมที่ไม่มีอาวุธก็ยังสู้สุนัขไม่ได้เลย

ที่มักเห็นคนวิ่งหนีสุนัข ก็แค่เพราะความกลัวจนไม่กล้าสวนกลับเท่านั้น

แต่ซอมบี้ไม่รู้จักความกลัว แถมยังแพร่เชื้อได้ วิธีการต่อสู้แบบประชิดตัวของสุนัขทหารจึงมักจบลงด้วยการตายพร้อมกัน

แม้จะกัดซอมบี้ตาย แต่ตัวเองก็ต้องติดเชื้อไปด้วย

เรียกได้ว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่เหมือนกระดูกไก่ จะกินก็ไร้รส จะทิ้งก็เสียดาย

โดยเฉพาะเมื่อมันมีราคาสูงถึงห้าร้อย

ดังนั้นจึงไม่คาดหวังมันในด้านการต่อสู้ หากแต่ใช้เป็นเรดาห์ตรวจจับสิ่งมีชีวิตแทน ด้วยจมูกของสุนัขที่ไวต่อกลิ่น มันจึงมีประโยชน์มากเมื่อต้องเจอกับอันตรายที่ซ่อนตัวอยู่

เรื่องต่อสู้น่ะอย่าหวังเลย จะให้ซอมบี้ราคาหลักหน่วยหรือหลักสิบมาสู้กับสุนัขทหารราคาห้าร้อยหรือไง

แม้จะไม่เหมาะกับการเรียกใช้จำนวนมาก แต่ในสถานการณ์ตอนนี้จำเป็นต้องมีไว้สักตัว หากวันนี้มีสุนัขทหาร อาจจะไม่เกิดเหตุการณ์อันตรายเช่นนั้นก็ได้

นอกจากหน่วยใหม่อย่างสุนัขทหาร สิ่งที่ทำให้กู้เฉิงหยวนสนใจยิ่งกว่าคือ “กลไกการอัปเดตหน่วยใหม่”

แค่จับสุนัขซอมบี้ได้ ก็ปลดล็อกสุนัขทหาร?

ถ้างั้นเครื่องบิน ปืนใหญ่ จะต้องรอให้ตนได้มันมาก่อนถึงจะปลดล็อกได้หรือ?

หลังจากฆ่าสุนัขซอมบี้เสร็จ กู้เฉิงหยวนและพวกก็เดินหน้าต่อ ฆ่าซอมบี้ได้อีกจำนวนหนึ่ง จนกระทั่งมาถึงพื้นที่ตั้งค่ายที่เลือกไว้

อาคารอพาร์ตเมนต์หมายเลข 22

เขตหอพักฝั่งตะวันตกของมหาวิทยาลัยเย่โจว ถูกวางผังไว้อย่างเป็นระเบียบ อาคารหอพักเรียงกันเป็นคู่ ๆ ห่างกัน 25 เมตร

ทุกสามแถวจะมีโรงอาหารหนึ่งแห่ง ซึ่งมักจะตั้งอยู่ระหว่างอาคารหอพักสองหลัง

ส่วนอาคารหมายเลข 22 นั้น ตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกสุดของเขตหอพัก ทำเลดีเยี่ยม

อยู่ห่างจากสนามกีฬาฝั่งตะวันตกของมหาวิทยาลัยไม่ถึง 100 เมตร อยู่ห่างจากประตูมหาวิทยาลัยเพียง 200 เมตร และมีโรงอาหารอยู่ชั้นล่าง

ตัวอาคารเดิมเป็นหอพักนักศึกษาหญิง มีทั้งหมดสิบ 5 ชั้น ชั้นละ 25 ห้อง แต่ละห้องพักได้ 4 คน จุคนได้รวม 1,500 คน

ตามแผนของกู้เฉิงหยวน เมื่อตั้งค่ายลงไปแล้ว ก็ไม่อาจกินแต่เสบียงแห้งไปตลอด การอยู่ใกล้โรงอาหารจะสะดวกต่อการก่อไฟทำอาหาร

สนามฟุตบอล สนามบาสเกตบอล ที่อยู่ทางตะวันออกของโรงยิมก็มีพื้นที่กว้างขวาง อยู่ใกล้ประตูมหาวิทยาลัย ใช้เป็นลานจอดรถสำหรับรถรบและรถลำเลียงได้

อีกทั้งข้อดีอีกอย่างในตอนนี้คือ อาคารหมายเลข 22 นั้น เดิมเป็นหอพักนักศึกษาหญิงชั้นปีหนึ่งและปีสอง

ตอนนี้เป็นช่วงปิดภาคเรียน ไม่มีใครพักอยู่ จึงประหยัดแรงในการกวาดล้างซอมบี้ สามารถยกกระเป๋าเข้าอยู่ได้เลย

แม้แต่เครื่องนอนและของใช้ส่วนตัวยังสามารถใช้ของเดิมได้อยู่ เพราะใครเขาจะเอาเครื่องนอนกลับบ้านตอนปิดเทอมล่ะ?

รถจู่โจมหุ้มเกราะจอดอยู่หน้าทางเข้าอาคาร ไฟหน้าสว่างจ้าไล่ความมืดที่ปกคลุมเขตหอพักจากหายนะวันสิ้นโลก

เพราะการออกแบบของหอพัก มหาวิทยาลัยเย่โจวจึงมีลักษณะว่า ชั้นหนึ่งของทุกอาคารไม่มีห้องพักด้านทิศใต้ มีเพียงห้องพักของเจ้าหน้าที่อยู่มุมทิศเหนือ อีกแถบเป็นห้องเก็บของ ไม่มีคนอยู่

ด้านทิศใต้ถูกออกแบบให้เป็นโถงเอนกประสงค์ มีเก้าอี้ โต๊ะพูลไว้ให้พักผ่อน

เพื่อไม่ให้พื้นที่ดูอึดอัดเกินไป ด้านทิศใต้จึงไม่ได้ก่อกำแพงทึบ แต่ใช้รั้วเหล็กสูงเมตรเดียวกั้นไว้

และนั่นก็ทำให้มหาวิทยาลัยเย่โจวไม่มีระบบคุมประตูหอพักให้ยุ่งยาก มักเห็นนักศึกษาเดินเข้าออกดึกดื่นปีนรั้วไปมาอย่างสบาย ๆ ประตูหอจึงแทบไร้ความหมาย

เมื่อคนยังเข้าออกสะดวก แล้วสัตว์ที่กลายพันธุ์ล่ะจะเหลือหรือ?

กู้เฉิงหยวนจึงเลือกให้ที่พักของหน่วยทหารอยู่ที่ชั้นสอง และจัดให้ผู้รอดชีวิตสามคนอย่างไช่อันซินไปอยู่ชั้นสาม

ไช่อันซินและพวกเห็นการจัดสรรเช่นนั้นก็ลังเล ก่อนจะมาหากู้เฉิงหยวน

“หัวหน้ากู้ คุณจะสามารถจัดพวกเราให้พักชั้นสองได้ไหม? พวกเราดูแล้ว ชั้นสองยังมีห้องว่างอยู่ไม่น้อย ตอนนี้มันวันสิ้นโลกแล้ว คุณก็รู้ พวกเรากลัวกันมาก คิดว่าหากได้อยู่กับทหารก็คงอุ่นใจกว่า!”

กู้เฉิงหยวนมองพวกไช่อันซินที่พูดด้วยท่าทางประหม่าอย่างเข้าใจ หากตนไม่มีระบบ คงจะหวาดกลัวยิ่งกว่านี้ในยุคโลกาวินาศ

แต่ชั้นสองเป็นเขตส่วนตัวของตนเอง ด้วยเหตุผลของระบบ จึงไม่อาจให้คนนอกเข้าไปพักได้

“ขออภัยด้วย คุณไช่ เรื่องนี้ไม่ใช่ว่าผมจะไร้มนุษยธรรม แม้จะมีห้องว่างอยู่ แต่ก็ไม่อาจให้พวกคุณเข้าไปพักได้”

“คุณก็เห็นแล้วว่า ตอนนี้เรามีเพียงหน่วยรบหน่วยเดียว ตามแผนของกองกำลัง ในระยะสั้นๆ นี้จะยังมีหน่วยรบอื่นทยอยเข้ามาเพิ่มเติม ผมจึงต้องกันห้องไว้ล่วงหน้า!”

“อีกอย่าง โดยหลักการแล้ว การให้ทหารและพลเรือนอยู่ร่วมกันก็เป็นเรื่องที่ไม่อาจอนุญาต!”

“ยังจะมีหน่วยอื่นมาอีกสินะ!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ไช่อันซินและพวกก็รู้สึกยินดี ที่ผ่านมาตลอดทางบนรถ พวกเขาได้เห็นพลังการรบของหน่วยของกู้เฉิงหยวนอย่างชัดเจน ศัตรูไม่มีใครต้านได้แม้เพียงกระบวนท่าเดียว เว้นเสียแต่เหตุการณ์ที่เกือบเสียคนจากการซุ่มโจมตีของสุนัขซอมบี้

ตอนนี้กลับจะมีหน่วยทหารมาเพิ่มเติมอีก ยิ่งมีทหารมาก พวกตนทั้งสามก็น่าจะยิ่งปลอดภัยมากขึ้น

เพียงแต่ไม่รู้ว่ากลุ่มกำลังที่ว่ามานั้นเป็นกลุ่มใด แต่เมื่อมีการติดต่อกับหน่วยหลักได้ แสดงว่าระบบการบังคับบัญชายังไม่ถูกทำลาย หน่วยเล็ก ๆ ตรงหน้าก็ไม่ใช่แค่กลุ่มทหารที่รอดชีวิตแบบไร้ทิศทางอย่างที่พวกตนเข้าใจเสียแล้ว

ไม่ว่าพวกไช่อันซินจะคิดไปไกลเพียงใด กู้เฉิงหยวนก็ไม่มีความคิดจะอธิบาย ยิ่งไปกว่านั้นยังตั้งใจปล่อยให้เข้าใจผิดเสียด้วยซ้ำ

อพาร์ตเมนต์นี้มีทั้งลิฟต์และบันไดอยู่สองด้านของตัวอาคาร แต่ในตอนนี้ไฟฟ้าดับ ลิฟต์จึงใช้งานไม่ได้แน่นอน

ถึงจะใช้ได้จริง ก็คงไม่มีซอมบี้หรือสัตว์กลายพันธุ์ตัวไหนมาขึ้นลิฟต์หรอก

กู้เฉิงหยวนจึงจัดคนในหน่วยให้ช่วยกันล็อกประตูเหล็กฝั่งที่อยู่ไกลจากประตูอพาร์ตเมนต์ของชั้นสอง พร้อมทั้งขนเตียงเปล่ามากั้นไว้เป็นสิ่งกีดขวาง

ส่วนชั้นสามที่ไช่อันซินพวกเขาอาศัยอยู่ก็ทำเช่นเดียวกัน แถมยังช่วยพวกเขาอุดทางขึ้นชั้นสี่ที่อยู่ติดกับประตูให้ด้วย เช่นนี้แม้จะมีอะไรอยู่ด้านบนก็ไม่สามารถลงมาได้

เท่านี้จึงกลายเป็นที่พักพิงขนาดย่อมที่มีเพียงทางเข้าออกเดียว คือลานบันไดจากชั้นสองสู่ชั้นหนึ่ง

กู้เฉิงหยวนจัดให้ทหารประจำการในห้องสามห้องที่ใกล้บันได ส่วนตัวเขาเองพักอยู่ที่ห้อง 204 พร้อมกับพู่กวงเฉียง

แม้พู่กวงเฉียงจะมีผิวคล้ำและพูดจาขวานผ่าซากไปบ้าง แต่เป็นคนร่าเริง คล่องแคล่วว่องไว กู้เฉิงหยวนจึงตั้งใจจะฝึกเขาให้เป็นทั้งองครักษ์และผู้ช่วยส่วนตัว

“กวงเฉียง!”

“รับคำสั่ง”

กู้เฉิงหยวนส่งสมุดสีชมพูมีลายแมวการ์ตูนให้

“นี่คือสมุดเวรยามคืนนี้ ยามสองคนต่อชุด พร้อมอาวุธพร้อมกระสุน! จุดยามอยู่ตรงโต๊ะเจ้าหน้าที่หอเดิมที่ชั้นล่าง นั่งได้แต่ห้ามหลับ!”

“นายซึ่งเป็นองครักษ์ของฉัน ไม่ต้องเข้ายาม ฉันก็จัดไช่อันซินกับพวกเข้ายามด้วย ดังนั้นรวมแล้วมีเวรเกินมาชุดหนึ่ง เอาไปให้หัวหน้าชุดของนายซะ”

“อีกอย่าง อย่าลืมไปแจ้งพวกชั้นบนด้วย วางท่าทีให้ดี อย่าให้พวกเขารู้สึกต่อต้าน ตอนนี้เป็นยุคโลกาวินาศแล้ว ทหารกับประชาชนก็เป็นครอบครัวเดียวกัน!”

พู่กวงเฉียงตาเป็นประกายเมื่อรู้ว่าตนไม่ต้องเข้าเวร มุมปากยกยิ้มอย่างไม่อาจห้าม

ใครที่เคยเป็นทหารจะรู้ดีว่าเวรยามกลางคืนมันทรมานเพียงใด โดยเฉพาะหลังจากต่อสู้มาเหน็ดเหนื่อยทั้งวัน

“รับทราบ!”

เมื่อเห็นพู่กวงเฉียงเดินจากไป กู้เฉิงหยวนก็เริ่มถอดเสื้อผ้า ตั้งใจจะอาบน้ำ

เมื่อครู่ไปตรวจดูแล้ว ชั้นสองยังมีน้ำใช้ ไม่รู้ว่าเพราะอยู่ชั้นล่างจึงยังมีแรงดันน้ำ หรือเพราะระบบควบคุมน้ำของหอพักได้เปิดใช้แหล่งพลังงานสำรองแล้ว

แชมพู ครีมอาบน้ำ แม้กระทั่งผ้าเช็ดตัว ล้วนเจออยู่ในห้องพักและสามารถใช้งานได้ทันที แปรงสีฟันแม้จะใช้ต่อไม่ได้ แต่ก็เจอน้ำยาบ้วนปากที่ใช้แทนกันได้

พออาบเสร็จออกมา พู่กวงเฉียงก็กลับมาแล้ว แถมยังปูเตียงให้เขาเรียบร้อย

ผ้าปูที่นอนและผ้าห่มเป็นสีชมพู พิมพ์ลายการ์ตูนอย่างน่ารัก เต็มไปด้วยกลิ่นอายหญิงสาว

“กวงเฉียง ไม่ต้องยุ่งแล้ว รีบไปอาบน้ำเสีย เดี๋ยวไปบอกให้ทุกคนอาบน้ำให้หมดด้วย วันนี้เหนื่อยกันมาทั้งวัน รีบพักผ่อนเถอะ!”

พูดจบ กู้เฉิงหยวนก็ขึ้นเตียง กลิ่นน้ำยาซักผ้าจาง ๆ จากผ้าปูที่นอนและปลอกหมอนที่เจ้าของห้องน่าจะซักไว้ก่อนกลับบ้าน ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก

เพียงหลับตาลง ไม่นานเขาก็จมสู่ห้วงนิทราอย่างสงบ

…………….